Dag: 10 december 2016

Mar Yakub, Qara, Syrië, vrijdag 9 december 2016. ‘Op handen zijnde totale bevrijding van Aleppo te danken aan Syrië en Rusland’

Goede Vrienden,

Een kluis in de woestijn terwijl het sneeuwt en vriest (nog maar -2), het vooruitzicht op de bevrijding van Aleppo en de straffe toeren waarmee Trump de wereld blijft verrassen.  Dat zijn nog steeds de onderwerpen van deze berichtgeving.
Volgende maand zal ik geen gelegenheid hebben om op vrijdag 13 en 20 januari 2017 een gewoon bericht te schrijven. Dan krijg je dus ofwel geen ofwel kort nieuws. Het is maar dat je het weet zodat je niet denkt dat ik de bijlage vergeten ben mee te sturen.

Nog een Zalige Advent,

Pater Daniel

Een kluis in de Syrische woestijn

In onze tuin met duizenden vruchtbomen, – een terrein van ongeveer 40 hektaren, – zijn verschillende plaatsen voorzien voor een kluis. Een hiervan wordt nu klaar gemaakt. Voorheen was het een schapenstal en daarna een hondenhok, 2 op 4 m groot. De kudde schapen wordt echter aanzienlijk uitgebreid en daarvoor is een nieuw en groot hok in aanbouw verder op. Ook de honden zijn verhuisd. Het dak van het hok is gelijk met de begaanbare grond. Vóór het hok is er een kuil en zo kom je langs het poortje binnen. Met man en macht hebben de fraters mest, zand en stenen uit het hok gehaald zodat een volwassen man hierin nu kan rechtstaan. We hebben een houtkacheltje geïnstalleerd. Op het terrein is er voldoende hout te vinden. Het moet alleen verzameld worden en op maat gekapt of gezaagd. Met een traktor en een aanhangwagen zijn we even rond het terrein gereden om grote stenen te verzamelen. Hiermee kan nog een koepel gemaakt worden voor een mini-kapelletje en een eenvoudig muurtje. Er is geen enkele vergunning nodig en ook geen bouwpremie. Het leven in de woestijn is simpel en blijft verbonden met de grond waaruit God de mens gevormd heeft. Twee fraters zijn nu in retraite. Zij doen hun gewone werk, zonderen zich af, nemen meer tijd om te bidden en eten op hun kamer. Als de kluis klaar is en de stank voldoende verdreven, kan een van hen hierin zijn intrek nemen. We hebben de kluis alvast ingewijd. Op een avond zijn we er gaan eten. Het was pikdonker en we hadden een pillamp nodig. Met kaarsen lukt het ook. Enkele stenen op de zandgrond dienen als zitbank. Het houtkacheltje brandt heerlijk. Brood en thee, enkele restjes kip en wat stukjes witte kool en tomaat. Wat een heerlijk avondmaal en wat een aangenaam verblijf. Vooraleer te vertrekken hebben we er nog een rozenhoedje gebeden. In de muur kunnen de stenen zo geschikt worden dat er een schap is. Houtblokken kunnen dienen als stoel en tafel. Ja, voor deze kluis zijn er nog belangstellenden. Sommigen dromen er al van om na de oorlog zo in de bergen te gaan leven. Misschien kan deze kluis zelfs ooit dienst doen voor buitenstaanders: een overspannen manager, een depressieve leraar of een overijverige ambtenaar die dringend aan rust toe is. Een goedkope, efficiënte therapie en een praktische weg naar mystiek. En vermits een mens langs de mystiek contact krijgt met de diepere werkelijkheid (van zichzelf, van de wereld en van God), is er niets zo praktisch als de mystiek… in deze kluis.

Inmiddels hebben enkelen van ons een merkwaardige ontmoeting gehad met een zekere Nazaar, een Druus uit Sweida (Z Syrië, bij Jordanië). Druzen zijn een soort combinatie van moslimssekte met boeddhisme. Hij kan noch lezen noch schrijven en is de eenvoud zelve. Hij heeft nooit iets van het evangelie gehoord. Hij heeft een verschijning gehad van Jezus en zijn lijden meebeleeft, dat hij tot in detail vertelt. Zijn verhaal hebben we op mobile opgenomen. Verschillende verhalen uit het evangelie kent hij nu tot in de kleinste bijzonderheden. Er zijn menigten mensen die met hem komen bidden, velen worden voorbereid en gedoopt. Als wij er niet genoeg in slagen Jezus te verkondigen, zal Hij zichzelf openbaren aan vreemde volkeren om zijn Wederkomst voor te bereiden.

8 december 2016

Op deze feestdag van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria hebben we feestelijk de bevrijding van Aleppo gevierd. Neen, het is eigenlijk nog niet zo ver maar de bevrijding is onomkeerbaar. Van Amerikaanse zijde deed John Kerry nog een verwoedde poging. Hij wilde wel meehelpen aan de uitdrijving van de al-Nousra en andere terroristen op voorwaarde dat de “gematigde rebellen” mochten blijven. Het antwoord van de Russen was duidelijk: iedereen die land en volk met wapens bestrijdt beschouwen we als terrorist. Morgen zullen militaire en diplomatieke specialisten van Rusland en de VS verder overleggen in Genève. Uiteindelijk zal de coalitie van Syrië de overwinning behalen: met Rusland, Iran, Hezbollah. Bovendien helpen nu ook de Chinezen omwille van de Ouïghour djihadisten uit de provincie Xingjiang (West China). Minstens 80.000 burgers uit Oost Aleppo kunnen nu de werkelijkheid vertellen en de maskers afrukken van de westerse oorlog tegen Syrië. De plannen van Nicolas Sarkozy, Alain Juppé, François Hollande, Laurent Fabius, Manuel Valls, Turkije, de NAVO, de VS, Israël (dat om de 3 maand Syrië bombardeert), de golfstaten … gaan niet door. Oost Aleppo wordt niet de oninneembare burcht van de djihadisten die vandaar hun broodheren kunnen aanbieden wat ze maar willen. Aleppo blijft Syrisch. De internationale coalitie onder leiding van de VS tracht elders nog verwoestingen aan te brengen zoals ze het gans de oorlog al heeft gedaan. Gisteren werd de residentiële wijk al-Msheirfeh (N. Raqqa) gebombardeerd waarbij tientallen burgers werden gedood. Deze coalitie blijft dood en vernieling zaaien maar de uiteindelijke bevrijding van Syrië is in zicht, hoeveel lijden dit ook nog mag meebrengen. En terwijl de grote tenoren van de wereldpolitiek eensgezind Syrië, Rusland, Iran en de Hezbollah veroordelen om hun zogenaamde “oorlogsmisdaden” kunnen tienduizenden burgers uit Aleppo vertellen wie de echte criminelen zijn en wat zij omwille van hen de voorbije jaren hebben meegemaakt.

