Auteur: Beheerder Website

Beheerder van meerdere websites

De stille revolutie tussen Pasen en Pinksteren

Stille Revolutie

Door Mark Van de Voorde

Tussen Pasen en Pinksteren is een stille tijd. Ogenschijnlijk althans: wat gebeurt, is aan het oog onttrokken. Niemand heeft er weet van, tenzij de betrokkenen zelf. De leerlingen zijn naar huis gegaan, komen af en toe nog samen, maar zijn maatschappelijk niet meer zichtbaar. De wereld is met andere dingen bezig dan met de dood en de verrijzenis van Jezus.

Tussen Pasen en Pinksteren is echter niet zonder meer een stille tijd, het is ook de tijd van de stille revolutie. De stille revolutie die tussen Pasen en Pinksteren plaatsgrijpt, is de revolutie van de religieuze en mystieke ervaringen in de donkere nacht van de ziel: wanneer de leerlingen gevangen zitten in de netten van angst, twijfel en ongeloof. Zo’n revolutie kan niet worden neergeslagen, want ze toont zich niet aan de oppervlakte. Toch heeft ze gevolgen, voor lange tijd. Het zou wel eens kunnen dat wij ook zo’n tijd van stille revolutie meemaken, de revolutie van de mentale herbewapening van de Kerk.

De Bijbel is ter zake interessant. Tussen Pasen en Pinksteren grijpen bij de leerlingen van de geëxecuteerde rabbi Jezus de Christus uit Nazareth ervaringen plaats die hun hele denken en doen omver zullen gooien. We mogen ervan horen in de lezingen van de “tussentijd”: Emmaüs, de apostelen, Thomas, de visvangst bij het meer van Tiberias. Daarmee eindigt het niet. Johannes schrijft: “Er zijn nog veel andere dingen die Jezus gedaan heeft. Maar als ze een voor een beschreven werden, dan zou naar mijn mening zelfs de hele wereld te klein zijn voor de boeken die men dan zou moeten schrijven.”

Je kunt zeggen dat ook de hedendaagse Kerk zich bevindt tussen Pasen en Pinksteren. Niet alleen volgens de liturgische kalender, maar ook qua mentaliteit. Ze heeft zich, na al die vreselijke misstappen van haar kant en valse getuigenissen van de andere kant, teruggetrokken uit het publieke leven en is niet opvallend zichtbaar in het maatschappelijke landschap. Integendeel, de Kerk lijdt aan pleinvrees. Ze is binnenkamers geworden, knusjes getroebleerd, zoals de leerlingen die eerste dagen. De Kerk is zo met zichzelf bezig, dat ze vergeet bezig te zijn met wat de wereld beroert: geluk, hoop, liefde, rechtvaardigheid én geloof. Als de Kerk zich terugtrekt, laat ze de wereld goddeloos worden.

Toch broedt in deze beloken tijd heel wat. In het verborgene. Het zou wel eens de belangrijkste tijd kunnen zijn voor de toekomst. Het was in zo’n dagen waarin het leven slingert tussen vrees en hoop, twijfel en vertrouwen, ongeloof en geloof, dat de leerlingen hun diepste ervaring van Gods aanwezigheid kenden, maar ook hun zending begrepen: “Gaat uit over de wereld.” Opvallend was dat al die herkenningen plaatsgrepen, wanneer de leerlingen bijeenwaren. Thomas zag pas, toen hij zich aansloot bij de andere apostelen. Ook wij komen pas tot geloof, wanneer we anderen in geloof en twijfel ontmoeten.

Je moet opstaan en doorgaan. Dat was het wat die leerlingen van Emmaüs deden: ze keerden naar de wereld terug. Met Pinksteren legden de leerlingen getuigenis af. Het wordt ook stilaan tijd dat wij opstaan en naar de wereld terugkeren. De wereld wacht op ons.

