Muziek Video, Maria hoe mooi is Uw Naam
Maand: mei 2023
Met Johannes onder het kruis
Het schilderij toont het kruis van Jezus, en ik herinner me dat het me diep raakte. Het bracht me dichter bij het lijden van Jezus, onze Verlosser, en liet me waardering en mededogen voelen. Maar er is nog een belangrijk aspect van het schilderij dat me altijd is bijgebleven: de aanwezigheid van Johannes, de geliefde leerling en apostel, onder het kruis.
Johannes leek en lijkt nog steeds een brug te vormen tussen mij en het kruis van Jezus. Als een tussenpersoon die me dichter bij de essentie van het priesterschap bracht, verbeeldde hij als het ware de verbinding tussen Jezus en Maria. Zijn aanwezigheid herinnert me er nu aan dat ik, in mijn zending als priester, naast Jezus en Maria mag staan, om anderen te dienen en Gods liefde door te geven.
Terwijl ik dit nu zeg, worden al die herinneringen opnieuw levendig. Het schilderij dat mijn studeerkamer sierde, was dus meer dan alleen een decoratie… het was een venster naar spiritualiteit, een steeds dieper besef van mijn roeping, en een bron van inspiratie tijdens mijn theologische studies.
Nu, vele jaren later, ben ik nog steeds vervuld van dankbaarheid voor de tijd die ik heb doorgebracht in het Groot-Seminarie Rolduc en voor de betekenisvolle symboliek van het schilderij.
Pastoor Geudens
Gebed om roepingen
Liefdevolle God, onze Vader,
Ik richt mijn hart en gebed tot U,
Voor jongemannen die zoeken naar Uw wil.
Ik vraag U om hen te omringen met Uw genade,
En hen te leiden op de weg van gehoorzaamheid.
Geef dat ze verwondering vinden in hun hart,
En ontwaken voor Uw zachte roep.
Schenk hen de helderheid om Uw stem te horen,
En de moed om erop te reageren zonder terughoudendheid.
Geef hen kracht om hun eigen verlangens los te laten,
En zich volledig toe te wijden aan Uw wil.
Laat hen gehoorzaamheid omarmen als een geschenk,
En vreugdevol handelen in overeenstemming met Uw geboden.
Laat Uw Heilige Geest hen begeleiden en verlichten,
Terwijl ze groeien in gehoorzaamheid aan U.
Help hen om Uw stem te onderscheiden,
En in vol vertrouwen te volgen waar U hen leidt.
Vergezel hen met Uw liefdevolle nabijheid,
En vul hun hart met vrede en vreugde.
Laat hen de vreugde ervaren van Uw dienstbaarheid,
En moge hun gehoorzaamheid een bron van zegen zijn.
In Uw naam bidden we, almachtige God,
Voor alle jongemannen die Uw roepstem horen.
Moge Uw genade hen begeleiden,
En moge Uw liefde hen altijd omringen. Amen.
Pastoor Geudens
Roeping; Verwondering en Gehoorzaamheid
Roeping; Verwondering en Gehoorzaamheid
Gehoorzaam aan de innerlijke klank,
Hoor je de roep naar avontuur, zo rank,
Een stem die je niet kunt negeren,
Die je uitdaagt om verder te leren.
*
Het vlamt als een vuur in je gemoed,
Een passie ontwaakt, zo zoet,
Het verlangen om te volgen met verve,
En een nieuw pad te banen, zonder reserve.
*
“Jack, Jack,” fluistert de stem, telkens weer,
Als een briesje in de nacht, keer op keer,
Het prikkelt je nieuwsgierigheid, zo puur,
En zo begint het nieuwe avontuur.
*
Je voelt dat het tijd is, nu en hier,
Om te ontdekken, te groeien met plezier,
Je bestemming te omarmen, vol kracht,
En streven naar het onbekende, met volle macht.
*
Een roeping is een waardevol juweel,
Een uitnodiging om te zijn, zonder gevecht,
Om God te vinden, te dienen met hart en ziel,
En vervulling te vinden in wat jouw hart beveelt.
*
Dus luisterde ik naar die innerlijke stem,
En verwondering werd mijn gids, aangenaam,
Op weg naar mijn ware bestemming, zo puur,
Met vreugde in mijn hart, een avontuur.
*
In extase en ontzag sta ik voor Gods bevel,
De priesterlijke roeping, een goddelijk appel,
Met nederigheid en toewijding geef ik antwoord,
“Ja, Heer, hier ben ik, Uw wil is mij(n) akkoord.”
*
De stem van God klinkt als een zachte bries,
Die me leidt op Zijn pad, vol liefde en wijsheid,
Als een herder voor Zijn kudde zal ik waken,
Licht brengen in duisternis, harten raken.
*
In gebed en sacramenten verspreid ik Zijn zegen,
De gemeenschap verenigen, vrede verkregen,
En harten leiden naar Jezus, in geloof en trouw,
Op elk moment, op elke dag, Zijn zegening aanschouw.
*
(Voor mijn medebroeders in het priesterschap:)
Laat jouw roeping stralen als een ster zo klaar,
Als een fakkel die de duisternis verjaagt, daar,
Wees dienaars van de waarheid, standvastig en oprecht,
En breng Gods liefde in volle pracht, met volle kracht.
*
Moge jouw gave als priester schitteren en stralen,
De harten en zielen vullen met vreugde, niet te achterhalen,
En moge God je altijd bijstaan, dag en nacht,
Op elk moment, op elke dag, met Zijn goddelijke macht.
Mijn Roepingsgetuigenis
Lang geleden, in de bruisende jaren 70, bevond zich langs de oevers van de schilderachtige rivier De Dommel een academie tevens genaamd De Dommel. Deze bijzondere school was doordrenkt van een revolutionair gedachtengoed en droeg trots een communistische kleur. Studenten kwamen van heinde en ver om zich onder te dompelen in deze unieke academische omgeving.
In die tijd was ik een jonge pacifist die me volledig inzette voor het ideaal van een rechtvaardige samenleving. Ik koos ervoor om mijn opleiding te volgen aan de Sociale Academie de Dommel, geïnspireerd door het radicale gedachtengoed dat daar werd aangehangen. De school was een broeinest van idealisme, waar jonge geesten de wereld wilden veranderen.
De academie was gehuisvest in een statig gebouw, met grote ramen die uitkeken op de kabbelende wateren van De Dommel. Het was een inspirerende plek, waar creativiteit en intellect samensmolten. Maar zoals dat gaat in het leven, veranderen dingen soms onverwacht.
Sommige studenten van De Dommel overwogen of het gedachtengoed dat ze aanhingen nog steeds de juiste koers was. Sommigen van ons, waaronder ikzelf, begonnen te twijfelen aan de levensvatbaarheid van het communistische ideaal. We realiseerden ons dat er andere manieren waren om de wereld te veranderen, en dat sommige idealen misschien beter pasten bij andere academies.
Een van die academies was de sociale academie De Elzent, gelegen midden in de stad, omgeven door veel groen en nabij een rustig park. Het was een plek waar mensen met een hart voor de samenleving elkaar ontmoetten en nieuwe wegen naar verandering verkenden. Ik begon te verlangen naar deze nieuwe omgeving, waar ik mijn idealen kon herdefiniëren en nieuwe inspiratie kon opdoen…
- Na mijn tijd op de Sociale Academie De Dommel en mijn groei tot mensenmens, vond er een onverwachte wending plaats in mijn pad door het het leven:
- Op een stralende dag in maart begonnen Frank en ik aan een buitengewoon avontuur: te voet en al liftend reisden we naar het prachtige bedevaartsoord Lourdes. Het was een innerlijke roepstem die me zei: “Kom naar Mij in Lourdes.”
- Terwijl we onderweg waren, doorkruisten we schilderachtige landschappen, ontmoetten we bijzondere mensen en beleefden we onvergetelijke momenten. Elke stap bracht ons dichter bij onze bestemming, maar ook dichter bij het vinden van onszelf.
- Toen we eindelijk aankwamen in Lourdes, voelde ik een diepe verbondenheid met de plek. Het was alsof de aanwezigheid van Maria in de lucht hing. Het was op dat moment, omringd door de serene sfeer van Lourdes, dat ik een belangrijke beslissing nam die mijn leven zou veranderen.
- Ik voelde in mijn hart dat mijn roeping tot dienstbaarheid een nieuwe richting had gekregen. Niet langer zou ik me richten op het zijn van een maatschappelijk werker, maar in plaats daarvan voelde ik een diep verlangen om priester te worden.
