Een paar jaar geleden ging er een schok door de wereld. De Islamitische Staat liet een filmpje zien waarin een gevangen genomen Jordaanse piloot te zien was. De piloot stond in een kooi, er liep een spoor van benzine naar de kooi. Om de kooi stonden IS strijders om toe te kijken, ze stonden op de ruïne van een oud stadion.
View original post 551 woorden meer
October 20, 2017 (LifeSiteNews) — Catholics striving to remain in fidelity to the “greatest treasure” of their Catholic faith must be prepared for martyrdom as they witness before not only pagans and unbelievers but also other Catholics who have become heretics, said Kazakhstan Bishop Athanasius Schneider in a talk.
Schneider, Auxiliary Bishop of Astana, Kazakhstan, gave the keynote talk Thursday at The International Conference on Population Control. The online symposium was aimed at addressing the threat of population control and examining how radical enemies of life are working to undermine and subvert the Catholic Church. The event was hosted by The Lepanto Institute.
The Bishop, in his talk titled “Catholic faith and martyrdom,” told participants that Our Lord promised: “Be faithful unto death, and I will give you the crown of life” (Rev. 2:10).
“These words of Our Lord are a holy task for every Christian. To be faithful means to keep the faith, which is infused in our soul by the Triune God, in all its integrity, purity and beauty without changing nothing, without adding nothing to its unchangeable truths,” he said.
Schneider said that when a Catholic does not keep the faith, he enters into heresy.
“Heresy as infidelity to the faith … Unlike a true Catholic the heretic accepts still some dogmas, yet only on the base of his own will and his own judgment,” he said.
He said that sins against keeping the faith “are the greatest moral sins, except the sins against the Divine virtue of hope and love.”
The Bishop said faithful Catholics should not be alarmed to see that “fidelity in the Catholic faith remains usually a minority phenomenon.”
Of the minority, some might be called to martyrdom as a witness to the truth of the faith.
He quoted St. Thomas Aquinas: “Martyrs are so called as being witnesses, because by suffering in body unto death they bear witness to the truth; not indeed to any truth, but to the truth which is in accordance with godliness, and was made known to us by Christ: wherefore Christ’s martyrs are His witnesses. Now this truth is the truth of faith. Wherefore the cause of all martyrdom is the truth of faith.”
Some martyrs are called to witness to the truths of the faith before other Christians who have abandoned the faith, he said.
“The fidelity to the Catholic faith and Christian martyrdom not only demands the fearless confession of the Divine truth before the pagans and unbelievers, but even before heretical Christians,” he said.
Schneider gave the example of Sir John Burke of Brittas in Ireland, who, in the beginning of the 17th century, witnessed to the truths of the Catholic faith with his death at the hands of other Christians.
Related Schneider:
One Sunday morning in the castle of John Burke there gathered Catholics to assist the Holy Mass celebrated by a clandestine priest. However the civil authorities were informed by a traitor. Suddenly a troop of soldiers surrounded the house, where the Holy Mass had to be celebrated.
The captain asked to be admitted.
The only answer returned by Sir Burke was, that he might enter freely when if he would prepare to make his confession and urge his companions to do the like; otherwise they should remain outside, for unbelievers should not have a share in what was holy, nor should sacred things be cast to dogs or pearls set before swine.
Burke could eventually escape and flee, later however he was captured. When he was on trial in the public court, the president of the court declared that he would treat him with every kindness if he obeyed the wish of the King in all that related to faith and religion, otherwise he would sentenced to death. Yet John Burke was bold unmoved.
He then listened to the sentence of death with a cheerful countenance, and only answered that he was glad those who harmed his body in such a way had no power over his soul.
He added a few words in which he declared his aversion to heretical doctrines and opinions, and his heartfelt desire to obey the teaching of Catholic Church in whose communion he declared he wished to die. When coming to the place of execution, he asked to be set down, in order that he might approach it on his knees, and this was allowed him.
John Burke showed as much contentment and joy as if he was going to a sumptuous feast. In the last moment he was offered pardon, restitution of his lands, and preferment, if he would take the oath recognizing the supremacy of the King in religion and assist Protestant worship. He said that he would not for all the world offend God, he would not exchange heaven for earth, and that he renounced and abominated all that the Catholic Church has always repudiated and condemned. John Burke died in December of the year 1607 in Limerick.
