De Mattei: ‘Europa wird islamisch, so (..) will’

Von Roberto de Mattei*

Der türkische Staatspräsident Recep Tayyip Erfogan feiert offiziell, inzwischen schon seit einigen Jahren, den 29. Mai 1453, den Tag, an dem Mehmed II. Konstantinopel eroberte. Und er feiert auch den 26. August 1071, als die Seldschuken unter Alp Arslan bei Manzikert das byzantinische Heer besiegten und den ersten türkischen Staat in Anatolien errichteten. Man stelle sich vor, die Europäische Union würde vorschlagen, die Schlacht von Lepanto von 1571 oder die Befreiung Wiens von den Türken von 1683 zu feiern.

Die Massenmedien der ganzen Welt, kontrolliert von den „starken Mächten“, die in der Weltpolitik den Ton angeben, würden mit ihrer ganzen Kraft gegen das protestieren, was sie eine islamophobe Provokation nennen würden. Die Europäische Union würde aber nie eine solche Initiative ergreifen, weil sie in ihrem konstitutiven Akt, dem Vertrag von Lissabon vom 13. Dezember 2007, definitiv auf jeden Bezug auf die eigenen historischen Wurzeln verzichtet hat.

Während Erdogan stolz eine osmanische Identität herausstreicht, die sich gegen das christliche Europa herausgebildet hat, ersetzt die Europäische Union jeden Verweis auf die christlichen Wurzeln mit der Ideologie des Multikulturalismus und der Flüchtlingsaufnahme. Die Offensive des Islams gegen Europa, wie sie durch die Jahrhunderte stattfand, entfaltete sich in zwei Stoßrichtungen und wurde von zwei verschiedenen Völkern getragen: den Arabern von Südwesten und den Türken von Südosten.

Die Araber wurden, nachdem sie das christliche Nordafrika erobert hatten und in Spanien eingefallen waren und die Pyrenäen überschritten hatten, 732 von Karl Martell in Poitiers gestoppt. Seither befanden sie sich schrittweise auf dem Rückzug, bis sie 1492 endgültig wieder aus der iberischen Halbinsel hinausgedrängt werden konnten.
Die Türken, nachdem sie das Byzantinische Reich vernichtet und das Königreich Ungarn überrannt hatten, wurden von den Habsburgern und Johann Sobieski 1683 vor Wien aufgehalten und dann in Belgrad 1717 von Prinz Eugen von Savoyen besiegt.

Heute folgt der islamische Vormarsch denselben Stoßrichtungen. Im Südwesten Europas wird er von Saudi-Arabien und Katar gefördert. Die beiden arabischen Staaten finanzieren die Muslimbrüder und den Bau eines dichten Netzes von Moscheen in Europa. Im Südosten fordert die Türkei in die Europäische Union aufgenommen zu werden. Sollte dem nicht so geschehen, so Erdogans Drohung, werde er unseren Kontinent mit Millionen von Einwanderern überschwemmen.

Das gefährlichere Projekt ist das von Erdogan, dessen Ambitionen darauf abzielen, der „Sultan“ eines neuen Osmanischen Reiches zu werden, dessen Macht vom Nahen Osten bis nach Zentralasien reicht.

Das türkische Reich umfaßte von 1299 bis 1923 ein ausgedehntes Gebiet von den Küsten Nordafrikas bis zum Kaukasus und bis vor die Tore Spaniens, Italiens, Österreichs und Polens. Das Ziel Erdogans ist es, die Türkei zur Führungsmacht eines noch ausgedehnteren Gebiets zu machen, das im Osten über das Kaspische Meer hinausreicht. Dort sind nach dem Zusammenbruch der Sowjetunion fünf Republiken entstanden – Aserbaidschan, Turkmenistan, Usbekistan, Kasachstan und Kirgisien –, deren Völker islamisch sind und eine Turksprache sprechen.

Seit den 90er Jahren werben die Türken in den turksprachigen Staaten des Ostens unter „200 Millionen von Landsleuten“ für die Notwendigkeit, „eine Staatengemeinschaft von der Adria bis zur Chinesischen Mauer“ zu bilden. Die Parole dafür gab der damalige türkische Staatspräsident Halil Turgut Özal (1927–1993) aus, der es liebte, vom Kommen eines „türkischen Jahrhunderts“ zu sprechen. Erdogan griff diese Idee auf, die im vergangenen Jahrzehnt von seinem Außenminister Davutoglu bis zu dessen Entlassung 2016 weiterentwickelt wurde.

Der Gründer der modernen, laizistischen und säkularisierten Türkei, Mustafa Kemal Atatürk, sah im Islam einen destabilisierenden Faktor. Seine Nachfolger, von Özal bis Erdogan, sehen im Islam im Gegenteil einen Aggregationsfaktor nach außen und einen Integrationsfaktor nach innen. Das Bildungswesen ist ein Pfeiler in Erdogans Projekt, sei es, um die Scharia auszubreiten – auch über die Grenzen der Türkei hinaus mittels dem Diyanet, dem Ministerium für religiöse Angelegenheiten –, sei es, um über das Unterrichtsministerium die sprachlich-kulturelle Identität durchzusetzen, die von der kemalistischen Revolution beseitigt worden war.

Die Reislamisierung dieser Gebiete durch den Bau von Moscheen und die Finanzierung und Einsetzung von Imamen geht Hand in Hand mit den Investitionen im Kulturbereich, damit an den Schulen und Universitäten wieder die osmanische Kultur gelehrt und studiert wird. Bezüglich der Zeit des Osmanischen Reiches sagte Erdogan:

„Wer denkt, daß wir die Länder vergessen haben, aus denen wir uns unter Tränen vor hundert Jahren zurückziehen mußten, der irrt sich. Wir sagen bei jeder sich bietenden Gelegenheit, daß Syrien, der Irak und andere Orte auf der geographischen Landkarte unserer Herzen nicht anders sind als unser Vaterland. Wir kämpfen dafür, daß keine fremde Fahne an irgendeinem Platz weht, an dem ein Adhan [der islamische Gebetsruf] erklingt. Was wir bisher getan haben, ist nichts im Vergleich zu den noch weit größeren Angriffen, die wir für die nächsten Tage planen. Inschallah [So Gott will].“

Das erste, erklärte Ziel Erdogans ist die Rückeroberung der griechischen Inseln in der Ägäis. Der türkische Führer sagte, daß 1923 die Türkei die griechischen Inseln, die „unser waren“ und wo „noch unsere Moscheen stehen“, „ausverkauft“ habe.

