Over heel de wereld zijn er mensen die vinden dat als Israël kernwapens heeft, Iran deze ook zou mogen hebben. Meestal wordt hierbij over het hoofd gezien dat Iran beslist niet alleen staat en wordt ondersteund door Rusland, China en de religieuze leiders in Egypte, die al met een internationale jihad hebben gedreigd als Israël of een ander land probeert te voorkomen dat Iran kernwapens krijgt (3). Wat gemakshalve ook wordt ‘vergeten’ is dat zowel de politieke als religieuze leiders in Iran de vernietiging van Israël tot één van de hoofddoelen van het buitenlandse beleid hebben gemaakt. Een preventieve Israëlische aanval op de Iraanse nucleaire installaties lijkt daarom onvermijdelijk, waarbij de joodse staat zich -om talloze redenen- zich niets zal aantrekken van wat de rest van de wereld hiervan vindt.
Aan ieder gewapend conflict gaat een periode met psychologische oorlogvoering vooraf. In het geval Iran -dat al in 1972 verklaarde een kernwapenstaat te willen worden en in 1987 nucleair ging samenwerken met Pakistan (2)- is dat al vele jaren aan de gang. Nieuw is het feit dat nu ook het onafhankelijke Internationale Atoom Energie Agentschap (IAEA) zijn diplomatieke terughoudendheid heeft opgegeven en gebruikt wordt om een eventuele aanval op de Iraanse nucleaire installaties zoveel mogelijk te rechtvaardigen.
Uit het begin deze week gepubliceerde IAEA rapport blijkt overigens dat Iran de schade die werd aangericht door het Israëlische en/of Amerikaanse Stuxnet computervirus, dat met behulp van het Duitse elektronicaconcern Siemens verspreid zou zijn, tamelijk snel heeft weten te herstellen, waardoor het nucleaire programma van het land met slechts een kort oponthoud te maken kreeg. Er zouden ook nog nieuwe sancties kunnen worden geprobeerd, maar die hebben tot nu toe vrijwel geen enkele zin gehad. De laatste overgebleven optie om een Iraanse kernbom te stoppen is dan ook militair ingrijpen.
Berichten dat Israël rond de kerst of pal na de jaarwisseling Iran gaat aanvallen lijken onderdeel van een desinformatie campagne te kunnen zijn. Tussen begin december en midden februari hangt er namelijk normaal gesproken een vrijwel onafgebroken dik wolkendek boven Iran en Irak. Moderne militaire elektronica kan daar weliswaar doorheen kijken, maar de nauwkeurigheid van bommen en raketten is beduidend hoger als er zich geen wolken boven het doelwit bevinden. In het nabije Oosten begon dan ook geen enkele oorlog of aanval met precisiewapens in de maanden december of januari.
Een Israëlische verrassingsaanval vóór begin december lijkt daarom waarschijnlijker, mede omdat de joodse staat zich weinig gelegen laat aan de mening van Amerika en Rusland, en al helemáál niet aan die van Europa. Het enige wat de Israëlische politici en militairen interesseert is of een militaire operatie voldoende kans van slagen heeft. Als de analisten in Jeruzalem tot de conclusie komen dat de Iraanse nucleaire installaties door de luchtmacht op even zo betrouwbare wijze vernietigd kunnen worden als eerder gebeurde met de Iraakse (1981) en Syrische (2007) kernreactoren, dan zullen eventuele Iraanse vergeldingsaanvallen op doelwitten in en van andere landen hen een worst zijn.
Feitelijk betekent dit dat Israël niet alleen de nucleaire installaties, maar ook de complete Iraanse luchtmacht, diens vliegvelden en alle raketsilo’s zal aanvallen en proberen te vernietigen. Kortom: ook de Iraanse strijdkrachten zullen het doelwit van de Israëliërs zijn.
Als zo’n militaire aanval slaagt dan heeft Iran nauwelijks nog mogelijkheden om iets terug te doen. Ja, de Iraanse marine zou de straat van Hormuz kunnen afsluiten voor olietransporten, waardoor de olieprijs wereldwijd zou exploderen. Dit zou echter maar van korte duur zijn, omdat Iran met een blokkade ook -en vooral- zichzelf treft, aangezien alle Iraanse importen hierdoor stil zouden komen te liggen. Met een blokkade in de Perzische Golf snijdt Iran dus zijn eigen levensader af.
Iran weet ook dat de steun die de Arabische wereld na een Israëlische aanval slechts verbaal zal zijn. De Soenitische landen zullen Israël fel veroordelen, maar in werkelijkheid blij zijn dat de joodse staat de kastanjes voor hen uit het vuur heeft gehaald. Iran zal, net als Saddam Hussein in 1981, daarom weinig anders kunnen doen dan hevig protesteren en dreigen, maar meer ook niet.
Vanuit Israëlisch oogpunt zouden de risico’s van een aanval op Iran daarom heel goed beheersbaar kunnen zijn. Het belangrijkste waar het nu om draait is of men er zeker van kan zijn dat tijdens deze aanval het Iraanse nucleaire programma, de Iraanse luchtmacht en alle Iraanse raketten volledig kunnen worden vernietigd, of in ieder geval voor het allergrootste deel. Hoe in Iran te komen is geen probleem, want Saudi Arabië bood Israël al enkele jaren leden een luchtcorridor naar Iran aan.
Daarnaast zal de joodse staat ongetwijfeld rekening houden met vergeldingsaanvallen van Irans ‘proxy’s’, de islamitische terreurgroeperingen Hezbollah in Libanon en Hamas en Jihad Islami op de Palestijnse Gazastrook. Ook zal niet worden uitgesloten dat Teherans bondgenoot Syrië zich bij een tegenaanval zal aansluiten. Hoe dan ook, één ding lijkt in ieder geval zeker: een Israëlische aanval zal als een verrassing komen, en niet op het moment dat iedereen het verwacht.
Over nut en noodzaak van zo’n aanval wordt in binnen- en buitenland druk gespeculeerd. Voor Israël zijn de feiten in ieder geval glashelder: het piepkleine landje kan zich niet permitteren dat Iran -dat 80 x groter is- straks met slechts enkele kernbommen de hele joodse staat van de kaart kan vegen, zoals alle belangrijke Iraanse politieke en religieuze leiders al jaren regelmatig beloven te zullen doen, in hun hoop daarmee de komst van de islamitische messias, de mahdi, mogelijk te maken.
Daarnaast leert de ervaring dat de joden er uiteindelijk altijd alleen voorstaan. In 1948, 1967 en 1973 staken noch de VS, noch Europa -op enkele wapenleveranties na- ook maar één poot uit om Israël te behoeden voor de dreigende uitroeiing door de Arabieren. Met ook de Holocaust nog vers in het geheugen -en het feit dat de geallieerden tijdens de oorlog stelselmatig weigerden de Duitse concentratiekampen en spoorlijnen daar naartoe te bombarderen- zijn de joden vastberaden om zich bij een volgende uitroeiingspoging met hand en tand te verzetten, en daarbij desnoods zoveel mogelijk anderen met zich mee te sleuren, zelfs als hier de inzet van alle (geschatte) 200 tot 400 Israëlische kernbommen voor nodig is.
Xander, http://xandernieuws.punt.nl/?id=644912&r=1&tbl_archief
(1) KOPP
50.921866
5.763110
De Argeloze Duif 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.