„Konzil stürzte Kirche und Gläubige in eine doppelte Krise“ – Interview von Benedikt XVI

Interview der Tageszeitung Avvenire mit Benedikt XVI.
Interview der Tageszeitung “Avvenire” mit Benedikt XVI.

(Rom) Papst Benedikt XVI. durchbrach sein Schweigen, das er sich selbst im Zusammenhang mit seinem unerwarteten Amtsverzicht auferlegte. Seit 2013 lebt er zurückgezogen im Kloster Mater Ecclesiae im Vatikan. Nun gab er dem Avvenire, der Tageszeitung der Italienischen Bischofskonferenz ein langes Interview, das in der heutigen Ausgabe veröffentlicht wurde.

„Lassen wir uns von Christus formen“, lautet der Titel eines geistlichen Interviews, in dem es um Glauben und Theologie geht. Tagesaktuelles und Kirchenpolitik kommen darin nicht vor.

Das Interview führte der belgische Jesuit Jacques Servais, der Direktor der Casa Balthasar in Rom. Pater Servais war unter Kardinal Ratzinger von 1985-1990 Offizial an der Glaubenskongregation und von 1993-1996 Professor für Dogmatik am Institut Johannes Pauls II. in Rom. Er publizierte über Kardinal Newman, Hans Urs von Balthasar und Adrienne von Speyr.

„Ohne Bindung an das Heil wird auch der Glauben grundlos“

Die zentrale Frage des Interviews ist: „Was ist der Glauben und wie kommt man dazu, zu glauben?“

Der emeritierte Papst Benedikt XVI. sagte im Interview zur Kirchenkrise:

„Die Missionare des 16. Jahrhunderts waren überzeugt, daß der Ungetaufte für immer verloren ist. Nach dem Konzil wurde diese Überzeugung aufgegeben. Daraus entstand eine tiefe Krise. Ohne Bindung an das Heil wird auch der Glauben grundlos.“

Zum anthropologischen Aspekt von Mensch, Technik und Liebe:

„Die Menschen erwarten sich in ihrem Innersten, daß der gute Samariter ihnen zu Hilfe kommt. In der Härte der technisierten Welt, in der Gefühle nichts mehr zählen, nimmt die Erwartung einer rettenden Liebe zu, die uneigennützig geschenkt wird.“

Zur zunehmenden Bedeutung der Barmherzigkeit:

„Es ist ein Zeichen der Zeit, daß die Idee der Barmherzigkeit ausgehend von Schwester Faustyna immer zentraler und dominanter wird.“

Pater Servais befragte Benedikt XVI. zum Rechtfertigungsstreit um Martin Luther und dem Bestreben des heiligen Franz von Sales, der im Gefolge des Apostels Paulus in der Seelsorge davon angetrieben war, so viele „Ungläubige“ wie möglich vor dem „schrecklichen Schicksal des ewigen Verlorenseins“ zu bewahren. Benedikt XVI. geht in seiner Antwort ausführlich auf die „Entwicklung dieses Dogmas“ extra Ecclesiam nulla salus ein, weil sich seit Beginn der Neuzeit die historischen Perspektiven gegenüber dem Mittelalter „auf radikale Weise“ geändert hätten.

Durch die Aufgabe der kirchlichen Heilsnotwendigkeit löste das Konzil eine „doppelte Krise“ aus

Dadurch, daß das Zweite Vatikanische Konzil die Überzeugung „definitiv“ aufgegeben habe, daß es für Ungetaufte kein Heil gebe, sei die Kirche und der Glauben in eine „doppelte Krise“ geraten.

„Einerseits scheint das einem künftigen missionarischen Einsatz jede Motivation zu entziehen. Warum sollte man Personen davon überzeugen, den christlichen Glauben anzunehmen, wenn sie sich auch ohne diesen retten können?
Aber auch für die Christen tauchte eine Frage auf: die Notwendigkeit des Glaubens und seiner Lebensform wurde unsicher und problematisch. Wenn es jene gibt, die sich auch auf andere Weise retten können, ist es letztlich nicht mehr evident, warum der Christ an die Notwendigkeit des christlichen Glaubens und seiner Moral gebunden sein soll. Wenn aber der Glauben und das Heil nicht mehr voneinander abhängig sind, wird auch der Glauben grundlos.
In jüngster Zeit wurden verschiedene Versuche unternommen, die universale Notwendigkeit des christlichen Glaubens mit der Möglichkeit, sich ohne sie zu retten, miteinander in Einklang zu bringen.“

Rahners „anonyme Christen“ und die „Oberflächlichkeit“ pluralistischer Religionstheorien keine Lösungen

Benedikt XVI. geht dann auf zwei dieser „Versuche“ ein, darunter auf die These Karl Rahners vom „anonymen Christen“, bei dem Christsein zum Synonym für Menschlichkeit werde. „Es stimmt, daß diese These faszinierend ist“, doch klammere sie „das Drama der Veränderung und der Erneuerung, das zentral für das Christentum ist“, aus.

„Noch weniger akzeptabel ist die von den pluralistischen Religionstheorien vorgeschlagene Lösung, für die alle Religionen, jede auf ihre Weise, Heilswege seien und in diesem Sinn in ihren Wirkungen als gleichwertig zu betrachten seien. Die Religionskritik von der Art wie sie im Alten Testament und von der Ur-Kirche geübt wird, ist wesentlich realistischer, konkreter und wahrer in ihrer Prüfung der verschiedenen Religionen.“ Die pluralistischen Religionstheorien seien „oberflächlich“ und der „Größe der Frage nicht angemessen“.

Schließlich nennt Benedikt XVI. noch einen dritten Lösungsvorschlag, jenen von Henri de Lubac „und einiger anderer Theologen“, die ihre Betonung auf den stellvertretenden Ersatz, die vikarische Substitution gelegt hätten. Damit sei das „Problem nicht zur Gänze gelöst“. Es handle sich aber um eine „wesentliche Intuition“, wobei insgesamt aber „klar“ sei, „daß wir über die gesamte Frage nachdenken müssen“.

Das vollständige Interview im italienischen Original (Avvenire).

Text: Giuseppe Nardi
Bild: Avvenire (Screenshot/Vaticanva/OR

Bron: www.katholisches.info

Pater Daniel: Gaan we naar een werelddictatuur?

Mar Yakub, Syrië, vrijdag 22 juli 2016.

Namens pater Guy Borreman sj
Zr Lucienne

Goede Vrienden,

Met de  verzengende hitte van een brandende zon is al een deel van  de zomer verdampt.  We trachten het hoofd koel te houden en ons gewone leven verder te zetten met  zijn kansen en uitdagingen, af en toe onderbroken door een feestdag. Ziehier enig eenvoudig nieuws uit de gemeenschap en een kijk op de wereld, die ons met de regelmaat van een klok (niet meer) blijft verrassen met spectaculaire aanslagen en staatsgrepen allerhande.
P. Daniel

Feesten, bidden en werken

De heilige Benedictus (+ 547), de vader van het westerse monnikendom en de patroon van Europa hield het bij  “ora et labora” (bid en werk). Wij hebben er deze week een feestelijk strikje rond gedaan. Zaterdag vierden we O.L.Vrouw van de Carmel en woensdag de profeet Elia. (De Belgische nationale feestdag van gisteren wordt hier natuurlijk niet gevierd, maar we hebben wel voor ons land gebeden). Beide dagen beschouwden we als een soort zondag, evenwel met de lange en mooie gebedsdiensten van het feest. In de 12e eeuw leefden op de berg Carmel vele kluizenaars,   bijzonder toegewijd aan de profeet Elia en aan O.L. Vrouw. Onder druk van moslims verspreidden ze zich over Europa, waar ze evenwel aanvankelijk helemaal niet werden aanvaard. O.L.Vrouw toonde aan prior Simon Stock (14e eeuw) zelf het “monastieke schapulier”, dat voor vele gelovigen een teken zou worden van een algehele toewijding aan God langs Maria. Het verspreidde zich over heel de Kerk.  En ook de profeet Elia wordt in het oosten gevierd als zowat de grootste van de profeten uit het Oude Verbond, die het monnikenleven maar ook gewone gelovigen op bijzondere wijze blijft bezielen. Woensdag avond hebben we een gezellige en feestelijke picknick gehouden  in het kleine  salon en op het voorplein terwijl de drukkende hitte van de dag al in een zachte koelte was overgegaan. Bovendien mocht ik tevens de verjaardag van mijn priesterwijding vieren en hoe ouder  je wordt, hoe meer aandacht daaraan besteed wordt, in ernst en in leute.

