Categorie: Geen categorie

Pater Daniel: Invasie in Syrië door Turkije, VS en NAVO mogelijk gemaakt door schijn-staatsgreep in Turkije

imageMonastery of Saint James in Syria, Qara, vrijdag 2 september 2016.

Goede Vrienden,
Terwijl onze jonge landgenootjes een nieuw schooljaar beginnen, start in Syrië de zoveelste nieuwe oorlogsgolf. Washington en co beslisten dat Syrië door een van hun marionetten moest bestuurd worden en dit lijkt, gelukkig,  steeds minder realiseerbaar. Zij beslisten verder dat Syrië in stukken moest verdeeld worden en dat  lijkt ook al niet te lukken. Bovendien is de enige wettige coalitie (Syrië, Hezbollah, Rusland, Iran, China) blijkbaar aan de winnende hand om de soevereiniteit van het land te behouden, wat helemaal onverteerbaar blijkt te zijn voor het westen. Dan maar rechtstreeks overgaan naar hetgeen vanaf het begin het doel was: met een militaire invasie het land klein proberen te  krijgen. Zo hebben VS, Israël, Turkije, NAVO (en Hillary Clinton) eindelijk hun zin. En het volk is altijd het slachtoffer.  Nog meer wapens voor de terroristen en nog meer bommen voor de bevolking. Ondertussen gaan we dag en nacht door met het klaar maken van dringende hulpgoederen voor de bevolking van Aleppo. Wij hopen en bidden dat ooit de waarheid, de  rechtvaardigheid, de menselijkheid en de  vrede mogen overwinnen. Heer Jezus, Uw Rijk kome.
P. Daniel

Ma’aloula

Zes jaar geleden bezochten we het kleine  stadje Ma’aloula, halverwege Damascus en Qâra (nl. op 14 oktober 2010, voor hen die zich toen al door mijn berichten lieten teisteren!). Onderaan strekt zich een vruchtbare vallei uit met fruitbomen. Het plaatsje is wereldberoemd omdat de christenen hier, zoals nog in enkele omringende dorpen, het Aramees, de taal van Jezus spreken. Zaterdagnamiddag trokken we, voor het eerst sinds de oorlog, met een deel van de  gemeenschap opnieuw naar Ma’aloula. Vooraleer we toekwamen moesten we  minstens  vijf controleposten passeren. Burgers samen met soldaten zorgen nu voor hun eigen veiligheid. In het midden van het dorp zie je het Grieks-orthodoxe klooster van de hl. Thecla.  Als heidens meisje was ze zo getroffen door de prediking van Paulus en het geloof in Jezus, dat ze er heel haar leven voor wilde geven. Dat was niet naar de zin van haar ouders. Ze is als martelares gestorven.  Er bestaat een apocriefe levensbeschrijving van haar met talrijke merkwaardige gebeurtenissen, o.a. van water uit de rots, wat je nu nog kunt drinken. Het klooster is inmiddels helaas door Al-Nousra rebellen totaal verwoest. Op een van de  muren hebben ze hun naam geschreven met er bij Allah Alakbar. Alle zusters zijn weg en leven elders. Het hele complex is nu één grote bouwwerf. Van de kerk staan alleen de  muren nog overeind. Binnenin zijn alle iconen, kostbaarheden,   meubilair tot en met de vloer verwoest. Bovendien is de kerk, zoals het hele klooster, helemaal zwart verbrand. Werklui hebben in de kerk de muren en pilaren al gereinigd tot aan het plafond.  We hebben samen in de kerk een lied uit de liturgie ter ere van O.L.Vrouw gezongen en een Weesgegroet gebeden. Het schrijn van de hl. Tecla kun je nog bereiken langs bergen verwrongen ijzer, vernielde iconen,  kapot meubilair en een loopbrug. Binnenin is ook daar alles pikzwart. Links blijft het water nog druppelen en kun je er van drinken. Ook de grote, erg vruchtbare abrikozenboom die  in de rotsgrond  zijn wortels heeft en zich met een enorme bocht naar buiten werkt staat er nog. Van boven op de kerk zie je hoe het dorp zich beneden uitstrekt. Er is weer een gewoon dorpsleven zichtbaar met spelende kinderen. De toeristische activiteit van vroeger is echter  totaal afwezig. Tegen de  rotswanden zie je hoe de huizen als het ware hangen. Velen zijn zwaar beschadigd. Deze huizen hebben allen hun eigen grotten in de rots, waartegen ze  gebouwd zijn. In het klooster valt het op  dat er vooral veel jonge mannen aan het werk zijn, die ook graag enige uitleg geven. De fraters hebben er  gebruik van gemaakt om verschillende  interviews met video-opnamen te maken. Hopelijk kunnen ze die ooit eens  afwerken en op onze website zetten. Bij het afscheid was een groepje arbeiders thee aan het drinken en zij drongen er  op aan dat wij met hen  zouden meedoen, wat we ook graag gedaan hebben.

Daarna hebben we een wandeling gemaakt tussen de hoge rotsen en hier en daar de rotswanden zelf beklommen. Volgens de ellende zouden dezen rotsen zich geopend hebben om de hl. Thecla tegen haar belagers te beschermen. Zo kwamen we boven weer aan de weg. Vandaar reden we wat verderop naar de berg en het klooster van de hl. Serge. Hij was een Romeins officier die omwille van zijn christelijk geloof in 297 werd gedood. Ook hier is van de toeristische activiteit van vroeger niets meer te bespeuren. Van het grote hotel langs de weg blijven alleen  nog maar kapotte muren over. We vernamen dat de rebellen zich in het klooster schuil hielden en toen ze door de Syrische soldaten verdreven werden alleen nog maar de kostbaarheden binnenin konden verwoesten. Het klooster is in de 4e eeuw opgetrokken op de plaats van een heidense tempel ter ere van Apollo en de cultus van de zon. Het Grieks-katholieke kerkje werd in de 5e eeuw opgebouwd in ruwe witte steen. In de zijmuren zie je hoe cederhouten balken werden ingevoegd om het gebouw tegen aardbevingen te  beschermen. Altaar en altaarblad hebben de vorm van een kuip, het is de  vorm van het oude heidense altaar, waarop offers werden gebracht. Ook de sterrenhemel boven het zijaltaar, als een hulde aan de zon werd bewaard, maar hierin werden de icoon van Christus en Maria aangebracht. Achteraan in de kerk is een kleine opening in de rotsstenen. Het was vroeger de enige en veilige toegang tot het klooster, waarin men alleen maar gebukt kon binnenkomen. Verder is er een put in de  grond, waar vrouwen hun kind in onderdompelen wanneer ze meerdere kinderen wensen.  De iconen van de hl Serge en de heilige Bacchus alsook alle andere kostbaarheden zijn verwoest. De man die het klooster voorlopig bewaakt vertelde hoe God hen in iedere fase van deze tragische   gebeurtenissen bijzonder beschermd heeft. Zijn broer werd gekidnapt en kwam weer vrij. Er zijn  weinige doden gevallen en weinigen werden  ontvoerd. Er is in Ma’aloula wel heel veel materiële schade. Wat de rebellen en hun broodheren in het westen echter  niet kapot gekregen hebben is het christelijk geloof. Het grote kruis op de kerk en alle kruisen werden kapot geslagen. Het geloof in het kruis van Christus in het hart van de mensen blijft overeind