Duel UK-Rusland

De op handen zijnde totale bevrijding van Aleppo is aan niets of niemand anders te danken dan aan de efficiënte humanitaire, politieke en militaire acties van Syrië en Rusland (geholpen door de Hezbollah en Iran). Terroristen krijgen de kans om de wapens neer te leggen en vrij te vertrekken (wat de meesten weigeren), er wordt gewerkt aan de verzoening onder de groepen en iedere dag zorgen Syrië en Rusland voor uitgebreide humanitaire hulp: voedsel, kleding, medicamenten (vergeet ook niet onze enorme keuken – dank zij de onverdroten inzet van moeder Agnes-Mariam – die aan meer dan 25.000 mensen een warme maaltijd bezorgt, vijf dagen in de week, mede dank zij jullie steun uiteraard, waarvoor hartelijk dank! Er is nu weer voldoende steun om alvast tot Kerstmis door te gaan. Ook daarna zal het nog nodig zijn). Dat de terroristen nu in gevaar zijn en overwonnen dreigen te worden, zint het westen helemaal niet. Het westen blijft alles proberen om deze bevrijding te verhinderen en te beletten dat Rusland en Syrië met zijn leger en president Assad hiermee een grote overwinning behalen. De meest radicale terroristen (10 %) dreigen niet alleen de bevolking om te brengen maar ook de eigen strijders die zich willen overgeven. De bevrijding van meer dan 80.000 burgers, waaronder tienduizenden kinderen, door Rusland en Syrië, was helemaal niet de bedoeling van het westen. De ministeries van buitenlandse zaken van de VS, UK en Frankrijk willen daarom nieuwe sancties opleggen aan Rusland en Syrië. Vanuit de Engelse (en andere) elite zijn al straffe oproepen gekomen, nl. om desnoods de Russen en de Syriërs te bombarderen. En zo heeft de nieuwe Engelse eerste minister, Theresa May namens haar regering scherpe kritiek geleverd op de acties van de Russen in Aleppo. Hierop heeft majoor generaal Igor Konashenkov, woordvoerder van het Russisch ministerie van landsverdediging vorige zaterdag aan deze madam Trees een pittig antwoord gegeven in deze zin: als je de terroristen niet wilt of kunt bestrijden en als je gedurende gans deze oorlog nog geen gram humanitaire hulp gegeven hebt aan de lijdende bevolking, ga dan ten minste uit de weg staan van hen die het wel willen en kunnen doen!

Pikant detail. Inmiddels hebben terroristen, gesteund door de UK, Frankrijk en de VS, een mobiel hospitaal vernietigd waarbij onder meer twee Russische artsen het leven lieten. Igor Konashenkov: “We weten precies wie de gegevens over dit Russische mobiel hospitaal aan de terroristen heeft doorgespeeld”! De reactie van Poetin is dan ook duidelijk: zij namen geen deel aan de oorlog, zij kwamen enkel gewonden verzorgen en werden doelbewust gedood; geen enkele internationale organisatie heeft deze misdaad veroordeeld, wij zullen dit nooit aanvaarden. Wanneer Poetin zegt dat deze laffe misdaad niet vergeten wordt, heeft dit ook gevolgen. Vraag het maar eens aan Erdogan. Verder is er ook nog een hoge Russische adviseur in Aleppo door een aanval van terroristen om het leven gekomen.

VS en de NAVO

In een nieuw boek (Daniele GANSER,  Illegale Kriege. Wie die Nato-Länder die UNO sabotieren. Eine Chronik von Kuba bis Syrien, 2016) kun je lezen hoe de NAVO en de VS samenwerken met de djihadisten om de Syrische president Assad ten val te brengen. Jürgen Todenhöfer geeft commentaar (blz. 297-298) op een geheim rapport van de DIA (2015): “De salafisten, de moslimbroeders en al-Qaida in Irak (AQI, de toekomstige islamitische staat) zijn de voornaamste krachten achter de revolutie in Syrië  … Een laureaat van de Nobelprijs voor de vrede (Obama) als peter van het terrorisme! Het westen aan de kant van het internationaal terrorisme! Een promotor van het internationaal terrorisme die helemaal op de hoogte is…”  aldus de commentaar van Todenhöfer. De media hebben het document vlug doen verdwijnen.

