Feest van de H. Antonius van Padua
Als Antonius van Padua vandaag zou leven, dan zou hij een priester zijn van hoop en barmhartigheid, een priester te midden van de mensen. Hij zou spreken in heldere, toegankelijke taal — bruggen bouwend met woorden van liefde en gerechtigheid. Je zou hem ontmoeten op straat, pratend met jongeren, misschien zelfs via korte, indringende filmpjes op sociale media. Zijn parochie zou een plek van gebed, ontmoeting en verbondenheid zijn. Een thuishaven voor zoekenden en gelovigen, voor twijfelaars en dromers, voor ieder die verlangt naar waarheid, naar troost, naar een nieuwe start.
Preek van Antonius, zoals hij die vandaag zou kunnen houden
Beste zusters en broeders,
Vandaag wil ik met u spreken over iets wat we allemaal wel eens ervaren, maar wat we zelden durven benoemen: het gevoel van verloren zijn.
Verloren zijn… dat kan veel betekenen. Je sleutels kwijt zijn – ja, natuurlijk, daar roepen velen mij om aan. “Heilige Antonius, goede vriend, help me vinden wat ik ben kwijtgeraakt.” En eerlijk: ik ben blij met die eenvoudige gebeden. Maar vandaag wil ik dieper gaan. Wat als je jezelf bent kwijtgeraakt? Je richting. Je vrede. Je geloof. Je hoop. Ik zeg u: je kunt jezelf verliezen, maar nooit God. Want God verliest jou niet.
Ik weet wat het is om een droom te verliezen. Ik, Antonius – geboren als Fernando – dacht dat ik als missionaris in Marokko het verschil zou maken. Grootse plannen, vurige idealen. Maar mijn lichaam liet mij in de steek. Ziekte. Terug naar huis? Nee, ik werd weggedreven naar een ander land, een ander leven. Alles leek mislukt. Maar juist toen begon mijn echte roeping. Niet in de grootsheid van plannen, maar in het klein van het onverwachte. In de ontmoeting. In het luisteren. In het woord dat hoop geeft.
Want dat is wat God doet. Als jij verdwaald bent, komt Hij je tegemoet. Niet met een oordeel, maar met barmhartigheid. Niet met een preek, maar met een omhelzing. Durf daarom vandaag opnieuw te geloven in hoop. Hoop voor wie verslaafd is, gebroken, depressief of vastzit in zichzelf of in systemen. Hoop voor wie zich verraden voelt door mensen die ze vertrouwden. Hoop voor wie zich van God verlaten voelt.
Onze God is anders. Hij zoekt wie verdwaald is. Hij loopt hen tegemoet, zoals de vader van de verloren zoon. Hij zegt niet: “Wat heb je fout gedaan?” Hij zegt: “Kom thuis. Ik heb je gemist.” Dát is het Evangelie van God die van je houdt!
Dus als jij vandaag iets kwijt bent – je vertrouwen, je vreugde, je waardigheid – weet dan: God is op weg naar jou. En als jij mensen kent die verdwaald zijn, klim dan niet op een preekstoel om hen terecht te wijzen. Ga naast hen staan. Luister. Wees zacht. Wie barmhartigheid toont, laat iets zien van het gezicht van Jezus.
Laten wij bidden dat ook wij, net als de heilige Franciscus en zoals ik zelf heb mogen proberen, mensen van hoop mogen zijn — zoals Jezus het ons heeft voorgedaan: niet met afstandelijke woorden, maar met handen die troosten; niet met vingerwijzen, maar met echte aandacht.
Pastoor Geudens
De Argeloze Duif 