Aleppo

Er wordt hier nog dag en nacht gewerkt om dringende hulpgoederen voor Aleppo klaar te maken. Er zijn honderden grote dozen met verschillend medisch materiaal (katheders, kompressen, buisjes, spuitjes, apparaatjes allerhande…). Alles moet opgeschreven en geteld worden opdat de chirurgen, die zich aangeboden hebben, weten waarover ze kunnen beschikken. Inmiddels vernemen we dat een aantal soldaten uit onze streek naar Aleppo gezonden zijn om daar de bevolking te beschermen met groot gevaar voor hun eigen leven. Om de bescherming over hen af  te smeken hebben we zondagavond meteen samen een rozenhoedje gebeden en gans  de week in plaats van de  completen de ‘Paraclisis’ ter ere van O.L.Vrouw gezongen. Uiteindelijk vonden voorlopig 13 soldaten de dood en werden 7 gewond. Naast het leed en de grote zorgen, vooral nu om de gesneuvelde soldaten, is er ook vreugde in het dagelijkse leven. Het samenzijn met de gehandicapten op dinsdag en donderdag is altijd bijzonder aangenaam en plezierig. Ook kwamen er  deze week drie keer kinderen met hun leerkrachten uit het dorp. Ze hebben zich gans de namiddag en avond uitgeleefd met allerlei gezelschapsspelen, zoals we vroeger op kamp met de jeugdbeweging gekend hebben, o.a. het ‘zakkenlopen’. In een zak gehuld probeert men springend eerst de eindmeet te bereiken terwijl de anderen luid supporteren.

Op 23/8/16 gaf pater Firas Lufti een getuigenis op de jaarlijkse grote ontmoeting in Rimini (Italië). Deze minderbroeder van 41 jaar, afkomstig uit Hama (Syrië) is parochievicaris en overste in Aleppo. Ziehier een greep uit zijn getuigenis. De oorlog tegen Syrië, die nu ongeveer 380.000 mensen heeft gedood, is het grootste humanitair ramp van de 21e eeuw. Al wisten velen in het begin niet wat er gaande was, het is nu duidelijk dat het een internationale strijd is van de  grote politieke en economische machten om hun eigen belangen. Slachtoffer is het onschuldige volk, vooral vrouwen en kinderen. Aleppo is nu als één grote gevangenis. Voor de oorlog waren er 3,5 miljoen inwoners, waarvan 150.000 christenen. Tienduizenden jihadisten hebben een  etnische en religieuze zuivering doorgevoerd. Er blijven nu  minder dan 30.000 christenen over. Tegelijk hebben de jihadisten de vallei van Ninive in Irak “gezuiverd” van de 150.000 christenen die daar al sinds 2000 jaar leefden. Hun huizen werden met een ‘nun’ gemarkeerd (Nassarah = christen). In Syrië zijn naast pater Murad, Frans Van der Lugt, tienduizenden als martelaars gestorven. Vorige maand werd in Frankrijk de priester Jacques Hamel in de kerk van St.Etienne-du-Rouvray door salafisten uit eigen streek onthoofd. Het bisdom had hen een stuk grond aangeboden om een moskee te bouwen en deze moord was hun antwoord. Enkele moslims hebben na de moord op de priester de kerk bezocht maar geen enkele grote school van de  islam heeft tot heden plechtig de gruwelen van IS veroordeeld. Laten we niet bang zijn maar ook niet dwaas of onvoorzichtig. “Dit land bevat de wortels van het  christendom: het evangelie, het leven van de  apostelen, van Jezus en Maria, de missionering van Paulus, Barnabas en Lucas… in Antiochië, Syrië. Wanneer de wortels van deze grote boom van het christendom worden doorgehakt, zal de rest van de  boom verdorren en uiteindelijk sterven.”

Als tegenhanger van de valse berichtgeving met de foto van Omran, waarover we vorige week schreven en die al wel tienmaal de wereld is rondgegaan, vestigen wij de aandacht op de zesjarige Mahmoud. Hij werd geboren zonder armen en twee maand geleden werd hij zwaar gewond door mortieren van de  rebellen, waardoor zijn beide voetjes moesten afgezet worden. Hij kijkt u liefdevol aan. Dr. Nabil Antaki van het hospitaal van de maristen in West Aleppo stelt voor deze onvervalste foto, als uitdrukking van het ware leed van de kinderen in Aleppo te nemen. Ik heb vorige keer aan onze “defensiespecialisten” van de  VRT al gesuggereerd hoe ze hun meest vuile journalistiek van de vorige week (en de voorbije vijf jaar) kunnen goed maken. Ik vergat nog een rekeningnr. te geven, waarop ze kunnen storten om te helpen:  IBAN BE 32-068-2083244-02  BIC  GKCCBEBB  (Abdijlaan 16    B-2400 MOL-POSTEL
Befius, Pachecoln 44,  Brussel). Daarbij moeten ze dan natuurlijk vanaf nu ook aan de kant van de onschuldige slachtoffers gaan staan en niet de moordenaars van het Syrische volk blijven aanmoedigen. Tevens willen we hierbij heel hartelijk de velen danken die wel aan de kant van de  slachtoffers staan en daadwerkelijk geholpen hebben en nog blijven helpen.