Toch is er deze week ook hard gewerkt en vooral zijn er goede plannen uitgewerkt om zoveel mogelijk mensen werk te verschaffen.  Moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel coördineren uiteindelijk de plannen en daardoor hadden we deze week ook een aantal bezoekers die hieraan op deskundige wijze meewerken. Een aantal vrouwen uit ons dorp hebben onder  leiding van creatieve zusters al  kinderkleding gemaakt. Als de Fransen van “haute couture” spreken, laten wij het  dan hebben over “suprème couture” of zo iets. Nu zijn er contacten in Italië, Griekenland, Libanon  en Dubai die deze producten willen afnemen. Verder zijn al de nodige contacten gelegd om hier binnen kort een boederij te starten met 72 koeien en een bijbehorende kaasmakerij.  Hiervan zullen heel wat  families kunnen leven. Vervolgens worden nieuwe fruitbomen geplant voor de families die vroeger leefden van hun kersenbomen in de  bergen en die door de terroristen  verwoest zijn. Ook is er een zeepfabiek in de maak. Voor ons eerste bedrijf, de kaarsenmakerij moeten we nog een nieuwe impuls vinden. Inmiddels zijn er immers overal led-lampen die ook gebruikt worden wanneer er geen elektriciteit is en een batterij wordt ingeschakeld. Dat doet de behoefte aan  kaarsen uiteraard fel dalen. Toch was hier deze week een man en goede vriend, die  zal trachten regelmatig bestellingen te plaatsen en er voor zorgen dat de kaarsen ergens verkocht worden. Indien dit op gang zou komen kunnen  ook hierin meerdere arbeiders te werk gesteld worden.

Juist vandaag valt een groep van een hondertal schoolkinderen (moslims) uit Qâra binnen. Het zijn jongeren die zich geëngageerd hebben om de straten proper te maken of netjes te houden (wat echt wel nodig is). De meisjes dragen allemaal een hoofddoek. Ze zijn allen gewapend met een gsm en  willen  met iemand van de gemeenschap op de foto staan. Bij de rondleiding luisteren ze aandachtig naar de uitleg over het christelijk geloof. Als hen verteld wordt dat Jezus het Woord en de Geest van God  en zelf ook echt God is, wordt niemand kwaad maar vraagt iemand: hoe kunnen we bidden tot Jezus? Het is echt waar wat Jezus zei: De oogst is groot maar de arbeiders zijn weinig in getal…

Gaan we  naar een werelddictatuur?

Toen John Fitzgerald Kennedy in 1963 vermoord werd, was heel de wereld verontwaardigd en beschouwde Lee Harvey Oswald als de snoodaard die op zijn eentje de jongste president van de VS vermoord had.   Toen Mehmet Ali Agça op 13 mei 1981 paus Johannes Paulus II op het St. Pietersplein te  Rome neerschoot, vroegen  sommigen zich al af of deze verwarde Turk niet de marionet was van verborgen krachten.  Johannes Paulus II kon immers terecht beschouwd worden als het grootste gevaar  voor het voortbestaan van de toenmalige  Sovjet-Unie. Ondertussen zijn er steeds meer tekenen dat grote aanslagen, staatsgrepen, bloedige oorlogen niet zomaar toevallig ontstaan uit ongelukkige omstandigheden, maar uiteindelijk uitgelokt en nauwkeurig geregeld worden door schimmige heersers op het hoogste wereldvlak om  politieke, economische, militaire en strategische belangen.  Van 7 tot 8 juli 2016 werd in Warschau de top gehouden van Europese staatshoofden en de hoogste leiding van de  NAVO. Zij verkondigden luid dat zij zich met al hun krachten  inzetten voor de veiligheid van de volkeren, kortom van bijna heel de wereld. Tevens werd nog eens gepoogd om Rusland, dat niemand bedreigt, af te schilderen als het allergrootste gevaar om hun massale oorlogsvoering nog op te drijven. En onmiddellijk daarop (14 en 15 juli) is er dan een massale aanslag in Nice en een dramatische staatsgreep in Turkije, het meest geëngageerde land van de NAVO met zijn  machtige legerbases aan de  grens met Syrië, die van daaruit het hele Midden-Oosten en Europa beheerst. Massaslachtingen, lynchpartijen, gruwelijke repressie en duizenden vliegen achter de tralies. Waar zat toen de NAVO en welke rol speelde die? En er is nog iets anders dat opvalt.  Telkens na een grote aanslag worden door regeringen forse uitspraken gedaan en  draconische maatregelen genomen. Het geklungel van de veiligheidsdiensten wordt fel veroordeeld en drastische hervormingen worden aangekondigd. Bij een volgende aanslag blijkt dan dat het geklungel nog groter was dan voorheen. Wat echter onverminderd  verder gaat is de beknotting van de vrijheid van het volk  door een zogenaamde noodzakelijke noodtoestand. Steeds meer worden democratieën omgevormd tot dictaturen, waarbij er  geen aandacht meer is voor de vrijheid en de waardigheid van de mensen. Gaan we toch steeds meer naar één werelddictatuur?

“De waarheid zal u vrijmaken”

Hele volkeren worden op de vlucht gedreven, in de armoede gestort of zelfs uitgemoord. Harmonische samenlevingen in een welvarend land, worden ontwricht om politieke, economische en strategische belangen van  grootmachten. De rijkste beschavingen met een cultuur en geloof van duizenden jaren, worden teruggeworpen als in een stenen tijdperk. Dit alles wordt mogelijk gemaakt mede door een massa mensen die onwetend of onverschillig deze misdaden laten gebeuren en zo hun stille steun geven aan de grootste misdaden. Daarom is het nodig dat we de waarheid trachten te zien en daarvan ook getuigen. Wat voor zin heeft een vroom gebed in onze binnenkamer wanneer we weten dat in de kamer ernaast onschuldigen worden gedood terwijl wij niets doen of zeggen?

Al vijf jaar zoeken we naar de waarheid achter de ellende in Syrië. De toestand is zeer ingewikkeld en complex, zowel van binnen als van buiten. Toch zijn bepaalde hoofdlijnen vrij duidelijk vanuit hetgeen we hier meemaken.

1) De diepe oorzaak van de Syrische crisis is gelegen in de  agressieve en overheersende  houding van de VS, Saoedi-Arabië, Qatar en Israël met de NAVO en hun bondgenoten. Het plan van de “Amerikaanse pijplijn” in Syrië  speelt hierbij al meer dan een halve eeuw een grote rol. Die landen willen een ontwrichting,  een omverwerpen van de  wettige regering, het breken van de wil van het volk, een in stukken verdelen van het land, een chaos om hierdoor hun  belangen op te leggen. Elk  van deze landen en hun bondgenoten streeft hierbij nog zijn eigen belangen na.

2) De Syrische samenleving met al haar gebreken, tekorten en onvolmaaktheden wilde steeds een ware onafhankelijke lekenstaat zijn, waarin burgers van verschillende afkomst of geloof, elkaar als gelijkwaardig aanvaarden. Zo was Syrië tot begin 2011 een welvarende en harmonieuze samenleving.  Omdat de meerderheid van de Syriërs de onrechtvaardige oorlog tegen hun land doorzag, zijn volk, leger, regering en president nu meer dan ooit één. Dit is de diepe kracht waardoor het land al vijf jaar lang kon standhouden tegen de militaire overmacht van de “internationale gemeenschap” in.

3)  Een militaire inval in Syrië, zoals in Libië, kon uiteindelijk niet gerealiseerd worden. Van de massale gifgasaanval in Ghouta (augustus 2013) waren er net  iets te veel mensen die wisten dat het door de “vrienden van Syrië” zelf bedacht en uitgevoerd was. Daarom zijn zij  steeds meer rebellengroepen gaan vormen, bewapenen, trainen en betalen. Ze hebben zelf deze groepen nu niet helemaal meer in de hand, zodat deze groepen zich  ook tegen hun eigen broodheren keren. Om de paar dagen is er ergens wel een massale aanslag. De meest beruchte groep is die van Daesh of ISIS, ontstaan uit de Amerikaans-Engelse inval in Irak (2003). Deze groep wil een Islamitisch kalifaat in Irak en Syrië.