Erdogan nannte als Stichtag das Jahr 2023, den 100. Jahrestag der türkischen Republik und des Vertrages von Lausanne, der die Staatsgrenzen festlegte, die er nun einer Revision unterziehen möchte. Das sind nicht nur Worte.

1974 besetzte die Türkei militärisch den nördlichen Teil von Zypern, und heute eroberte die unter dem Vorwand der „Terrorbekämpfung“ einen breiten syrischen Landstreifen entlang der Grenze zwischen beiden Staaten. Die größte Bedrohung gilt jedoch der Zukunft Europas, das Erdogan seinem Reich unterwerfen will.

„Europa wird islamisch, so Allah will“.

Dies kündigte der Parlamentsabgeordnete Alparslan Kavaklioglu von Erdogans Partei AKP an, indem er wiederholte, was Erdogan selbst bereits offen erklärt hatte:

Die Muslime sind die Zukunft Europas“.

Und weiter:

„Das Glück und der Reichtum der Welt verlagern sich vom Westen in den Osten. Europa erlebt eine Periode, die man als außergewöhnlich bezeichnen kann: Seine Bevölkerung nimmt ab und überaltert. Es hat eine sehr alte Bevölkerung. Daher kommen Menschen aus dem Ausland, um dort Arbeit zu finden. Europa hat aber das Problem, daß alle Ankömmlinge Muslime sind. Sie kommen aus Marokko, aus Tunesien, aus Algerien, aus Afghanistan, aus Pakistan, aus dem Irak, aus dem Iran, aus Syrien und aus der Türkei. Jene, die aus diesen Ländern und weiteren kommen, sind Muslime. Wir sind soweit, daß der Name Mohammed der häufigste Vorname in Brüssel, in Belgien ist. Der zweithäufigste Name ist Melih und an dritter Stelle folgt Aisha.“

Erdogan weiß, daß in Brüssel, der Hauptstadt der Europäischen Union, bereits heute der Islam die stärkste Religion ist. Einer von drei Einwohnern ist Muslim.

Seine Waffe, wie auch die der Muslimbrüder, ist die demographische Eroberung Europas in den kommenden Jahrzehnten. Bereits heute wäre die Türkei, würde sie in die Europäische Union aufgenommen werden, das bevölkerungsreichste Land der EU.

Bereits heute stellen die Türken die zweitgrößte Volksgruppe in der Bundesrepublik Deutschland, in den Niederlanden, in Österreich, in Dänemark und Bulgarien, und Erdogan fordert sie auf, sich nicht zu assimilieren und nicht ihre Identität abzulegen.

„Die Türken im Ausland sollten Türken bleiben unabhängig von ihrer Staatsbürgerschaft.“

Die Assimilierung bezeichnete der „Sultan“ als „Verbrechen gegen die Menschheit“.

Auf die Arroganz Erdogans reagiert die EU nicht, vielmehr schweigt sie. Sie schweigt zu den Menschenrechtsverletzungen in der Türkei. Sie schweigt zum Einmarsch ins syrische Kurdistan. Sie schweigt zur Seeblockade, die gegen die ENI-Plattform auf Zypern verhängt wurde. Sie schweigt zu den Drohungen gegen die griechischen Inseln. Vor allem schweigt die Europäische Union zur Ankündigung, unseren Kontinent zu islamisieren. Dazu schweigt nicht nur die Europäische Union, sondern auch die Kirche.

Die Stärke Erdogans ist dieses schuldhafte Schweigen.

*Roberto de Mattei, Historiker, Vater von fünf Kindern, Professor für Neuere Geschichte und Geschichte des Christentums an der Europäischen Universität Rom, Vorsitzender der Stiftung Lepanto, Autor zahlreicher Bücher, zuletzt in deutscher Übersetzung: Verteidigung der Tradition: Die unüberwindbare Wahrheit Christi, mit einem Vorwort von Martin Mosebach, Altötting 2017.

Übersetzung: Giuseppe Nardi


 

Preek derde Zondag van Pasen (b)

Beheerder Website's avatarPreken en woordjes

Preek 3de Zondag van Pasen (B) 2015

Elke dag begroeten wij mensen meerdere keren. Wij geven elkaar een hand en wij spreken daarbij een groet uit. Ook bij een afscheid herhalen wij de handdruk en zeggen een hartelijk woord ten afscheid. Voor velen is de welkomstgroet enkel nog een ‘hallo’. En de afscheidsgroet heeft in Holland de vorm van een ‘doei’ gekregen. Sommige culturen echter geven aan het welkom en afscheid een gelovige uitdrukking. Zo begroeten oosterlingen elkaar met “Sjaloom! Sjalum aleiko: vrede”. Waar wij elkaar ‘goede dag’ toewensen, wenst de oosterling de ander vrede en alle goeds toe. De Engelsman neemt afscheid met “God bless you: God zegene u.” De Fransman en de Zuidlimburger gaan met een ‘à Dieu, of Adiee” uit elkaar. Tot bij God.” Zoveel toekomstplannen laten wij gepaard gaan met een “Als God wil, of “Als God belieft’”. Wij leggen alles in Gods hand, want wij…

View original post 575 woorden meer

Uitnodiging Lezing ‘liefde van God’ – Lies Vos woensdag 18 april Cara Nova 

Lezing ‘liefde van God’ – Lies Vos

In deze Paastijd mogen wij vreugdevol zijn want ‘Zozeer heeft God de wereld liefgehad dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gezonden, opdat alwie in Hem gelooft niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal hebben!’ Joh. 3,16.

Woensdag 18 april brengt Lies Vos een lezing over deze liefde en intimiteit die God aan ieder van ons persoonlijk wil schenken.

Waar: Cara Nova O Maria, Kliniekstraat 48, 9050 Gentbrugge. Uur: 20u- 21u30, ontvangst vanaf 19u45. Info: gebedsgroepcaranova@gmail.com, Lies Vos of facebookpagina ‘gebedsgroep Cara Nova’.

Parkeren: je kunt gratis parkeren schuin tegenover Cara Nova op de parking van het medisch centrum Maria Middelares.