Schneider urged Catholics to hold fast to their “greatest treasure,” the faith, “which God put in our soul in the moment of our baptism.”
“This ‘faith’ meant the integral and pure Catholic faith,” he said.
He encouraged Catholics to beg for the grace of being faithful to the Catholic faith, even unto death.
“I would like to encourage you to keep the greatest treasure you have, the Catholic faith. Keep this unchanged, pure, and ask the Lord for the greatest grace to be faithful to the Catholic faith unto death, and to be always able, and capable with all humility, to defend the faith, to confess your faith, and to defend your faith and the truth firmly and with love,” he said.
“This is my wish to all of you, to be doers of the truth and to spread this in the world so that you will be the greatest benefactors of the world,” he added.
De meeste mensen maken de keuze in hun leven voor kwaliteit van lichamelijk en emotioneel leven op een zo hoog mogelijk pitje. Kwaliteit van het leven voor de ziel wordt vergeten. De ziel heeft voeding nodig door de gave van Gods genade, vooral door de sacramenten gegeven tijdens Eucharistie (H. Mis) en de Biecht (zondevergeving én genezing). De meeste mensen gaan sterven zonder hun ziel verzorgd te hebben…
Als priester zeg ik dan: “Ga minstens éénmaal biechten per drie maanden en ga minstens éénmaal naar de H. Mis per week… in het weekend… Maak werk van je kwaliteit van leven in je relatie tot God. Zeg niet: God moet zich maar aan mijn wensen aanpassen. Maar: ik probeer mij aan de wil en de liefdegave van God aan te passen.
Mgr. René Gracida: “Het is essentieel dat mijn commentaar (Verkiezing van Paus Franciscus Krachtens Universi Dominci Gregis) wijd verspreid wordt.
Waarom? Noch broederlijke (i.e. Dubia) noch filiale correctie zal de modernistische infrastructuur ontmantelen die door Jorge Mario Bergoglio (Paus Franciscus) werd opgericht – maar een besef dat de verkiezing van Bergoglio (Paus Franciscus) ongeldig was en zijn selectie van modernistische bisschoppen en kardinalen krachteloos zal maken. Vergeleken met de broederlijke/kinderlijke (filiale) correctie, moeten alle bezorgde Katholieken de significantie van mijn argument begrijpen – verwijzing modernistische infrastructuur – dat de verkiezing van Jorge Mario Bergoglio (Paus Franciscus) niet geldig was.” – Bron: Abyssum.org (het persoonlijke blog van Mgr. Gracida)
(Door: Michael Mannheimer – Vertaling: Theresa Geissler)
BENEDICTUS WAS EEN TRADITIONALIST. FRANCISCUS IS EEN LINKSE POPULIST DIE HET VOLK EN DE REGERINGEN NAAR DE MOND PRAAT
De onenigheid tussen de teruggetreden paus Benedictus, een voorvechter van de roomse Liturgie en een waar christen, en de nieuwe, linkse Paus Franciscus valt niet meer te ontkennen. Als BENEDICTUS zich beklaagt over “het verdonkeremanen”van God in de Liturgie”, dan is deze klacht direct tegen zijn opvolger Franciscus gericht.
View original post 1.091 woorden meer
door Dan Hitchens in Catholic Herald
12 oktober 2017
Academici en clerici vrezen gestraft te worden omdat ze zich uitgesproken hebben over Amoris Laetitia
Orthodoxe katholieken worden geconfronteerd met “vervolging” – en niet door secularisten maar door hun medegelovigen. Dat is de opzienbarende bewering die prof. Josef Seifert afgelopen week deed, de filosoof en de vriend van de heilige Johannes Paulus II. Zijn opmerkingen vormen een echo van enkele recente commentaren van kardinaal Gerhard Müller die zei tegen de National Catholic Register dat curieleden in het Vaticaan en universiteitsdocenten “in grote angst leven”. En Seifert en kardinaal Müller zeggen alleen openlijk wat velen privé zeggen. Bij onderzoek voor dit artikel heb ik het gehoord van priesters en academici op vier continenten, die, zo gauw ik het onderwerp van intimidatie ter sprake bracht, meteen om anonimiteit vroegen. Sommigen verwezen naar het feit dat ze kun kost moesten verdienen of hun gezin moesten onderhouden. Eén professor spotte: “” Ik ben niet klaar voor het witte martelaarschap”- een theologische term voor de aanvaarding van een groot (niet dodelijk) lijden omwille van het geloof.