4) In 2015 leek het dat Syrië uiteindelijk geen stand zou kunnen houden tegen een overmacht van terroristen, gesteund door de halve wereld. De Syrische regering vroeg hulp aan Rusland. Rusland heeft op korte tijd, in samenwerking met Syrië en Iran, het terrorisme veel efficiënter bestreden dan de monstercoalitie onder leiding van de VS gedurende een heel jaar. Immers, het doel van de VS is niet   ISIS bestrijden  maar militair (onwettig!) aanwezig zijn en overheersen door de  terroristen te gebruiken. De ISIS is groot en sterk geworden, dank zij de inzet van de internationale coalitie o.l.v. de VS in Syrië. Het doel van de VS en hun bondgenoten blijft onveranderd,  de methoden worden telkens aangepast aan de omstandigheden.

5) De coalitie van Syrië, Rusland, Hezbollah, Iran (China) is de enige die ondubbelzinnig én wettelijk het terrorisme in Syrië bestrijdt, omdat zij samenwerkt met de wettig gekozen regering. Deze coalitie heeft de balans definitief  in het voordeel van Syrië doen overhellen. Toch zal zij geen vrede en bevrijding kunnen brengen, zolang de anderen de ontwrichting van Syrië blijven nastreven. En dezen  zullen niet vlug geneigd zijn van hun oorspronkelijk plan af te zien. Met succes kunnen ze tot heden de indruk geven dat ze het terrorisme bestrijden terwijl ze eigenlijk het land verder blijven ontwrichten.  Zolang de volkeren hun masker niet afrukken zullen ze  verder doen.  Anderzijds is ook de wettige coalitie, die het onderling op bepaalde punten eens is en op andere punten  van mening verschilt. Ze willen allen het wereldterrorisme in Syrië werkelijk bestrijden en erkennen de noodzaak van de eenheid en stabiliteit van Syrië. Rusland heeft nooit om een “regeringswissel” in Syrië gevraagd maar steeds de soevereiniteit van het land erkend  en gezegd  dat het volk zelf moet beslissen over zijn  regering. Rusland is echter  meer geneigd “een staakt-het-vuren” in te stellen en de  gevechten  te  verminderen, terwijl Hezbollah en Iran (gedeeltelijk terecht) menen dat hierdoor aan de terroristengroepen alleen maar de kans gegeven wordt zichzelf te  versterken. Zij willen een meer directe en daadkrachtige bestrijding van het terrorisme. Rusland streeft meer naar een politieke oplossing.

6) In Syrië is de wereld aan het overgaan van een ‘unipolair’ naar een ‘multipolair’ model. Tot voor de oorlog tegen Syrië konden de VS, NAVO en bondgenoten gelijk welk land aan hun  heerschappij onderwerpen en hun westerse economische belangen opleggen door staatsgrepen uit te lokken, regerinswissels te bewerken, onwettige sancties op te leggen  en een “creatieve chaos” te scheppen.  Inmiddels loopt de Russische beer echter weer vrij rond en heeft ook nog tanden. Rusland bedreigt op dit ogenblik niemand, maar het feit dat het onafhankelijk is en zich (gelukkig) niet wil onderwerpen aan de heersende westerse (Amerikaanse) wereld(wan)orde en daarbij vrij overeenkomsten sluit met China en andere mogendheden, is voor de ‘unipolaire’ wereldheersers onaanvaardbaar. De VS zullen eens moeten ophouden Rusland, China en andere “onafhankelijke” landen op alle mogelijke manieren te   bestrijden. Zij zullen eens de verandering die in Syrië heeft plaats gevonden moeten erkennen. De weerstand in Syrie kon door de ‘unipolaire’ wereld niet gebroken worden. Er zijn voortaan meerdere gelijkwaardige grootmachten in deze wereld, die elkaar ook best als gelijkwaardig  behandelen en aanvaarden tot vrede en welvaart van heel de mensenfamilie.

Dit is niet “dé waarheid”, maar wel een eerlijke poging om in het huidige drama van het Midden Oosten van binnen uit, waarheid en leugen van elkaar te scheiden om het leven van mensen en landen te  respecteren. De volle waarheid vinden we in de persoon van Jezus Christus. Hij is de openbaring van Gods liefde voor alle mensen. Hij heeft door zijn lijden en Kruisdood de mensheid bevrijd van kwaad en zonde. Hij nodigt ons uit Hem na te volgen.  Dat is de waarheid die   bevrijdt  (cf. Johannes 8, 32). Dat is de weg die overheersing, jaloezie, hebzucht, grootheidswaan overwint. Hierdoor worden mensen in hun waardigheid erkend en landen in hun eigenheid ondersteund. Dit brengt leven in plaats van dood, vrijheid in plaats van slavernij, liefde in plaats van haat. En dit is de roeping van ieder mens. Hieraan kan iedereen op zijn plaats en zijn wijze meewerken.

Een passie van bijna een halve eeuw

Volgende maandag  is het 48 jaar geleden dat paus Paulus VI zijn encycliek Humanae vitae uitgaf, waarover nu bijna een halve eeuw in de Kerk heftig werd gediscussieerd. Voor velen is deze encycliek zoveel als een hopeloos achterhoedegevecht. De “contraceptieve roes” veroverde vanuit  het westen nagenoeg de hele wereld. Anderen voelen zich pijnlijk en onrechtvaardig veroordeeld, terwijl dit totaal niet de bedoeling was van Paulus VI. Het was voor hem een noodkreet  aan de Kerk en de wereld. Helaas zijn de waarschuwingen en voorspellingen van Paulus VI allemaal uitgekomen. Slechts heel weinigen  waren bereid na te denken over hetgeen kunstmatige contraceptie eigenlijk betekent voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid. Geestelijk is het  een radicale afwijzing van de persoonlijke verantwoordelijkheid, wat  juist de kern is van alle menselijk handelen. Daarom zijn hieruit als vanzelf zovele andere morele ontwrichtingen gevolgd.

Samen met  eminente vrienden, ook uit de  geneeskunde, zijn wij steeds meer overtuigd geraakt dat  de contraceptieve cultuur van de voorbije halve eeuw de grootste catastrofe was/is, zowel voor de lichamelijke als voor de geestelijke gezondheid van het volk. Het is ons evenwel nooit gelukt hiervoor enige aandacht te vragen in ons parochieblad, Kerk en Leven. Wel mocht ik ooit  in Tertio ’n halve bladzijde schrijven over een “Miskend profetisch document”.  Hierop kreeg evenwel een luidspreker uit de theologie een volle bladzijde om zijn onbegrip en kritiek te spuien. Toch hebben wij goede hoop dat er op lange termijn en heel langzaam  een kentering komt. De mythe van de  veilige contraceptie is in ieder geval voor goed voorbij. En paus Franciscus heeft met zijn apostolische aansporing Amoris laetita (19 maart 2016), de vreugde van de waarheid, de morele discussies over contraceptie  definitief beslecht. Wil je weten hoe? Lees het Katholiek Nieuwsblad van volgende vrijdag. We  verwachten dat je daarin enig antwoord zult vinden.

Uit “Humanae vitae

  • Alleen wanneer de beide wezenlijke aspecten, namelijk de een-wording en de voortplanting, bewaard blijven, behoudt de huwelijksdaad ten volle haar zin van wederzijdse en echte liefde en haar gerichtheid op de zeer verheven roeping van de mens tot het ouderschap” (Humanae vitae, nr. 12)
  • In nr. 17 worden de gevolgen van kunstmatige contraceptie  voorspeld: een brede  weg naar huwelijksontrouw en algemeen zedenverval, het verlies van de eerbied voor de vrouw doordat ze een middel wordt voor egoïstische bevrediding van de hartstocht, de  burgerlijke overheid die haar macht misbruikt om door middel van contraceptie  de meest persoonlijke en intieme sfeer van de echtgenoten te bepalen.

Paus Paulus  VI werd op 6 augustus 1978 begraven. Toen de kist met de eenvoudige ruwe planken ten grave werd gedragen, steeg er van  op het Sint Pietersplein onverwachts  een oorverdovend applaus op. Het was als een  posthuum  eerherstel voor de man die het juiste inzicht had en de  moed om de mensheid tegen zichzelf te beschermen,  tegen een groot deel van de openbare opinie (ook in de Kerk) in. Heilige Paus Paulus VI, wees onze voorspreker opdat we terugkeren naar de waarheid en het leven van het evangelie.

Pater Daniel


 

De Kesel leest H. Mis bij een hoofdaltaar waarop het Kruis is afgedekt

Aartsbisschop Jozef De Kesel las op 21 juli een Mis in de kathedraal van Brussel. Enkele kerkgangers konden hun ogen nauwelijks geloven toen ze zagen dat het hoofdaltaar van de Heer door symbolen was ‘verstopt’.