Iedereen van harte WELKOM!

Daarnaast nodigen wij iedereen uit voor de viering van de Pinksternoveen waartoe de Bisschop dit jaar heel het bisdom uitnodigt! We zullen samen met KCV Oost Vlaanderen, de Emmanuelgemeenschap, Maria Kefas, de Sint Michielsbeweging, de Filippijnse gemeenschap, de Gentse parochies en Oost Vlaamse broers en zussen bidden en zingen voor een wereldwijde uitstorting van de heilige Geest! Iedereen die graag meezingt in ons gelegenheidskoor mag een bericht sturen naar elies.vos@hotmail.be.  Hoe meer zielen, hoe meer… H. Geest!
Meer informatie is terug te vinden in onderstaande brief van Bisschop Luc Van Looy:

Gent, 4 april 2018

Beste vrienden,

In voorbereiding op Pinksteren is het de gewoonte dat de noveen gebeden wordt. Elk jaar zetten we die noveen in negen dagen voor het feest. Dit jaar is dat op vrijdag 11 mei in de kerk van Christus Koning op het Rerum Novarum plein in Gent. We beginnen de eucharistieviering om 19.30 u.
Ik nodig iedereen uit om aan deze viering deel te nemen. Het is een uitstekende gelegenheid om de Geest van God te aanroepen voor de toekomst van de Kerk in ons bisdom, om de zegen te vragen over de nieuwe parochies die in opbouw zijn, om voor onze jongeren de kracht te vragen om het vormsel dat ze in deze tijd ontvangen zo te koesteren dat ze er een heel leven kunnen op bouwen.
Hieronder verschaf ik u nog de praktische informatie nuttig voor de avond van de Heilige Geest.

Met de beste groeten,
+ Luc Van Looy

Bisschop van Gent


 

Pater Daniel: ‘Syrië is nu werkelijk het centrum van het wereldgebeuren’

Vrijdag 13 april 2018.

Pater Daniel Maes:

“Goede vrienden, Syrië is nu werkelijk het centrum van het wereldgebeuren. Oost Ghouta is bevrijd tot grote vreugde van de mensen. Damascus van hieruit ten val brengen lukt niet meer. Of de collectieve hysterie met een chemische aanval helpt, na de spectaculaire show rond de vergiftiging van de Skripals als voorwendsel voor een militaire invasie, valt nog te bezien.  Gelukkig, de eenzijdige wereldoverheersing van de Angelsaksisch-zionistische “nieuwe wereldorde” is (bijna) voorbij.

Rusland, China en bondgenoten zullen geen slaven zijn. Ze zijn ook niet uit op oorlog voeren of andere mogendheden zoveel mogelijk boycotten. Ze willen samenwerken en als volwaardige wereldmachten en partners erkend worden. Het westen heeft met zijn morele waarden ook de redelijkheid opgegeven. Het internationaal recht werd vervangen door het recht van de sterkste en het wil de soevereiniteit van Syrië gewoon breken, kost wat kost. Als het niet met terroristen kan, moet het met een militaire interventie gebeuren onder gelijk welk voorwendsel. Gelukkig kan inmiddels Rusland vastberaden weerstand bieden. In Syrië gaat de mensheid ofwel naar een mogelijke zelfvernietiging ofwel naar een nieuwe multipolaire samenleving.

Bijgevoegd krijg je een grote hoeveelheid informatie met video’s die op overweldigende wijze de blijvende leugens over Syrië in onze media ontmaskeren. Hierin wordt je de werkelijkheid en de waarheid getoond van wat er echt gaande is, wat gelukkig steeds meer mensen inzien.

Helaas zijn er nog te veel anderen, die niet beseffen dat ze gehersenspoeld zijn en daarom de oorlogszucht van wereldheersers blindelings blijven steunen”.

Ik hoop aanwezig te kunnen zijn en het tweede deel van ons oorlogsdagboek voor te stellen. Graag zal ik ook een babbeltje slaan met wie het wenst.

Link vanwege de uitgever om het boek te bestellen: https://www.deblauwetijger.com/product/daniel-maes-oorlogsdagboek-deel-ii/

Bron: Per E-mail van Pater Daniel ontvangen

Propagandaoorlog rond Syrië

NOGMAALS hetzelfde bericht


Een mix van onkunde, zware manipulaties en zelfs leugens, zo kan men de inhoud van de traditionele massamedia omschrijven wanneer ze de explosieve toestand rond Syrië op dit ogenblik bespreken. Qua totale onkunde scoorde zeker De Morgen de hoogste toppen. Goed voor een Nobelprijs voor de nepjournalistiek.

De Morgen

Zo schreef De Morgen gisteren woensdag 11 april in: ‘Syrische crisis houdt Trump in Washington’ van Remy Amkreutz en Pieter Gordts. Daarin schreven dat komische duo: “Verschillende ngo’s maakten zaterdagavond melding van een mogelijke gifgasaanval in Douma, de laatste stad in het Syrische Oost-Ghouta die nog in handen van de rebellen is”.

Nou, het Leger van de Islam (Jaysh al Islam) tekende de overgave van de stad zondagvoormiddag – enkele luttele uren na die vermeende gifgasaanval – en reeds op maandag betraden leden van de Russische militaire politie die stad. Deze overgavet werd al zondagmiddag in Syrië wereldkundig gemaakt en stond rond 16.00 die namiddag onder meer bij het persagentschap Reuters te lezen.

En op maandag begon de verhuis van de ongeveer 15.000 leden en aanhangers van die salafistische terreurgroep. Waarna maandagmiddag de eerste leden van de Russische militaire politie en de Syrische Rode Halve Maan het gebied betraden op zoek o.m. naar de vermeende 150 doden en meer dan 1000 gewonden van die aanval ongeveer een dag voordien.

Douma Chemische aanval - 7 april 2018 - 1

Waar zijn de duizend en meer gewonden en 150 doden van die vermeende gifgasaanval in de stad Douma? Die blijken zo te zien verdwenen. Het verhaal was afkomstig van de Witte Helmen, een door mensen van de Britse geheime dienst MI6 opgerichte en door het Westen waaronder ook Nederland gefinancierde jihadistenorganisatie. Deze lokte ons richting een derde wereldoorlog en kreeg van de stad Ieper vorig jaar nota bene een vredesprijs. Een wel heel grote schande.