Zoals het vaak is met intimidatie, de precieze misdaad is moeilijk aan te wijzen. Het heeft te maken met die kwesties die zoveel onrust in de Kerk veroorzaakt hebben. De kerk heeft altijd geleerd dat iemand ernstige zonden moet biechten voordat hij de communie ontvangt, en dat wanneer de zonde publiek is – bijvoorbeeld bij scheiden en hertrouwen – de priester de communie moet weigeren. Deze leer is de laatste jaren aangevochten waarbij beide kanten de steun van paus Franciscus claimen; en onvermijdelijk heeft dit debat tot verdere vragen geleid: is echtbreuk altijd een zware zonde? Kun je algemene uitspraken doen over zonde? Enzovoorts. Het geval van Seifert laat zien hoe serieus het debat geworden is. Slechts twee jaar geleden was de relatie van Seifert met zijn plaatselijke aartsbisschop, Javier Martínez van Granada, er één van wederzijdse bewondering. Seifert was onder de indruk van het energieke leiderschap van aartsbisschop Martínez. De aartsbisschop benoemde Seifert op een speciaal gecreëerde leerstoel aan de Internationale Academie voor Filosofie van Granada. Alles veranderde in april 2016 met de publicatie van de apostolische exhortatie Amoris Laetitia van paus Franciscus. De mening van Seifert is, dat de tekst al ”bevat hij veel mooie gedachten en diepe waarheden”, ook mogelijkerwijs gevaarlijk is. Er staat bijvoorbeeld een dubbelzinnige zin in waarin wordt gesuggereerd dat het geweten kan uitmaken “wat nu het meest edelmoedige antwoord is”, en dat “God zelf vraagt” om dit antwoord. Eén mogelijke implicatie is dat God iemand zou kunnen vragen door te gaan met echtbreuk plegen omdat het “edelmoediger antwoord” van ermee ophouden onmogelijk is. Seifert schreef een artikel voor het blad Aemat waarin hij zei dat deze implicatie zo gevaarlijk was dat hij hoopte dat de paus dit zou uitsluiten. Zijn punt was niet dat de paus het fout had, maar dat de zin verheldering behoefde. Daarvoor werd hij, zo zegt hij, door aartsbisschop Martínez ontslagen. Seifert zegt dat de aartsbisschop hem dit niet direct gezegd heeft: hij kreeg er weet van door een paar aanwijzingen en via een publieke verklaring waarin de aartsbisschop zei dat Seifert “het geloof en de gelovigen in verwarring had gebracht”. Seifert onderneemt juridische stappen tegen dit oneerlijke ontslag (Het aartsbisdom heeft tot op heden niet geantwoord op een verzoek om commentaar). Seifert is niet het enige voorbeeld van een academicus die botst met de plaatselijke hiërarchie. Eén academicus in de Verenigde Staten, die zijn naam niet genoemd wil hebben, is dwars gezeten door zijn bisschop vanwege zijn kritiek op Amoris Laetitia. Hij vreest dat deze ervaring zich zal herhalen in openlijke of subtiele vormen van dwang, een ernstige beperking van vrije meningsuiting en een hernieuwde poging orthodoxe katholieken te marginaliseren.