Wie meer geduld en tijd heeft dan ik, kan de uiterst boeiende geschiedenis bestuderen hoe de NAVO een heel netwerk van versnipperaars heeft opgericht om de waarheid er door te draaien en alleen hun leugenmachine te laten werken. De waarheid wordt dan veroordeeld als samenzweringstheorie of Russische propaganda. Zo ging het met de waarheid over de aanslagen van 9/11 in New York, over de eigenlijke drijfveren van de “Arabische lente”, over de zogenaamde volksopstand in Syrië, over de zogenaamde Russische agressie in Oekraïne en de Krim (de westerse staatsgreep verdween in de versnipperaar) en nu zouden het Russische agenten zijn die de campagne gevoerd hebben voor de presidentsverkiezingen van Trump (alsof de VS een bananenrepuliek is!) Na de geplande aanslagen van 9/11 in Manhattan volgenden in ieder geval een reeks geplande noodtoestanden, repressies en oorlogen… (Thierry Meyssan, La campagne de l’OTAN contre la liberté d’expression, Réseau voltaire, 5 december 2016). Zo bleven in de openbare opinie alleen de leugens leven over de “massavernietigingswapens” van Saddam Hussein en zijn “banden met al-Qaïda”, de “atoomwapens van Iran”, de “massamoorden” van M. Kadhaffi, de “chemische bomvaten” en “de duizenden gemartelde Syriërs” van Assad, de “invasie van de Russen” in Oekraïne. En wie over de misdaden tegen het Palestijnse volk durft spreken is een ”antisemiet”. De EU heeft inmiddels een resolutie aangenomen om de informatie vanuit Rusland te verbieden. Wat het westen eens verweet aan de oude Sovjet-Unie, doet het nu zelf in de vorm van de meest strikte censuur. “Sinds het Clinton regime werden door westerse regimes meer oorlogsmisdaden gepleegd dan door nazi-Duitsland… Niet één westerse oorlogsmisdadiger werd hiervoor ooit verantwoordelijk gesteld” (dr. Paul Craig Roberts, La “guerre au terrorisme” par l’occident est en même  temps une guerre contre la vérité, mondialisation.ca, 5 december 2016).

“De desinformatie is wellicht het grootste kwaad dat de media kunnen aanrichten omdat het de opinie in één richting brengt en een deel van de waarheid weg laat.”

Een vriend stuurde me deze korte en krachtige youtube: https://www.youtube.com/watch?v=cVhDBy6prTY:

Sheich Imran Hosein over de hersenspoeling van de media en het verzet van het Amerikaanse volk dat voor president Trump koos.

Het wordt spannend

De nieuwe Amerikaanse president is geen voorbeeld van goed moreel gedrag. Dat was meteen voor iedereen al duidelijk. Het voordeel hiervan is dat we geen jaren moeten wachten totdat er onverwachts lijken uit de kast vallen. Daar houden we ons ook niet mee bezig, evenmin als met zijn politiek op zich. Wie zijn wij om te oordelen of te veroordelen? We begrijpen dat hij de waanzin van een wereldoverheersing wil afzweren en dat is de hoop op vrede voor Syrië en voor heel onze planeet. Nogmaals, Donald Trump met zijn drie huwelijken, twee echtscheidingen en zes kinderen is geen model van onbesproken gedrag. Wel blijft hij boeien met zijn ongezouten kritiek op het politiek correcte bedrijf. En dat kan, zo menen wij, een grondige en dringende zuivering brengen in de geopolitiek.

Zo heeft hij nu Ben Carson benoemd tot minister van huisvesting en stedenbouw. Deze man is de zoon van een ongeletterde, gescheiden moeder uit een zwarte armenwijk. Hij heeft zich opwerkt tot een van de beroemdste neuro-chirurgen ter wereld. Hij is zowat de incarnatie van de Amerikaanse droom. En nu komt het. Hij is tegen abortus, vergelijkt homoseksualiteit met bestialiteit, gelooft niet in de opwarming van de aarde door menselijke activiteit en evenmin in het dogma van de evolutieleer. Hiermee hebben we nog eens een man met een gezonde kijk op het leven, dus volkomen “politiek on-correct”. Wettelijke abortus is massamoord en de allergrootste bedreiging voor de wereldvrede. Een huwelijk onder mensen is een verbintenis tussen één man en één vrouw, die kinderen kunnen verwekken en zo een gezin vormen als basis van iedere gezonde maatschappij. Alle pogingen om deze werkelijkheid te ontwrichten leiden tot de grootste ellende. Een gewone sterveling zoals ik en sommigen van jullie, kunnen geen gefundeerd oordeel vellen over de opwarming van de aarde en wat daarmee samenhangt. Het heeft me wel vanaf het begin verwonderd dat het politiekers waren die meteen hiervan gebruik maakten om wereldwijd draconische maatregelen te nemen en aan alles en iedereen zware taksen op te leggen: verkeer per auto, trein, schip, vliegtuig en alle menselijke productiviteit of activiteit. Als klap op de vuurpijl vertellen serieuze wetenschappers ons dat de aarde op lange termijn altijd perioden gekend heeft van opwarming en afkoeling, zoals dat ook het geval is bij andere planeten, waar geen mensen wonen. Dit komt door de wisselende activiteit van de zon. Overigens heeft Trump nog een fameuze klimaatcriticus aan het hoofd gezet van het milieuagentschap, nl. Scott Pruit, procureur-generaal van Oklahoma. En wat de evolutie betreft is er zeker enige ontwikkeling mogelijk in het menselijk lichaam, maar er is geen enkele overgang mogelijk van dierlijk leven naar menselijk bewustzijn, zoals onze beste geleerden (b.v. professor Jérôme Lejeune) uitdrukkelijk leerden. Een dier kan nooit “geleidelijk”, “per toeval”, “plots” of “zomaar” menselijk bewustzijn krijgen, nu niet en ook niet over miljoenen jaren. En een computer met bewustzijn is een absurditeit. Dat begrijpt ieder gewoon mens. Wanneer een excellentie openlijk meent te moeten verkondigen dat hij er geen moeite mee heeft dat hij van een aap zou afstammen, dan nemen wij daarvan welwillend akte. We zouden hem wel uitdrukkelijk willen vragen daaraan zijn gedrag niet aan te passen, want wij willen als mensen blijven leven. Kortom, Ben Carson, Scott Pruit en mogelijk anderen in de Trumpploeg kunnen ons misschien helpen bevrijden van dwaze ideologieën, – die allemaal na een tijd uitsterven – om terug te keren naar de werkelijkheid die blijft (en hiervoor zou ook onze kluis nog kunnen dienen!).