Nog meer oorlog?

Grote aanslagen worden dikwijls op het hoogste wereldvlak nauwkeurig gepland om een nieuwe oorlog voor te bereiden en te  rechtvaardigen. Zo lijkt het ook nu te zijn met de mislukte staatsgreep in Turkije, die moest dienen om eindelijk het zo lang nagestreefde doel te bereiken: een inval in Syrië. Immers, de coalitie van Syrië, Hezbollah, Rusland, Iran en nu China is voor de westerse wereldheersers te sterk en zou wel eens werkelijk in staat kunnen zijn om Syrië te bevrijden en zijn soevereiniteit terug te geven. Niet alleen zijn de militaire successen op de terroristen er groot maar bovendien hebben de  Russen een massale humanitaire hulp georganiseerd. Dit alles blijkt voor het wensten zo onverteerbaar te zijn dat ze een nieuwe oorlog verzonnen. De schijn-staatsgreep in Turkije, gepland door  Turkije zelf, CIA, Israël en NAVO was een meesterlijke zet  om in Turkije iedereen uit te schakelen die tegen een inval in Syrië was. Onmiddellijk worden 2839 militairen  gearresteerd en 2745 rechters en advocaten uitgeschakeld. Op één maand tijd worden 60.000 mensen en 2300 instellingen uitgeschakeld die het terrorisme van Turkije aanklagen. En zo werd de invasie in Syrië door Turkije, VS en NAVO mogelijk. Als Syrië zichzelf verdedigt, eventueel met behulp van Rusland wordt dit beschouwd als een aanval op Turkije en kan dus de NAVO officieel tot oorlog oproepen. Inmiddels wordt de leugen de wereld ingestuurd dat deze invasie zou dienen om IS aan te vallen terwijl in werkelijkheid het Syrische leger en volk, Hezbollah, Rusland en Iran aangevallen worden. Het tweede belangrijkste kopstuk van de IS, Abu Mohammad Al-Adnani is wel degelijk in Al-Bab, Oost Aleppo, door de Russen en niet door de Amerikanen uitgeschakeld, al doen deze laatsten er alles aan om deze leugen in de openbare opinie te hameren. Tegelijk geeft Turkije de schijn toenadering te zoeken tot Rusland en kwaad te zijn op de VS. Het lijkt allemaal een schijnvertoning te zijn.  Dat deze nieuwe slachtingen in Syrië niet alleen onmenselijk maar ook totaal illegaal zijn en tegen het handvest van de VN, zoals Syrië en Rusland openlijk aanklagen, valt voorlopig in dovemansoren. Dit betekent nog niet dat Rusland, Iran en China lijdzaam zullen blijven toezien. Het westen is wel alle geloofwaardigheid kwijt. (Prof  Michel Chossudovsky,  Invasion du nord de la Syrie par les USA, l’ OTAN et la Turquie : le putsch « raté » en Turquie a-t-il les bases d’une guerre étendue au Moyen-Orient ?  mondialisation.ca. 31 augustus 2016).

 

« De wereld staat voor radicale veranderingen. We zien hoe de EU afbrokkelt en de  Amerikaanse economie instort. Dit zal eindigen in een nieuwe wereldorde. Binnen tien jaar zullen we een nieuwe wereldorde hebben die in niets gelijkt op  de huidige en waarvan Rusland en China de sleutelplaatsen zullen innemen. De wereldorde mag niet gedomineerd worden door één land of enkele landen, maar moet gedragen worden door een breed internationaal akkoord. China verkiest dat de volkeren van alle landen zich verenigen om de machtsverhoudingen in de  wereld, de  gevaren en de mogelijkheden  te veranderen.  Confrontatie moet vervangen worden door samenwerking en de monopolies door win-win overeenkomsten.” (Uit de toespraak van de Chinese president XI Jinping n.a.v. de 95e van de  Chinese communistische partij)

Namens pater Guy Borreman sj
Zr Lucienne

Pater Daniel: Medialeugens van VS en Co

imageMonastery of Saint James in Syria, Qara, vrijdag 26 augustus 2016.

Goede Vrienden,
Een aardbeving in midden Italië die honderden doden veroorzaakt, Turkije dat illegaal voor de tweede dag Syrië binnenvalt en de VS die in hun grenzeloze brutaliteit openlijk tonen dat zij illegaal Syrië mogen bezetten, gewoon omdat ze daartoe de macht hebben en een gelegenheid zoeken om  tegen Rusland  te kunnen vechten. Er is veel ellende maar de grootste ellende komt toch van de grootheidswaanzin en machtsdrang van mensen. De mensheid lijkt terug te keren naar een oertijd waarin de hoogmoed regeert en de meest brutalen onder algemeen applaus de  zwakkeren verpletteren.
P. Daniel

Extra werk

In de zomertijd blijft het water geven aan de  gewassen in de tuin en op het terrein een groot werk. Er moet ook geoogst worden. Nu hebben we nog extra werk. Vooreerst moeten in de nieuwbouw kamers klaar gemaakt worden omdat er steeds meer gasten komen. Ondertussen gaat het leven  van de religieuze gemeenschap verder. Dinsdag en donderdag komen de gehandicapten van Qâra zich nog steeds uitleven in ons klooster. Donderdagmiddag eten we samen maar dinsdag gaan ze ‘s middags al naar huis. Zo wilden we dinsdagnamiddag eens  doorwerken aan het inventariseren en sorteren van  de hulpgoederen. Dat is nog een extra werk in deze periode. Vele honderden dozen, vooral medisch materiaal moeten nog nagekeken worden. Juist nu komt er een groep van een twaalftal vrijwilligers van de Rode Halve Maan uit Damascus. Na de kennismaking en rondleiding gaan we  toch maar aan de slag. Er moeten ook vele spullen versleept worden. De vrijwilligers uit Damascus zijn al vlug bereid om een handje toe te steken. Tegen de  tijd van de  vespers gaan enkelen naar de kerk, de anderen werken door. En daarna wordt nog doorgewerkt tot tien uur ’s avonds. Controleren, opschrijven, dozen versleuren. Tegen de muur staat een meisje heel aandachtig te luisteren naar een zuster die haar het Onze Vader aan het uitleggen is. Ondertussen beginnen de  meesten honger te krijgen en gaan eten. Na het eten blijkt al veel werk gedaan te zijn. De fraters en de  jongens van de Rode Halve Maan vormen twee ploegen en beginnen te voetballen op het grote voorplein. De meisjes supporteren. Tegen middernacht is iedereen zo moe en bezweet dat  ze alleen nog maar een matras verlangen, behalve de meisjes die nog blijven verder kwebbelen. En in de nieuwbouw zijn  er nog matrassen genoeg. De groep bleef twee nachten  slapen en de volgende dag waren ze allen in de  eucharistie.