Amoris Laetitia lijkt een keerpunt te zijn geweest. De tekst is hoogst dubbelzinnig en verschillende lezers komen tot heel verschillende interpretaties. Zoals literaire critici eeuwenlang hebben gedebatteerd over de motieven van Iago en de aarzeling van Hamlet, zo kunnen we een scala van betekenissen vinden in Amoris Laetitia – en net zoals Shakespeare blijft zwijgen, lijkt de paus tevreden dat de discussie doorgaat. Dit is misschien een deel geweest van een nieuw tijdperk van ongebreideld debat – iets wat de paus leek aan te geven bij het begin van de gezinssynode in 2014 toen hij zei tegen de kardinalen: “Er is algemene basisvoorwaarde: eerlijk spreken. Niemand mag zeggen: ‘Ik kan dit niet zeggen, omdat ze dit of dat van me vinden’.” Maar de verklaringen van de paus hebben in plaats daarvan een gezagsvacuüm gecreëerd waarin zich figuren met hun eigen agenda’s hebben begeven. Zo is het verhaal van het debat in de Kerk sinds Amoris Laetitia een verhaal geweest van de mond snoeren en maatregelen. Vier maanden nadat de exhortatie was gepubliceerd, tekenden 45 priesters en theologen een brief aan het college van kardinalen. Het document noemde sommige van de wildere interpretaties van Amoris Laetitia – die duidelijk tegen de kerkelijke leer zijn – en doen het voorstel dat de paus deze wijze van lezen zou veroordelen. Het document beschuldigde niet de paus van het verspreiden van dwalingen; het was in feite niet eens aan de paus gericht maar vroeg de kardinalen te overwegen een verzoek aan de paus te doen. Maar toen de brief uitgelekt was, kregen sommigen van de ondertekenaars te maken met druk. Eén van hen, de cisterciënzer monnik, pater Edmund Waldstein, trok zijn handtekening terug op verzoek van zijn abt. Een andere priester kreeg bezoek van zijn bisschop en ontving een uitbrander. Een derde ondertekenaar werd gedegradeerd van een leidende positie aan zijn universiteit; een ander ondervond dat het werk als docent en schrijver op droogde, en kon ternauwernood vermijden dat hij zijn hoofdbaan verloor. (Deze laatste drie kunnen om voor de hand liggende redenen niet met name genoemd worden).
Terwijl dit gaande is, leven veel leden van de Vaticaans curie in vrees voor hun baan. Kardinaal Gerhard Müller, die tot dit jaar de hoogste functionaris in zake geloofsleer was, zegt mij dat het “een natuurlijke reactie is op slecht gecommuniceerde en ongerechtvaardigde ontslagen van competente medewerkers”. Tijdens de ambtsperiode van de kardinaal werden drie medewerkers aan de Congregatie voor de Geloofsleer zonder zijn instemming ontslagen. Velen die permanent of tijdelijk rond het Vaticaan hebben verbleven, spreken van een sfeer van angst. Anna Silvas, die doceert aan de Universiteit van New Engeland, was in april in Rome voor een conferentie waarop mogelijke gevaren van Amoris Laetitia ter sprake kwamen. De avond voor de conferentie begon, waren vijf van de sprekers in een restaurant toen een jonge priester naar hun tafel kwam. Hij zegende de maaltijd en de academici die aanwezig waren, zwegen stil. “De boodschap die ik van hem kreeg,” herinnert zich Silvas, “was dit: ‘Er staan een heleboel priesters en bisschoppen achter dit alles maar in het geheim. Zij zijn sterk geïnteresseerd in wat u te zeggen hebt. Maar zij kunnen zich niet vertonen op de conferentie want hun identiteit zou kunnen worden genoteerd, namen worden opgenomen. Er zouden …. repercussies kunnen zijn’.” De priester voegde eraan toe: “Dat jullie leken academici moedig genoeg bent om uw stem te verheffen over de huidige situatie, is een teken van predilectie”, dat is van goddelijke welwillendheid.
Op verzoek had Silvas, binnen een maand na de publicatie, Amoris Laetitia serieus bestudeerd. Haar (kritische) artikel bereikte uiteindelijk een wereldwijd gehoor. Onlangs hoorde zij van een bisschop – zij geeft er de voorkeur niet zeggen uit welk land – die haar zei dat hij toen hij haar artikel las, erg boos was. “Maar, zei hij, met al wat sindsdien gebeurd is, beschouwt hij al wat ik gezegd heb, als absoluut waar. Hij had ook aan den lijve de giftige sfeer van intimidatie ervaren. Ik vroeg hem: ‘Waarom zwijgen de bisschoppen? Dat is voor ons, gelovige leken, een schandaal.’ ‘Maar natuurlijk’, zei hij, ‘zijn we allemaal bang’.”
Het klimaat is nog verslechterd na de publicatie van de dubia vorig jaar waarin vier kardinalen (twee van hen zijn sindsdien gestorven) paus Franciscus hebben gevraag of hij de traditionele leer rond communie en zedenwet opnieuw wilde bevestigen. Er kwam geen antwoord en de supporters van de paus beschuldigden de kardinalen van gebrek aan loyaliteit.