Het Hoofdaltaar van onze Heer Jezus Christus moet in de kathedraal van Brussel plaatsruimen voor een modernistisch kruis:

De beelden spreken voor zich. Het feit dat de basisplaat, waarop de goudkleurige vierkanten werden gemonteerd, zwart werd geschilderd, is op zich al zeer verontrustend.

Vgl. bronnen: Kavlaanderen.blogspot.be & Restkerk

Pater Daniel: Visie & Veranderingen

Syrië, 15 juli 2016.

Namens pater Guy Borreman sj
Zr Lucienne

We schrijven over de noodzaak van een visie, over een moment van vakantie, over de tragedie in Venezuela  en over kleine hoopvolle veranderingen voor Syrië. En zoals beloofd, vanuit de fraters een bezinning:  over het belang van het beheersen van eigen gedachten, volgens de onovertroffen wijsheid van de woestijnvaders en mystiekers.
En vermits het inzicht van de woestijnvaders en van de mystiek over de diepe, echte  werkelijkheid gaat, is er dus niets zo praktisch als deze mystieke inzichten. Geniet ervan.
Pater Daniel

Visie

Een volk dat geen visie heeft sterft. Een visie geeft hoop en moed om te volharden in moeilijke tijden. Hoewel vele Syriërs in tragische omstandigheden leven, zijn er maar weinige zelfdodingen, in vergelijking  met het hoge aantal in het welvarende Europa en België. Syriërs weten waarvoor ze leven, lijden en vechten. Hun  weerstand  heeft een grote waarde voor heel de wereld. Hetzelfde  geldt ook voor een gemeenschap.  Een gemeenschap zonder visie verliest de hoop en sterft. Onze gemeenschap heeft een belangrijke impuls geërfd uit de Libanese oorlog (1975-). De zustergemeenschap van de Carmel in Harissa (van de Theotokos en de eenheid) had bij het begin van deze oorlog al meteen begrepen dat het helemaal niet ging om een zogenaamde “burgeroorlog”, maar om een geplande uitroeiing van de christenen in Libanon en de  omvorming van een christelijk naar een moslimland, voor politieke doeleinden. Zij namen onmiddellijk de beslissing alles te doen wat mogelijk was voor de bevolking. Ze sloten een overeenkomst met een bezielde, Franse christelijke hulporganisatie die containers stuurde. Het klooster van Harissa werd een verdeelcentrum van hulp aan  de Libanese bevolking. Het gooide gans het leven van de carmelitessen overhoop en het slot werd opgeheven. Toch bleven ze meer dan ooit hun roeping trouw en beseften dat Jezus hen niet vroeg of ze wel alle kloosterregeltjes onderhouden hadden, maar wel: “Wat heb je gedaan voor mijn lijdende broeders en zusters”? Er werd gezorgd voor eten, kleding, bescherming en onderdak. Hierbij heeft moeder Agnes-Mariam, die destijds in dit  klooster carmelites was, een groot deel van de organisatie op zich genomen. Toen de oorlog tegen Syrië uitbrak was het inzicht in wat er eigenlijk gaande was nog duidelijker. Terwijl de hele Atlantische pers sprak over een spontane volksopstand, zag en wist de gemeenschap van Mar Yakub (en het Syrische volk) heel goed dat het  een op het hoogste wereldvlak georganiseerde ontwrichting was voor politieke, economische en strategische belangen. Zij besloten al het mogelijke te doen om de lijdende bevolking te helpen. Mensen in nood, straatkinderen, armen, zieken werden druppelsgewijze in de  gemeenschap zelf opgevangen en in het christelijk geloof ingewijd.  Er werden drie centra  van hulpverlening gevormd voor de Syrische bevolking, die nog erg actief zijn.  Ondertussen gaat veel aandacht naar het oprichten  van allerlei bedrijven en bedrijfjes om mensen zelf hun kost te laten verdienen. Sinds een onverwachte en massale hulpverlening aan Aleppo op een nagenoeg onmogelijk ogenblik lukte, wilden meerdere grote organisaties meewerken. Hierbij ontdekte de gemeenschap nieuwe gevaren, nl. de waarheid van Jezus’ woord: “Gaat dan, maar zie, Ik zend u als lammeren tussen wolven” (Lucas 10, 3). De hulpverlening breidde zich uit. Deze woensdag kwam een delegatie van een hondertal mensen van het dorp Jarajir uit het gebergte, in de buurt,  ons danken omdat dit dorp dank zij de tussenkomst van moeder Agnes-Mariam en het klooster uiteindelijk gespaard en in leven gebleven zijn op het ogenblik dat er veel rebellen in het dorp waren en de toestand heel gevaarlijk was. Bij het bezoek aan de kerk en de  crypte werd, zoals gewoonlijk, uitvoerig het christelijk geloof verkondigd. Hierbij worden de mooiste verzen over Jezus uit de Koran aangehaald, die meestal door de moslims zelf nauwelijks gekend zijn. Uiteraard krijgen we eveneens voldoende misprijzen,  tegenwerking of laster, vooral vanuit sommige  katholieke  middens in het buitenland, die verontwaardigd zijn omdat we de “politiek correcte lijn” niet volgen of zogenaamd “aan pollitiek doen”. Ondertussen is de toestand weer verbeterd, maar we weten niet wat de toekomst nog brengt. Daarom wordt alles in het werk gesteld om het grote terrein met duizenden vruchtbomen, groenten, kruiden zo te organiseren dat het voor velen eens nuttig kan zijn. Ook willen we geleidelijk er voor zorgen dat we met zonnepanelen voldoende stroom hebben voor heel het klooster. We bereiden ons voor om helemaal zelfbedruipend te worden voor onszelf en de velen om ons heen. Ondertussen volharden we in gebed en werk. We beginnen de dag met het byzantijnse  morgengebed en een lange stille meditatie. Na het werk volgen middaggebed, eucharistie, vespers, completen. Op donderdagavond houden we een uur aanbidding bij het uitgestelde Allerheiligste Sacrament. We trachten deze dagorde zo trouw mogelijk te volgen maar op ieder ogenblik kan gelijk welk gebed vervallen als er een dringende noodzaak zich aandient. Het doel is te luisteren naar wat de heilige Geest op dat ogenblik van ons vraagt. Heer, weest ons zondaars genadig en aanvaard onze schamele inspanningen voor het heil  van Kerk en wereld.

Veranderingen

De aardverschuiving van de  Brexit blijft voor naschokken zorgen. De arrogantie van een “Europa zonder grenzen” was in feite gebouwd op de ruinen van de  afzonderlijke landen. Het “westen” is niet zozeer een geografische omschrijving maar een christelijke beschaving, die heel de wereld veroverde.   Vanaf het begin werden door de Europese Unie  de spirituele krachten, de eigenlijke fundamenten ontkend, nl. de christelijke wortels. In het Handvest van de fundamentele rechten van de Europese Unie was al een verbod opgenomen “van alle discriminatie met betrekking tot ‘seksuele orientaties’” (artikel 21), waardoor het pseudo-homo-huwelijk dus al voorzien was. En zo werd de EU omgevormd tot een ideologische tribune, die boven het volk en tegen het volk in, wetten opdrong aan de nationale regeringen om de traditionele christelijke waarden en vooral het gezin te ondermijnen, in plaats van te zorgen voor een gezonde gezamenlijke politiek, voor veiligheid en welvaart. In 2017 wordt het derde eeuwfeest gevierd van de stichting van de Groot Loge in London, de moeder van de moderne vrijmetselarij. Een eeuw geleden schreef Oswald SPENGLER, Der Untergang des Abendlandes (1917). Misschien is de vervulling daarvan op komst. Wij scharen ons daarentegen aan de kant van Augustinus (+ 430), die zijn ‘Stad Gods’ schreef op het ogenblik dat de barbaren zijn bisschoppstad belegerden. In de ineenstorting van het machtige Romeinse Rijk zag Augustinus een nieuwe doorbraak van het Rijk Gods.