De containers komen van Tartous, waar een echtpaar verantwoordelijk is. Het sorteren en inventariseren gebeurt hier. Een vrachtwagen brengt dan het nodige materiaal  naar Homs. Daar is een man verantwoordelijk om familiepakketten te maken. Het is een grote hoeveelheid eten en sanitair materiaal. Van Homs gaat het naar de bevolking in Aleppo. En zo was de donderdag weer gevuld. ’s Morgens vroeg kwam er een container toe. ’s Middags was alles uitgeladen en gesorteerd. Er zijn een 20-tal vrijwilligers die helpen. Er was deze keer vooral heel veel confituur bij, maar ook medisch materiaal met rolstoelen in alle maten en modellen en zelfs operatietafels. In de  vroege namiddag kwam al een vrachtwagen om een flinke lading naar Homs te brengen. Er heerst altijd een bijzonder aangename sfeer bij het uit- en inladen. En stevast zorgen de zusters dat er een pauze is met wat zelf gemaakte frisdrank en een versnapering. De humanitaire hulpverlening zal ons leven nog een tijd erg beïvloeden. En we zijn allen blij dat we het mogen en kunnen doen. We zullen wellicht in staat zijn iedere week een grote hoeveelheid aan hulp te kunnen geven.

Toppunt van arrogantie en wreedheid

De VS en Co vrezen dat Syrië zal stand houden. Vijf jaar lang hebben ze alles gedaan om de regering omver te werpen. Ze hebben honderdduizenden onschuldigen de dood kunnen injagen en het land verwoesten, dank zij hun miljarden, en honderdduizenden goed getrainde, bewapende en dik betaalde jihadisten uit de hele wereld. De geheime diensten van de grote mogendheden zorgen voor een  goed geoliede organisatie op wereldvlak. Toch moeten zij vaststellen dat het volk pal achter zijn  leger en regering blijft staan, terwijl het westen alle moeite doet om een “sectaire strijd” of  “burgeroorlog” uit te lokken. Graag schrijven de westerse media ook over hele streken die in opstand zouden zijn en de “gematigde rebellen” als bevrijders beschouwen. De werkelijkheid is dat  meer dan 82 % van de  bevolking alle terroristengroepen als handlangers van Amerika beschouwt. In Aleppo  vluchten de meeste mensen, die kunnen,  naar gebieden door het leger gecontroleerd. De medialeugens moeten dienen om het breken van Syrië in de openbare opinie te rechtvaardigen. Het westen kan Syrië niet op de knieën krijgen. Nu blijft er de mogelijkheid over om het noorden met Aleppo te bemachtigen en zo het land  nog te verdelen. Volgens de wet van de jungle, maar tegen ieder internationaal recht in willen de VS nu het noorden bezetten en zeggen dat ze hun (onwettig aanwezige) strijders zullen  beschermen tegen iedere aanval van Syrië of Rusland. Dit is een oorlogsverklaring aan Syrië en Rusland. Dat Syrië stand zou houden blijkt duidelijk onaanvaardbaar voor de VS en sommige havikken worden ongeduldig om stilaan wat resultaat te zien van hun immense inspanningen. Hopen maar dat de Syrische coalitie (met Hezbollah, Rusland, Iran en nu China) ook deze zoveelste  westerse waanzin kan overwinnen.

Waarom het lijden van het Syrische volk zo lang duurt

Het plan om het onafhankelijke Syrië te breken en van zijn bodemrijkdom te beroven is al meer dan een halve eeuw oud. Wanneer Hillary Clinton in 2010 en 2011 uitschreeuwde: “We hebben een nieuw Midden Oosten nodig” was alles klaar om het uit te voeren en Syrië samen met Libië in de gewenste chaos te storten.

Even herhalen

Na de ervaring met Libië hebben Rusland en China echter wijselijk hun veto gesteld tegen een militaire interventie. Daarom moesten andere middelen aangewend worden, nl. terroristische groepen. De minst kritische burger begint nu wel stilaan te begrijpen dat het de VS, NAVO en bondgenoten zijn die de welvarende en harmonieuze samenleving van Syrië willen onderwerpen en ontwrichten voor eigen belangen en daarvoor rebellen gebruiken. Hierbij kregen de bondgenoten de vrijheid om hun eigen doelstellignen na te streven: Turkije zijn  neo-ottomaans rijk, Saoedi-Arabië zijn kalifaat, Qatar zou eindelijk zijn pijplijn krijgen, Frankrijk en Engeland konden hun neo-coloniale aspiraties nastreven en Israël zijn grote zuiver joodse staat weer uitbreiden. De VS zouden als wereldheerser de lakens uitdelen. Zo ongeveer is het de laatste 25 jaar al met 37 landen verlopen, waarom zou dit nu niet met Syrië lukken? Ondertussen vernemen we ook steeds meer over de manier waarop H. Clinton en Obama de zogenaamde “gematigde rebellen” hebben gesteund, in feite om IS te steunen en zo de regering ten val te brengen. Dit alles werd verpakt in de schijn van een edelmoedige hulp om een volk naar de vrijheid en democratie te leiden. Alles onder de mom van een strijd tegen het terrorisme. Terrorisme als middel om macht uit te oefenen. Aan Ibama wordt de grote verfdienste toegekend dat hij geen eigen soldaten deed sneuvelen maar alleen terroristen  gebruikte. Het mediabedrog maakt het nu mogelijk dat Syrië verder uitgemoord en verwoest wordt onder de schijn van hulp aan het volk. Het beeld van een verschrikkelijk “dictatoriaal regime”, dat iedere “spontane volksopstand  in bloed smoort” werd zorgvuldig wereldwijd  verspreid met spotprenten, getrukeerde foto’s en video’s, waarvoor de Amerikaanse gevangenissen overvloedig materiaal leveren. Er is telkens maar één boodschap: alle ellende komt van die verschrikkelijke dictator met zijn leger, nu gesteund door de Russen, laten we dus de ‘goede’ rebellen nog meer helpen om het land te “bevrijden”. Het regende de voorbije maanden al leugens over Aleppo. Het Syrische en Russische leger zouden  burgerbevolking en ziekenhuizen bombarderen, de bevolking uithongeren enzomeer. Telkens bleek het het omgekeerde van de  waarheid te zijn. Ook zogenaamde “gematigde artikels” reppen geen woord over de bedoelingen en acties van de wereldheersers, alle aandacht gaat naar dat zogenaamd verschrikkelijk “regime”, de onderlinge “sectarische strijd”, “de burgeroorlog” terwijl volk, leger, regering en president in werkelijkheid meer een zijn dan ooit en zeker meer een dan in gelijk welk westers land. Als de Amerikaanse presidentsverkiezingen zich eens  zouden spiegelen aan de Syrische presidentsverkiezingen dan zouden ze de huidige wansmakelijke dierentuin-gevechten niet kennen.