- Deze beslissing was niet lichtzinnig genomen, maar eerder het resultaat van een innerlijke transformatie die zich had voltrokken tijdens onze reis naar Lourdes. De ontmoetingen onderweg, de momenten van introspectie en de bijzondere verbinding die ik voelde met Gods liefde, hadden me doen inzien dat ik een een nieuwe richting nodig had.
- De reis naar Lourdes was een keerpunt in mijn leven, waar ik mijn pad met hernieuwde energie en vastberadenheid voortzette. Ik leerde dat verandering nodig was om trouw te blijven aan mezelf en mijn diepste drijfveren en overtuigingen.
In plaats van over te stappen naar de Sociale Academie De Elzent, werd ik aangetrokken tot een compleet andere omgeving: het instituut Rolduc, een eerbiedwaardige plek voor de priesteropleiding.
Hoewel deze keuze voor velen misschien verrassend leek, voelde het voor mij als een natuurlijke volgende stap. De waarden van compassie, dienstbaarheid en het streven naar een rechtvaardige samenleving die ik had ontwikkeld op de De Dommel, vonden een nieuw kader binnen de context van spirituele groei en het begeleiden van anderen.
Rolduc, met zijn oude kloostergebouwen en serene omgeving, bood een ruimte voor contemplatie en verdieping. Hier kon ik mijn verlangen om mensen te helpen en een positieve impact te hebben op hun levens verder ontwikkelen. Ik dompelde me onder in theologische studies, filosofische discussies en pastorale trainingen, en ontdekte nieuwe manieren om mijn medemens van dienst te zijn.
Op Rolduc leerde ik over de kracht van spiritualiteit en het belang van empathie bij het begeleiden van anderen. Ik begon te begrijpen hoe het cultiveren van de innerlijke wereld, het versterken van de relatie met het goddelijke en het ontwikkelen van een dieper begrip van het menselijk lijden allemaal samenkomen in de persoon van een priester. Het was een weg van geestelijk groei en het vinden van betekenis in dienstbaarheid.
Ik ontmoette medestudenten met verschillende achtergronden en levensverhalen, en we deelden onze inzichten en ervaringen om samen te groeien. Mijn ervaringen op De Dommel bleken van onschatbare waarde te zijn, omdat ik geleerd had hoe ik verbinding kon maken met anderen, naar hen kon luisteren en hen kon ondersteunen in hun zoektocht naar betekenis en geestelijke vervulling.
Terwijl ik mijn studie voortzette, ontwikkelde ik me tot een priester die gericht was op de behoeften van de mensen om me heen. Mijn tijd op de academie De Dommel had me geleerd om te geloven in de kracht van gemeenschap en de waarde van menselijke relaties. Dit zou de kern worden van mijn pastorale inzet: het begeleiden van anderen op hun levenspad, hen helpen bij het vinden van hoop, troost en betekenis in moeilijke tijden.
Hoewel de reis van De Dommel naar Rolduc misschien onverwacht leek, ontdekte ik dat het een organische evolutie was in mijn persoonlijke groei en mijn verlangen om anderen te dienen.
Op Rolduc vond ik een nieuwe gemeenschap van gelijkgestemde individuen, medestudenten en docenten die samenwerkten om ons begrip van spiritualiteit en onze pastorale vaardigheden te verdiepen. We deelden onze persoonlijke ervaringen, worstelingen en triomfen, en vonden steun en inspiratie bij elkaar. De academie Dommel werd een waardevolle basis waarop ik voortbouwde, terwijl ik me richtte op het dienen van anderen in een geestelijke context.
Er kwam een teleurstellende wending tijdens de opleiding op weg naar het priesterschap. Ondanks mijn enthousiasme tijdens de studie kwamen er struikelblokken op mijn pad in de vorm van de vakken ‘liturgie’ en ‘kerkgeschiedenis’. Deze vakken bleken uitdagend en vereisten veel studie.
Door de moeilijkheden die ik ondervond bij het behalen van voldoende resultaten, moest ik meerdere hertentamens afleggen. Het herhalen van de studiematerialen en het opnieuw bestuderen van de onderwerpen kostte veel tijd en energie. Ondanks mijn inspanningen slaagde ik er niet in om aan de vereisten te voldoen en besefte ik uiteindelijk dat ik mijn opleiding niet kon voortzetten.
Het was een ontmoedigende beslissing om te stoppen met de opleiding vanwege deze struikelblokken. Het voelde als een persoonlijke nederlaag, omdat ik zo’n sterke band had ontwikkeld met de studenten en docenten van het Grootseminarie Rolduc.
Hoewel de teleurstelling van het stoppen met de opleiding aan het Grootseminarie Rolduc aanvankelijk moeilijk te verwerken was, besefte ik al snel dat het slechts een obstakel was op mijn verdere weg door het leven.
Het Grootseminarie zal altijd een speciale plaats in mijn hart hebben vanwege de betekenisvolle ervaringen die ik daar heb opgedaan. Hoewel het jammer is dat ik mijn opleiding niet heb kunnen voltooien, ben ik dankbaar voor de kennis en inzichten die ik heb verworven en voor de mensen die mijn pad hebben gekruist.
Mijn tijd op het Grootseminarie Rolduc en de struikelblokken die ik tegenkwam, vormden slechts één hoofdstuk op mijn reis door het leven. Ze hebben me geholpen om te groeien, veerkracht te ontwikkelen en nieuwe wegen te verkennen. Hoewel ik jammer genoeg moest stoppen met de opleiding, ben ik nog steeds vastberaden om anderen van dienst te zijn in een geestelijke context. Ik besloot mijn zoektocht voort te zetten en nieuwe manieren te ontdekken om mijn roeping te vervullen.
Ik begon zelfstandig te studeren en te lezen over onderwerpen die me interesseerden, zoals spiritualiteit, pastorale zorg en filosofie. Ik ontdekte nieuwe perspectieven en inzichten die mijn begrip van het geestelijk leven verdiepten. Daarnaast bleef ik mezelf ontwikkelen en bijscholen op het gebied van liturgie en kerkgeschiedenis. Hoewel ik geen formele dag-opleiding volgde, was ik vastbesloten om mijn kennis op deze gebieden uit te breiden. Ik las boeken, nam deel aan lezingen en retraites om mijn inzicht te verdiepen. Door deze zelfstudie en interactie met andere geïnteresseerden op deze terreinen kon ik mijn kennis blijven vergroten en mijn interesse voor met name liturgie levend houden.
Daarnaast begon ik me actief in te zetten voor vrijwilligerswerk en later als stagiair (voor de opleiding Arbeidstherapie) in het Verpleeghuis Lückerheide te Kerkrade. Ik zocht er naar mogelijkheden om bewoners te ondersteunen en te begeleiden tijdens de arbeidstherapie en andere activiteiten die werden aangeboden.
Na mijn verhuizing van Kerkrade naar Eindhoven, besloot ik stage te gaan lopen (een meisje uit mijn klas was gestopt met de opleiding, daardoor kon ik meteen haar stage overnemen) bij woonpark Eckartdal, een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Deze stage zorgde ervoor dat ik steeds meer geïnteresseerd raakte in het werken met mensen in de zorg.
Nadat ik mijn diploma Arbeidstherapie had behaald aan de Katholieke Leergangen te Tilburg, wilde ik graag onderzoeken of ik me kon specialiseren in een bepaald vakgebied, zoals arbeidstherapie in een psychiatrische instelling voor (tijdelijk) zieke mensen.
Na mijn besluit om de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige te volgen – ik werd aangenomen bij de in-service opleidingen in Boxtel – begon ik mijn eerste werkstage in het Psychiatrisch Ziekenhuis Coudewater in Rosmalen. Ik was gemotiveerd en enthousiast om patiënten te helpen en ondersteunen in hun herstelproces.
Echter, na verloop van tijd merkte ik dat er meningsverschillen ontstonden (bij de werkevaluaties) over de aanpak en omgang met de patiënten.
Hoewel ik begreep dat het advies dat ik kreeg om opnieuw te beginnen als leerling verpleegkundige in de psychiatrie een mogelijkheid was, voelde ik dat ik mijn verworven werkhouding, benadering en attitude als arbeidstherapeut niet wilde loslaten. Ik geloofde sterk in de kracht van empathie en een luisterend oor in de communicatie, zowel met zieke als niet-zieke mensen.
Daarom besloot ik mijn eigen weg verder te volgen en de adviezen om alles los te laten wat ik had geleerd op de opleiding Arbeidstherapie achter me te laten. Ik koos ervoor om vast te houden aan mijn verworven werkhouding en benadering.