Hoe dan ook, na de Brexit  komt er ook beweging  in  de relaties met Damascus. Turkije heeft openlijk zijn verontschuldigingen aangeboden aan Rusland en wil nu ook met Syrië zijn relaties herstellen om eigen terrorisme de baas te kunnen.  Frankrijk denkt er zelfs aan zijn ambassade in Damascus terug te openen. En een delegatie van het Europese parlement onder leiding van Javier Couso, ondervoorzitter van de commissie voor buitenlandse betrekkingen, heeft Damascus en de Syrische president  bezocht. Couso zegt  dat de politiek van de EU moet veranderen en het internationaal recht moet erkennen. Meerdere landen die tot heden gevochten hebben om de Syrische regering ten val te brengen, zijn na vijf jaar  aan het genezen van hun blindheid en beginnen te  begrijpen dat een sterke eenheid tussen volk, leger, regering en president niet zomaar gebroken kan worden. Met leugens kun je wel een publieke opinie veranderen maar niet de werkelijkheid zelf.  Vooreerst moeten ze toegeven wat de Syrische president vanaf het begin gezegd heeft: wie terroristen steunt om ons land te ontwrichten zal vroeg of laat de terroristen zelf op bezoek krijgen. Nu is het zo ver. Isis bedriegt de hele wereld. Gisteren, op de Franse nationale feestdag zagen we het opnieuw in Nice. Het Syrische leger, gesteund door Hezbollah, Rusland en Iran (en China) is de enige coalitie die effectief het terrorisme bestrijdt. Het is dus belangrijk om daarmee ooit op een of andere wijze contact te nemen. Verder zal iedere oorlog, ook deze, eens eindigen. De landen die eerst voor miljarden verwoestingen hebben  aangericht, willen nu in stilte, in  het geheim of openlijk contact  zoeken met Damascus (om contracten te kunnen tekenen?)  Hoe meer er verwoest is, hoe meer ze zich kunnen laten betalen voor de heropbouw. Maar kom, als ze nu al zouden ophouden terroristen te sturen en te steunen, is het al een goed begin en een grondige verandering. En terwijl de aanslagen over heel het land blijven voortduren, ziet het er toch naar uit dat de “moeder van alle veldslagen”, nl. het gevecht om de bevrijding van de tweede stad van het land, Aleppo, nabij is. Daar hopen we op.

Liegt NASA over alles? – met filmpje

challenger crew 30yrs laterHet komt niet vaak voor dat wij van Bovendien ons nog ergens over verbazen. Toch is dat de programmamakers van KlagemauerTV heel goed gelukt. In een indringende en bewijsvolle documentaire bespreken verschillende verslaggevers de ramp met het ruimtevaartuig Challenger in 1986 waarbij de voltallige bemanning het leven liet.

Wij schrijven wel vaker dat niets is wat het lijkt maar moeten wij nu ook deze ramp met andere ogen bekijken? Met een behoorlijke dosis scepsis begonnen wij met het belijken van de documentaire. Al na enkele minuten blijken de beelden zo duidelijk en de antwoorden van de aangesproken figuren zo onduidelijk en waanzinnig dat er nog maar weinig twijfel over blijft.

De bemanningsleden van de Challenger blijken op één na allemaal gewoon nog te leven! De meesten gebruiken zelfs hun eigen naam nog…

LEES HIER VERDER…

VIDEO: 
http://klagemauer.tv/index.php?a=showembed&vidid=8628

Two Religions Confront Each Other – Catholics Must Now Choose…

“Two religions confront each other; we are in a dramatic situation and it is impossible to avoid a choice, but the choice is not between obedience and disobedience. What is suggested to us, what we are expressly invited to do, what we are persecuted for not doing, is to choose an appearance of obedience. But even the Holy Father cannot ask us to abandon our faith. We therefore choose to keep it and we cannot be mistaken in clinging to what the Church has taught for two thousand years. The crisis is profound, cleverly organised and directed, and by this token one can truly believe that the mastermind is not a man but Satan himself. For it is a masterstroke of Satan to get Catholics to disobey the whole of Tradition in the name of obedience.” (Open Letter to Confused Catholics, page 133)

In conversation over the weekend with Catholics who sometimes attend the Traditional Latin Mass, courtesy of Summorum Pontificum, including those who are admirers of the FSSP clergy,  I have been astonished at the vitriol which is still hurled, mercilessly, at the Society of St Pius X.  The main gripe against the Society rests on their alleged “disobedience”, the fact that they are not under the authority of the local bishops,thus failing to comply with Canon Law. This is the be all and end all to those who remain, whether culpably or not I can’t say, ignorant of the history of the SSPX and the writings of Archbishop Marcel Lefebvre – not to say the correct application of Canon Law in an emergency situation.

I thought, therefore, that it might be worth returning to this subject, which we’ve often discussed on this blog, in the light of this most recent conversation, in which the Society of St Pius X was repeatedly described as being “outside the Church” with some pretty abusive name-calling directed at the Society bishops and priests.  Below, therefore, is the chapter on True and False Obedience, from Archbishop Lefebvre’s Open Letter to Confused Catholics. But let me make my own position crystal clear at the outset.  I have long considered the crisis in the Church to be focused on the SSPX Vs Modernism. I’m now confirmed in that view. All the other allegedly “traditional” groups are mere distractions. They are (as one friend put it) “comfort-zoners” – they have compromised to gain admittance to the dioceses and, to a greater or lesser extent, have chosen to go along to get along with the Modernist Hierarchy.  You may disagree.  If you still disagree after reading the writings of Archbishop Lefebvre below, I’d jes LOVE to hear from you – Editor.

Indiscipline is everywhere in the Church.

Committees of priests send demands to their bishops, bishops disregard pontifical exhortations, even the recommendations and decisions of the Council are not respected and yet one never hears uttered the word “disobedience,” except as applied to Catholics who wish to remain faithful to Tradition and just simply keep the Faith.

Obedience is a serious matter; to remain united to the Church’s Magisterium and particularly to the Supreme Pontiff is one of the conditions of salvation. We are deeply aware of this and nobody is more attached to the present reigning successor of Peter, or has been more attached to his predecessors, than we are. I am speaking here of myself and of the many faithful driven out of the churches, and also of the priests who are obliged to celebrate Mass in barns as in the French Revolution, and to organize alternative catechism classes in town and country.

We are attached to the Pope for as long as he echoes the apostolic traditions and the teachings of all his predecessors. It is the very definition of the successor of Peter that he is the keeper of this deposit. Pius IX teaches us in Pastor Aeternus: “The Holy Ghost has not in fact been promised to the successors of Peter to permit them to proclaim new doctrine according to His revelations, but to keep strictly and to expound faithfully, with His help, the revelations transmitted by the Apostles, in other words the Deposit of Faith.”

The authority delegated by Our Lord to the Pope, the Bishops and the priesthood in general is for the service of faith. To make use of law,  institutions and authority to annihilate the Catholic Faith and no longer to transmit life, is to practise spiritual abortion or contraception.

This is why we are submissive and ready to accept everything that is in conformity with our Catholic Faith, as it has been taught for two thousand years, but we reject everything that is opposed to it.

archbishplefebvrequote if my work is of God

For the fact is that a grave problem confronted the conscience and the faith of all Catholics during the pontificate of Paul VI. How could a Pope, true successor of Peter, assured of the assistance of the Holy Ghost, preside over the most vast and extensive destruction of the Church in her history within so short a space of time, something that no heresiarch has ever succeeded in doing? One day this question will have to be answered.

In the first half of the Fifth Century, St. Vincent of Lérins, who was a soldier before consecrating himself to God and acknowledged having been “tossed for a long time on the sea of the world before finding shelter in the harbor of faith,” spoke thus about the development of dogma: “Will there be no religious advances in Christ’s Church? Yes, certainly, there will be some very important ones, of such a sort as to constitute progress in the faith and not change. What matters is that in the course of ages knowledge, understanding and wisdom grow in abundance and in depth, in each and every individual as in the churches; provided always that there is identity of dogma and continuity of thought.” Vincent, who had experienced the shock of heresies, gives a rule of conduct which still holds good after fifteen hundred years: “What should the Catholic Christian therefore do if some part of the Church arrives at the point of detaching itself from the universal communion and the universal faith? What else can he do but prefer the general body which is healthy to the gangrenous and corrupted limb? And if some new contagion strives to poison, not just a small part of the Church but the whole Church at once, then again his great concern will be to attach himself to Antiquity which obviously cannot any more be seduced by any deceptive novelty.”

In the Rogation-tide litanies the Church teaches us to say: “We beseech thee O Lord, maintain in Thy holy religion the Sovereign Pontiff and all the orders of ecclesiastical hierarchy.”  This means that such a disaster could very well happen.

In the Church there is no law or jurisdiction which can impose on a Christian a diminution of his faith. All the faithful can and should resist whatever interferes with their faith, supported by the catechism of their childhood. If they are faced with an order putting their faith in danger of corruption, there is an overriding duty to disobey.

It is because we judge that our faith is endangered by the post-conciliar reforms and tendencies, that we have the duty to disobey and keep the Tradition. Let us add this, that the greatest service we can render to the Church and to the successor of Peter is to reject the reformed and liberal Church. Jesus Christ, Son of God made man, is neither liberal nor reformable. On two occasions I have heard emissaries of the Holy See say to me: “The social Kingdom of Our Lord is no longer possible in our times and we must ultimately accept the plurality of religions.” This is exactly what they have said to me.