Maar Remy Amkreutz en Pieter Gordts zijn duidelijk topjournalisten en zagen Douma opnieuw al in handen van het Leger van de Islam. Geen verbazing natuurlijk dat die krant, zoals ook De Standaard natuurlijk en praktisch alle andere Westerse massamedia, geen melding maakten van het verhaal van Rusland, de Syrische Rode Halve Maan en ook de in Damascus werkende VN-organisaties dat er tot heden geen spoor gevonden is van dit massaal aantal slachtoffers.

De OVCW

Ook The Financial Times deed vandaag donderdag 12 april eveneens flink mee aan die propagandaoorlog. Zo schreef de vermeende Londense kwaliteitskrant in: “Experts say gas attack proof will take weeks” (Specialisten zeggen dat het weken duurt voor er bewijzen zijn over die gasaanval) van David Bond en Rebecca Collard.

Zo schreven ze:

“But is was not clear if the mission (van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens, nvdr.) had been granted access to the site of the alleged attack.” (“Maar het was niet duidelijk of die missie (van de OVCW, nvdr.) toegang heeft gekregen tot die plek waar die vermeende aanval plaats had” )

Dat het Syrië en Rusland zelf zijn die aandrongen op een bezoek en onderzoek door de OVCW vermelden ze niet. Ze weten dat ongetwijfeld nochtans heel goed. Zoals Rusland en de Syrische regering reeds herhaaldelijk stelden de OVCW alle bijstand te zullen verlenen die nodig is.

DSC_0702

Rusland en Syrië vroegen de OVCW om in Syrië onderzoek te doen naar die aanval met chemische wapens, de VS en de rest van het Westen hadden geen interesse. Wat er op wijst dat deze wisten dat het verhaal over die gifgasaanval allemaal nep was. De OVCW kan nu het bewijs leveren toch professioneel te werken en geen politiek instrument van de VS te zijn. 

Wat de krant ook niet vermelde is dat de VS en haar oorlogspartners in de VN-Veiligheidsraad hun veto stelden tegen een onderzoek door die OVCW. Gelukkig heeft de OVCW geen toestemming van de VN nodig om hier in actie te treden. En uiteraard zweeg de krant eveneens geheel over het verhaal dat er van dat massaal aantal slachtoffers tot vandaag niets is gevonden.

Excuses gezocht

Men is zich trouwens duidelijk al aan het voorbereiden op het feit dat er in Douma geen sporen zijn van die zogenaamde grootschalige gifgasaanval. 

Lees hier verder: https://willyvandamme.wordpress.com/2018/04/12/propagandaoorlog-rond-syri/


 

De Mattei: ‘De hel bestaat echt: een waarschuwing voor waar we hier mee te maken hebben’

Onderstaande bijdrage is van de Romeinse historicus Roberto de Mattei, 4 april 2018

Het doel van de Kerk is de glorie van God en de redding van de zielen. Redding van wat? De eeuwige verdoemenis en dat is het lot van hen die in doodzonde sterven. Voor de redding van de mensen offerde onze Heer zijn verlossend lijden en sterven. Onze Lieve Vrouw herinnerde ons hieraan in Fatima: het eerste geheim, toevertrouwd aan de drie herdertjes op 13 juli 1917, begon met het verschrikkelijke visioen van een zee van hellevuren. Als onze Lieve Vrouw niet beloofd had hen mee te nemen naar de hemel – schrijft zuster Lucia – zouden de zieners van ontzetting en angst gestorven zijn. De woorden van onze Lieve Vrouw zijn verontrustend en streng: “Jullie hebben de hel gezien waar de zielen van de arme zondaars heen gaan. Om Hen te redden wil God dat in de wereld de devotie tot mijn Onbevlekt Hart begonnen wordt.”

Een jaar eerder had de engel van Fatima de drie herdertjes dit gebed geleerd: “O mijn Jezus, vergeef ons onze zonden, behoed ons voor het vuur van de hel, breng alle zielen naar de Hemel, vooral diegenen die uw barmhartigheid het meeste nodig hebben”. Jezus spreekt herhaaldelijk van het “Gehenna” en van het “onblusbaar vuur” (Mt. 5, 22; 13, 42; Mc. 9, 43-49) dat bestemd is voor hen die zich weigeren te bekeren, zelfs op het eind van hun leven. Dit eerste vuur, het geestelijke, is een beroofd worden van God. Het is de meest vreselijke straf en vormt simpelweg de hel omdat de dood de aardse banden losmaakt van de ziel die met al haar kracht ernaar hunkert God te bereiken maar daar niet in slaagt als zij vrijwillig ervoor gekozen heeft zich door de zonde van Hem te scheiden. De tweede straf is die mysterieuze straf waarin de ziel niet lijdt van metaforisch maar van echt vuur, dat onblusbaar is en dat samengaat met het geestelijke vuur van het verlies van God. Bovendien, omdat de ziel onsterfelijk is, duurt de gepaste straf voor een doodzonde zonder berouw even lang als het leven van de ziel, dat wil zeggen voor altijd, in alle eeuwigheid. Deze leer is gedefinieerd door het IVde Lateraans Concilie en de Concilies van Lyon, Florence en Trente. In de Constitutie Benedictus Deus van 29 januari 1336 veroordeelt paus Benedictus XII de dwalingen van zijn voorganger Johannes XXII over de gelukzalige aanschouwing. Hij bekrachtigt: “Wij definiëren dat volgens de algemene beschikking van God de zielen van hen die daadwerkelijk in doodzonde sterven onmiddellijk na hun dood naar de hel gaan en daar de pijn van de hel ondergaan” (Denz-H 1002).

Op 29 maart 2018, Witte Donderdag, verscheen in het dagblad La Repubblica een interview dat paus Franciscus aan dit blad gegeven had. Zijn gewone interviewer vraagt hem: “U hebt nooit met mij gesproken over de zielen die in zonde gestorven zijn en naar de hel gaan om voor eeuwig te lijden. U hebt wel gesproken over de goede zielen, die toegelaten worden tot de beschouwing van God. Maar hoe zit het nu met de slechte zielen? Waar worden zij gestraft?

Paus Franciscus antwoordde als volgt: “Zij worden niet gestraft; die spijt hebben krijgen vergiffenis van God en gaan de rangen binnen van de zielen die Hem aanschouwen maar zij die geen spijt hebben en daarom niet vergeven kunnen worden, verdwijnen. Er bestaat geen hel, er bestaat en verdwijnen van zondige zielen.