Deze meningsverschillen waren de aanleiding om uiteindelijk de studie tot verpleegkundige af te breken en te stoppen op de afdeling waar ik werkte met mensen met psychiatrische ziektebeelden.
Ik realiseerde me dat ik op zoek moest naar een nieuwe richting. Ik begon me af te vragen wat God eigenlijk met mij voorhad en overwoog zelfs om door te gaan met de opleiding tot priester. Maar hoe? En waar? Of misschien kon ik me specialiseren in de activiteitenbegeleiding in de pastoraal? Ik stond open voor nieuwe mogelijkheden en was bereid om mijn roeping verder te volgen, waar die me ook naartoe zou leiden.
Met deze gedachten in mijn hoofd ging ik op zoek naar mijn volgende stap. Ik wist dat ik vastberaden was om anderen te helpen en een positieve impact te hebben, of het nu als arbeidstherapeut of zelfs als priester was. Ik was klaar om mijn weg verder te verkennen en te ontdekken wat de toekomst voor mij in petto had…
Terug in Eindhoven schreef ik me in bij Randstad Uitzendbureau.
Van daaruit kreeg ik verschillende baantjes en af en toe tijdelijk werk aangeboden. Zo werkte ik onder andere in de spoelkeuken van het Psychiatrisch Ziekenhuis, de R.P.I., in Eindhoven; was ik verantwoordelijk voor de schoonmaak van de Douwe Egberts koffieautomaten bij vestigingen in Eindhoven en Best, waar ik een tijdelijke baan had. Ik werkte ook als invalkracht bij Van Nelle Koffieautomatenschoonmaak in Eindhoven en had tijdelijke banen bij de AMRO Bank in Valkenswaard en de Rabobank aan de Vestdijk in Eindhoven. Daarnaast werkte ik ook aan lopende band bij Van Gent en Loos.
Hoewel ik misschien een paar banen ben vergeten te noemen, was mijn tijd bij Randstad Uitzendbureau een periode van ontdekken en experimenteren. Het gaf me de mogelijkheid om verschillende werkplekken en functies uit te proberen, en hoewel het soms uitdagend was, leerde ik waar mijn ware passie lag; tóch het werken met mensen op een empathische en ondersteunende manier…
Ondertussen neem ik de tijd om vacatures te doorzoeken en sollicitaties te versturen naar instellingen die gespecialiseerde zorg bieden aan mensen met tijdelijke psychische problemen. Mijn doel is om een omgeving te vinden waar ik patiënten kan ondersteunen in hun herstelproces en hen kan helpen hun leven weer op te bouwen.
In Eindhoven kwam ik in contact met gelovige mensen die lid waren van de charismatische beweging. Hun enthousiasme en gepassioneerde geloofsbeleving trokken mijn aandacht en wekten mijn interesse. Ik besloot deel te nemen aan geloofsbijeenkomsten en gebedsgroepen waar de Heilige Geest centraal stond.
Tijdens mijn zoektocht ontdekte ik ook de Gemeenschap van de Gekruisigde en Verrezen Liefde in Maastricht, beter bekend als “De Kommel” in de volksmond. Ik voelde me aangetrokken tot deze plek en begon er gebedsavonden bij te wonen en inspiratie op te doen. Na verloop van tijd mocht ik zelfs als gast in de Gemeenschap verblijven.
Het verblijf bij De Kommel raakte me diep. Op 6 februari, de sterfdag van Marthe Robin, met wie ik me verbonden voelde door de band met de Foyers van Thorn en Bonheiden, mocht ik officieel intreden in de Gemeenschap.
Als postulant begon ik mijn weg binnen de kloostergemeenschap, waar ik me toewijdde aan het dienen van God en het volgen van mijn roeping. Later werd ik een novice, waarbij ik me verder verdiepte in het religieuze leven en me volledig toewijdde aan de weg van geestelijk leven en dienstbaarheid.
Vanuit de Gemeenschap De Kommel kreeg ik de kans om de priesteropleiding weer op te pakken. Dit bood me de gelegenheid om mijn geestelijke groei voort te zetten en me voor te bereiden op het priesterschap.
Zo heeft mijn zoektocht door de wereld van de Charismatische Vernieuwing, de Gemeenschap De Kommel en de Priesteropleiding te Rolduc (2e fase) me gevormd tot wie ik vandaag ben.
Ik ben dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen en voor de diepe verbondenheid die ik heb ervaren met de Heilige Geest, met Onze Lieve Vrouw van Lourdes en met Marthe Robin.
Na mijn intrede in de Gemeenschap en de voortzetting van de priesteropleiding, werd ik ondergedompeld in een wereld van geestelijke groei en toewijding. Binnen de Gemeenschap vond ik een warme en ondersteunende omgeving waarin ik mijn geloof kon verdiepen en mijn roeping verder kon voeden.
De dagelijkse gebedstijden, de Heilige Missen, de dagelijkse bezigheden, de gemeenschappelijke maaltijden en de momenten van stilte en reflectie hielpen me om mijn relatie met God te versterken. Ik leerde ook van de andere leden van de Gemeenschap, die allen een diepe passie hadden (ieder op zijn of haar manier) voor het geloof en een verlangen om anderen dienstbaar te zijn.Onze Lieve Vrouw van Medjugorje en de Heilige Drievuldigheid, met name de Heilige Geest, spelen een centrale rol in het leven bij de Kommel. Er wordt veel nadruk gelegd op het ontvangen van de gaven van de Geest en het zich laten leiden door Zijn inspiratie. Dit zorgde ervoor dat ik de Heilige Geest op een dieper niveau begon te ervaren en erkende hoe Hij aanwezig was en mij leidde in de overgave aan Gods Wil voor mij.
Terwijl ik me verder ontwikkelde binnen de Gemeenschap, groeide het verlangen meer en meer om anderen te dienen door middel van het priesterschap. Ik besefte steeds beter dat mijn roeping niet alleen gericht was op mijn eigen spirituele groei, maar ook op het uitdragen van Gods liefde en genade naar anderen. Na mijn tijd bij de Gemeenschap en de priesteropleiding aan het Grootseminarie Rolduc voelde ik me klaar om mijn roeping (en zending) in de praktijk te brengen.
Als priester wil ik mensen begeleiden, troosten en inspireren in hun geloofsleven en overgave aan God. Ik wil hen helpen om de aanwezigheid van de Heilige Geest in hun eigen leven te ontdekken en Gods liefde te ervaren.
De weg die begon met de ontmoeting met gelovigen uit de Charismatische Beweging in Eindhoven leidde me uiteindelijk naar de Kommel en terug naar Rolduc toe!
Elk van deze stappen heeft me gevormd en mijn geloofsleven verdiept. Ik ben dankbaar voor de mensen die op mijn pad zijn gekomen en voor de kansen die ik heb gekregen om het geloof te beleven en te delen met anderen.
Werkzaamheden in de parochies en retraitecentrum:
- Nazareth, Limmel, Amby als kapelaan (diaken en jonge priester);
- Chevremont, Haanrade, Rolduckerveld als kapelaan;
- Bunde, Geulle, Moorveld als kapelaan en daarna als pastoor;
- Schaesberg, Nieuwenhagerheide als priesterassistent (wegens longembolie);
- Retraitecentrum Klein Sion als beheerder;
- Sittard als invaller voor zieke priesters.
- Momenteel bevind ik mij overigens in een boeiende en veelzijdige fase van mijn leven. Als priester mag ik dienstbaar zijn in maar liefst negen parochies van dekenaat Venray in Noord-Limburg.
Het is een opgave om de gelovigen te begeleiden in hun geestelijke leven, om de sacramenten te bedienen en om samen het geloof te vieren. Elke parochie heeft zijn eigen dynamiek en ik koester de banden die ik met parochianen heb opgebouwd.
Naast mijn werk als priester heb ik nog een andere verantwoordelijkheid binnen de Gemeente waar ik woon. Ik ben namelijk lid van de ‘Schil’ geworden, de achterban en denktank van de Adviesraad Sociaal Domein Venray. Hier kan ik mijn kennis en expertise als arbeidstherapeut ten volle benutten. Ik draag bij aan het welzijn van de Gemeente door advies te geven op het terrein van het sociale domein. Het is een uitdagende rol, waarin ik mijn passie voor het ondersteunen van anderen kan uitoefenen.
Om mijn betrokkenheid bij de gemeente verder te versterken, heb ik een cursus gevolgd om een ambassadeur van aandacht voor eenzaamheid te worden. Eenzaamheid is een probleem dat in onze moderne samenleving helaas veel voorkomt. Als ambassadeur wil ik bewustwording creëren, mensen met een luisterend oor tegemoet treden en initiatieven stimuleren die eenzaamheid helpen verminderen. Het is een prachtige aanvulling op mijn werk als priester, waarin ik de behoefte aan verbondenheid en gemeenschap onderstreep.