Bisschop René Henry Gracida, een Amerikaans emeritus bisschop, gelooft dat het ontslag van kardinaal Müller en van kardinaal Raymon Burke – die beiden de traditionele leer verkondigden – en andere prelaten zo bang hebben gemaakt dat ze niets meer zeggen. “Waarom zwijgen zij?” vraagt hij zich af. “Er lijkt geen andere verklaring voor te zijn dan dat zij niet de vernedering willen ondergaan die de kardinalen Burke en Müller e.a. hebben ervaren. En die bisschoppen die streven naar de rode kardinaalshoed, willen hun kansen daarop niet in gevaar brengen.”
Bisschop Gracida merkt op dat carrièrisme iets is waarvoor de paus zelf dikwijls heeft gewaarschuwd; dat deed ook Jezus als hij Jacobus en Johannes eraan herinnert dat het kruis, niet aardse roem, de weg is van de leerling van Jezus. “Door heel de kerkgeschiedenis heen zijn mensen verleid ambitie te koesteren voor promotie, carrièrisme. Zij werpen een donkere schaduw over hun dienstwerk,” zegt de bisschop. Bisschop Gracida heeft de recente correctio filialis getekend samen met meer dan 200 academici en pastores. De “correctie” stelde dat de handelingen van de paus ertoe zouden kunnen leiden dat er ketterijen verspreid worden. Bijvoorbeeld, afgelopen jaar hebben de twee bisschoppen van Malta een document uitgegeven waarin ze zeggen dat echtbreuk (overspel) onvermijdelijk kan zijn. Dit werd in de eigen krant van het Vaticaan gepubliceerd en de paus feliciteerde de Maltezer bisschoppen met de tekst. De “correctie” wijst erop dat dit soort stappen ertoe hebben bijgedragen dat er verwarring ontstaat rond de katholieke leer.
Claudio Pierantoni, een filosofieprofessor aan de Universiteit van Chili, zei tegen lifesitenews.com dat hij tien collega’s had gevraagd met hem de “correctie” te ondertekenen. Zeven, zegt hij, deelden hem mee dat ze dit graag zouden willen maar te bang waren. Rev. Ray Blake, een Engelse priester, blogde dat “lafheid” hem weerhouden had: “Ik geef het toe, ik ben bang te tekenen en ik ken meer priesters die mijn vrees delen.”
Rev. Cor Mennen die docent is aan het grootseminarie van het bisdom ’s-Hertogenbosch in Nederland, schreef op zijn blog: “Er zijn veel priesters die het eens zijn met de correctie maar zich om diverse redenen gedeisd houden. Er is een sfeer van angst , en “ballingschap” ligt altijd op de loer.” Ik vraag rev. Mennen hoe velen het ermee eens zijn. Zijn antwoord verrast me: “Ik denk dat de meeste Nederlandse bisschoppen voor de correctio filialis zijn, evenals veel priesters – zeker de meeste jongere – maar mensen zijn bang van Rome, bang voor hun posities.”
LEES HIER VERDER: http://www.mennenpr.nl/Klimaat_van_angst.html
Het zal ongeveer in het vroege voorjaar van 1978 zijn geweest dat ik Jack Geudens voor het eerst ontmoette in de kapel van de zusters aan de Hemelrijken in Eindhoven, waar de zondagse heilige Mis werd verzorgd door de Z.E.H. J. Cox, pastoor uit Leende. Het waren in de Kerk bijzonder roerige tijden en pastoor Cox wist goed koers te houden. Uit zijn kleine Kerkgemeenschap kwamen relatief veel priesterroepingen voort (ongeveer zeven in dezelfde periode als pastoor Geudens).
Jack Geudens had kort daarvoor zijn studie aan de Sociale Academie de Dommel in Eindhoven beëindigd en maakte een periode van bekering door. In die periode ging hij samen met een schoolvriend te voet op bedevaart naar Lourdes. Dit bleek het begin te zijn van een algehele bekering en een duidelijke fase op weg naar het priesterschap.
In augustus/september 1978 vertrok hij naar het Groot-Seminarie Rolduc in Kerkrade en begon daar aan de priesteropleiding. (In Brabant was toen nog geen seminarie, dat zou pas in 1987 komen.) Dat was allemaal niet zo eenvoudig vanuit een Brabants dorp, eerst naar de Sociale Academie in Eindhoven waar de onrust van de zeventiger jaren massief aanwezig was. Hij had de ‘terreur’ van hun ‘socialistisch’ denken weerstaan en was teruggekeerd naar zijn katholieke achtergrond.