Zoals deze woorden klinken, vormen zij een ketterij. De commotie (die zij veroorzaakten) was zich al bezig over de wereld te verspreiden toen de Vaticaanse Persdienst tussenbeide kwam met een communiqué waarin we lezen: paus Franciscus “heeft onlangs de oprichter van de krant La Repubblica in een privé ontmoeting vanwege Pasen ontvangen zonder echter een interview te geven. Wat door de auteur meegedeeld wordt in het artikel van vandaag is de vrucht van zijn reconstructie waarin de precieze woorden van de paus niet worden geciteerd. Er staan geen citaten in het artikel en het mag niet worden beschouwd als een getrouwe weergave van de woorden van de heilige vader.”

Het gaat dus niet om een interview maar om een privé gesprek waarvan de paus niettemin heel goed wist dat het zou worden omgevormd tot een interview zoals is gebeurd in de vier voorafgaande ontmoetingen met Scalfari. En als – ondanks het rumoer dat de voorgaande interviews met de journalist van La Repubblica veroorzaakten – de paus doorgaat met hem te beschouwen als zijn favoriete ondervrager, dan betekent dit dat de paus door deze interviews een soort katholiek leergezag probeert uit te oefenen middels de massamedia en dat leidt tot onvermijdelijke consequenties.

Geen zin – aldus de Heilige Stoel – moet beschouwd worden als een getrouwe weergave maar geen enkele specifieke inhoud wordt ontkend; op deze manier weten we niet welk aspect van de gedachte van Bergoglio verkeerd geïnterpreteerd wordt. In de vijf jaar van het pontificaat van Franciscus heeft hij nooit gesproken over de hel als eeuwige straf voor de zielen die in zonde sterven. Om zijn gedachte te verhelderen diende de paus of de heilige Stoel publiek de leer van de Kerk te bevestigen ten aanzien van alle punten in het interview waarin die leer wordt ontkend. Dit is jammer genoeg niet gebeurd en wij blijven achter met de indruk dat het nieuws van La Repubblica geen fake nieuws is maar een opzettelijk plan om de verwarring onder de gelovigen te vergroten.

De stelling dat eeuwig leven gereserveerd is voor de rechtvaardigen terwijl de slechten verdwijnen, is een oude ketterij, die niet alleen het bestaan van de hel ontkent maar ook de onsterfelijkheid van de ziel zoals die is gedefinieerd door het Vde Lateraans Concilie (Denz-H, n. 1440). Deze bizarre mening werd gehouden door Socinianen, de liberale protestanten, door sommige adventistensectes in Italië, en door de Waldensendominee, Ugo Janni (1865-1938), bedenker van het “Pan-christendom” en grootmeester van vrijmetselaarsloge in Sanremo.

Voor deze auteurs is onsterfelijkheid een privilege dat door God alleen wordt verleend aan de zielen van de rechtvaardigen. Het lot van de zielen die volharden in de zonde, is niet de eeuwige straf maar het totale verlies van zijn. Deze leer is bekend als “keuze-onsterfelijkheid” of “conditionalisme” omdat het houdt dat moreel gedrag de voorwaarde is voor onsterfelijkheid. Het einde van een deugdzaam leven is eeuwigheid van zijn; het einde van een schuldig leven is zelfvernietiging.

“Conditionalisme” gaat heel goed samen met “evolutionisme” omdat het houdt dat onsterfelijkheid de overwinning van de ziel is in een soort opstijgen van de mens, vergelijkbaar met de “natuurlijke selectie” die ervoor zorgt dat lagere organismen veranderen in hogere organismen. Wij worden geconfronteerd met een op zijn minst impliciet materialistisch idee. Immers de oorzaak van de onsterfelijkheid van de ziel is dat zij geest is: wat geestelijk is kan niet tot afbraak overgaan en zij die de mogelijkheid aannemen dat de ziel afgebroken kan worden, schrijven dus aan de ziel een materiële natuur toe. Een eenvoudige en geestelijke substantie als de ziel kan niet verloren gaan tenzij door het ingrijpen van God, maar dat wordt door de “conditionalisten” ontkend omdat dit zou betekenen dat ze zouden toegeven dat God een rechtvaardige God is die oordeelt en beloont en straft in tijd en eeuwigheid.

In plaats daarvan kent hun idee van een altijd barmhartige God aan de wil van de mens de eigenschap toe van zelfbeschikking. Men kan er voor kiezen een vonk te worden die zichzelf verliest in het goddelijk vuur of die wordt uitgedoofd in het absolute niets. Pantheïsme of nihilisme dat zijn de keuzemogelijkheden voor de mens in deze kosmologie die niets maar dan ook niets van doen heeft met het katholieke geloof en het gezond verstand. Bovendien haalt het “conditionalisme” bij een atheïst, die er al van overtuigd is dat er na de dood niets is, de mogelijkheid tot bekering weg, die hem geboden wordt door de timor Domini: het begin van alle wijsheid (ps. 110, 10), de vreze des Heren aan wiens oordeel niemand zal ontkomen. Alleen door geloof in de onfeilbare gerechtigheid van God zijn we in staat ons over te geven aan zijn onmetelijke barmhartigheid.

De verkondiging van de uiteindelijke bestemming van de zielen die de Kerk aanreikt in Vier Uitersten (door oordeel, hel en hemel) is in onze tijd meer dan ooit nodig. Onze Lieve Vrouw wilde er ons aan herinneren in Fatima. Ze voorzag de afval van de herders maar ze verzekerde ons ook dat wij nooit van hemelse hulp verstoken zullen zijn.

Vertaling uit het Engels: C. Mennen pr, www.mennenpr.nl

Dr. van den Aardweg en Prof. Dr. Ir. Witteman: Petitie aan de (hulp)bisschoppen van Nederland

PETITIE VAN ENIGE KATHOLIEKEN AAN DE BISSCHOPPEN EN HULPBISSCHOPPEN VAN NEDERLAND

Update 17 april 2018: Het antwoord van de bisschoppen op de petitie, lees HIER.