Ik voel me gezegend dat ik zowel binnen de Kerk als binnen de Gemeente actief kan zijn. Het stelt me in staat om op verschillende manieren bij te dragen aan het welzijn van anderen en om Gods liefde en zorg op diverse vlakken uit te dragen. Mijn diploma Arbeidstherapie komt me daarbij goed van pas, omdat het me in staat stelt om een opbouwende benadering te hanteren en de mens in al zijn facetten te ondersteunen.
Ik ben dankbaar voor de mogelijkheden die ik krijg om mijn roeping uit te oefenen en om een positieve impact te hebben op het leven van mensen. Moge ik, zowel als priester als aandachtambassadeur, een baken van hoop, troost en verbinding zijn in de harten van degenen die ik mag ontmoeten.
Pastoor Geudens
De vrome pater
Dit verhaal van de “vrome pater” herinnert ons eraan dat ware rijkdom niet ligt in materiële bezittingen, maar in een diep geworteld geloof, de kracht van het gebed en de liefde voor onze medemensen. Het herinnert ons eraan dat in de stilte en de eenvoudige genoegens van het leven we de ware aanwezigheid van God kunnen ervaren.
Er was eens een pater die zijn dagen in soberheid doorbracht, volledig toegewijd aan zijn geloof en God. Hij leefde een eenvoudig leven, zonder wereldse verleidingen. Maar er was één moment in de week waarop hij zichzelf toestond te genieten: zijn zondagse sigaartje.
Op zondagochtend, na de drukte van de mis, stak de pater zijn geliefde sigaar op. Hij vond vreugde in de zachte rook en de smaak die zijn zondagen vulden. Het was een klein pleziertje, een moment van ontspanning waarin hij zichzelf mocht verwennen. Terwijl hij genoot van zijn sigaartje, voelde hij een diepe dankbaarheid voor het leven dat hij leidde en voor de liefde die hij ontving.
Naast zijn dagelijkse taken als pastoor voelde de pater ook de behoefte om terug te keren naar het klooster. Eens per week begaf hij zich naar de serene omgeving van het klooster, waar hij deelnam aan de sobere gebedsdiensten en de stilte vond die hij zocht. Het was tijdens deze momenten van afzondering dat hij zijn sigaartje en de parochianen het meest miste.
In het klooster, omringd door de rust en de kalme gebeden van zijn medebroeders, voelde de pater zich dichter bij God dan ooit tevoren. Hij besefte dat zijn verlangen naar zijn sigaartje en de gemeenschap van de parochianen slechts kleine offers waren in vergelijking met de liefde en zorg die hij van God ontving. De stilte bracht hem innerlijke kracht en herinnerde hem eraan dat hij niet alleen was, maar dat God altijd voor hem zorgde en van hem hield.
Week in, week uit keerde de pater terug naar het klooster, waar hij zich onderdompelde in de gebeden en de stilte. Hij liet zijn gedachten tot rust komen en voelde een diepe verbondenheid met zijn geloof en zijn roeping. Het was tijdens deze momenten van eenzaamheid en bezinning dat hij de ware betekenis van zijn dienstbaarheid begreep.
Nu, in zijn oude dagen, geniet de pater nog steeds van zijn zondagse sigaartje. Terwijl hij rustig in zijn stoel zit, denkt hij terug aan de vele jaren van toewijding en dienstbaarheid. Hij is dankbaar voor de lessen die hij heeft geleerd, voor de momenten van stilte en gebed die hem kracht hebben gegeven en voor de wetenschap dat God altijd voor hem heeft gezorgd en van hem houdt.
Hoewel zijn lichaam zwakker is geworden en zijn tred trager, blijft de pater vastberaden om zijn geloof levend te houden. Hij heeft geleerd dat het niet draait om de wereldse verlangens die hij soms koestert, maar om de diepe verbondenheid met God en het dienen van zijn medemensen.
De parochianen koesteren nog steeds hun geliefde pater en bezoeken hem regelmatig. Ze brengen verhalen en herinneringen met zich mee, en samen delen ze momenten van vreugde en verdriet.
In de rustige avonduren, wanneer de dag overgaat in de nacht, sluit de pater zijn ogen en voelt hij de vredige aanwezigheid van God om zich heen. Hij bidt voor zijn parochianen, voor zijn medebroeders in het klooster en voor de wereld als geheel. Hij is dankbaar voor de genade die hem altijd heeft bijgestaan en voor het voorrecht om een dienaar van God te zijn.
Terwijl de rook van zijn sigaar langzaam opstijgt, vult de kamer zich met een serene sfeer. De pater voelt zich vervuld van vrede en tevredenheid. Hij weet dat zijn tijd op aarde binnenkort zal eindigen, maar hij is klaar om zijn reis voort te zetten naar de eeuwigheid, in de wetenschap dat zijn leven een diepgaande betekenis heeft gehad.
Pastoor Geudens
Gedicht Op Pinksterdag verenigd
Met vurige tongen spreekt Hij tot ons,
In talen van alle volkeren en landen,
Zijn boodschap van liefde en verlossing,
Die onze harten met vreugde doet branden.
Als een duif van vrede en hoop,
Daalt de Heilige Geest op ons neer,
Hij troost de harten die treuren,
En vervult ons met geloof en nieuwe leer.
Op Pinksterdag vieren we de Gave,
Van de Geest die ons samenbindt,
Als leden van de Kerk, één Lichaam,
In Christus, onze Verlosser en Vri(e)nd.
Laat ons dan samen bidden en zingen,
In harmonie en eenheid van geest,
Om de gaven van de Geest te ontvangen,
Die onze harten met goddelijke liefde geneest.
Heilige Geest, kom tot ons met uw vuur,
Vervul ons met uw gaven en kracht,
Leid ons op de weg van waarheid en recht,
En laat ons groeien in genade, dag en nacht.
Op de Pinksterdag verenigd,
Als katholieke parochie, één familie,
Laten we Gods liefde verspreiden,
En zijn boodschap van vrede verkondigen met harmonie.
Moge de Heilige Geest in ons blijven branden,
Onze harten verlichten met vurige gloed,
Opdat wij getuigen zijn van Gods barmhartigheid,
En altijd wandelen in de voetstappen van Christus, ons hoogste goed.
Pastoor Geudens
Gedicht Geloof in God
Gedragen door de zonnestralen,
Geluksmomenten die nooit verdwalen,
Gedeeld in Vriendschap, eerlijk en puur,
Gezuiverd door de kracht van het vuur.
Gebonden aan de Liefde’s band,
Gedeeld door velen, hand in hand,
Gezuiverd door de stroming der tijd,
Gedreven door Hoop en Eeuwigheid.
Geëerd zijn we, in God zijn we groot,
Gebrandmerkt met Liefde door Zijn Bloed,
Gedragen door de liefde’s deken,
Geheven hoofd, nooit vergeten.
Geloof in God, wees vol vertrouwen,
Gedachten en dromen zullen bouwen,
Geef nooit op, blijf altijd strijden,
Geluk zal op uw pad verblijden.
Geniet van elke dag, groot of klein,
Gebundeld met Liefde, zacht als satijn,
Gezuiverd door de kracht van het leven,
Gedreven door de Hoop, alles te geven.
Gedurende ons leven, zij aan zij,
Gevuld met Liefde, eenheid en blij,
Geef nooit op, blijf altijd gaan,
Gedragen door de wind, de zon en de maan.
Pastoor Geudens
Verveel je je?
Verveel je je? Ja?
Als je je verveelt, zijn er talloze dingen die je kunt doen om jezelf te vermaken.
Hier zijn enkele ideeën:
- Lees een boek: Kies een boek uit je collectie dat je altijd al wilde lezen, of ontdek iets nieuws in een plaatselijke bibliotheek.
- Kijk een film of serie: Kies een film of een nieuwe serie uit die je interessant vindt. Je kunt ervoor kiezen om een klassieker te bekijken of iets nieuws te ontdekken.
- Probeer een nieuw recept uit: Zoek online naar een recept dat je graag zou willen proberen en ga de keuken in om iets heerlijks te bereiden.
- Oefen een hobby: Denk aan een hobby waar je plezier aan beleeft, zoals schilderen, tekenen, knutselen, muziek maken of tuinieren. Neem de tijd om je creatieve kant te verkennen.
- Ga sporten: Als je je energiek voelt, kun je naar de sportschool gaan, een wandeling maken, joggen of thuis een workout doen. Fysieke activiteit kan je humeur verbeteren en je energie geven.