Hollywood-foto’s van lijdende kinderen

En zo is de oorlogspropaganda in onze media een  belangrijke macht om de ellende in Syrië te rechtvaardigen en te doen voortduren.  Het begon vijf jaar geleden. Het “Syrische regime” zou kinderen die protesteerden, gemarteld hebben en de nagels van de vingers getrokken. Achteraf bleek dat het een door Al-Jazeera verzonnen verhaal  was, twee weken na de zogenaamde “volksopstand”!  Maar de toon was gezet en onze journalisten bleven graag de trend volgen  om de oorlog tegen Syrië aan te moedigen.  Kinderen die lijden, in een Hollywoodopname gepresenteerd, kunnen de openbare opinie in de  gewenste  richting drijven. De professionele foto van de kleine verdronken Aylan  Kurdi op een Turks strand  moest de Europeanen ervan overtuigen om één miljoen “vluchtelingen”  op te nemen, in plaats van er voor te zorgen dat er geen vluchtelingen hoeven te zijn.  De jongen moest daarvoor wel in een andere houding gelegd worden om meer indruk te maken. En het werkte. Dat er voor de oorlog ieder jaar honderden drenkelingen aanspoelden op Turkse stranden stoorde niemand. Nu is er een andere zorg. De  terroristen in Aleppo worden in het nauw gedreven en schreeuwen om hulp opdat de stad toch maar niet uit hun klauwen gerukt zou worden. Dat Aleppo echt eens zou bevrijd worden en Syrië in zijn soevereiniteit hersteld, is een nachtmerrie voor de VS en bondgenoten. Ze hebben er een immense energie in gestoken. En zo gaven op 20 augustus alle westerse kranten de foto van de vijfjarige Omran Danqish in O. Aleppo. Het is weer  de InCoStrat (opgericht door westerse geheime diensten om propaganda te voeren tegen Syrië) die de campagne leidt en vroeger de foto van de verdronken  Aylan Kurdi op een Turks strand gebruikte om een nieuwe golf van  oorlogsgeweld tegen Aleppo uit te lokken. Nu gaat het om de kleine Omran die  net aan de bombardementen (van Syriërs en Russen, zo wordt gesuggereerd) zou ontnapt zijn en wezenloos voor zich uit zit te staren op een stoel in een ambulance. Zie eens hoe wreed  dat “Syrische regime” wel is! Hij schijnt een grote wonde te hebben aan het hoofd. Iedere dag verwonden en dooden rebellen kinderen in het gebied dat door de regering wordt beschermd en waar de meeste vluchtelingen naartoe trekken, maar die kinderen mogen niet in de media komen.  Van kinderen die aan het hoofd gewond zijn zie je dat hun lichaam en hun kleding bebloed is. Overal waar ze gaan trekken ze  een spoor van bloed. Het echte lijden van deze kinderen wordt niet getoond. Bij de kleine Omran is er geen spatje bloed op zijn kleding of op de stoel waarop hij zit. In de video zie je ook niemand die de wonde verzorgt. Er zijn slechts fotografen rond hem. Het jongetje dient alleen om professioneel gefotografeerd te worden. De  ambulance waarin hij zit is nieuw en goed uitgerust. Dit zie je niet bij de bevolking in het gebied dat door het Syrische leger wordt gecontroleerd. Daar hebben de  rebellen er voor gezorgd dat alle ambulances vernield zijn. En de fotograaf van Omran is Malmoud Raslan, de jihadist die op 19 juli 2016 eigenhandig het 12-jarig jongetje  Abdullah Tayseer Al Issa op monsterlijke wijze onthoofdde. Hij wordt geholpen door de “White Helmets”,  een ngo die werkt voor de geheime diensten van de  VS (CIA) en Engeland (M16). Zij willen de wereld nu tonen hoe vreselijk het “Syrische regime” wel is! Toch hadden verschillende nieuwsagentschappen het bedrog meteen al door. Voor onze vrt was er echter geen  vuiltje aan de lucht. De “defensiespecialisten” Jan Balliauw en Jens Franssen nemen de foto gretig over om als goede CIA-agenten de monsterleugens tegen Syrië nog eens te herhalen en de rebellen aan te  moedigen het uitmoorden van het volk en het verwoesten van het land verder te zetten (De meest vuile oorlog, Balliauw/Franssen, deredactie.be, 20/8/16). Zolang er zulke laffe journalisten zijn die als gewillige dienaars de leugens verspreiden en de moordenaars blijven aanmoedigen, zal het Syrische volk zijn lijdensweg verder gaan. Toch  zal het zal stand houden, met de hulp van landen en organisaties die de waarheid en het internationaal recht wel respecteren. Het Syrische volk zelf weet ondertussen heel goed wie zijn moordenaars en wie zijn  beschermers zijn. Leugens kunnen wel de westerse openbare opinie veranderen, maar niet de werkelijkheid zelf. Op  verschillende plaatsen in heel het land zie je nu op auto’s, vlaggen en gebouwen, de twee foto’s van de Syrische en Russische president!

Onze gemeenschap gaat verder om buiten alle zwoele politieke manipulatie om de bevolking van Aleppo daadwerkelijk te helpen. Zie de eerste eenvoudige verslagen. En we hopen dat dit maar een begin is. Onze “defensiespecialisten” kunnen hun meest  vuile journalistiek goed maken door  mee te helpen, waarvoor dan onze oprechte dank. We wachten hoopvol hun steun af.