I – Inleiding

Eminentie, Excellenties,

Tot voor enkele jaren leek het onbestaanbaar, maar de laatste jaren moeten wij verbijsterd constateren dat het Vaticaan onder het pontificaat van paus Franciscus met name wat betreft kwesties die de essentie raken van de leer van de Kerk over huwelijk en seksualiteit, een weg is ingeslagen die een weg van afbraak moet worden genoemd.

Aanvankelijk kon men proberen de dubieuze uitspraken en maatregelen van de Paus zelf of van zijn medewerkers te vergoelijken, in de verwachting dat de vergissingen of uitglijders van tijdelijke aard zouden zijn en weer zouden worden bijgesteld. Nu is dit niet meer vol te houden. Er is teveel dat niet onweersproken mag blijven, er is teveel verdeeldheid en onzekerheid gecreëerd.

Een steekwoord-gewijze herinnering van enige bedenkelijke zaken:

• De Vaticaanse voorstelling als zou instemming met de wetenschappelijk ongefundeerde en moreel gevaarlijke klimaat-theorie van de Verenigde Naties een religieuze plicht zijn;

• De gemanipuleerde rapportage over de Bisschoppensynode van 2014 in Rome, richting liberalisering van echtscheiding en erkenning van homoseksuele relaties;

• De paragrafen in de encycliek Amoris Laetitia, waarin een opening wordt gemaakt voor geldig gehuwden in een nieuwe relatie om de H. Communie te ontvangen zonder aan de vereiste voorwaarden te voldoen, en waarin terloops het beginsel wordt ingevoerd dat het subjectieve gewetensoordeel boven de gekende Wet van God kan staan;

• De volgehouden weigering van de Paus om de (juiste, katholieke) opheldering te geven aan de kardinalen c.s. die respectvol en met kracht van argumenten hun “Dubia” hebben voorgelegd—en het negéren van de ernstige bezwaren van de Congregatie voor de Geloofsleer (kardinaal Müller);

• Het pauselijke fiat aan de bisschoppen van Argentinië, Duitsland, en Malta, die de gewraakte paragrafen hanteren in de liberale zin waarin ze dan wel zijn bedoeld;
• De eerbewijzen aan radicaal-feministische abortusactivisten (o.a. het Nederlandse schandaal-Ploumen en de nalatige afhandeling ervan);

• De benoeming binnen en buiten het Vaticaan van personen die Humanae Vitae verwerpen of zelfs pro-abortus zijn, en van adviseurs en bisschoppen in verschillende delen van de wereld die openlijk pleiten voor erkenning van homoseksuele relaties;

• De twijfelachtige instelling van een commissie die Humanae Vitae “opnieuw moet onderzoeken”; de waarschijnlijke voorbereidingen voor opheffing van het algemene priestercelibaat; waarschijnlijk het bespreekbaar maken van “vrouwelijke diakens”;

• De misplaatste Lutherverering en de ontkenning van de noodzaak om te streven naar de bekering van protestanten, schismatieken en zelfs Moslims;

• Het wegkijken en bagatelliseren van het gevaar van de Islam; het voorstellen van de Islam als onschuldige, menslievende religie – we hebben het uiteraard niet over de individuele Moslim – en de verwaarlozing van de door de Islam vervolgde christenen en van de christenen die voor de Islam zijn gevlucht;

• Het uitleveren van de katholieke bisschoppen en 60 miljoen gelovigen in China aan de communistische Staat, wat een van de ernstigste schandalen in de geschiedenis van het Vaticaan kan worden.

Deze dingen hangen met elkaar samen. De rode draad die er doorheen loopt is globaal die van het Modernisme en Protestantisme. Een halve eeuw geleden hebben we in Nederland meegemaakt dat deze dwalingen de ooit vitale Kerk grotendeels hebben verwoest. Maar nadat onder het pontificaat van de vorige Pausen consolidatie en voorzichtig herstel op gang is gebracht, komen de ideeën en beweringen van de dissidente theologen en hun volgelingen van de jaren zestig nu tot ons vanuit het Vaticaan zelf. We maken ons daarom geen illusies waartoe dit zal leiden.

II – Drie verzoeken aan de Nederlandse bisschoppen

Eminentie, Excellenties,

1.
De priesters en lekengelovigen voor wie U als Bisschoppen verantwoordelijkheid draagt mogen op dit ogenblik van verwarring en onzekerheid met recht een beroep op U doen om hen door een ondubbelzinnige, leergetrouwe stellingname en voorlichting te leiden en te beschermen tegen de dwalingen in leer en praktijk die nu de kans krijgen.

Met alle U verschuldigd respect, verzoeken wij U zich uit te spreken:

vóór integrale handhaving van Humanae Vitae;
vóór handhaving van de leer en de praktijk ten aanzien van het ontvangen van de heilige Communie door geldig gehuwde gescheiden personen in een nieuwe relatie;
vóór handhaving van de morele leer aangaande homoseksuele relaties;
vóór handhaving van de canons en decreten van het Concilie van Trente, in het spoor van Vaticanum
II (Lumen Gentium); met name vóór handhaving van de leer over de suprematie van de Wet van God boven het subjectieve geweten.
In concreto vatten we deze afzonderlijke verzoeken samen in één enkel, ongecompliceerd verzoek:

Wilt U zich uitspreken voor trouw aan en handhaving van de leerstellige geschriften van de voorgaande pausen: de zalige Paulus VI, St. Johannes Paulus II, en Benedictus XVI?

2.
Daarnaast verzoeken wij U, die als Bisschoppen de eerst aangewezenen bent in de Kerk die, in navolging van St. Paulus, een Paus en/of andere hoogste gezagsdragers voor ernstige fouten kunt waarschuwen en zonodig volgens de daartoe bestaande procedures kunt corrigeren—om U aan te sluiten bij die oprechte en moedige prelaten in de Wereldkerk die zich al op de juiste wijze tot de Paus hebben gewend.
In concreto vragen wij U:

Wilt U zich aansluiten bij het verzoek om de correcte opheldering van de omstreden passages in Amoris Laetitia, zoals aan de Paus gericht door de initiatiefnemers van deze “Dubia”, de kardinalen Caffarra, Burke, Meissner, en Brandmüller?
Natuurlijk hopen wij dat de Bisschoppen en Hulpbisschoppen van Nederland eensgezind een dergelijk gebaar zullen maken. Zal dit niet gebeuren, dan geldt ons verzoek iedere Bisschop en Hulpbisschop afzonderlijk, als de verantwoordelijke autoriteit in zijn eigen bisdom.