Wie geïnteresseerd is in de voorhistorische mens in een grot en met behulp van een doos met beentjes het leven en de dagorde van dit oerwezen tracht bij elkaar te fantaseren (bv. met een knots iedere dag zijn vrouw afranselen, op jacht gaan…), doet er goed aan kennis te nemen met de werkelijkheid van een “God in de  grot” om de waarheid van Kerstmis te raadplegen. God die ons lief heeft, is zelf Mens geworden om ons te verlossen. Hij nodigt ons uit om ons met heel ons wezen naar Hem te keren, want in Hem alleen vinden we ons volkomen geluk en het heil van deze wereld. Jezus zegt: “Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven”. Waarom elders zoeken? Een kerststal voor allen en overal!

Nog een Zalige Advent.

Pater Daniel

---

Namens pater Guy Borreman sj

Zr Lucienne

Landgraaf, 10-12-2016, Legioen Kleine Zielen, pastoor Geudens.

Gidsen en Herders gevraagd 

Iedereen weet dat in het vrije Westen een dreigend gebrek aan priesters bestaat. Menig pastoor is de laatste in zijn parochie. Binnen een tiental jaren zullen de meesten van hen niet meer fungeren, omdat ze dan te oud zullen zijn of reeds gestorven. En nieuwe kandidaten zijn uitermate schaars. De toestand is dramatisch. Normaal zou er een noodkreet moeten opstijgen: Priesters gevraagd! Asjeblieft! Dringend! Priesters gevraagd!

Sommige mensen lanceren een heel andere kreet, met weglating van het verlangen naar priesters. Hun noodkreet is: ’Gidsen en herders gevraagd’. Men voelt blijkbaar nood aan gidsen, die de juiste weg kunnen tonen; men voelt blijkbaar minder nood aan priesters.

De vele nieuwe ambten en diensten te midden van het Godsvolk laten vermoeden dat het priesterschap, zo niet afgeschreven, dan toch op het achterplan geraakt is in deze moderne tijd. Een gewezen seminarist, die onlangs de cursussen volgde in een opleidingscentrum en thans als jonge priester in de pastoraal werkzaam is, vertelt dat hij eigenlijk nooit duidelijk het profiel van de priester ontwaard heeft in zijn cursussen ter zake.

Stel u voor dat een student-geneeskunde of een student-ingenieur tijdens zijn opleiding moeite zou hebben om het profiel van geneesheer of ingenieur te ontwaren in zijn cursussen! Wat ondenkbaar is in deze profane opleiding, is soms werkelijkheid geworden in de priesteropleiding.

Waar nog het profiel van de priester ontwaren in het bos van ambten en diensten, van gidsen en herders? Normaal zou het profiel van de priester in een grootseminarie moeten stralen uit de cursussen zoals een lichtbaken schijnt voor matrozen op zee. Het zou de blikvanger bij uitstek moeten zijn, om veilig de haven binnen te varen.

Vele seminaristen hebben de indruk tijdens hun opleiding dat ze naar hun ideaal, het priesterschap, moeten zoeken als naar een verdoken rietstengel in een rietveld. Een onooglijk sprietje tussen duizenden andere stengels. Waarom is het ideaal van het priesterschap zo diep in de verdrukking geraakt? Heeft dit te maken met sociologie of met theologie, en zo ja, met wat soort van theologie? Is het priesterbeeld door een sociologische context te herijken?

Een gulden middenweg 

Iedereen wil een gulden middenweg bewandelen. Ook op dit gebied wordt de stelling gehuldigd: ‘Grondovertuiging is dat niet alleen een clericale maar ook een priesterloze kerk een scheefgetrokken kerkbeeld is.‘

Dat een priesterloze Kerk binnen de catholica een scheefgetrokken situatie voorstelt, weet iedereen. Heeft het evenwel nog zin te spreken over een ‘clericale Kerk’ in dit tijdsbestand, nu de vooruitzichten op die priesterloze toestand verre van utopisch zijn?

Wat wordt bedoeld met een ’clericale Kerk’? Een Kerk waarin de clerus de perken te buiten gaat; te veel machtsvertoon aan de dag legt; te zeer haar wil opdringt aan anderen?

Vijftien jaar geleden stonden velen nog als priester in het onderwijs met een haast uitsluitend profane leeropdracht: Latijn, Grieks, Frans, wiskunde, geschiedenis. Behoorden dergelijke priesterleraars toen en ook nu nog tot een ’clericale Kerk’, omdat zij als priester profane vakken onderwezen in een katholieke school?

Of is een clericale Kerk, een kerk waar een ’priester’ hoofd is van de eredienst? Heet men voortaan een parochie met inwonende priester een clericale parochie? En trekt dat inwonen de situatie scheef, in de ogen van sommigen die het wegvallen van de priester toejuichen?

Bestaat in Polen, bestaat in Joegoslavië een scheve situatie omdat de seminaries er proppensvol zijn? Werkt het groot aantal roepingen de ‘clericale Kerk’ soms in de hand? Aansluitend bij de jongste Synode over de opleiding van de priesterkandidaten stonden bisschoppen uit het Westen verbaasd, toen bisschoppen uit het Oostblok vertelden dat zij er zoveel roepingen hadden.

Bij deze confrontatie kregen bisschoppen uit het Westen ’medelijden’ met die bisschoppen uit het Oostblok, omdat zij niet voldoende professoren en gebouwen hadden voor hun kandidaten. Zij stelden onmiddelijk voor hun professoren te sturen naar de seminaristen achter het IJzeren Gordijn. Hadden zij niet beter enkele priesters van daar naar hier uitgenodigd als missionarissen in onze ontkerstende landen?