Website: http://www.maryakub.net/2016/08/20/emergency-aid-to-aleppo &
http://www.maryakub.net/2016/08/20/monastere-vient-en-aide-aux-alepins met een korte video van onze Spaanse zuster:

Namens pater Guy Borreman sj
Zr Lucienne

 

Mgr. Charles Pope: ‘Genoeg comfort-katholicisme. De Kerk moet zich voorbereiden op vervolging’

Mgr. Charles Pope, uit Washington DC, schreef in New Catholic Register een opiniestuk over de komende strijd en vervolging die we als trouwe katholieken zullen moeten ondergaan.

Er is een groeiende consternatie tussen sommige katholieken dat de Kerk, althans in haar leiderschap, in het verleden leeft. Het lijkt alsof er geen bewustzijn is dat we in oorlog zijn en dat katholieken moeten opgeroepen worden tot soberheid, toenemende gescheidenheid van de wijdere cultuur, moedige getuigenis en toenemend martelaarschap.

Het is al lang voorbij donker in onze cultuur, maar in de meeste parochies en bisdommen gaat alles zijn gewone gangetje en is er alles behalve het sobere alarm dat noodzakelijk is in tijden zoals deze.

De Schrift zegt: Gezegend zij de Heer, mijn rots, die mijn handen oefent voor oorlog, en mijn vingers voor de strijd (Psalm 144:1). Zich voorbereiden voor oorlog – een morele en spirituele oorlog, niet een oorlog met wapengekletter – zou een duidelijk rechtzetten van de fouten van onze tijd moeten omvatten, en een duidelijk en liefdevolle toepassing van de Waarheid tegenover de ketterij, en licht tegenover duisternis.

Maar er is maar weinig van die oefening duidelijk in katholieke kringen dezer dagen, waar in de gemiddelde parochie er een soort van verlegen en stille atmosfeer heerst – een angst om controversiële kwesties aan te kaarten, om niet iemand te beledigen, of de parochie af te schilderen als “onverwelkomend”.

Maar, als er ooit een tijd was om zachte gewaden te dragen, is het niet nu.

De Kerk van de jaren ’70 tot de jaren ’90 werd zeker goed omschreven als het tijdperk van het “beige katholicisme” (een term uitgevonden door Bisschop Robert Barron). Diegenen van ons die door dat tijdperk heen leefden, zeker in de jaren 1970, herinneren het als een tijd waar vele parochieborden mensen wenkten om “hun verwelkomende en warme katholieke gemeenschap te komen bezoeken en ervaren.” Het meest evidente verlangen was om te passen in het plaatje en als normaal beschouwd te worden. Ja, katholieken waren net zoals iedereen, en we hadden hard gewerkt om dat te doen, tenminste sinds de vroege jaren ’60, toen John. F. Kennedy verkozen was. Katholieken waren eindelijk in het hedendaagse geraakt; we werden geaccepteerd door de cultuur.

Kerkarchitectuur en -interieurs werden minimalistisch en niet-veelzeggend. Muziek en taal in de liturgie werd volks. Mariale processies, Sacramentsprocessies, vele dingen van het kleurvolle en onderscheidende katholicisme verdwenen. Zelfs onze crucifixen verdwenen, om dan vervangen te worden door een zwevende “verrezen Jezus” figuur. De nadruk lag op het inmengen, het spreken over dingen waarover de mensen zich goed voelden, en bevestigd, eerder dan uitgedaagd. Als er al een uitdaging was, dan waren het veilige vermaningen, zoals het milieu niet beschadigen of vervuilen, niet oordelen of intolerant zijn, enzovoort.

Opnieuw, als er ooit een tijd was om zachte gewaden te dragen, is het niet nu. Het is middernacht in onze post-christelijke cultuur. En terwijl we anderen de schuld willen geven voor een aantal factoren van de instorting, kunnen we onszelf niet uitsluiten. Wij die worden verondersteld het licht te zijn van de wereld, met Christus in ons schijnend, hebben verkozen om ons licht onder een mand te verbergen en laag te liggen. De ruïnen van onze families en cultuur zijn een getuigenis voor de triomf van het verkeerde en de onderdrukking van de waarheid.

Meer dan ooit moeten we veranderen naar het afscheidbaar zijn van de cultuur die we hebben geweigerd te bekritiseren, en oproepen tot verandering. Meer dan ooit moet ons geloof helder en duidelijk schitteren in onze kerken en gemeenschappen.

En als een wereld die nu gewend is aan grote duisternis, ons licht te hard vind, dan is dat maar zo. Als ons licht niet schijnt, is er helemaal geen licht. Ons katholiek geloof is de enige en laatste hoop voor deze wereld. Het is altijd zo geweest.

Eenvoudig geformuleerd, is het tijd voor de geestelijken om zichzelf en Gods volk voor te bereiden op opoffering. Het zoeken naar een compromis met deze cultuur is nu ondenkbaar. Onze enige toevlucht is het doorprikken van de zweren. En de cultuur zal het uitschreeuwen. En wij, die het doorprikken zullen uitvoeren, zullen veel moeten lijden. Maar we moeten welwillend zijn om zo’n lijden te omarmen en te ondergaan, dat zal toenemen in de maanden en jaren die voor ons liggen.

We zijn in oorlog, voor het goed van onze zielen en van de zielen die we liefhebben. We zijn in oorlog voor de zielen van deze cultuur en natie. En zoals elke soldaat, moeten we oefenen om goed te vechten. We moeten ons geloof bestuderen en meer toegewijd zijn dan ooit. We moeten ook onze vijand en zijn tactieken kennen, en we moeten bereid zijn om te lijden – en zelfs ons leven geven.

We moeten ons opnieuw uitrusten en elke gelegenheid gebruiken om duidelijk te zijn over ons geloof. Homilies en andere momenten van studie moeten als een duidelijke oproep zijn voor persoonlijke bekering en voor de strijd om de zielen en om te stoppen de zondige veronachtzaming van Gods wetten in onze families en gemeenschappen lichtvaardig te behandelen.