Vgl bron: http://www.rorate.com/nieuws/nws.php?id=66402

Ik zal naar je luisteren

Derde Zondag van Pasen

In een tijd waarin we overspoeld worden met woorden in de kranten, op televisie en internet, lijkt de behoefte groot aan mensen die kunnen luisteren. Pater Phil Bosmans, u weet wel van het boek: ’menslief ik hou van jou”, vertelde eens hoe iemand tegen hem zei: ”Pater, ik ben enorm eenzaam. Ik zou zo graag eens met iemand spreken. Maar het is zo moeilijk om met iemand in gesprek te komen. Als ik iemand aanspreek, op straat of in een winkel, kijkt men mij aan alsof ik gek ben en men draait zich om. Heeft dan niemand tijd?”

Bosmans heeft toen een actie gelanceerd die bestond uit het dragen van een heel eenvoudig speldje. Het stelt een anker voor waar een kruis op staat. Het is een teken voor: “Ik heb tijd. Mij kun je aanspreken”.

Ik denk daarbij aan Jezus: ”Mij mag je aanspreken. Ik heb tijd. Ik zal naar je luisteren”. Zo was Jezus toch ook voor die twee leerlingen die naar Emmaüs gingen? Zij waren zonder hoop. Zij hadden Jeruzalem en Jezus, die daar gestorven was, de rug toegekeerd en waren op weg naar Emmaüs. Dan voegt Jezus zich bij hen en loopt met hen mee. In plaats van Zelf het woord te nemen, luistert Hij naar waar hun hart vol van is.

Jezus voegt zich bijna geruisloos bij hen. De leerlingen zijn zo vol van hun eigen gedachten, zo met zichzelf bezig, dat ze hem niet eens herkennen. En hoe is Jezus reactie hierop? Hij luistert aandachtig naar hen. Het is weldadig wanneer je in je leven mensen ontmoet die werkelijk kunnen luisteren, die met hart en ziel willen luisteren. Vervolgens gaat Jezus vragen stellen die de leerlingen de gelegenheid geven hun gevoelens te uiten.”Wat is dat voor een gesprek dat gij onderweg met elkaar voert?”

Alles wat hun zo moeilijk was gevallen, komt er nu uit. En ze vertellen. “Dat van Jezus, een man die een profeet was, machtig in woord en daad. Die Jezus hebben ze aan het kruis geslagen”. Alle hoop is nu de grond in geboord. Tot in details vertellen ze wat hun bezig houdt. Jezus luistert weer naar hen, maar daarna neemt Hij zelf het woord.

Niet alles wat zij gezegd hadden, was namelijk te beamen. Er sprak zelfs een groot ongeloof uit hun woorden. Jezus die in het begin enkel luisterde, corrigeert hen nu en spreekt hen aan met “onverstandigen, die zo traag van hart zijt”. In feite hadden de leerlingen Jeruzalem én Jezus de rug toegekeerd. Hun beeld over Jezus was nog niet goed geordend! Want Jezus was voor hen enkel “machtig in daad en woord” en populair “in het oog van heel het volk”.

Maar voor het kruis en het lijden was in die visie nog geen plaats. Dat kwam pas later.

Voor een goed contact zul je eerst goed moeten luisteren. En vroeg of laat zal het moment aanbreken waarop je zelf zult moeten spreken, omdat we als Christenen werkelijk iets te zeggen hebben. Wie echt geluisterd heeft naar de Blijde Boodschap mag weten dat hij ook geroepen is te spreken vanuit zijn geloof en vertrouwen in God. Wij mogen namens God luisteren, wij mogen ook in Gods naam woorden spreken waar mensen echt iets aan hebben, opdat men na afloop zal kunnen zeggen:”Brandde ons hart niet in ons, zoals hij onderweg met ons sprak”.

De weg van Jeruzalem naar Emmaüs is de weg van geloofsleerlingen. Uiteindelijk zijn we dat allemaal. Het is een weg van ‘nog-niet-ten-volle-kunnen-zien’, van miskenning en zich miskent voelen, op weg naar herkenning en erkenning.