Of zou het kunnen dat er juist zoveel roepingen zijn in het Oostblok, omdat zij er dat soort professoren missen, die in het Westen Kerk en Evangelie, paus en priesterschap in twijfel trekken? Vormen rijkgevulde seminaries wel een scheefgetrokken Kerk, omdat er dan ‘priesters’ benoemd kunnen worden op alle belangrijke posten in de Kerk? Of zijn vele en goede roepingen het bewijs van een oergezonde Kerk?

Moest men tussen een Kerk zonder priester en een Kerk met overvloedige roepingen een gulden middenweg zoeken, waarbij de priester schaars geworden is en vele kansen geboden worden aan gidsen en herders van allerlei slag? Is dat wel degelijk een voorbeeld van gulden middenweg? Of is dat veeleer een symptoom van geestelijke teloorgang?

Thans zijn de rollen omgekeerd. Vroeger moesten priesters vaak profane vakken doceren; thans worden godsdienstlessen meestal door leken gegeven, waarvan niet altijd gevergd wordt dat ze ‘gelovig’ zijn. In sommige kringen volstaat het dat een godsdienstleraar ‘neutraal’ informatie doorspeelt over een of andere godsdienst, zoals een priesterleraar ook neutraal informatie kan overbrengen aan zijn leerlingen over Griekse mythologie. Ook worden lekentheologanten opgeleid om stap na stap zoveel mogelijk openstaande functies in het kerkelijk leven in te palmen.

Wat beogen mensen die zo’n kerkpolitiek voeren? De opbloei of de afschaffing van het Christendom? Beide zijn mogelijk.

Sommige priesters krijgen de indruk liefst zo snel mogelijk te moeten verdwijnen. Sommige erfgenamen van mijnheer pastoor kijken deze laatste de deur uit. Velen gaan akkoord met de volgende keuze: ’Parochies zonder ter plaatse wonende pastoor. Welke uitdaging en welke kansen brengt dit met zich mee?’

Dat sommige bisschoppen en gelovigen desondanks het wegvallen van de priester als de ’ramp der rampen’ beleven, lijken zij niet te beseffen. Breng honderd, breng duizend gidsen en herders bijeen, zij zijn niet in staat één H. Mis op te dragen. En dat is veruit het voornaamste wat onze gelovigen nodig hebben.

Jezus heeft geen nieuwe godsdienst gesticht!

Wie argwanend staat tegenover het priesterschap, houdt er ook vaak bizarre ideeën op na over Jezus. Zo schrijft een gekend theoloog: “Jezus wil geen nieuwe godsdienst stichten. Hij heeft niet de bedoeling een apart Godsvolk of een nieuwe religieuze groepering naast Israël op te richten. Hij wil integendeel heel Israël werven voor deze beslissende heilsdoorbraak”. 

In deze bewering zijn uiteraard betrouwbare en niet-betrouwbare elementen versmolten. Waar is, dat Jezus heel Israël heeft willen werven voor zijn beslissende heilsdoorbraak. Toch heeft Hij een totaal nieuwe godsdienst gebracht. Waarom zouden de wetgetrouwe joden anders zijn dood geëist hebben? Joden weigerden een mens als God te aanbidden, zelfs indien deze mens keizer van Rome was. Toch aanbaden joodse volgelingen van Jezus – onder meer de twaalf apostelen – de mens Jezus als God.

Het Christendom belijdt trouwens deze godheid van Jezus als een van de hoofdpunten van zijn openbaring. Treedt het Christendom hierdoor alleen reeds niet aan als een gloednieuwe godsdienst? Het Jodendom aanbidt geen Godmens; het Christendom wel. Of mag men achterste voor redeneren. Wie niet meer aanvaardt dat Jezus een nieuwe godsdienst heeft gesticht, twijfelt misschien ernstig aan zijn godheid?

Deze godheid was wel degelijk geopenbaard door Jezus. Het is geen hoedje dat zijn volgelingen Hem op het hoofd hebben gezet. Als sommige moderne theologen dat toch beweren, verkondigen zij dan een nieuwe waarheid, of een oude dwaalleer?

Laatste Avondmaal zonder priesterwijding?

In dezelfde lijn wordt hier en daar verkondigd: “Zo is het een duidelijk anachronisme te zeggen dat Jezus op het Laatste Avondmaal zijn eerste priesters heeft gewijd.”

Wat bedoelt men met deze uitspraak? Anachronisme betekent iets uit een latere tijd plaatsen in een vroegere tijd of vice versa. Iets wat niet past bij een bepaalde tijd. Zo beweren sommigen dat de priestertoga een ’anachronisme’ is in onze tijd, een overblijfsel uit het verleden, hier of daar nog gehandhaafd door iemand die de evolutie gemist heeft. Een attribuut voor Bokrijk.

Betekent deze bewering wellicht dat het priesterschap niet door Jezus is ingesteld, maar een uitvinding is van latere datum en onterecht overgeheveld werd naar het Laatste Avondmaal?

Of is de auteur belust op spitsvondigheden als hij beweert dat Jezus geen priesters heeft gewijd op dat moment? Om priesters te wijden draagt een bisschop steeds een kazuifel. Jezus heeft geen kazuifel gedragen, noch bij de wijding van de apostelen tot priester, noch bij het opdragen van zijn eigen offer op Calvarië.

Volstaat dit ontbreken van een kazuifel evenwel om te zeggen dat het een duidelijk anachronisme is te zeggen dat Jezus op het Laatste Avondmaal zijn eerste priesters heeft ‘gewijd’?