3.
Ten derde vragen wij Uw aandacht voor de urgente nood van de Kerk in China:

Wilt u moeite doen het Vaticaan ervan te weerhouden de Kerk over te leveren aan het communistische bewind, tegen de dringende smeekbeden in van hen die werkelijk weten wat dit gaat betekenen? Wilt u kardinaal Zen openlijk ondersteunen?

U dankend voor uw aandacht, en met het u verschuldigd respect,

Dr. G.J.M. van den Aardweg, Aerdenhout
Prof. Dr. Ir. W.J. Witteman, Hengelo
>>> www.mennenpr.nl/open-brief

b3099846-1e60-45f3-a77b-cf56755940cb Opmerking: Jan de Hommel is géén pastoor, zie bron: https://dag6.nl/nieuws (tevens bron van de afbeelding met 19 namen).

Mennen: Paus Franciscus; ‘de hel bestaat niet, er is alleen een verdwijnen van zondige zielen’

Is de paus een ketter?

Tot op heden werd zorgvuldig vermeden de paus een ketter te noemen en hem van rechtstreekse ketterijen te beschuldigen. In de correctio filialis werd alleen gezegd dat hij theorieën verkondigt die ketterij onder de gelovigen bevorderen. Formeel is dat meestal zo: hij bevestigt de kerkelijke leer maar keurt dan in de praktijk – natuurlijk formeel met de nodige onderscheiding maar iedereen weet dat daar in de praktijk nauwelijks sprake van zal zijn – praktijken goed die in de praktijk de leer ondergraven en tot een dode letter maken. Er zijn mensen – ik persoonlijk vind het nogal ver gaan – die dit “jezuïtenstreken” noemen.

Nu staat echter in La Repubblica, de uiterst linkse Italiaanse krant (de enige krant die de paus zegt te lezen) een formele ketterij. We geven hier de letterlijke tekst. De vragensteller is de tweeënnegentigjarige linkse atheïst en vriend van de paus: Scalfari. Deze heeft met de paus al menig ongedwongen interview gehad.

[Scalfari:] Heiligheid, bij onze laatste ontmoeting hebt u mij gezegd dat op een zeker moment onze soort zal verdwijnen, en dat God die altijd zijn scheppingskracht gebruikt, andere soorten zal scheppen. U hebt nooit met mij gesproken over de zielen die in zonde sterven en naar de hel gaan om voor eeuwig te lijden. In plaats daarvan hebt u met mij gesproken over de goede zielen die tot de aanschouwing van God worden toegelaten. Maar hoe zit het met de slechte zielen? Waar worden zij gestraft?
[Franciscus:] Zij worden nergens gestraft. Zij die berouw hebben, krijgen vergiffenis van God en treden binnen in de rangen van hen die God aanschouwen, maar zij die geen spijt hebben en daarom ook niet vergeven kunnen worden, verdwijnen. De hel bestaat niet, er is een verdwijnen van zondige zielen.

Dit is op twee punten niet volgens de katholieke leer. Allereerst bezit de mens volgens de katholieke leer een onsterfelijke ziel. Die ziel, eenmaal geschapen, kan niet verdwijnen, kan niet vernietigd worden. Vernietiging is een onmogelijk straf voor een zondige ziel. Ten tweede: de hel hoort wel degelijk bij het katholieke geloof (verg. Catechismus van de katholieke Kerk nr. 1035) en in de bijbel wordt regelmatig over (het vuur van) de hel gesproken. Als bevestiging van dit geloof heeft Maria bij haar verschijning in Fatima de verschrikkingen van de hel aan de zieners getoond..

Nu zou je kunnen zeggen: het is misschien een vergissing van de paus of een vergissing van Scalfari die het interview altijd vanuit zijn geheugen opschrijft. Het Vaticaan heeft zich ondertussen van het interview gedistantieerd en gezegd dat het privé gesprekken zijn en dat het geen letterlijke citaten van de paus zijn. Deze reactie stelt mij niet echt gerust. Privé gesprekken met een journalist zijn bijna niet mogelijk. Bovendien is dit niet de eerste publicatie. De paus weet waar hij aan begint als hij met Scalfari gaat praten. Bovendien dat het geen precieze citaten zijn, wil ik aannemen, maar ik heb uit de mededeling van het Vaticaan niet begrepen dat het volkomen onzin is wat Scalfari schrijft. Ik heb ook niet gehoord dat de paus laat meedelen: dat hij wel degelijk gelooft in een onsterfelijke ziel en in het bestaan van de hel en de eeuwige straf.

Daar komt nog bij dat dit niet de eerste keer is dat de paus iets dergelijks zegt en Scalfari is niet helemaal eerlijk als hij zegt dat de paus nooit met hem over dit thema gesproken heeft. In oktober 2017 vertelde Scalfari ons al dat de paus gelooft dat “de zielen die beheerst worden door het kwaad en zonder berouw sterven, ophouden te bestaan terwijl zij die verlost zijn van het kwaad in de zaligheid worden opgenomen waar zij God aanschouwen”. Al in 2015 hebben ze Franciscus’ vreemde opvattingen besproken met gelijk resultaat: “Wat gebeurt er met die verloren ziel? Zal die worden gestraft? En hoe? Het antwoord van Franciscus is helder en duidelijk: er is geen straf, maar de vernietiging van die ziel. Al de anderen zullen deel krijgen aan de zaligheid te leven in de aanwezigheid van de Vader. Der zielen die vernietigd zijn, zullen niet aan dat feestmaal deelnemen; met de dood van het lichaam is hun levensreis afgelopen.”

U ziet: het uiten van deze leringen die tegen het katholieke geloof ingaan gebeurt door de paus met een zekere hardnekkigheid (pertinax), wat een van de formele voorwaarden is voor ketterij.

Het is niet aan mij om de paus van ketterij te beschuldigen maar ik zou geen moment aarzelen zulks te doen als het om een gewone gelovige ging, mij beroepend op c. 751 van het Wetboek van Canoniek Recht.