Well,  I am not of that religion. I do not accept that new religion. It is a liberal, modernist religion which has its worship, its priests, its faith, its catechism, its ecumenical Bible translated jointly by Catholics, Jews, Protestants and Anglicans, all things to all men, pleasing everybody by frequently sacrificing the interpretation of the Magisterium. We do not accept this ecumenical Bible.  There is the Bible of God; it is His Word which we have not the right to mix with the words of men.

When I was a child, the Church had the same faith everywhere, the same sacraments and the same Sacrifice of the Mass. If anyone had told me then that it would be changed, I would not have believed him.  Throughout the breadth of Christendom we prayed to God in the same way.  The new liberal and modernist religion has sown division.

Christians are divided within the same family because of this confusion which has established itself; they no longer go to the same Mass and they no longer read the same books. Priests no longer know what to do; either they obey blindly what their superiors impose on them, and lose to some degree the faith of their childhood and youth, renouncing the promises they made when they took the Anti-Modernist Oath at the moment of their ordination; or on the other hand they resist, but with the feeling of separating themselves from the Pope, who is our father and the Vicar of Christ.  In both cases, what a heartbreak! Many priests have died of sorrow before their time.

How many more have been forced to abandon the parishes where for years they had practised their ministry, victims of open persecution by their hierarchy in spite of the support of the faithful whose pastor was being torn away! I have before me the moving farewell of one of them to the people of the two parishes of which he was priest: “In our interview on the… the Bishop addressed an ultimatum to me, to accept or reject the new religion; I could not evade the issue. Therefore, to remain faithful to the obligation of my priesthood, to remain faithful to the Eternal Church… I was forced and coerced against my will to retire… Simple honesty and above all my honor as a priest impose on me an obligation to be loyal, precisely in this matter of divine gravity (the Mass)… This is the proof of faithfulness and love that I must give to God and men and to you in particular, and it is on this that I shall be judged on the last day along with all those to whom was entrusted the same deposit (of faith).”

In the Diocese of Campos in Brazil, practically all the clergy have been driven out of the churches after the departure of Bishop Castro-Mayer, because they were not willing to abandon the Mass of all time which they celebrated there until recently.

Divisions affects the smallest manifestations of piety. In Val-de-Marne, the diocese got the police to eject twenty-five Catholics who used to recite the Rosary in a church which had been deprived of a priest for a long period of years. In the diocese of Metz, the bishops brought in the Communist mayor to cancel the loan of a building to a group of traditionalists. In Canada six of the faithful were sentenced by a Court, which is permitted by the law of that country to deal with this kind of matter, for insisting on receiving Holy Communion on their knees.  The Bishop of Antigonish had accused them of “deliberately disturbing the order and the dignity of religious service.”  The judge gave the “disturbers” a conditional discharge for six months! According to the Bishop, Christians are forbidden to bend the knee before God! Last year, the pilgrimage of young people to Chartres ended with a Mass in the Cathedral gardens because the Mass of St. Pius V was banned from the Cathedral itself. A fortnight later, the doors were thrown open for a spiritual concert in the course of which dances were performed by a former Carmelite nun.

Two religions confront each other; we are in a dramatic situation and it is impossible to avoid a choice, but the choice is not between obedience and disobedience.  What is suggested to us, what we are expressly invited to do, what we are persecuted for not doing, is to choose an appearance of obedience. But even the Holy Father cannot ask us to abandon our faith.

We therefore choose to keep it and we cannot be mistaken in clinging to what the Church has taught for two thousand years.  The crisis is profound, cleverly organized and directed, and by this token one can truly believe that the master mind is not a man but Satan himself.  For it is a master-stroke of Satan to get Catholics to disobey the whole of Tradition in the name of obedience.  A typical example is furnished by the “aggiornamento” of the religious societies. By obedience, monks and nuns are made to disobey the laws and constitutions of their founders, which they swore to observe when they made their profession. Obedience in this case should have been a categorical  refusal. Even legitimate authority cannot command a reprehensible and evil act. Nobody can oblige anyone to change his monastic vows into simple promises, just as nobody can make us become Protestants or modernists. St. Thomas Aquinas, to whom we must always refer, goes so far in the Summa Theologica as to ask whether the “fraternal correction” prescribed by Our Lord can be exercised towards our superiors. After having made all the appropriate distinctions he replies: “One can exercise fraternal correction towards superiors when it is a matter of faith.”

If we were more resolute on this subject, we would avoid coming to the point of gradually absorbing heresies.  At the beginning of the sixteenth century the English underwent an experience of the kind we are living through, but with the difference that it began with a schism. In all other respects the similarities are astonishing and should give us cause to ponder.  The new religion which was to take the name “Anglicanism” started with an attack on the Mass, personal confession and priestly celibacy. Henry VIII, although he had taken the enormous responsibility of separating his people from Rome, rejected the suggestions that were put to him, but a year after his death a statute authorized the use of English for the celebration of the Mass.  Processions were forbidden and a new order of service was imposed, the “Communion Service” in which there was no longer an Offertory.  To reassure Christians another statute forbade all sorts of changes, whereas a third allowed priests to get rid of the statues of the saints and of the Blessed Virgin in the churches. Venerable works of art were sold to traders,  just as today they go to antique dealers and flea markets.

Only a few bishops pointed out that the Communion Service infringed the dogma of the Real Presence by saying that Our Lord gives us His Body and Blood spiritually. The Confiteor, translated into the vernacular,  was recited at the same time by the celebrant and the faithful and served as an absolution.  The Mass was transformed into a meal or Communion. But even clear-headed bishops eventually ac-cepted the new Prayer Book in order to maintain peace and unity.  It is for exactly the same reasons that the post-Conciliar Church wants to impose on us the Novus Ordo. The English bishops in the Sixteenth Century affirmed that the Mass was a “memorial!” A sustained propaganda introduced Lutheran views into the minds of the faithful. Preachers had to be approved by the Government.

During the same period the Pope was only referred to as the “Bishop of Rome.” He was no longer the father but the brother of the other bishops and in this instance, the brother of the King of England who had made himself head of the national church.  Cranmer’s Prayer Book was composed by mixing parts of the Greek liturgy with parts of Luther’s liturgy.  How can we not be reminded of Mgr. Bugnini drawing up the so-called Mass of Paul VI, with the collaboration of six Protestant “observers” attached as experts to theConsilium for the reform of the liturgy? The Prayer Book begins with these words, “The Supper and Holy Communion, commonly called Mass…,” which foreshadows the notorious Article 7 of the Institutio Generalis of the New Missal, revived by the Lourdes Eucharistic Congress in 1981: “The Supper of the Lord, otherwise called the Mass.” The destruction of the sacred, to which I have already referred, also formed part of the Anglican reform. The words of the Canon were required to be spoken in a loud voice, as happens in the “Eucharists” of the present day.

The Prayer Book was also approved by the bishops “to preserve the internal unity of the Kingdom.” Priests who continued to say the “Old Mass” incurred penalties ranging from loss of income to removal pure and simple, with life imprisonment for further offences. We have to be grateful that these days they do not put traditionalist priests in prison.

Tudor England, led by its pastors, slid into heresy without realizing it, by accepting change under the pretext of adapting to the historical circumstances of the time.   Today the whole of Christendom is in danger of taking the same road. Have you thought that even if we who are of a certain age run a smaller risk, children and younger seminarians brought up in new catechisms, experimental psychology and sociology, without a trace of dogmatic or moral theology, canon law or Church history, are educated in a faith which is not the true one and take for granted the new Protestant notions with which they are indoctrinated?  What will tomorrow’s religion be if we do not resist?

You will be tempted to say: “But what can we do about it? It is a bishop who says this or that. Look, this document comes from the Catechetical Commission or some other official commission.”

That way there is nothing left for you but to lose your faith. But you do not have the right to react in that way.  St. Paul has warned us: “Even if an angel from Heaven came to tell you anything other than what I have taught you, do not listen to him.”

Such is the secret of true obedience.

" ...pray insistently without tiring and weep with bitter tears in the secrecy of your heart. Implore our Celestial Father that, for the love of the Eucharistic Heart of My Most Holy Son and His Precious Blood shed with such generosity... He might take pity on His ministers and bring to an end those ominous times, and send to the Church the Prelate who will restore the spirit of Her priests." Our Lady of Good Success to Mother Mariana in the 17th century, foretelling the crisis in the Church in 20th century.