Op de uitnodiging van de leerlingen tenslotte ‘Blijf bij ons Heer!’ gaan de leerlingen inderdaad zien waar Jezus ‘verblijf’ houdt, waar Zijn ‘verblijven’ onder ons is. Het is in het breken van het Brood, in de Eucharistie, in Offergave, in de H. Communie: blijvende aanwezigheid van Jezus Christus onder ons. Het is in het ‘communiceren met Hem’ dat voorwaarde is voor het waarachtig en echt communiceren met elkaar! Op zijn tijd kunnen luisteren om op zijn tijd te kunnen spreken!

Jezus verblijft midden onder ons en zegt: doet dit tot Mijn gedachtenis…

door Pastoor Geudens

Zaligverklaring Paus JP II

Op het feest van de goddelijke barmhartigheid

02-04-2005: Paus Johannes Paulus II sterft in het Vaticaan op de zondag van het feest van de Goddelijke Barmhartigheid.

01-05-2011: Op de zondag van het feest van de Goddelijke Barmhartigheid de ritus van de zaligverklaring van Paus Johannes Paulus II, wordt gecelebreerd door Paus Benedictus XVI op het Sint Pietersplein in het Vaticaan.

Paus Benedictus XVI heeft begin dit jaar het decreet ondertekend voor de zaligverklaring van Paus Johannes Paulus II. De ritus van de zaligverklaring zal op 1 mei zal plaatsvinden. Dit jaar is het op zondag 1 mei het feest van de Goddelijke Barmhartigheid. Dit feest werd door Paus Johannes Paulus II zelf ingesteld, bij gelegenheid van de heiligverklaring van Zuster Faustina in het Heilig Jaar 2000.

Het feest wordt gevierd op de eerste zondag na Pasen; Beloken Pasen.

Voor deze plechtigheid worden tienduizenden Polen verwacht. De tombe met het lichaam van Paus Johannes Paulus II, nu nog in de crypte van de St. Pietersbasiliek, krijgt een plaats in de basiliek zelf, net als die van de andere Pausen die zalig of heilig verklaard werden. De zaligverklaring van de Poolse Paus is mogelijk dankzij de erkenning van de onverklaarbare genezing van de Franse religieuze Marie Simon-Pierre, die leed aan de ziekte van Parkinson.

Vgl. bron: http://www.rkdocumenten.nl/rkdocs/index.php?mi=680&nws=1207

Paasvieringen

Witte Donderdag 21 april, om 19.30 uur: in de kerk van Geulle Witte Donderdagviering voor hele cluster.

Goede Vrijdag 22 april, om 15:00 uur: kruisweg in alle drie de kerken van Bunde, Geulle en Moorveld.

Goede Vrijdag 22 april, om 19.30 uur: in de kerk van Moorveld Goede Vrijdagplechtigheid voor het hele cluster.

Paaszaterdag 23 april, om 19.30 uur: in de kerk van Bunde Plechtige Paaswake voor het hele cluster.

Zondag 24 april, Eerste Paasdag, H. Missen om 10:00 uur in Geulle, om 11:30 uur in Moorveld en in Bunde.

Maandag 25 april, Tweede Paasdag om 11:30 uur H.Mis in Bunde.

WJD Madrid

WJD  2011

In augustus 2011 vinden in Madrid de internationale Wereldjongerendagen plaats. De Limburgse Bedevaarten verzorgt de twee reisinitiatieven van het bisdom Roermond.
Met het bisdom Roermond op weg naar Madrid om een paar onvergetelijke weken te beleven, samen met honderdduizenden andere jongeren uit het bisdom en de wereldkerk, samen met de Heilige Vader! Vanuit Limburg worden twee geheel verzorgde reizen naar de Wereldjongerendagen in Madrid georganiseerd. De eerste optie die je kunt kiezen is een drieweekse reis per bus door Frankrijk en Spanje met deelname aan het voorprogramma in Avila en vervolgens de WJD zelf. Optie twee is een Retourtje WJD: een 12-daagse reis per vliegtuig rechtstreeks naar het wjd-voorprogramma en aansluitend de echte Word Youth Days in Madrid.