- Speel een bordspel of kaartspel: Nodig vrienden of familieleden uit voor een gezellige spelavond. Dit kan zowel online als offline, afhankelijk van de beschikbaarheid en voorkeuren van anderen.
- Leer iets nieuws: Neem de tijd om iets nieuws te leren, zoals een instrument bespelen, een nieuwe taal leren, een dansroutine leren via online tutorials, of zelfs coderen.
- Ontmoet nieuwe mensen: Ga naar sociale evenementen in jouw omgeving, sluit je aan bij een club of organiseer een bijeenkomst met vrienden. Het kan leuk zijn om nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe ervaringen op te doen.
- Help anderen: Vrijwilligerswerk doen of anderen helpen kan een vervullende manier zijn om je tijd door te brengen. Kijk of er lokale vrijwilligersmogelijkheden zijn waar je aan kunt deelnemen.
Onthoud dat verveling soms kan leiden tot nieuwe en interessante ervaringen. Het is een kans om jezelf beter te leren kennen en nieuwe interesses te ontdekken. Geniet van je dag!
Oeps!
Excuses voor het ontbreken van de optie om naar de kerk te gaan en te bidden.
10. Als geestelijke activiteit kan het bijwonen van een kerkdienst en bidden een zinvolle manier zijn om je tijd door te brengen en innerlijke rust te vinden. Als het bijwonen van een kerkdienst iets is waar je normaal gesproken je spiritueel voedt, dan kan dat zeker een goede oplossing zijn voor je verveling. Het kan ook een gelegenheid zijn om in contact te komen met medegelovigen en deel te nemen aan gemeenschappelijke gebeden en activiteiten. Overweeg dus om eens vaker naar de kerk te gaan en tijd door te brengen in gebed en reflectie…
Pastoor Geudens
Ik sta op een kruispunt, ga ik naar links of toch naar rechts?
God is overal. Alles is genade. Je moet het wel willen zien! En daarna laat God een weg aan je zien die je met Hem kunt gaan. Zo is het bij mij gegaan. Ik heb het opgeschreven in een verhaal: On the crossroads; ik sta op een kruispunt en ik mag kiezen, ga ik linksaf of toch rechtsaf?
Deel 1
Van de Sociale Academie ‘de Dommel’ in het Brabantse Eindhoven naar het Limburgse Grootseminarie ‘Rolduc’ te Kerkrade
Lang geleden, in de bruisende jaren 70, bevond zich langs de oevers van de schilderachtige rivier De Dommel een academie tevens genaamd De Dommel. Deze bijzondere school was doordrenkt van een revolutionair gedachtengoed en droeg trots een communistische kleur. Studenten kwamen van heinde en ver om zich onder te dompelen in deze unieke academische omgeving.
In die tijd was ik een jonge pacifist die me volledig inzette voor het ideaal van een rechtvaardige samenleving. Ik koos ervoor om mijn opleiding te volgen aan de Sociale Academie de Dommel, geïnspireerd door het radicale gedachtengoed dat daar werd aangehangen. De school was een broeinest van idealisme, waar jonge geesten de wereld wilden veranderen.
De academie was gehuisvest in een statig gebouw, met grote ramen die uitkeken op de kabbelende wateren van De Dommel. Het was een inspirerende plek, waar creativiteit en intellect samensmolten. Maar zoals dat gaat in het leven, veranderen dingen soms onverwacht.
Sommige studenten van De Dommel overwogen of het gedachtengoed dat ze aanhingen nog steeds de juiste koers was. Sommigen van ons, waaronder ikzelf, begonnen te twijfelen aan de levensvatbaarheid van het communistische ideaal. We realiseerden ons dat er andere manieren waren om de wereld te veranderen, en dat sommige idealen misschien beter pasten bij andere academies.
Een van die academies was de sociale academie De Elzent, gelegen midden in de stad, omgeven door veel groen en nabij een rustig park. Het was een plek waar mensen met een hart voor de samenleving elkaar ontmoetten en nieuwe wegen naar verandering verkenden. Ik begon te verlangen naar deze nieuwe omgeving, waar ik mijn idealen kon herdefiniëren en nieuwe inspiratie kon opdoen…
Deel 2
Na mijn tijd op de Sociale Academie De Dommel en mijn groei tot mensenmens, vond er een onverwachte wending plaats in mijn pad door het het leven (* zie voetnoot).
(*) Voetnoot
- Op een stralende dag in maart begonnen Frank en ik aan een buitengewoon avontuur: te voet en al liftend reisden we naar het prachtige bedevaartsoord Lourdes. Het was een innerlijke roepstem die me zei: “Kom naar Mij in Lourdes.”
- Terwijl we onderweg waren, doorkruisten we schilderachtige landschappen, ontmoetten we bijzondere mensen en beleefden we onvergetelijke momenten. Elke stap bracht ons dichter bij onze bestemming, maar ook dichter bij het vinden van onszelf.
- Toen we eindelijk aankwamen in Lourdes, voelde ik een diepe verbondenheid met de plek. Het was alsof de aanwezigheid van Maria in de lucht hing. Het was op dat moment, omringd door de serene sfeer van Lourdes, dat ik een belangrijke beslissing nam die mijn leven zou veranderen.
- Ik voelde in mijn hart dat mijn roeping tot dienstbaarheid een nieuwe richting had gekregen. Niet langer zou ik me richten op het zijn van een maatschappelijk werker, maar in plaats daarvan voelde ik een diep verlangen om priester te worden.
- Deze beslissing was niet lichtzinnig genomen, maar eerder het resultaat van een innerlijke transformatie die zich had voltrokken tijdens onze reis naar Lourdes. De ontmoetingen onderweg, de momenten van introspectie en de bijzondere verbinding die ik voelde met Gods liefde, hadden me doen inzien dat ik een een nieuwe richting nodig had.
- De reis naar Lourdes was een keerpunt in mijn leven, waar ik mijn pad met hernieuwde energie en vastberadenheid voortzette. Ik leerde dat verandering nodig was om trouw te blijven aan mezelf en mijn diepste drijfveren en overtuigingen.
In plaats van over te stappen naar de Sociale Academie De Elzent, werd ik aangetrokken tot een compleet andere omgeving: het instituut Rolduc, een eerbiedwaardige plek voor de priesteropleiding.
Hoewel deze keuze voor velen misschien verrassend leek, voelde het voor mij als een natuurlijke volgende stap. De waarden van compassie, dienstbaarheid en het streven naar een rechtvaardige samenleving die ik had ontwikkeld op de De Dommel, vonden een nieuw kader binnen de context van spirituele groei en het begeleiden van anderen.
Rolduc, met zijn oude kloostergebouwen en serene omgeving, bood een ruimte voor contemplatie en verdieping. Hier kon ik mijn verlangen om mensen te helpen en een positieve impact te hebben op hun levens verder ontwikkelen. Ik dompelde me onder in theologische studies, filosofische discussies en pastorale trainingen, en ontdekte nieuwe manieren om mijn medemens van dienst te zijn.
Op Rolduc leerde ik over de kracht van spiritualiteit en het belang van empathie bij het begeleiden van anderen. Ik begon te begrijpen hoe het cultiveren van de innerlijke wereld, het versterken van de relatie met het goddelijke en het ontwikkelen van een dieper begrip van het menselijk lijden allemaal samenkomen in de persoon van een priester. Het was een weg van geestelijk groei en het vinden van betekenis in dienstbaarheid.
Ik ontmoette medestudenten met verschillende achtergronden en levensverhalen, en we deelden onze inzichten en ervaringen om samen te groeien. Mijn ervaringen op De Dommel bleken van onschatbare waarde te zijn, omdat ik geleerd had hoe ik verbinding kon maken met anderen, naar hen kon luisteren en hen kon ondersteunen in hun zoektocht naar betekenis en geestelijke vervulling.
Terwijl ik mijn studie voortzette, ontwikkelde ik me tot een priester die gericht was op de behoeften van de mensen om me heen. Mijn tijd op de academie De Dommel had me geleerd om te geloven in de kracht van gemeenschap en de waarde van menselijke relaties. Dit zou de kern worden van mijn pastorale inzet: het begeleiden van anderen op hun levenspad, hen helpen bij het vinden van hoop, troost en betekenis in moeilijke tijden.
Hoewel de reis van De Dommel naar Rolduc misschien onverwacht leek, ontdekte ik dat het een organische evolutie was in mijn persoonlijke groei en mijn verlangen om anderen te dienen.