>>  https://catholictruthblog.com/2016/07/17/two-religions-confront-each-other-catholics-must-now-choose/

 

Van Bilderberg naar science ‘non’-fiction: transhumanisme

Door Irma Schiffers
zombiesEven zoeken naar de term robotiseren. Ja inderdaad, deze term bestaat. Zombificatie ook trouwens. Dus wordt het weer tijd om een aantal eindjes aan elkaar te knopen voor de juiste informatie die ons uiteraard telkens onthouden wordt, en daarvoor moet ik even opnieuw in het archief duiken. We hoeven niet zo heel ver terug, dus ik begin bij de Bilderberg-conferentie van afgelopen jaar waar elk jaar alle plannen worden gesmeed in het diepste geheim door de duistere figuren van de schaduwregering en die in dat jaar worden uitgerold. Helaas moet ik daarvoor even flink ‘link-dumpen’, maar als je het grote plaatje wilt blijven zien en de dagelijkse realiteit wilt volgen, is dat wel noodzakelijk. Ik probeer het alleen maar even op een rijtje te zetten en dan is het echt onmiskenbaar dat de duistere agenda werkelijk voor onze ogen wordt uitgerold. Zolang je dat weet (informatie = zéér belangrijk) zodat je je ertegen kunt verzetten, is er namelijk niets aan de hand. Let op de namen die telkens voorbij komen en ‘connect the dots’.

In het bericht van 10 juni vorig jaar schreef ik onder andere dit over de aankomende Bilderberg conferentie:

Nou, wie weet wat er allemaal op de Bilderberg conferentie besloten gaat worden in de komende dagen, waar Dijsselbloem en Rutte onder andere te gast zijn. Zie hier de gastenlijst en de agendapunten waarover wordt vergaderd. Als het aan hen ligt gaan we binnenkort microchips slikken die zorgen voor Artificial Intelligence, één van de agendapunten waar voormalig DARPA directeur Regina Dugan over gaat discussiëren. Ze is nu werkzaam voor Google die helpt om deze ‘ingestible identification microchip’ te ontwikkelen en te promoten. Hopelijk heeft ze zelf zo’n ding al opgevreten en is Anonymous (de wereldwijde hackersgroep) in staat om haar idiote plannen af te luisteren.

Dit soort artikelen riepen op dat moment vaak heftige reacties op als ‘psychisch niet in orde, deze dame’ en ‘je moet je laten nakijken, wat een onzin’. Was het maar zo, maar me laten nakijken zal hier weinig soelaas bieden, want het nieuws haalt de eventuele diagnose van een ‘mental disorder’ vrij snel in.

Op 19 juni schreef ik een kort artikel over de Bilderberg-conferentie, met een video-verslag van We Are Change en onderzoeksjournalist Mark Anderson van FreePress en dit heb ik Nederlands ondertiteld. Daarin werd de agenda en de gastenlijst besproken die opvallend veel mensen uit de ICT-wereld toonde en dat is niet vreemd, gezien het feit dat het eerste onderwerp op de agenda ‘Artificial Intelligence’ (kunstmatige intelligentie, red.) heette.DARPA_Logo

Op 21 juli viel mij daaromtrent weer iets op in het nieuws en schreef ik dit artikel over o.a. Bill Gates, Eric Schmidt (van Google) en  Demis Hassabis, Vice President of Engineering voor Google DeepMind en over DARPA en daar stond o.a. dit in:

Onlangs zagen we DARPA (dat staat voor Defense Advances nog voorbijkomen in een uitzending van RT, omdat ze een methode hebben ontwikkeld om het zenuwstelsel van militairen op afstand te kunnen bedienen. In latere instantie kan dat systeem ook voor andere doelgroepen dienen onder de bevolking, hebben ze bedacht.

In genoemd artikel kun je even kijken naar die korte (eveneens Nederlands ondertitelde) video waarin dit idiote nieuws werd gebracht. Het is echt niet toevallig dat juist dát naar buiten werd gebracht, kort na die Bilderberg bijeenkomst.

Wat er tijdens die Bilderberg-conferentie is besproken wordt nu in rap tempo zichtbaar, als je tenminste het nieuws niet via de mainstream media tot je neemt, maar zelf onderzoek blijft doen op het internet. Die plannen waar RT het over had, waren uiteraard -zoals altijd- al lang verder en in een volgend stadium dat moet leiden tot transhumanisme en dat blijkt nu ook wel.

Op 29 februari -zeer recent dus- lazen we op de site van Gewoon-nieuws -bron: Mail Online (= mainstream overigens): Brain modem (‘Stentrode’) in dier geïmplanteerd; Medische wetenschap ontwikkelt voor militaire toepassingen.

Het Amerikaanse leger beweert voor het eerst met succes een brainmodem te hebben geimplanteerd bij een dierlijk wezen. De kleine, geïmplanteerde chip, ontwikkeld door het Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA), maakt gebruik van een kleine sensor die reist door de bloedvaten, zich nestelt in de hersenen en neurale activiteit registreert .

Daar hebben we het gedonder in de glazen al en dit is nog maar het begin van een reeks extreme ontwikkelingen die nu gaande zijn, want het gaat uiteraard nog verder.

Lees verder…

NAVO oorlog tegen Rusland in Syrië feitelijk begonnen

Xander, 13-07-2016. Vanuit NAVO trekken  konvooien met artillerie, raketten, munitie en extremisten, de facto beschermd door Franse en Amerikaanse special forces, Syrië binnen – Brits parlement bevestigt: Saudi Arabië en Golfstaten financieren ISIS, moslimextremisten met Amerikaanse wapens uitgerust


Gisteren bombardeerden 6 Russische TU22M3 lange-afstandsbommenwerpers diverse stellingen en wapendepots van ISIS. Ondertussen levert het Westen steeds meer wapens en raketten aan de Syrische moslimextremisten om tegen de Russen de vechten.


Afgelopen week heeft in Syrië feitelijk een oorlogshandeling plaatsgevonden van de NAVO tegen Rusland, toen een Russische Mi-25 helikopter door een Amerikaanse TOW raket werd neergeschoten. We herinneren u er nog maar eens aan dat de Russen als enige grootmacht op uitnodiging van de legitieme Syrische regering in het land opereren, terwijl het Westerse-Turkse-Arabische bondgenootschap er illegaal islamitische terreurgroepen zoals Al-Nusra/Al-Qaeda en ISIS steunt en bewapent voor hun strijd tegen president Assad (waarbij en passant ook duizenden christenen en ‘verkeerde’ moslims worden vermoord). Geen enkele normale Europese burger zit te wachten op de Derde Wereldoorlog met Rusland, maar dat is wel exact waar de EU, de VS en de NAVO met open ogen op afsturen.

Oorlog tegen Rusland in Syrië

Bij de recente NAVO top in Warschau werd besloten om nog nauwer samen te werken met de EU, om de zogenaamde ‘Russische dreiging’ te beantwoorden, zoals de politiek en media ons willen wijsmaken. In werkelijkheid lokken de NAVO en de EU zelf welbewust een grootschalig militair conflict met Rusland uit, zowel in Oekraïne, Oost Europa als in Syrië.

Het neerhalen van een Russische helikopter met een aan de moslimrebellen geleverde Amerikaanse raket was feitelijk een ‘proxy’ oorlogshandeling van de NAVO. De jihadisten in Syrië krijgen van en via Turkije, Jordanië en Arabische Golfstaten grote hoeveelheden moderne Westerse wapens geleverd, onder andere uit de VS en Duitsland, om hun strijd tegen de Syrische regering en Rusland voort te zetten.

Lees verder…


 

Kardinaal Caffarra over Amoris Laetitia: ‘Ik wens dat de verwarring zou worden opgelost’

“Bisschoppen en veel theologen die trouw aan de Kerk blijven zeggen dat er geen continuïteit is, maar eerder een tegengesteldheid tussen Amoris Laetitia en het vorige Magisterium.”
caffarra2

Kardinaal Caffarra uit in een interview met OnePeterFive zijn bezorgheid over de verwarring die de post-synodale exhortatie Amoris Laetitia heeft teweeggebracht. Caffarra zegt dat het document een immense breuklijn met de kerkelijke traditie heeft doen ontstaan.

“Paus Franciscus schrijft in Amoris Laetitia [308]: ‘Ik begrijp diegenen die een meer rigoureuze pastorale zorg verkiezen, opdat voor verwarring geen ruimte zou ontstaan.’ Ik leid uit deze woorden af dat zijn heiligheid zich realiseert dat het document in de Kerk verwarring zou kunnen doen ontstaan”, zegt de Italiaanse kardinaal. “Persoonlijk wens ik – en dat is ook hoe veel van mijn broeders in Christus (kardinalen, bisschoppen en leken) erover denken – dat de verwarring zou worden opgelost.