Of neem contact op met het bureau van de Limburgse Bedevaarten, tel: 043 – 3215715, e-mail: info@bedevaarten.com (bron: http://www.bedevaarten.com)

pastoor Geudens

Al had ik elke fout

Ter ere van Theresia

1. Al had ik elke fout, elke misdaad bedreven, dan nog behield ik steeds hetzelfde vertrouwen. Want ik weet al te goed dat die hoeveelheid aan fouten een druppel blijkt te zijn die in een vuur verdwijnt. (bis)

2. Geef me een hart dat brandt, dat verteerd wordt van liefde, een hart tot steun en kracht dat altijd blijft branden, dat altijd mij bemint, tot in mijn zwakheid mij liefheeft, dat steeds over mij waakt, bij dag, bij nacht mij leidt. (bis)

3. Nooit eerder was een mens zo vervuld door de liefde dat hij zijn leven gaf, mij zozeer beminde. Geen mens dan Hij alleen, mijn God, die mens werd op aarde en die geleden heeft, mijn broeder en mijn Heer. (bis)

4. Al wat wij doen voor U, zelfs de mooiste der daden, is werkelijk wat waard, wanneer het de liefde van uw Hart uit kan stralen. Dus mijn doen en mijn laten, ik leg het in uw hart dat steeds van liefde brandt. (bis)

5. Ach, niemand is in staat heel uw wet na te leven. Maar levend als uw kind, ontvang ik uw zegen en zo ben ik in staat U heel mijn leven te geven. Mijn heiligheid zijt Gij, uw liefde leeft in mij.

6. Nooit eerder was een mens zo vervuld door de liefde dat hij zijn leven gaf, mij zozeer beminde. Geen mens dan Hij alleen, mijn God, die mens werd op aarde en die geleden heeft, mijn broeder en mijn Heer. (bis)

7. Al had ik elke fout, elke misdaad bedreven, dan nog behield ik steeds hetzelfde vertrouwen. Want ik weet al te goed dat die hoeveelheid aan fouten een druppel blijkt te zijn die in een vuur verdwijnt. (bis)

Bron: http://www.youtube.com/watch?v=EHHJFTOGpLM

Waarom lijden?

De vastentijd is een uitnodiging om na te denken over onszelf en ons eigen bestaan. Vooral ook een stilstaan bij God die ons het leven geschonken heeft. De vragen die het leven oproept, vooral bij ziekte en dood, nodigen ons daartoe steeds weer uit. Ook Jezus werd daarmee geconfronteerd, zo horen we in het Evangelie. De opwekking van Lazarus uit het graf is dan ook meer dan zomaar een gebeuren. Het bereid ons voor op Jezus’ sterven en verrijzen. Hij werd gezonden om ons mensen het leven te geven en wel in overvloed. Dit deed Hij door voor ons te sterven. Ja, Hijzelf is de Verrijzenis en het Leven. De dood kan dit niet meer teniet doen.

Een vraag die ons mensen telkens weer op de lippen ligt is: “waarom toch het lijden?” En hoe we ook zoeken, een antwoord laat zich nauwelijks in woorden vatten. Wel laat Jezus in het evangelie van vandaag zien dat lijden en sterven een betekenis hebben. Ons christelijk geloof laat zien dat lijden ‘n realiteit is ook in het leven van gelovige mensen. En – en nu komt het – als het lijden er toch is, hoe kunnen we dan het meest waardig met dat lijden in ons leven omgaan? Hoe kunnen we dan nog troost vinden, hoe kunnen we zo’n moeilijke situaties uithouden, hoe kunnen we verlichting vinden of brengen?