Op Rolduc kwam hij als het ware thuis, maar er moest nog zeer veel gebeuren met hem tussen al die keurige seminaristen. Het aanpassen kostte hem wel enige moeite!
Na de priesterwijding was hij in diverse parochies werkzaam. In de laatste parochies (3 aparte parochies) waar hij als pastoor werkzaam was, bleek de combinatie van herder en manager te belastend voor zijn gezondheid. Na een periode van ernstige ziekte (longembolie) werd hij benoemd in Landgraaf tot priester-assistent. Zijn Sociale Academie achtergrond komt hem daarbij goed van pas.
Inmiddels werd hij gevraagd als priester van een gebedsgroep van de Kleine Zielen in Eckelrade en daarna in Heerlen. Recent werd hem gevraagd de uitgifte van een tijdschrift voor die groep te organiseren. Dat is niet zo eenvoudig als je dat nog nooit gedaan hebt, maar met Gods Hulp gaat hij het proberen. Het is de bedoeling dat op 14 maart 2017, toevallig de sterfdag van Marguerite, alles druklaar moet zijn! Hij vroeg mij hem aan de lezers van het te realiseren tijdschrift voor te stellen. Hetgeen ik hierboven heb gedaan.
Ikzelf ben lid van de Derde Orde van de Ongeschoeide Karmel (o.c.d.s.) in Oirschot. De Kleine Zielen hebben ook een karmelitaanse spiritualiteit (Theresia van Lisieux). Ik leerde de Kleine Zielen kennen in het begin van de jaren zeventig. Voor degenen die al langere tijd bij de Kleine Zielen zijn is het misschien goed de naam van mevrouw J. Niemans uit Eindhoven te noemen. Zij overleed enkele jaren geleden op zeer hoge leeftijd. Jack was destijds lid van deze groep in Eindhoven. Ik ben een goede vriend van Jack nog vanuit zijn tijd in Eindhoven. We werden in hetzelfde jaar aangenomen voor de priesteropleiding in Rolduc. Ik ben inmiddels gepensioneerd legeraalmoezenier en thans nog als advocaat werkzaam in Helmond.
Mr. Drs. H.H.M. (Herman) Jansen o.c.d.s.
“The Pope is not an absolute monarch whose thoughts and desires are law. On the contrary: the Pope’s ministry is a guarantee of obedience to Christ and to his Word. He must not proclaim his own ideas, but rather constantly bind himself and the Church to obedience to God’s Word, in the face of every attempt to adapt it or water it down, and every form of opportunism.
Pope John Paul II did this when, in front of all attempts, apparently benevolent to the human person, and in the face of erroneous interpretations of freedom, he unequivocally stressed the inviolability of the human being and of human life from the moment of conception until natural death. The freedom to kill is not true freedom, but a tyranny that reduces the human being to slavery.The Pope knows that in his important decisions, he is bound to the great community of faith of all times, to the binding interpretations that have developed throughout the Church’s pilgrimage. Thus, his power is not being above, but at the service of, the Word of God. It is incumbent upon him to ensure that this Word continues to be present in its greatness and to resound in its purity, so that it is not torn to pieces by continuous changes in usage.
The Chair is – let us say it again – a symbol of the power of teaching, which is a power of obedience and service, so that the Word of God- the truth! – may shine out among us and show us the way of life”. – Benedict XVI, Homily in Saint John the Lateran, May 7, 2005
“Het geloof is gebaseerd op de objectieve gegevens van de Schrift en het dogma, die in donkere tijden angstaanjagend kunnen verdwijnen uit het bewustzijn van een (statistisch) tamelijk groot deel van de christenheid, zonder dat zij op enigerlei wijze hun bindend karakter verliezen.
In dit geval kan en zou het woord van de paus zeker moeten ingaan tegen de statistiek en tegen de macht van een publieke opinie, die met kracht pretendeert de enige geldige te zijn; en dit moet even vastbesloten gedaan worden als het getuigenis van de traditie helder is (zoals in het betreffende geval).
Aan de andere kant zal kritiek op pauselijke uitspraken mogelijk zijn en zelfs noodzakelijk, in de mate waarin ze een grondslag in de Schrift en de geloofsbelijdenis, dat is het geloof van de hele Kerk, missen.”
Das neue Volk Gottes: Entwürfe zur Ekklesiologie, (Düsseldorf : Patmos, 1972) p. 144.
Fede, ragione, verità e amore, (Lindau 2009), p. 400.