Op Rolduc vond ik een nieuwe gemeenschap van gelijkgestemde individuen, medestudenten en docenten die samenwerkten om ons begrip van spiritualiteit en onze pastorale vaardigheden te verdiepen. We deelden onze persoonlijke ervaringen, worstelingen en triomfen, en vonden steun en inspiratie bij elkaar. De academie Dommel werd een waardevolle basis waarop ik voortbouwde, terwijl ik me richtte op het dienen van anderen in een geestelijke context.
Deel 3
Er kwam een teleurstellende wending tijdens de opleiding op weg naar het priesterschap. Ondanks mijn enthousiasme tijdens de studie kwamen er struikelblokken op mijn pad in de vorm van de vakken ‘liturgie’ en ‘kerkgeschiedenis’. Deze vakken bleken uitdagend en vereisten veel studie.
Door de moeilijkheden die ik ondervond bij het behalen van voldoende resultaten, moest ik meerdere hertentamens afleggen. Het herhalen van de studiematerialen en het opnieuw bestuderen van de onderwerpen kostte veel tijd en energie. Ondanks mijn inspanningen slaagde ik er niet in om aan de vereisten te voldoen en besefte ik uiteindelijk dat ik mijn opleiding niet kon voortzetten.
Het was een ontmoedigende beslissing om te stoppen met de opleiding vanwege deze struikelblokken. Het voelde als een persoonlijke nederlaag, omdat ik zo’n sterke band had ontwikkeld met de studenten en docenten van het Grootseminarie Rolduc.
Hoewel de teleurstelling van het stoppen met de opleiding aan het Grootseminarie Rolduc aanvankelijk moeilijk te verwerken was, besefte ik al snel dat het slechts een obstakel was op mijn verdere weg door het leven.
Het Grootseminarie zal altijd een speciale plaats in mijn hart hebben vanwege de betekenisvolle ervaringen die ik daar heb opgedaan. Hoewel het jammer is dat ik mijn opleiding niet heb kunnen voltooien, ben ik dankbaar voor de kennis en inzichten die ik heb verworven en voor de mensen die mijn pad hebben gekruist.
Mijn tijd op het Grootseminarie Rolduc en de struikelblokken die ik tegenkwam, vormden slechts één hoofdstuk op mijn reis door het leven. Ze hebben me geholpen om te groeien, veerkracht te ontwikkelen en nieuwe wegen te verkennen. Hoewel ik jammer genoeg moest stoppen met de opleiding, ben ik nog steeds vastberaden om anderen van dienst te zijn in een geestelijke context. Ik besloot mijn zoektocht voort te zetten en nieuwe manieren te ontdekken om mijn roeping te vervullen.
Deel 4
Ik begon zelfstandig te studeren en te lezen over onderwerpen die me interesseerden, zoals spiritualiteit, pastorale zorg en filosofie. Ik ontdekte nieuwe perspectieven en inzichten die mijn begrip van het geestelijk leven verdiepten. Daarnaast bleef ik mezelf ontwikkelen en bijscholen op het gebied van liturgie en kerkgeschiedenis. Hoewel ik geen formele dag-opleiding volgde, was ik vastbesloten om mijn kennis op deze gebieden uit te breiden. Ik las boeken, nam deel aan lezingen en retraites om mijn inzicht te verdiepen. Door deze zelfstudie en interactie met andere geïnteresseerden op deze terreinen kon ik mijn kennis blijven vergroten en mijn interesse voor met name liturgie levend houden.
Daarnaast begon ik me actief in te zetten voor vrijwilligerswerk en later als stagiair (voor de opleiding Arbeidstherapie) in het Verpleeghuis Lückerheide te Kerkrade. Ik zocht er naar mogelijkheden om bewoners te ondersteunen en te begeleiden tijdens de arbeidstherapie en andere activiteiten die werden aangeboden.
Na mijn verhuizing van Kerkrade naar Eindhoven, besloot ik stage te gaan lopen (een meisje uit mijn klas was gestopt met de opleiding, daardoor kon ik meteen haar stage overnemen) bij woonpark Eckartdal, een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Deze stage zorgde ervoor dat ik steeds meer geïnteresseerd raakte in het werken met mensen in de zorg.
Nadat ik mijn diploma Arbeidstherapie had behaald aan de Katholieke Leergangen te Tilburg, wilde ik graag onderzoeken of ik me kon specialiseren in een bepaald vakgebied, zoals arbeidstherapie in een psychiatrische instelling voor (tijdelijk) zieke mensen.
Na mijn besluit om de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige te volgen – ik werd aangenomen bij de in-service opleidingen in Boxtel – begon ik mijn eerste werkstage in het Psychiatrisch Ziekenhuis Coudewater in Rosmalen. Ik was gemotiveerd en enthousiast om patiënten te helpen en ondersteunen in hun herstelproces.
Echter, na verloop van tijd merkte ik dat er meningsverschillen ontstonden (bij de werkevaluaties) over de aanpak en omgang met de patiënten.
Hoewel ik begreep dat het advies dat ik kreeg om opnieuw te beginnen als leerling verpleegkundige in de psychiatrie een mogelijkheid was, voelde ik dat ik mijn verworven werkhouding, benadering en attitude als arbeidstherapeut niet wilde loslaten. Ik geloofde sterk in de kracht van empathie en een luisterend oor in de communicatie, zowel met zieke als niet-zieke mensen.
Daarom besloot ik mijn eigen weg verder te volgen en de adviezen om alles los te laten wat ik had geleerd op de opleiding Arbeidstherapie achter me te laten. Ik koos ervoor om vast te houden aan mijn verworven werkhouding en benadering.
Deze meningsverschillen waren de aanleiding om uiteindelijk de studie tot verpleegkundige af te breken en te stoppen op de afdeling waar ik werkte met mensen met psychiatrische ziektebeelden.
Ik realiseerde me dat ik op zoek moest naar een nieuwe richting. Ik begon me af te vragen wat God eigenlijk met mij voorhad en overwoog zelfs om door te gaan met de opleiding tot priester. Maar hoe? En waar? Of misschien kon ik me specialiseren in de activiteitenbegeleiding in de pastoraal? Ik stond open voor nieuwe mogelijkheden en was bereid om mijn roeping verder te volgen, waar die me ook naartoe zou leiden.
Met deze gedachten in mijn hoofd ging ik op zoek naar mijn volgende stap. Ik wist dat ik vastberaden was om anderen te helpen en een positieve impact te hebben, of het nu als arbeidstherapeut of zelfs als priester was. Ik was klaar om mijn weg verder te verkennen en te ontdekken wat de toekomst voor mij in petto had…
Deel 5
Terug in Eindhoven schreef ik me in bij Randstad Uitzendbureau.
Van daaruit kreeg ik verschillende baantjes en af en toe tijdelijk werk aangeboden. Zo werkte ik onder andere in de spoelkeuken van het Psychiatrisch Ziekenhuis, de R.P.I., in Eindhoven; was ik verantwoordelijk voor de schoonmaak van de Douwe Egberts koffieautomaten bij vestigingen in Eindhoven en Best, waar ik een tijdelijke baan had. Ik werkte ook als invalkracht bij Van Nelle Koffieautomatenschoonmaak in Eindhoven en had tijdelijke banen bij de AMRO Bank in Valkenswaard en de Rabobank aan de Vestdijk in Eindhoven. Daarnaast werkte ik ook aan lopende band bij Van Gent en Loos.
Hoewel ik misschien een paar banen ben vergeten te noemen, was mijn tijd bij Randstad Uitzendbureau een periode van ontdekken en experimenteren. Het gaf me de mogelijkheid om verschillende werkplekken en functies uit te proberen, en hoewel het soms uitdagend was, leerde ik waar mijn ware passie lag; tóch het werken met mensen op een empathische en ondersteunende manier…
Ondertussen neem ik de tijd om vacatures te doorzoeken en sollicitaties te versturen naar instellingen die gespecialiseerde zorg bieden aan mensen met tijdelijke psychische problemen. Mijn doel is om een omgeving te vinden waar ik patiënten kan ondersteunen in hun herstelproces en hen kan helpen hun leven weer op te bouwen.
In Eindhoven kwam ik in contact met gelovige mensen die lid waren van de charismatische beweging. Hun enthousiasme en gepassioneerde geloofsbeleving trokken mijn aandacht en wekten mijn interesse. Ik besloot deel te nemen aan geloofsbijeenkomsten en gebedsgroepen waar de Heilige Geest centraal stond.