Met ‘afscheid nemen’ worden we al van jongsafaan geconfronteerd. De pasgeboren baby verlaat de warmte en intimiteit van de moederschoot, het vierjarige kind gaat naar school, weliswaar aan de hand van moeder, maar toch! En als de eerste dag komt dat het kind alléén naar school gaat, dan staat de moeder doodsangsten uit: ‘Hoe zal het gaan?’. Om de angst wat te milderen en het vertrouwen te sterken zal ze misschien een beroep doen op de Engelbewaarder die met haar kind meegaat. Maar ze voelt aan dat het leven gaat veranderen.

Leven is ‘afscheid nemen’ en weer verdergaan; van het begin tot het einde. Zo gaat het wanneer iemand met wie je samengewerkt hebt, plotseling naar elders verhuisd. Zo gaat het wanneer kinderen de lagere school verlaten en naar de middelbare school gaan, wanneer ze gaan trouwen, of wanneer ze het huis uitgaan, wanneer er kleinkinderen komen, wanneer opa of oma sterft, wanneer kinderen volwassen worden, wanneer je eigen vader of moeder sterft, tenslotte wanneer we zelf sterven…

Leven en sterven horen in een vreemde mengeling bij elkaar. Op ieder ogenblik voelen we dat het leven ons kan ontsnappen. We hebben het niet volledig in eigen hand, ook al streven we ernaar de geluksmomenten vast te houden.

Een christen is sterfelijk zoals ieder mens dat is. Het geloof in Christus is voor hem dan ook niet een vrijbrief om van lijden en dood bespaard te blijven. De opwekking van Lazarus is hiervan een teken; een teken van hoop voor ons allemaal; op een leven dat niet wordt teniet gedaan, maar dat nieuw gemaakt wordt.

Rond ziekte en dood biedt het geloof ons troost, ook al blijft het een harde werkelijkheid. Ook Christus is in Zijn menselijke gevoelens ten diepste getroffen door het sterven van Zijn vriend Lazarus en door het grote verdriet van Martha en Maria. Toen Jezus hen zag huilen, en het graf bezocht, doorliep Hem een huivering, zo staat in het Evangelie. Toch is de opwekking van Lazarus niet alleen een menselijk gebaar van medelijden: de dood en de opwekking van Zijn vriend hebben een veel diepere betekenis voor ons allen. Zij verwijzen naar de dood en opstanding van Christus zelf. En wie in Hem gelooft zal eeuwig leven bezitten, ook al is hij gestorven. Zo belooft Gods Woord.

Toen Jezus in Betanië aankwam, was Lazarus al vier dagen dood. Martha beleed haar geloof in de uiteindelijke verrijzenis. Maar zij wist nog niet dat Jezus een gestorvene kon opwekken tot leven. Ja, tot teken voor Zichzelf: de nakende Verrijzenis en het komende eeuwige Leven.

De verrijzenis begint daar wanneer wij geloven in Jezus, de Messias, de Verlosser, de Zoon van God. Dan hebben wij het eeuwige leven reeds in ons. De natuurlijke dood kan dit niet meer teniet doen. Christus is ons leven. De dood heeft geen vat meer op ons als wij leven in Christus. Het sterven is voortaan een mysterievolle overgang naar een ander leven: naar het ware en eeuwige leven bij God. Die overgang geschiedt in de kracht van de heilige Geest. Als we vanuit God durven leven, werkt dezelfde heilige Geest in ons, ook in ons sterven en verrijzen naar God toe…

Als wij leven ‘naar de geest’ en niet ‘naar het vlees’, zoals Paulus ons waarschuwt dan getuigen wij van Christus’ Verrijzenis. Dat is het bewijs van onze toekomstige verrijzenis, in de kracht van God, tot nieuw leven in God; Vader, Zoon en Heilige Geest.