>>> http://echtkatholiek.blogspot.nl
Door Cor Mennen, pr.
De heilige Athanasius (+ 373) was in de ariaanse strijd de onvermoeibare voorvechter van het orthodoxe katholieke geloof in de goddelijke natuur van Christus. Dat moest hij als bisschop van Alexandrië maar liefst vijfmaal met ballingschap bekopen. Het arianisme, hoewel veroordeeld op het Concilie van Nicea in 325, was het door het merendeel van de toenmalige Kerk aanvaarde geloof. Maar daarmee werd het nog niet de apostolische waarheid. Uiteindelijk heeft de orthodoxie gewonnen mede door de onbevreesde volharding van bisschop Athanasius.
We leven weer in een tijd waarin de ketterij een groot gedeelte van de Kerk in haar macht heeft. Nu is het de ketterij van het modernisme en meer specifiek van het relativisme en het pastoralisme. In die opvatting is de praktijk van alledag belangrijker dan de leer. Als we leven in een maatschappij waarin 40 % van de huwelijken strandt, dan kun je in de praktijk niet veel met de onontbindbaarheid van het huwelijk. Dan maak je van de onontbindbaarheid een ideaal dat velen niet kunnen halen en voor die velen zoek je een praktische oplossing in de Kerk. Dat laatste noemt men dan tegenwoordig “pastoraal”. Dat je daarmee feitelijk de onontbindbaarheid van het huwelijk die Jezus ons leert, tussenhaakjes zet, wil men uiteraard niet benoemen. Hetzelfde principe wordt ook toegepast op homoseksualiteit, euthanasie, abortus. De leer wordt gehandhaafd maar in de praktijk wordt deze op alle mogelijke manieren “pastoraal” ondergraven. We zien dat bij het zegenen van homoseksuele relaties. Dat moet pastoraal toch kunnen, zegt men, als je het maar geen huwelijk noemt. We hebben dat ook in Den Bosch gezien in het voornemen van de bisschop om de lgtb-gemeenschap op hun actiedag in de kathedraal te zegenen. De leer wordt gehandhaafd maar er worden “pastorale” oplossingen gezocht om de leer te omzeilen.
Een voorbeeld van relativistisch pastoralisme vinden we ook in de oecumene. Als er ergens een groot verschil bestaat in geloofsopvatting tussen katholieken en protestanten, dan betreft dit het ambt en de eucharistie. Protestanten geloven niet in het priesterschap en de volmacht die dit sacrament geeft om, met name in de eucharistie, in de persoon van Christus te handelen. Ze geloven evenmin dat de eucharistie een offer is en ook niet dat brood en wijn substantieel veranderen in het lichaam en bloed van Christus. Er zijn oecumenische groeperingen die deze leer niet ontkennen maar die leer gewoon “pastoraal” negeren “in het verlangen naar eenheid” en de behoefte aan “tafelgemeenschap”. Zij praktiseren de intercommunie en laten daarmee indirect, zonder het te zeggen, de katholieke leer verdampen. Veel oecumene is daarmee relativistisch geworden en een gevaar voor het geloof.
Dit pastoralisme en relativisme is vooral na Vaticanum II de Kerk binnengedrongen waarbij men zich niet rechtstreeks op teksten van het Concilie kon beroepen maar waarbij de alles goedkeurende dooddoener steeds “de geest van het concilie” was en is. (Mgr. Bruno Forte noemt zelfs paus Franciscus de belichaming van de geest van het Concilie). De postconciliaire pausen van Paulus VI tot en met Benedictus XVI hebben zich tegen dit pastoralisme en relativisme verzet. Zij waren een steun voor de trouwe priesters en gelovigen in gebieden met zwakke of liberale bisschoppen: iedereen kon zich beroepen op Rome en op de krachtige Romeinse documenten die trouw het katholieke geloof verdedigden.