Of wat moest Jezus nog meer doen dan zeggen aan zijn apostelen: ‘Doet dit tot mijn gedachtenis’, om vissers om te vormen tot priesters? Toch worden dergelijke ideeën doorgespeeld aan sommige priesterkandidaten.

Als Jezus geen nieuwe godsdienst gesticht zou hebben, is het ook wel logisch dat Hij geen priesters voor die godsdienst heeft ‘gewijd’. Als Hij wel een nieuwe godsdienst heeft willen stichten, is het even logisch dat Hij gezorgd heeft voor priesters in die nieuwe godsdienst met als gloednieuwe taak: ‘Doet dit tot mijn gedachtenis’. Hierdoor is de priester van het N.T. totaal verschillend van de priester van het O.T.‚ omdat Jezus’ nieuwe godsdienst, het Christendom, ook grondig verschilt van het Jodendom.

Een ecclesiologische kernvraag

Het begrip ’hiërarchie’ is bij velen tegenwoordig in discrediet geraakt. Priester Poppe had zijn spiritualiteit destijds nog opgebouwd, naast Eucharistie en Mariadevotie, op het grote belang dat hij hechte aan de hiërarchie, te weten paus, bisschop, priester.

Tegenwoordig zijn velen allergisch geworden van het begrip ’hiërarchie‘, omdat men het niet meer christelijk, maar veeleer marxistisch invult.

Een Franse ecclesioloog schrijft: “Al te lang is deze articulatie (van verantwoordelijkheid) gedacht volgens het schema clerus-leken. Mede onder druk van de heersende maatschappijmodellen heeft deze tweedeling zich in de geschiedenis verhard tot een strakke opdeling tussen bestuurders en onderdanen, leraars en luisteraars, celebranten en passieve participanten. Dit model was misschien aangepast aan de vroegere agrarisch-hiërarchische maatschappij. Maar het functioneert niet meer in onze verstedelijkte en hoog-technische wereld met zijn veralgemeend onderwijs en zijn functionele relaties. Dit model kon ook niet op een bevredigende manier de verantwoordelijkheid binnen de gelovige gemeenschap articuleren. De priesters werden overgewaardeerd en losgehaakt van de gemeenschap. Met een eigen macht bekleed konden zij als het ware op zichzelf priester zijn. Deze ’autonomisering’ van de clerus had als keerzijde een ’religieuze diskwalificering’ van de overige gelovigen. Zij konden niet echt participeren in het creatieve zoeken rond geloofsverwoording en liturgische gestaltegeving, in de opbouw van de gemeenschap en de liturgische gestaltegeving.” 

Wellicht is de huidige malaise rond de priester in de Kerk te begrijpen vanuit deze omschrijving. Het komt er op neer dat voorheen de priester over- en de gelovige onder-gewaardeerd werd. Wellicht waren er in de ogen van de auteur toen te veel priesters die te veel te zeggen hadden en breekt nu in zijn ogen de tijd aan waarin de priester in aantal en in invloed drastisch afslankt en de gelovige aangroeit in participatie.

Of deze visie christelijk of onchristelijk is valt te onderzoeken. De auteur geeft blijk geen jota begrepen te hebben van wat een katholieke Kerk is en haar bedienaar de priester. Hij beoordeelt de Kerk als een van de honderden maatschappijen. Volgens de marxistische maatschappij-analyse deelt hij de kerkleden op in heersers en onderdrukten: bestuurders, leraars en celebranten enerzijds, onderdanen, luisteraars en participanten anderzijds.

Deze opdeling is in zijn ogen verkeerd en houdt een scheefgetrokken kerkbeeld in stand. Hij gaat er alleszins tegen aan. Vroeger paste dat, volgens de auteur, wellicht in een agrarisch-hiërarchische maatschappij, thans functioneert dat niet meer in een verstedelijkte wereld.

De clerus was autonoom, hij had het voor het zeggen, de overige gelovigen konden niet echt deelnemen in het creatieve zoeken rond geloofsverwoording, liturgie, opbouw van de gemeenschap en dienst aan de wereld, zo beweert hij.

Het zou natuurlijk ook kunnen dat het aangevochten kerkbeeld wel het juiste kerkbeeld was en is, en dat het aangeprate kerkbeeld totaal scheefgetrokken is. Dit is de uitdaging die ons voorgelegd wordt. Dat moet onderzocht worden.

In het ene geval juicht men, in het andere geval treurt men als de priester op onze dagen verdwijnt of althans afslankt. Biedt het wegvallen van de priester in onze parochies reuzekansen voor leken, of luidt dat de teloorgang van Kerk en Christendom in?

In deze context is er sprake van een agrarische-hiërarchische maatschappij. Wil dit zeggen dat de hiërarchie van de Kerk (paus, bisschop, priester) voorbijgestreefd is, nu iedereen onderwijs genoten heeft?

De Kerk een eigen maatschappij

Hoofdfout in deze redenering is de vergetelheid dat de Kerk een maatschappij ’sui generis’ is. Als maatschappij heeft de Kerk een totaal eigen structuur en dat is te verklaren vanuit haar goddelijke oorsprong.

Zij is in het leven geroepen door Jezus Christus, die ons een totaal nieuwe waarheid geopenbaard heeft. Alle geloofsmysteries overstijgen het menselijk vernuft. In het Evangelie staat deze openbaring opgetekend.

De hiërarchie, van paus tot priester, staat rechtstreeks in dienst van deze openbaring, om ze integraal en onvervalst door te spelen aan de gelovigen. Dit heeft niets te maken met klassenstrijd of standenverschil.