Onze bisschoppen in het bijzonder moeten volledig op een andere modus overschakelen. Tegenwoordig lijken ze meer geïnteresseerd in het beschermen van het weinige dat we overhebben, dan de Katholieken op te roepen tot de strijd. Ook priesters schijnen het te verafschuwen om mensen aan te manen om iets uitdagend of oncomfortabel te doen. De beeltenis van Petrus die Christus tracht af te houden van het Kruis komt in mijn gedachten. Petrus zei: “Dat zal nooit voor u zijn!” En de Heer berispte hem streng en zei dat hij dacht als mens, niet als God, en dat hij in dienst van Satan was.

En wat met ons? De Kerk kan blijkbaar zelfs niet de mensen vragen de Mis bij te wonen op een Feestdag als het op een maandag of een zaterdag is. Het is blijkbaar teveel om de mensen te vragen om naar de Mis te komen twee dagen achtereen. Als dat het geval is, wie zal hen dan oproepen om onrechtvaardige en boze wetten te weerstaan en ertegen te protesteren, zelfs als dat betekent dat je een boete krijgt of een gevangenisstraf? En het bloedig martelaarschap? Het lijkt er amper op dat de meeste geestelijken vandaag gereedheid zouden adviseren voor zoiets, of zelfs amper maar zelf gereed zijn daarvoor. Bisschoppen en priesters die dat doen kunnen zich eraan verwachten om roekeloos en onvoorzichtig genoemd te worden in bedeesde en zachte tijden zoals deze. De roep zal zeker klinken: “Het is nog niet de tijd voor zo’n dingen!”

Maar indien niet nu, wanneer dan?

De Schrift zegt, als de trompet niet een duidelijk signaal geeft, wie zal zich dan gereed maken voor de strijd? (1 Kor. 14:8). Het kunnen niet enkel priesters zijn die deze oproep moeten maken. Ouders en andere leiders moeten ook die oproep maken. Ja, ouders moeten hun kinderen op meer voorbereiden dan een job. Ze moeten hen nu voorbereiden voor de moeilijke dagen die in het verschiet liggen – dagen die vervolging en zelfs martelaarschap zullen omvatten, indien ze beslissen om ondubbelzinnig Christus na te volgen.

Ben ik verkeerd? Ik hoop het. Maar we kunnen als een Kerk niet langer ijdel aan de kant zitten en hopen dat alles op een magische manier beter wordt. Als een cultuur, zelfs in delen van de Kerk, hebben we de wind gezaaid, en oogsten we nu de wervelwind.

Velen bekritiserend dezer dagen graag de Kerk van het verleden voor gelijk welk aantal fouten. Maar ik vraag me af hoe de toekomstige leden van de Kerk de Kerk in onze tijd zullen herinneren. Columnist Joseph Sobran, die meer dan 15 jaar geleden schreef, vroeg zich hetzelfde af en schreef:

Katholieken van de toekomst zullen ons zeker niet beschuldigen van een overmatige geestdrift. Ze zullen misschien geschokt zijn door onze lauwheid, onze lafheid gemaskeerd als tolerantie, onze laksheid, onze bereidheid om ketterij te steunen, godslastering en immoraliteit, zelfs binnen de Kerk zelf, onze gretigheid om onszelf in de gunst te stellen van de seculiere wereld…(Subtracting Christianity, p. 268)

Ja, ik vraag het mij ook af. Van de H. Petrus tot Constantijn waren er 33 pausen. Dertig van hen stierven de marteldood en twee van hen stierven in ballingschap. Talloze geestelijken en leken werden ook gemarteld. Het is moeilijk zich in te beelden dat de Kerk in het decadente Westen bereid is om ook te lijden. Uiteraard zijn onze broeders in vele minder welgestelde delen van de wereld aan het sterven in grote aantallen. Maar ik vraag mij af: na al deze jaren van “comfort-katholicisme”,  zou de gemiddelde Amerikaanse parochiaan of geestelijke bereid zijn om zo’n verlies te lijden?

Het is tijd, voorbij de tijd, om ons gereed te maken. Het is tijd om ons voor te bereiden op vervolgingen die erger zullen worden met de maand en het jaar. De duistere bewegingen die onder de banieren van tolerantie hebben gemarcheerd meenden het nooit. En daar ze meer en meer macht hebben gekregen, zoeken ze om ieder te criminaliseren die hun visie weerstaat. Geen tolerantie voor ons. Religieuze vrijheid is aan het wegebben, en verplichte naleving is hier al. De federale rechtbanken verschuiven steeds meer naar militante seculiere en activistische rechters die wetten maken vanaf de bank.

Wanneer zullen we als Kerk eindelijk tegen de bureaucraten die willen dat we toegeven aan de boosaardige wetten, zeggen: “We zullen niet toegeven! Als je ons beboet zullen we niet betalen. Als je onze gebouwen wil in beslag nemen, zullen we zorgen voor maximale publiciteit tegen u, maar we zullen nog altijd niet toegeven. Als je ons arresteert, naar de cel gaan we! Maar we zullen niet toegeven aan de boosaardige wetten of samenwerken met het kwaad.”

Op dit moment, kunnen de meesten van ons zich amper inbeelden dat onze geestelijke zo standvastig zouden staan. Stille compromissen en jargon-gevulde “oplossingen” zullen een zware bekoring zijn voor een Kerk die slecht voorbereid is op vervolging.

Noem me een alarmist of een idealist, maar ik hoop dat we onze draai vinden voordat het te laat is. Het is gewoonlijk een trouwe rest die de dag redt in de Bijbelse verhalen. Ik bid enkel om de sterkte om in die trouwe rest te zijn. Zul je me ook vervoegen? Laten we bidden en ons voorbereiden. Enkel ons ondubbelzinnig geloof kan ons en ieder de we beminnen, redden. Bid voor een sterk en moedig geloof.

Bronnen: Life Site News & Restkerk.net

 

John Kerry: ‘De media berichten teveel over terrorisme. Mensen hoeven niet alles te weten’

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry van de Amerikaanse Democraten en van de internationale politiek in het algemeen, heeft opnieuw domme dingen uitgesproken. Deze keer gebeurde dat in Bangladesh waar hij een ontmoeting had met topambtenaren van het land in de hoofdstad Dhaka en expliciet stipuleerde dat de media beter wat minder zouden moeten berichten over het terrorisme zodat “mensen niet zouden weten wat er aan de hand is”.