Deze tijd is nu (voorlopig) voorbij. De huidige paus Franciscus bevordert in terloopse opmerkingen, geschriften en handelingen het relativistisch pastoralisme. Hij is meer in de praktijk geïnteresseerd dan in de leer. Een icoon daarvan is zijn beleving van Witte Donderdag. In de normale kerkelijke liturgische beleving opent de bisschop op deze dag het heilig Triduüm te midden van zijn gelovigen in zijn kathedraal. En de nadruk in de viering ligt op de instelling van de eucharistie en daarmee samenhangend de instelling van het priesterschap. In de traditie van de Kerk is de voetwassing een ritueel, dat niet is voorgeschreven en dat pas enkele jaren in de Mis is opgenomen. Eeuwenlang was het een ritueel dat plaats vond tijdens de vespers of in een aparte plechtigheid, waarbij de bisschop de voeten waste van 12 priesters in navolging van Jezus die geen armen de voeten waste maar leerlingen die Hem Meester moesten noemen. De paus begint het Triduüm niet meer in zijn eigen bisdom en de volledige nadruk van de viering ligt op de voetwassing van armen waaronder islamieten. Zo wordt Witte Donderdag sociaal praktisch gemaakt en worden ongemerkt de andere elementen gerelativeerd. Hierbij kan ook nog opgemerkt worden – en ook dat is misschien een icoon – dat de paus nooit knielt voor de eucharistie maar hij blijkt het wel te kunnen als hij de voeten wast.
Als de kardinalen vijf dubia formuleren en als 60 priesters en academici een correctio filialis schrijven heeft dat alles te maken met het feit dat de paus minstens de schijn wekt (en meer dan dat) dat hij de pastoralistische en relativistische ketterij bevordert, de katholieke waarheid afzwakt en de eenheid in de Kerk bedreigt.
Er is in de kringen rond de paus gezegd dat er “maar zestig” zijn. Afgezien van het feit dat dit geen argument is als het over de waarheid gaat, moet men beseffen dat het tamelijk riskant is voor de orthodoxie uit te komen, ook al doe je dat nog ze op beleefd en met eerbied voor het pausschap. De ballingschap van Athanasius is nog steeds actueel. Kardinaal Burke heeft voor zijn orthodoxie moeten betalen met een verbanning naar “Malta” en nog weer later met het ontnemen van de functies die hij op “Malta” had. Kardinaal Müller, bekwame prefect van de congregatie voor de geloofsleer, wordt met een smoesje op een zijspoor gezet. Ingewijden verwachten dat kardinaal Sarah, de verdediger van de juiste katholieke liturgie, spoedig aan de kant geschoven wordt`. En dichterbij, wat te denken van aartsbisschop Léonard in België die geen kardinaal werd en aan wie ontslag werd verleend op de dag van zijn 75ste verjaardag. Hij was waarschijnlijk te katholiek.
Wil je carrière maken in de Kerk, dan kun je je toch maar het best wat gedeisd houden of nog liever Franciscus bejubelen. Kritiek of wat daarnaar zweemt, in theorie of praktijk, kan tot “ballingschap” leiden.
Het voorbeeld van Franciscus leidt al tot navolging. De bisschop van Granada, Mgr. Francisco Martínez Fernández, heeft de bekende katholieke filosoof Josef Seifert ontslagen, alleen omdat hij beleefd aan de paus heeft gevraagd wat hij precies bedoelt in Amoris Laetitia. Seifert wijst er dan op dat pure logica laat zien dat er een atoombom onder heel de katholieke moraal ligt, als de paus zou bedoelen wat Seifert niet hoopt dat hij bedoelt
Er zijn heel veel mensen die het met de “zestig” eens zijn maar zich om allerlei redenen gedeisd willen houden. Er heerst een sfeer van angst want de “ballingschap” ligt op de loer.
Ik ben nooit zo bang uitgevallen geweest en bovendien ben ik met emeritaat. De bisschop van Den Bosch zal zeker niet blij zijn met mijn ondertekening van het document: een lid van zijn kapittel, een docent van zijn seminarie…… Ik wacht maar af of er een zuivering komt. Zo ja, dan zal ik mijn “ballingschap” geduldig dragen… in Vlijmen.
Feest van de heilige Aartsengelen
29 september 2017
Een gebed dat in deze tijd meer dan ooit op zijn plaats is:
Heilige Aartsengel Michaël,
Verdedig ons in de strijd.
Wees onze bescherming tegen de boosheid en de listen van de duivel.
Wij smeken ootmoedig dat God hem Zijn macht doe gevoelen.
En gij, vorst van de hemelse legerscharen,
drijf Satan en de andere boze geesten,
die tot verderf van de zielen over de wereld rondgaan,
door de goddelijke kracht in de hel terug.
Amen.
>>> www.mennenpr.nl
De Argeloze Duif 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.