Pastoor Geudens

De Kerk is een bootje

De Kerk is een bootje: “Ik ben geen profeet, maar men zegt voortdurend dat de Kerk momenteel ziek is… Hoe dan ook, ik kan alvast getuigen dat Christus niet ziek is. Hij is verrezen en zijn evangelie is niet verouderd of voorbijgestreefd. Wat de Kerk betreft, ze bestaat uit mensen en als mensen ziek zijn, dan is dat een schok voor de Kerk. Daardoor is de Kerk inderdaad in crisis, maar ik weet – en dit is de diepste overtuiging van mijn geloof – dat het een groeicrisis is.

Deze crisis is belangrijk; ze kan misschien heel zwaar zijn, doch ze moet ons daarom niet verpletteren. Zij maakt me niet bang. De Kerk is een schip met miljoenen mannen en vrouwen en gezinnen aan boord. De boot is gemaakt om stormen te trotseren. Ze zal standhouden, zelfs als sommige passagiers zeeziek worden. Er zijn er die niet graag het hoofd bieden aan die geweldige storm; daarom zoeken ze naar een schuiloord. Anderen willen te vlug gaan en willen snel aan wal een nieuw land opzoeken. We moeten echter aanvaarden te leven op het ritme van de wereld, meer zelfs, op het ritme van God… en de koers houden die Christus ons aangewezen heeft!” (Zo sprak Kardinaal Marty, bisschop van Parijs, in de meidagen van 1968!)

Opgelet! Wat vieren wij precies met Kerstmis?

Er wordt vandaag de dag van alles verteld: het is het feest van het Kind Jezus, van het1icht, van de vrede, van de solidariteit, van de kinderen, van de gerechtigheid, en nog veel meer. Dat alles is niet verkeerd. Maar wat is feitelijk de kern van het feest?

Op de laatste zondag van de advent afgelopen zondag (19 december 2010), de laatste voor het kerstfeest, hoorden we in de evangelielezing het verhaal van de geboorte van Jezus, zoals opgetekend door Mattheüs. Daarin staat te lezen: “Dit alles is gebeurd opdat in vervulling zou gaan wat bij monde van de profeet door de Heer gezegd is: ‘De maagd zal zwanger zijn en een zoon baren, en men zal hem de naam Immanuël geven’, wat betekent ‘God met ons’.”

We kunnen het kort samenvatten als volgt: met Kerstmis vieren wij op de eerste plaats…

1. De overgrote liefde van God voor de mensen.

“De goedheid en mensenliefde van God onze Heiland is op aarde verschenen” (Titus 3,4)

2. Dat het Kind Jezus is Gods Zoon.

Later zal die volwassen Jezus zeggen: ‘Wie mij ziet, ziet de Vader’; ‘Ik en de Vader, Wij zijn één’; ‘de Vader is in Mij en Ik ben in de Vader’.

3. God werkt meestal in de stilte en zeer bescheiden.

Maria, een onbekend meisje; Jozef, een stille ambachtsman; de geboorte geschiedt in een arme stal, verreweg van de menigte, en wordt kort en sober verteld; de eerste bezoekjes: enkele ruwe herders aan wie meegedeeld wordt: “Heden is u een Redder geboren”.

Nu (in 2010!) wij leven in een klimaat van ‘godsverduistering’ is het belangrijk dat wij voor onszelf, en ook voor onze medemensen, dat ‘Gods-gebeuren’ speciaal in de verf zetten en ook trachten te beleven.

Zeggen wij dikwijls in deze dagen van Kerstmis: ‘Naar U gaat mijn verlangen, Heer’. ‘Heer, mijn God, ik ben zeker van U’. Wij mogen jubelen, samen met de engelen en alle mensen van goede wil: “Eer aan God in de hoge, en vrede op aarde aan de mensen die Hij liefheeft!”

Bewerking van tekst uit: Woord van Leven 2010, maandblad december 2010, Jaargang 36, Nr. 12, Bert van Brabant, Brugge, blz. 1-2.

Past. J. Geudens

Blog: http://post-van-pastoor-geudens.clubs.nl