Niet omdat ik een meer rigoureuze pastorale zorg verkies, maar omdat ik gewoonweg een duidelijkere, minder ambigue pastorale zorg verkies. Dat gezegd zijnde – met alle respect, affectie en toewijding die ik de heilige vader verschuldigd ben – zou ik de hem zeggen: ‘Uw heiligheid, verduidelijk alstublieft deze punten: a) Hoeveel van wat uw heiligheid in voetnoot 351 van paragraaf 350 heeft gezegd geldt ook voor hertrouwde gescheidenen, die wensen om te blijven leven als man en vrouw, en dus hoeveel van wat werd geleerd door Familiaris Consortio nr. 84, door Reconciliatio Poenitentia nr. 34, door Sacramenttum unitatiss nr. 29, door de Catechismus van de Katholieke Kerk nr. 1650, en door de algemene theologische doctrine, moet worden geacht nu afgeschaft te zijn? De constante leer van de Kerk – zoals recentelijk gesteld in Veritatis splendor nr. 79 – is dat er negatieve morele normen zijn, die geen uitzonderingen toestaan, omdat ze daden verbieden die intrinsiek onterend en oneerlijk zijn – zoals, bijvoorbeeld, overspel. Geldt deze traditionele leer nog, zelfs na Amoris Laetitia?’ Dat is wat ik aan de heilige vader zou zeggen. Als de heilige vader de intentie zou hebben om publiek tussen te komen om deze verwarring op te lossen, heeft hij veel verschillende redenen om dat te doen.”

Caffarra zegt in het interview dat civiele wetten het Huwelijk, zoals het werd belicht in Amoris Laetitia, hebben geherdefinieerd. “De staat waarin het huwelijk zich vandaag in het Westen bevindt, is ronduit tragisch. Civiele wetten hebben de definitie geherinterpreteerd, om dat ze de biologische dimensie van de menselijke persoon hebben uitgewist. Ze hebben de biologie van de generatie gescheiden van de genealogie van de persoon. Aan de katholieke gelovigen die zijn verward op het vlak van de Doctrine van het Geloof inzake het Huwelijk,  zeg ik simpelweg: ‘Lees en mediteer over de Catechismus van de Katholieke Kerk nummer 1601-1666. En als je iemand hoort spreken over het Huwelijk – zelfs priesters, bisschoppen en kardinalen – en als je dan verifieert dat wat ze zeggen niet conform de Catechismus is, luister dan niet naar hen. Ze zijn de blinden die de blinden leiden.”

Over homoseksualiteit zegt de kardinaal het volgende: “Ik kan echt niet begrijpen hoe een katholieke theoloog kan praten en schrijven over een menselijk recht op homoseksualiteit. De homoseksuele praktijken zijn irrationeel en daarom oneerlijk. Een katholieke theoloog kan niet – mag niet – denken dat de Kerk moet streven naar ‘de verwezenlijking van een menselijk recht op homoseksualiteit.’”

Caffarra uit in het interview ook kritiek op voorbehoedsmiddelen, abortus en proefbuisbaby’s. De kardinaal zegt dat sinds na het Tweede Vaticaanse Concilie anders over liefde wordt nagedacht. “Iemand dacht na het concilie over voortplanting als het gevolg van conjugale liefde. De gezegende Paulus VI corrigeerde die opvatting in de encycliek Humanae Vitae, zeggend dat dit is tegengesteld aan juiste redenering en aan het geloof van de Kerk. En Sint Johannes Paulus II toonde in het laatste deel van de mooie catechese over menselijke liefde aan dat contraceptie een leugen is, die met de echtelijke taal van het lichaam wordt gezegd.

Wat zijn de gevolgen van de verstoting van deze leer? Het eerste en meest serieuze gevolg was de scheiding tussen seksualiteit en voortplanting. Men startte met ‘seks zonder baby’s’, eindigend bij ‘baby’s zonder seks.’ De scheiding is compleet. De biologie van de generatie wordt gescheiden van de genealogie van de persoon. Dit leidt tot het maken van kinderen in laboratoria, en de bevestiging van het (veronderstelde) recht op een kind. Nonsens. Er is geen recht op een persoon, maar alleen recht op dingen. Op dat moment waren er al de voortekenen dat homoseksualiteit zou worden veredeld, samen met de serieuze en intrinsieke oneerlijkheid die met het homohuwelijke gepaard gaan. En daarom hebben we de betekenis van het huwelijk geherdefinieerd, omdat ze van de persoonlijke biologie zijn afgevaren. Echt, Humanae Vitae is een grootste profetie geweest!”

Caffara stelt dat het doel van het Huwelijk is dat “een enkele man met een enkele vrouw wordt verenigd, opdat men zich zou voortplanten en opdat kinderen zouden kunnen worden opgevoed. Als de twee (de gehuwden, nvdr) zijn gedoopt, wordt deze realiteit een echt symbool van de eenheid tussen Christus en de Kerk. Het geeft hun een statuur in het publieke leven van de Kerk, een eigen ministerie: de overbrenging van het geloof aan hun kinderen.”

“Als iemand zegt dat overspel geen intrinsiek oneerlijke daad is – en dat daarom omstandigheden kunnen bestaan waardoor overspel niet oneerlijk meer is – druist dat ook in tegen de Traditie en de Doctrine van de Kerk.” – Kardinaal Carlo Caffarra

Caffarra zegt over de recente uitspraken van kardinaal Schönborn (dat Amoris Laetitia als doctrine moet worden beschouwd) dat “ik antwoord met twee simpele bedenkingen. De eerste bedenking is dat het vorige Magisterium niet alleen in het licht van Amoris Laetitia (AL) zou mogen worden gelezen, maar iemand zou Amoris Laetitia ook in het licht van het vorige Magisterium moeten lezen. De logica van de Levende Traditie van de Kerk is bipolair: Er zijn twee richtingen, niet één. Het tweede deel is belangrijker.

In zijn recentelijke interview met Corriere della Sera overweegt mijn goede vriend kardinaal Schönborn niet wat sinds de publicatie van Amoris Laetitia in de Kerk is gebeurd. Bisschoppen en veel theologen die trouw aan de Kerk blijven zeggen dat er geen continuïteit is, maar eerder een tegengesteldheid tussen AL en het vorige Magisterium. Deze theologen en filosofen zeggen dat niet met een revolterende ingesteldheid jegens de heilige vader zelf, noch minachten ze hem. Het punt is als volgt: AL stelt dat, onder bepaalde omstandigheden, seksuele betrekkingen tussen de hertrouwde gescheidenen moreel aanvaardbaar zijn. Wat meer is, het stelt dat wat het Tweede Vaticaanse Concilie heeft gezegd over echtgenoten – wat betreft seksuele intimiteit – ook geldt voor hen (zie voetnoot 329). Daarom: Als iemand zegt dat een seksuele relatie buiten het Huwelijk legitiem is, dan is dat iets wat volledig indruist tegen de doctrine van de Kerk omtrent seksualiteit. En als iemand zegt dat overspel geen intrinsiek oneerlijke daad is – en dat daarom omstandigheden kunnen bestaan waardoor overspel niet oneerlijk meer is – druist dat ook in tegen de Traditie en de Doctrine van de Kerk.

De heilige vader moet in zo’n situatie – volgens mij en zoals ik al heb geschreven – voor duidelijkheid zorgen. Want als ik zeg dat ‘S P is’, en dat zeg dat ‘S niet P is’, dan is het tweede geen afgeleide van het eerste, maar eerder de ontkenning ervan. Als iemand zegt dat de doctrine blijft, maar alleen praat over het verzorgen van sommige gevallen, antwoord ik: De morele norm ‘Doe niet aan overspel’ is een ABSOLUUT TEGENOVERGESTELDE norm, die geen uitzonderingen toestaat. Er zijn veel manieren om het goede te doen, maar er is maar één manier waarop geen kwaad kan worden gedaan: dat is geen kwaad doen.”

“Geloof dat de familie de echte veste is. De toekomst is aan God”, aldus kardinaal Carlo Caffarra.

Bronnen: http://www.onepeterfive.com/cardinal-caffarra-on-marriage-family-amoris-laetitia-confusion-in-the-church / https://restkerk.net/2016/07/13/kardinaal-caffarra-over-amoris-laetitia-ik-wens-dat-de-verwarring-zou-worden-opgelost/
Foto: via repubblica.it