C. Mennen pr
Goede Vrijdag 2018

Brugger: ‘Een open brief aan de Bisschoppen van de Katholieke Kerk’

Geachte aartsbisschoppen, bisschoppen en broeders in Christus,

Sommige invloedrijke stemmen in de Kerk spreken van een “nieuw paradigma” om handelingen te rechtvaardigen waarvan sinds lang onderkend is, dat zij in strijd zijn met het goddelijk recht en met het natuurrecht. Onlangs heb ik daarover het volgende geschreven: “Het “nieuwe paradigma” opent (zonder het uitdrukkelijk te zeggen) voor priesters en bisschoppen de mogelijkheid enerzijds te bevestigen dat ze de moraal van de Kerk aanvaarden en tegelijk aan het “individuele geweten” van hen die niet volgens deze leer leven, de vrijheid te bieden hun leven in strijd met de leer van de Kerk voort te zetten en tegelijk tot de Tafel van de Heer te naderen.

Wij zien dat op plaatsen waar het katholieken, die in objectief zondige verbintenissen leven, wordt toegestaan, ook zonder het oprechte voornemen hun leven te beteren, weer tot de heilige Communie te naderen. Daarmee maakt het “nieuwe paradigma” handelingen toelaatbaar, die door Christus en de heilige Paulus in het Nieuwe Testament en door de Kerk gedurende 2000 jaar zijn afgewezen. In Duitsland, Argentinië, op Malta en op andere plaatsen is er nu sprake van “katholieke echtscheiding en hertrouwen” en ook “katholieke echtbreuk”.

Als u niet ingrijpt om te verhinderen dat het “nieuwe paradigma” effect en invloed krijgt op de katholieke zedeleer in zijn totaliteit, dan lijkt het onvermijdelijk, dat de conclusies ervan worden toegepast op handelingen die betrekking hebben op anticonceptie (ondanks de leer van de katholieke Kerk die in Persona Humana en in de Catechismus bevestigd is) en op andere handelwijzen die traditioneel veroordeeld werden. Degenen die het “nieuwe paradigma” verdedigen, zullen zeggen: “Wij doen niets anders dan de leer van de Kerk met een grotere pastorale gevoeligheid toepassen doordat wij meer aandacht geven aan de complexiteit van de concrete ‘omstandigheden’ en doordat wij meer respect betonen aan de waardigheid van het ‘geweten’; de bestaande moraalleer staat niet ter discussie.”

De standpunten van leken en rechtgelovige priesters zijn van betekenis maar die zullen de beslissingen van de paus nauwelijks beïnvloeden. Alleen door een standpuntbepaling van broeders in het bisschopsambt kan hopelijk afgewend worden wat voor de katholieke Kerk een geestelijke ramp dreigt te worden. Zou namelijk het “nieuwe paradigma” in kwesties van anticonceptie officieel toegepast worden, dan zullen alle normen van de katholieke seksuele moraal als dominostenen omvallen. Daaruit zal grote ellende voortkomen. Veel zielen zullen verloren gaan. God zal ook daaruit het goede laten voortkomen. Maar niet zonder enorme schade.

Daarom wend ik mij tot alle bisschoppen – in Oost en West – die menen dat het “nieuwe paradigma” op dit moment gebruikt wordt en in de toekomst gebruikt zal worden om gedrag te rechtvaardigen dat traditioneel beoordeeld werd als in strijd met het goddelijk recht en het natuurrecht – en ik vraag u eerbiedig de volgende vier stappen in overweging te willen nemen:

1. Privé de Apostolische Nuntius in uw land te schrijven en hem vriendelijk te vragen de heilige vader in kennis te stellen van uw bezorgdheid over het “nieuwe paradigma”, en er vooral bij hem op aan te dringen af te zien van de toepassing ervan op de leer van Humanae Vitae.

2. Aan paus Franciscus zelf privé te schrijven, uw broederlijke zorg hierover aan hem tot uitdrukking te brengen en hem eerbiedig te vragen ondubbelzinnig de waarheden van het katholieke geloof te leren, vooral de kwesties die vallen onder het vijfde en zesde gebod van de decaloog, en ook de pastorale dwalingen te corrigeren waartoe sommige van zijn leerstukken aanleiding hebben gegeven.

3. om voor uw bisdom officieel een reglement af te kondigen, dat gewijd is aan hoe men pastoraal moet omgaan met de heikele vragen die in Amoris Laetitia (vooral in hoofdstuk 8) worden aangesneden – een reglement dat in overeenstemming is met de leer van Johannes Paulus II, van Benedictus XVI en van de traditie van de katholieke moraal en de pastoraal in het algemeen.

4. om met bisschoppen die uw bezorgdheid delen, privé in verbinding te treden en naar constructieve wegen te zoeken uw Magisterium in dienst van uw bisschoppelijke opdracht waar te maken zoals de Catechismus van de katholieke Kerk zegt: “Het leergezag moet het volk tegen afwijkingen en tekortkomingen in het geloof beschermen en het de objectieve mogelijkheid garanderen het authentieke geloof zonder dwaling te belijden. De pastorale opdracht van het leergezag is om ervoor te waken dat het volk van God blijft in de waarheid die bevrijdt”(890).

Als u in uw correspondentie over het “nieuwe paradigma” spreekt, kunt u dat misschien doen in aansluiting op de opmerking van paus Johannes Paulus II ten aanzien van het proportionalisme in Veritatis Splendor:

“Dergelijke theorieën zijn echter niet trouw aan de leer van de Kerk als zij menen de vrije en overwogen keuze van gedragswijzen die ingaan tegen de goddelijke wet en de natuurwet, als zedelijk goed te kunnen rechtvaardigen. Deze theorieën kunnen zich niet beroepen op de katholieke morele traditie” (76).

Het is gemakkelijk om te zeggen: “Ik heb gedaan wat ik kon. Het ligt in Gods hand. Wij moeten ons bescheiden opstellen en het aan Hem overlaten.” Zie alstublieft in, dat u de handen van Jezus bent om in deze heel ernstige situatie te handelen.

Ik ben bereid met alles wat mij mogelijk is, te helpen – bijvoorbeeld bij de voorbereiding van papers, discussiestukken, diocesane richtlijnen enz. Aarzel alstublieft niet u met mij in verbinding te stellen.

Hoogachtend in Christus

E. Christian Brugger (D.Phil.)
moraaltheoloog

Jacksonville Beach, Florida
USA

Bron: http://www.mennenpr.nl/Open_Brief_aan_de_Bisschoppen.html