Tijdens mijn zoektocht ontdekte ik ook de Gemeenschap van de Gekruisigde en Verrezen Liefde in Maastricht, beter bekend als “De Kommel” in de volksmond. Ik voelde me aangetrokken tot deze plek en begon er gebedsavonden bij te wonen en inspiratie op te doen. Na verloop van tijd mocht ik zelfs als gast in de Gemeenschap verblijven.
Het verblijf bij De Kommel raakte me diep. Op 6 februari, de sterfdag van Marthe Robin, met wie ik me verbonden voelde door de band met de Foyers van Thorn en Bonheiden, mocht ik officieel intreden in de Gemeenschap.
Als postulant begon ik mijn weg binnen de kloostergemeenschap, waar ik me toewijdde aan het dienen van God en het volgen van mijn roeping. Later werd ik een novice, waarbij ik me verder verdiepte in het religieuze leven en me volledig toewijdde aan de weg van geestelijk leven en dienstbaarheid.
Vanuit de Gemeenschap De Kommel kreeg ik de kans om de priesteropleiding weer op te pakken. Dit bood me de gelegenheid om mijn geestelijke groei voort te zetten en me voor te bereiden op het priesterschap.
Zo heeft mijn zoektocht door de wereld van de Charismatische Vernieuwing, de Gemeenschap De Kommel en de Priesteropleiding te Rolduc (2e fase) me gevormd tot wie ik vandaag ben.
Ik ben dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen en voor de diepe verbondenheid die ik heb ervaren met de Heilige Geest, met Onze Lieve Vrouw van Lourdes en met Marthe Robin.
Na mijn intrede in de Gemeenschap en de voortzetting van de priesteropleiding, werd ik ondergedompeld in een wereld van geestelijke groei en toewijding. Binnen de Gemeenschap vond ik een warme en ondersteunende omgeving waarin ik mijn geloof kon verdiepen en mijn roeping verder kon voeden.
De dagelijkse gebedstijden, de Heilige Missen, de dagelijkse bezigheden, de gemeenschappelijke maaltijden en de momenten van stilte en reflectie hielpen me om mijn relatie met God te versterken. Ik leerde ook van de andere leden van de Gemeenschap, die allen een diepe passie hadden (ieder op zijn of haar manier) voor het geloof en een verlangen om anderen dienstbaar te zijn.
Onze Lieve Vrouw van Medjugorje en de Heilige Drievuldigheid, met name de Heilige Geest, spelen een centrale rol in het leven bij de Kommel. Er wordt veel nadruk gelegd op het ontvangen van de gaven van de Geest en het zich laten leiden door Zijn inspiratie. Dit zorgde ervoor dat ik de Heilige Geest op een dieper niveau begon te ervaren en erkende hoe Hij aanwezig was en mij leidde in de overgave aan Gods Wil voor mij.
Terwijl ik me verder ontwikkelde binnen de Gemeenschap, groeide het verlangen meer en meer om anderen te dienen door middel van het priesterschap. Ik besefte steeds beter dat mijn roeping niet alleen gericht was op mijn eigen spirituele groei, maar ook op het uitdragen van Gods liefde en genade naar anderen. Na mijn tijd bij de Gemeenschap en de priesteropleiding aan het Grootseminarie Rolduc voelde ik me klaar om mijn roeping (en zending) in de praktijk te brengen.
Als priester wil ik mensen begeleiden, troosten en inspireren in hun geloofsleven en overgave aan God. Ik wil hen helpen om de aanwezigheid van de Heilige Geest in hun eigen leven te ontdekken en Gods liefde te ervaren.
Deel 6
De weg die begon met de ontmoeting met gelovigen uit de Charismatische Beweging in Eindhoven leidde me uiteindelijk naar de Kommel en terug naar Rolduc toe!
Elk van deze stappen heeft me gevormd en mijn geloofsleven verdiept. Ik ben dankbaar voor de mensen die op mijn pad zijn gekomen en voor de kansen die ik heb gekregen om het geloof te beleven en te delen met anderen.
Werkzaamheden in de parochies en retraitecentrum:
- Nazareth, Limmel, Amby als kapelaan (diaken en jonge priester);
- Chevremont, Haanrade, Rolduckerveld als kapelaan;
- Bunde, Geulle, Moorveld als kapelaan en daarna als pastoor;
- Schaesberg, Nieuwenhagerheide als priesterassistent (wegens longembolie);
- Retraitecentrum Klein Sion als beheerder;
- Sittard als invaller voor zieke priesters.
- Momenteel bevind ik mij overigens in een boeiende en veelzijdige fase van mijn leven. Als priester mag ik dienstbaar zijn in maar liefst negen parochies van dekenaat Venray in Noord-Limburg.
Het is een opgave om de gelovigen te begeleiden in hun geestelijke leven, om de sacramenten te bedienen en om samen het geloof te vieren. Elke parochie heeft zijn eigen dynamiek en ik koester de banden die ik met parochianen heb opgebouwd.
Naast mijn werk als priester heb ik nog een andere verantwoordelijkheid binnen de Gemeente waar ik woon. Ik ben namelijk lid van de ‘Schil’ geworden, de achterban en denktank van de Adviesraad Sociaal Domein Venray. Hier kan ik mijn kennis en expertise als arbeidstherapeut ten volle benutten. Ik draag bij aan het welzijn van de Gemeente door advies te geven op het terrein van het sociale domein. Het is een uitdagende rol, waarin ik mijn passie voor het ondersteunen van anderen kan uitoefenen.
Om mijn betrokkenheid bij de gemeente verder te versterken, heb ik een cursus gevolgd om een ambassadeur van aandacht voor eenzaamheid te worden. Eenzaamheid is een probleem dat in onze moderne samenleving helaas veel voorkomt. Als ambassadeur wil ik bewustwording creëren, mensen met een luisterend oor tegemoet treden en initiatieven stimuleren die eenzaamheid helpen verminderen. Het is een prachtige aanvulling op mijn werk als priester, waarin ik de behoefte aan verbondenheid en gemeenschap onderstreep.
Ik voel me gezegend dat ik zowel binnen de Kerk als binnen de Gemeente actief kan zijn. Het stelt me in staat om op verschillende manieren bij te dragen aan het welzijn van anderen en om Gods liefde en zorg op diverse vlakken uit te dragen. Mijn diploma Arbeidstherapie komt me daarbij goed van pas, omdat het me in staat stelt om een opbouwende benadering te hanteren en de mens in al zijn facetten te ondersteunen.
Ik ben dankbaar voor de mogelijkheden die ik krijg om mijn roeping uit te oefenen en om een positieve impact te hebben op het leven van mensen. Moge ik, zowel als priester als aandachtambassadeur, een baken van hoop, troost en verbinding zijn in de harten van degenen die ik mag ontmoeten.
Pastoor Geudens
Het Hermenieke van Bergeijk
Het vroegere Hermenieke van Bergeijk vond inspiratie in een mysterieus ritueel, dat hen in staat stelde om op magische wijze te musiceren. Het laat ons nadenken over hoe tradities en geheimen onze gemeenschappen en passies kunnen verrijken, en hoe ze ons kunnen aansporen om op onverwachte manieren te groeien en te bloeien…
In het mooie dorpje van Brabant dat Bergeijk, stond vroeger dat oude hermenieke bekend als het kloppende hart van de gemeenschap. De leden van het hermenieke waren gepassioneerde muzikanten, gewijd aan het perfectioneren van hun muzikale vaardigheden. Maar er was één mysterieus verhaal dat de ronde deed in het dorp, een verhaal over een geheime traditie die alleen bekend was bij de leden van de harmonie.
Het begon allemaal op een donkere avond, toen de harmonie weer eens moest oefenen en repeteren voor een belangrijk optreden. De dirigent, een charismatische man genaamd Maarten, besloot dat de repetitie plaats zou vinden in de kelder van de kerk.
Terwijl de muzikanten hun instrumenten stemden, ontdekten ze tot hun verbazing dat de kelder gevuld was met kratten bier. Ze keken elkaar verwonderd aan en begonnen zich af te vragen waarom er zoveel bier was. Nieuwsgierig als ze waren, besloten ze een slok te nemen en al snel veranderde de repetitie in een vrolijke bijeenkomst.
Terwijl de muzikanten speelden en dronken van het bier, begonnen ze steeds meer teut en zat te worden. Maar tot hun grote verbazing merkten ze dat hun muziek juist beter en levendiger klonk. Het was alsof de alcohol hun creativiteit en muzikaliteit versterkte, waardoor ze harmonieus samen konden spelen als nooit tevoren.