Heeft Jezus niet gezegd: ’Gaat en onderwijst alle volkeren.’ Impliceert dit niet dat de gemandateerden trouw voortverkondigen aan de gelovigen wat Jezus geopenbaard heeft en de Kerk voorhoudt te geloven? Natuurlijk zijn er dan leraars en luisteraars, celebranten en participanten. Zelfs een hoogleraar aan een universiteit, die heel de dag door doceert, is in wezen luisteraar tegenover het leergezag van de Kerk, behartigd door de hiërarchie. Niet omdat de leden van de hiërarchie slimmer zouden zijn dan hoogleraars, maar omdat zij een wijsheid doorspelen, die hun door Jezus geopenbaard werd.

In deze context heeft de gelovige niet het recht creatief te zoeken of Jozef toch de natuurlijke vader van Jezus kan zijn, niet het recht te loochenen dat Maria lichamelijk maagd is, en niet het recht te loochenen dat Jezus God is. De geloofsverwoording hoort finaal niet thuis bij de man in de straat, maar bij het officieel leergezag van de Kerk. Waarom? Deze hiërarchie heeft als taak trouw de openbaring van Jezus te handhaven; gelovigen aan de basis zijn er tegenwoordig vaak op uit eigen waarden en waarheden, die opgang maken in een bepaalde tijd en in een bepaald land, als geloofsinhoud te nemen.

De teksten van canon en consecratie mogen bv. niet ‘creatief’ samengeknutseld worden in een of ander liturgisch atelier. Als de gelovigen hier hun eigen gang gaan en formules bedenken die indruisen tegen de gegevens van de hiërarchie, trekken zij de Kerk scheef. En niet andersom. Door de auteur wordt min of meer gesuggereerd dat de Kerk scheef staat, als de priester zijn liturgische voorschriften onderhoudt in trouw aan de hiërarchie, en dat ze recht staat als iedereen creatief zijn eigen liturgie zou bedenken.

Hierdoor zou het mysterie van de werkelijke aanwezigheid in de H. Hostie het eerste punt zijn dat kwijtgespeeld wordt. Dit is het centrale punt van het laatste Avondmaal, tijdens hetwelke Jezus gevraagd heeft: ‘Doe dit tot mijn gedachtenis.‘

Een mens kan met zijn verstand niet begrijpen hoe een stukje brood werkelijk het Lichaam van Christus kan worden, hoe een slokje wijn werkelijk het H. Bloed van Christus kan worden. Om dat mysterie te omzeilen proberen heel wat liturgische ateliers nieuwe formules te bedenken, waarin dat grondmysterie naar menselijke maat vertaald wordt.

De priester, als trouw lid van de hiërarchie, staat deze knutselaars in de weg, omdat ze dan hun eigen bedenksels niet aan de man kunnen brengen. Het rechte kerkbeeld wordt door sommige voorgangers en -gangsters scheef genoemd. Vandaar een aanval op de hiërarchie in het algemeen en op de priester in het bijzonder. Voorlopig hem natuurlijk nog niet afschaften. De priester kan alleen vervangen worden door de priester, schrijft de auteur, maar als hij niet vervangen wordt grijpen wij de kans van ons leven.

Jezus was een leek

Wie over het priesterschap nadenkt, komt uiteindelijk terecht bij Jezus, aan wie elke priester zijn wijding ontleent. De auteur blaast warm en koud over het priesterschap van Jezus. Citaat: “Jezus behoorde niet tot de priesterklasse. Hij was zo je de term al kunt gebruiken, een leek”.

Deze formule is vatbaar voor kritiek. Dat Jezus niet thuishoorde in de Joodse priesterklasse, zoals Zacharias, de vader van Johannes de Doper, is juist. Als daaruit afgeleid wordt dat Jezus een ‘leek’ was, wil dit zeggen dat Jezus ook geen priester genoemd mag worden van het N.T. want leek wordt bij ons gebruikt als tegenhanger van priester.

Misschien zou een juistere formule zijn: Jezus behoorde niet tot de Joodse priesterklasse, maar Hij was de eerste hogepriester van het Nieuwe Verbond en als dusdanig was Hij geen leek.

Men kan moeilijk onwetend zijn over de Hebreeënbrief, die Jezus de enige, echte ’hogepriester’ noemt. Waarom Jezus dan tussendoor een ‘leek’ noemen, dat bij ons betekent ’geen priester’?

Wie een aanval beraamt op het priesterschap doet er natuurlijk goed aan de oorsprong van het priesterschap bij Jezus in vraag te stellen, of daaromtrent verwarring te zaaien.

Jezus’ kruisdood wordt meteen in het gedrang gebracht. Wie het offerkarakter van de H. Mis wil aanranden, doet er best aan dit reeds in de kiem te smoren, nl. bij Jezus’ eigen kruisdood. Velen hebben tegenwoordig moeite met Jezus’ kruisdood, als zijnde meer dan een fiasco, nl. als bewerker van de verzoening van het zondige mensdom met God. Hier en daar leest men bij een theoloog het volgende: “Zijn kruisdood is geen ritueel sacrificie maar de uiterste en brutale consequentie van zijn godsdienstig leven dat zich vertaalde in radicale mensendienst. Dat kruis was ook geen zoenoffer om een vertoornde godheid te bedaren.” 

Dit kan ’listig proza’ genoemd worden. Tegen de leer van de Traditie in worden woorden als ’sacrificie’ en ’zoenoffer’ ontkend, maar op een listig aanvaardbare wijze. Sommigen beweren zo ook dat in bepaalde gevallen ’officiële’ bedevaarten verboden zijn, wat juist is, om hierdoor de idee te verspreiden dat ’bedevaarten’ zonder meer verboden zijn, wat onjuist is. Zo wordt nu beweerd dat Jezus’ kruisdood geen ’ritueel’ sacrificie is, wat waar is, om stiekem te leren dat het geen ’sacrificie’ zonder meer is, wat verkeerd is.

Het ’sacrificie’ van Jezus op het kruis is inderdaad geen ‘ritueel’ offer; anders moest Jezus de gepaste gewaden hebben aangetrokken, die een priester draagt tijdens de rituele plechtigheden. Jezus was daarentegen zelfs van zijn gewone klederen beroofd.