Duitse regering adviseert burgers voorraad aan te leggen voor grote crisis


De financiële en politieke Westerse elite is de laatste jaren druk bezig met het in gereedheid brengen van veilige vluchthavens in verre oorden, waar ze in alle luxe kunnen wachten totdat een nieuwe wereldbrand is uitgewoed.

Nu afgelopen week bekend werd gemaakt dat op een Amerikaanse militaire bases in Duitsland een grote hoeveelheid wapens is verdwenen (3), vindt de Duitse regering Merkel het klaarblijkelijk tijd om de burgers te gaan voorbereiden op de komende, doelbewust door de elite uitgelokte islamitische terreuroorlog tegen de Europese bevolking. Aanstaande woensdag besluit het kabinet over een plan waarin de Duitse bevolking dringend wordt opgeroepen om een voedselvoorraad van zeker 10 dagen aan te leggen (1)(2). Om te zorgen dat er tot de crisis nog zoveel mogelijk moslimmigranten het land in kunnen worden gehaald, wordt er wel bij gezegd dat het advies niets te maken heeft met de vele terreuraanslagen in Duitsland en Europa.

Lees hier verder: http://xandernieuws.punt.nl/

Pater Daniel: Aleppo zal bevrijd worden en niet zoals het Westen al vijf jaar wil nl. als een ‘Libische chaos’

imageMonastery of Saint James in Syria, Qara, vrijdag 19 augustus 2016.

Goede Vrienden,
We geven nu een wat langer bericht over onze humanitaire hulpverlening, vooral aan de bevolking van Aleppo. Het Syrische leger, de Russen en Iran zijn in Z-Aleppo de terroristen nu flink aan het bestoken. Aleppo zal eens  bevrijd worden en niet in de zin die door het westen al vijf jaar wordt gewild, nl. als een Libische chaos, maar in zijn werkelijke betekenis: het heroveren van zijn eigen soevereiniteit, als onvervreemdbaar deel van de Syrische integriteit.
De prijs aan dood en vernieling die Syrië en de bevolking van Aleppo hiervoor moeten betalen is helaas zeer hoog.
P. Daniel

 Aleppo, waar  grootmachten hun strijd leveren

In Syrië tracht heel de wereld zich te verenigen in de  strijd tegen  Daesh of IS, om  deze gruwelijke terreur uit te roeien. Zo wordt het ons door de media althans voorgehouden. In werkelijkheid is de strijd tegen IS voor sommige grootmachten slechts een voorwendsel om hun eigen belangen te dienen. Voor Turkije blijft  Aleppo de poort naar een  neo-Ottomaans (Turks-Mongools) Rijk om zijn invloed in het Midden-Oosten te verstevigen. Turkije heeft aangekondigd zijn goede relaties met Syrië te willen herstellen en de soevereiniteit van Syrië te erkennen. Het is echter lang niet duidelijk wat dit in de  werkelijkheid betekent. Turkije blijft de moslimbroeders steunen. In hoeverre zal Turkije de jihadisten aan de  grens met de Golan, in Oost-Aleppo, in Raqqa en Mossoul blijven steunen? Wordt het plan van een onafhankelijk Koerdistan in N-Syrië en de  verdrijving of uitroeiing van de oorspronkelijke Arabische en christelijke bevolking werkelijk opgegeven? Een andere hoofdrolspeler is Saoedi-Arabië. Om Aleppo toch maar te doen vallen hebben ze dertigduizend strijders gestuurd. Bovendien hebben ze  nu imam Abdullah Mukaisini opgevoerd, die plechtig verklaart dat iedere strijder die zijn leven geeft voor de verovering van Aleppo na zijn dood 72 maagden ter beschikking krijgt! (Waar blijven de Saoedi’s die voorraad toch halen?) Verder is er Qatar, de voornaamste steun van Al Nusra, dat nu een verbond wil sluiten met de Amerikaanse “gematigde rebellen”. Iedereen weet ondertussen dat er geen gematigde rebellen bestaan en dat ze allen op een of andere wijze de sharia willen invoeren. De VS willen Aleppo tot hoofdstad maken van hun “gematigde rebellen” zodat Syrië tenminste al in twee stukken verdeeld is en zij over het voornaamste deel kunnen beschikken.

Inmiddels is de recente doorbraak van de  rebellen weer ongedaan gemaakt door het Syrische leger, de Hezbollah en de Russische luchtmacht (met 2000 gedode rebellen op enkele dagen tijd!). Bovendien is Iran nu ook met manschappen actief. Het is de enige coalitie die  ondubbelzinnig en effectief IS bestrijdt. Rusland blijft streven naar een politiek en diplomatiek akkoord met de VS, maar is het gebruik van de dubbele maatstaf en het misbruik van “de rechten van de mens” om landen militair  binnen te vallen wel meer dan beu. Rusdand wil niet de ene wereldheerser worden maar weigert ook een wereld te aanvaarden onder één (VS) wereldheerschappij. Het streeft naar strategische onafhankelijkheid, vrijheid van handelen en eerbied voor de nationale soevereiniteit. Het wil goede relaties met de VS en de EU maar aanvaardt geen sterke westerse inmenging in buurlanden die voor Rusland erg belangrijk zijn  (Georgië, Armenië, Moldavië, Oekraïne…). Rusland is nu feitelijk wel de leider van de landen die vechten tegen een unipolaire wereldoverheersing en heeft zijn economische banden versterkt met China, India, Japan, Turkije.

Indien H. Clinton president wordt, mogen we verwachten dat er in Aleppo nog veel bloed zal vloeien en veel verwoest worden. Indien Trump president wordt is een samenwerking met andere grootmachten mogelijk om de oorlog te beëindigen. We mogen verwachten dat de oorlog tegen Syrië eens zal eindigen en dat het land zijn soevereiniteit en integriteit kan bewaren. Daarvoor is de coalitie van Syrië-Hezbollah-Rusland-Iran uiteindelijk sterk genoeg. Op dit ogenblik zijn de  Russen en het Syrische leger de terroristen werkelijk aan het terroriseren. Toch kan het nog jaren duren vooraleer de 100.000 jihadisten die hier nu vechten tegen het leger, tegen het volk, tegen de  regering en tegen de president, allemaal weer naar ‘huis’ zijn.

Pater Daniel