’t hèrmenieke van Bergeijk
dè spulde toch zo schon
èn ze hebben saam geklonken
ze hebben saam gedronken
van ’t gerstebier van kyrië
‘t gerstebier van kyrië
’t gerstebier van kyrië eleïson
Dit geheime ritueel werd al snel een traditie. Telkens wanneer de harmonie moest repeteren, gingen ze naar de kelder van de kerk en dronken ze van het mysterieuze bier. Ze werden steeds gedrevener en speelden als nooit tevoren. Het leek alsof het hermenieke van Bergeijk een magische band had gevonden tussen muziek en bier.
Het verhaal verspreidde zich door het dorp en de harmonie werd steeds bekender om hun unieke sound. Ze traden op bij verschillende evenementen en festivals, waar ze met hun aanstekelijke muziek en vrolijke sfeer het publiek betoverden. Maar niemand wist het geheim achter hun succes, behalve de leden van het hermenieke zelf.
Hoewel dit verhaal (deels!) verzonnen is, herinnert het ons eraan dat er soms onverwachte elementen kunnen bijdragen aan succes en creativiteit. Het hermenieke van Bergeijk vond inspiratie in een mysterieus ritueel, dat hen in staat stelde om op magische wijze te musiceren. Het laat ons nadenken over hoe tradities en geheimen onze gemeenschappen en passies kunnen verrijken, en hoe ze ons kunnen aansporen om op onverwachte manieren te groeien en te bloeien.
Jos blijft bidden
Deel 1
Jos was een jongen van 10 jaar oud toen hij op zondagochtend samen met zijn moeder naar de kerk ging in het kleine dorpje de Weebosch. Hij herinnert zich nog goed hoe hij daar zat, met zijn kerkboekje voor zich, en de gebedjes opzegde die hij uit zijn hoofd kende.
Hij had altijd al het gevoel gehad dat er iets speciaals was aan de kerk. Het was een plek waar mensen samenkomen om te bidden en hun geloof te delen, en dat maakte hem rustig en gelukkig. Hij wist toen nog niet precies wat zijn geloof voor hem betekende, maar hij voelde dat het iets was dat hem zou helpen en beschermen in het leven.
Jaren gingen voorbij en Jos groeide op tot een volwassen man. Hij maakte veel mee in zijn leven, zowel goede als slechte ervaringen. Maar door alles heen was er één constante factor die hem kracht gaf en hem hielp om door te gaan: zijn geloof.
Hij herinnerde zich het schriftje dat hij vond waarin stond dat hij veel van Jezus hield. Hij wist nu dat zijn moeder zijn geloof aan hem had doorgegeven, en daar was hij haar nog steeds dankbaar voor. Het had hem geholpen om door moeilijke tijden heen te komen en om zich te richten op de dingen die er echt toe deden in het leven.
Hij had ook geleerd dat zijn geloof niet alleen voor hemzelf was, maar ook voor anderen. Hij wilde iets betekenen voor de mensen om hem heen, en hij deed zijn best om anderen te helpen en te steunen waar hij kon.
En terwijl hij terugkeek op zijn leven, wist Jos dat God altijd voor hem had gezorgd, net zoals zijn moeder dat destijds voor hem deed. Het voelde heel vertrouwd aan, en het gaf hem de kracht om door te gaan, wat het leven ook voor hem in petto had.
Deel 2
Jos bleef zijn hele leven trouw aan zijn geloof en ging nog steeds regelmatig naar de kerk. Hij vond daar nog steeds dezelfde rust en geluk als toen hij een kind was. Maar hij begreep ook dat zijn geloof meer was dan alleen het bijwonen van kerkdiensten.
Hij probeerde zijn geloof te integreren in alle aspecten van zijn leven en om anderen te inspireren en te helpen. Hij had een goede baan en een liefdevolle familie, maar hij vond het belangrijk om iets terug te geven aan de gemeenschap. Daarom zette hij zich in voor goede doelen en vrijwilligerswerk, en hij stond altijd klaar om anderen te helpen in tijden van nood.
Jos was niet perfect en hij maakte ook wel eens fouten, maar hij wist dat zijn geloof hem de kracht gaf om op te staan en door te gaan. Het hielp hem om te geloven in een betere toekomst en om anderen te inspireren om hetzelfde te doen.
En zo, na een lang en vervullend leven, kwam Jos uiteindelijk bij God. Hij was niet bang voor de dood, want hij geloofde dat hij naar een betere plek zou gaan, waar hij weer herenigd zou worden met zijn moeder en andere dierbaren die hem waren voorgegaan.
En terwijl hij zijn laatste adem uitblies, voelde Jos de vrede en liefde van God om hem heen. Hij wist dat zijn geloof hem had geholpen om een goed mens te zijn en om het beste uit zijn leven te halen. Hij was dankbaar voor de kerk en voor zijn moeder, die hem deze gave had gegeven. En hij wist dat hij voor altijd bij God zou zijn, in de Hemel.
Ik heb de afgelopen weken een nieuwe hobby ontdekt die ik graag in mijn vrije tijd beoefen. Ik ben begonnen met het schrijven van korte verhalen, soms met een dubbele betekenis of een verborgen boodschap. Hoewel deze verhalen op het eerste gezicht niet met elkaar verbonden lijken te zijn, hebben ze toch allemaal een onderlinge samenhang, inclusief de verhalen voor kinderen. – Meer verhalen lezen? Klik op de link: Alweer een verhaal
Pastoor Geudens
Proficiat vanwege Moederdag!
Dit verhaal van Anna laat zien dat het belangrijk is om aandacht en waardering te tonen voor de mensen om ons heen, vooral voor degenen die altijd voor anderen klaarstaan en zichzelf op de achtergrond plaatsen. Het verhaal laat zien hoe een klein gebaar al genoeg kan zijn om iemand gelukkig te maken en te laten zien dat hij of zij gewaardeerd wordt. Door elkaar te steunen en waarderen kunnen we een wereld creëren waarin we samenwerken en ons verbonden voelen.
Er was eens een boerenvrouw genaamd Anna, die woonde op een rustig plattelandsdorpje in het hart van het land. Anna was een echte zorgzame en hardwerkende vrouw die haar hele leven in dienst had gesteld van anderen. Ze zorgde voor haar man, haar kinderen en later ook haar kleinkinderen. En wanneer haar ouders ouder werden, nam ze ook de zorg voor hen op zich.
Anna’s dagen waren altijd gevuld met taken en verantwoordelijkheden. Vroeg in de ochtend stond ze op om ontbijt te maken voor haar gezin en om te beginnen met de dagelijkse klusjes op de boerderij. Ze zorgde voor de dieren, melkte de koeien en werkte op het land. Na het middagmaal ging ze weer aan de slag met het huishouden en de zorg voor de kinderen en kleinkinderen. En wanneer de avond viel, zat Anna nog vaak te breien of te naaien om kleding te maken voor haar familie.
Hoewel Anna haar hele leven dienstbaar was geweest voor anderen, was ze nooit te beroerd om haar handen uit de mouwen te steken en anderen te helpen waar ze kon. Ze was gelukkig als ze kon zorgen voor de mensen om haar heen, maar tegelijkertijd was er iets wat ze altijd miste: aandacht en waardering voor haarzelf.
Op Moederdag, na al die jaren van hard werken en zorgen voor anderen, werd Anna verrast door haar familie. Ze hadden voor haar een heerlijk ontbijt gemaakt en een mooie bos bloemen gekocht. De kinderen hadden tekeningen gemaakt en de kleinkinderen hadden haar een zelfgemaakt cadeautje gegeven. Het was een kleine geste, maar voor Anna betekende het alles.
Ze voelde zich zo geliefd en gewaardeerd en besefte dat ondanks haar drukke leven en alle zorgen die ze had gehad, haar familie haar nooit was vergeten. Ze was blij en dankbaar voor dit moment van aandacht en waardering voor haarzelf.
Vanaf die dag keek Anna terug op haar leven met een gevoel van voldoening en dankbaarheid. Ze had een leven geleid dat in dienst stond van anderen, maar ze had ook een liefdevolle en dankbare familie die haar op waarde wist te schatten. Ze besefte dat het kleine gebaar van aandacht en waardering op Moederdag alles was wat ze nodig had om gelukkig te zijn.
Ik heb de afgelopen weken een nieuwe hobby ontdekt die ik graag in mijn vrije tijd beoefen. Ik ben begonnen met het schrijven van korte verhalen, soms met een dubbele betekenis of een verborgen boodschap. Hoewel deze verhalen op het eerste gezicht niet met elkaar verbonden lijken te zijn, hebben ze toch allemaal een onderlinge samenhang, inclusief de verhalen voor kinderen. – Meer verhalen lezen? Klik op de link: Alweer een verhaal
Pastoor Geudens
De Argeloze Duif 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.