Het gevaar is evenwel niet denkbeeldig dat menig lezer elk offerkarakter van Jezus‘ kruisdood leert loochenen, na gelezen te hebben dat het geen ‘ritueel’ sacrificie is.

De auteur gokt daarbij verkeerd omtrent de doodsoorzaak bij Jezus‘ terechtstelling, als hij beweert dat deze te verklaren is door zijn radicale ‘mensendienst‘. Dit is ‘larie’ die wel vaker als theologie op de merkt wordt gebracht.

In verband met het begrip ‘zoenoffer’ blaast hij koud en warm tegelijk. Misschien is het geen zoenoffer om een ’vertoornde godheid te bedaren’, zoals in de heidense religies, maar het zou verkeerd zijn daaruit af te leiden dat Jezus’ kruisdood geen ‘zoenoffer’ is zonder meer. En dit wordt blijkbaar gesuggereerd. Veiligheidshalve komt Sint Paulus toch ook ter sprake waarin de ’verzoening’ dan weer wel aan bod komt: ‘God was het die in Christus de wereld met zich verzoende’ (2 Kor. 5,19).

Waarom ja en neen schrijven op éénzelfde bladzijde? Dan is de auteur in staat zich wit te wassen als hij aangevallen wordt voor heterodoxie, en kan hij toch zijn eigen visie verkondigen, in de overtuiging dat het kwaad sterker is dan het goede, de leugen rapper is dan de waarheid.

Aan de hand van de Boodschap

Beëindigen wij deze benadering van de huidige aanval op het begrip priester met een citaat uit de Boodschap van Jezus’ barmhartige Liefde: “Vraag mijn priesters, dat ze mijn volk herbronnen in de Liefde en de Waarheid. De priester draagt het merkteken van zijn God, het is onuitwisbaar en als zodanig heeft hij recht op de diepste eerbied vanwege al mijn kinderen. De dwaling en de ontrouw van sommige leden van de Heilige Kerk kan het Stempel niet uitwissen waarmee de Heer hun ziel gemerkt heeft. Bidt met grote naastenliefde voor uw priesters die blootstaan aan verschrikkelijke bekoringen. Mijn kleine zielen, stelt uw trouw en uw liefde tegenover de machten van het kwaad die de wereld beheersen met hun ketterijen. Blinden leiden blinden op dit ogenblik. Ze hebben alle zin voor de bovennatuurlijke realiteiten verloren en de mens is een god geworden voor de mens. Ze aanbidden wat ze moesten verbranden. Op listige wijze doden zij God in de zielen. De liefde heeft antennes die de golven van het kwaad opvangen en deze teniet doen. Maar wie de liefde niet heeft is verloren” (2.5.1971).

Armand Ory

Zeer Eerwaarde Heer Pastoor Armand Ory werd geboren te Hoepertingen (Belg. Limburg) op 10 januari 1927 en overleed, uitgeput van zijn noeste arbeid, in de Heer te Sint-Truiden op 9 november 2002. Hij werd priester gewijd te Luik op 22 juli 1952. Was leraar te Genk en te Borgloon en daarna gelijktijdig pastoor te Hendrieken-Voort en Gelinden (Belg. Limburg). Na zijn scheiding van de Kleine Zielen werd hij stichter-schrijver van “Sint-Lambertus kring”. Bij zijn overlijden hield dit op te bestaan. Zijn belangrijkste werk tijdens zijn leven was het aanbieden aan de H. Kerk van de “Funktionele Exegese”, boek met imprimatur van Mgr. Heuschen, over de historiciteit van de Evangeliën, en een aantal boeken waarin deze exegese op de Bijbel (N.T.) wordt toegepast.

Overlijdensbericht pastoor Ory: http://www.inmemoriam.be

Verdieping in de werken van pastoor Ory: Op de KULeuven KADOC  (Katholiek documentatiecentrum) zie hun website; https://kadoc.kuleuven.be

Uit; Tijdschrift ‘Het Legioen Kleine Zielen’, Orgaan van het Legioen Kleine Zielen van Het Barmhartig Hart van Jezus, Uitgever G. De Winter, Deurne, Achttiende Jaargang, Nr. 4, December 1990, blz. 9-17.

---

10 december 2016, Stirezo.nl.

Wij keren net terug van de Mars voor het Leven. Een volgepakte dag, die begon met een Heilige Mis en eindigde met aanbidding van het Allerheiligst Sacrament en een borrel. Daartussen was een toespraak van katholiek activist Michael Voris.

En er was natuurlijk de Mars! Had je niet kunnen missen als je deze zaterdag in Den Haag was. Een lange, dikke sliert trok door de stad. In stilte, ter herinnering aan de 30.000 kinderen die elk jaar het leven laten door abortus.

Dit jaar was de opkomst historisch hoog: naar schatting meer dan 5000 man. Toen SGP-leider Kees van der Staaij vroeg wie voor het eerst bij de Mars was, staken meer dan duizend mensen de hand op. De bescherming van het ongeboren leven leeft!

Naast Van der Staaij sprak ook Hugo Bos, bestuurslid van Stichting Recht Zonder Onderscheid. Hij sprak namens de katholieken.

Hugo Bos benadrukte dat wij abortus alleen kunnen stoppen als wij ook stoppen met het loskoppelen van seksualiteit met voortplanting. Abortus is het resultaat van een cultuur waarin voortplanting gezien wordt als onwelgevallig product van seksuele omgang. Daarom moeten wij ook anticonceptie afwijzen en bekritiseren.

Wij vanuit Stirezo danken Schreeuw om Leven van harte voor het organiseren van een uitstekende Mars voor het Leven. Chapeau!

Een dag met veel volk en veel zegen. Wij hebben nu al zin in volgend jaar!