Auteur: Beheerder Website

Syrië, vrijdag 10 maart 2017

Goede Vrienden,

Het Syrische leger, geholpen door zijn trouwe bondgenoten Rusland, Iran en Hezbollah behalen over zowat heel het land overwinningen. IS lijdt zeer zware verliezen aan manschappen en materiaal. Palmyra is weer  heroverd. Toch gaat de oorlog verder met moorden, aanslagen en verwoestingen. Ten westen van Palmyra werd vorige maand een groepje door terroristen aangevallen. Vier  soldaten werden gedood en de Russische  Generaal Majoor Pyotr Milyukhin verloor beiden benen en een oog. Zij geven hun leven voor de bescherming van het volk.  En gelukkig leven we, zoals velen, met de bevolking zelf  in vrede en harmonie. We stellen ons  wel vragen  omtrent de zogenaamde vredegesprekken en de duistere  bedoelingen van sommige machthebbers.

Het lijkt meer op een marionettenspel, een poppenkast, waarbij de echte acteurs  achter de schermen aan de touwtjes  blijven trekken. Om de ellende  van het volk bekommeren zij zich niet. Verheugend is dat er wel mensen zijn die daadwerkelijk willen helpen. Moge God het hen honderdvoudig vergelden.

Pater Daniel

Uit het leven in de gemeenschap

Akathist

Zeer populaire liturgieën ter ere van O.L.Vrouw zijn de lange “akathisthymne” (= niet zitten; ze  wordt   staande gezongen) en de “paraclisis”. Ze zijn respectievelijk als een voorbereiding op het feest van de Aankondiging (25 maart) en van de Tenhemelopneming (15 augustus). In de akthisthymne wordt vooral het mysterie van de Menswording belicht. Ze is historisch verbonden met de bevrijding van Constantinopel en  wordt als een machtige smeekbede om bescherming gebeden. In 626 werd Constantinopel belegerd en patriarch Sergius besloot de stad toe te wijden aan O. L. Vrouw en de akathisthymne gans de nacht door te zingen. De stad werd gespaard. Iedere vrijdag in de vasten wordt deze hymne gezongen. Deze vrijdagavond gingen we zoals  vorige vrijdag met  gans de  gemeenschap naar de parochiekerk in Qâra en hebben daar samen met abouna Georges en de parochianen deze mooie levendige dienst  gevierd. Het was een aangename ontmoeting, een gezamenlijke lofzang en een wederkerige bemoediging.

Schijn bedriegt

Enkele leden van de  gemeenschap gaan boodschapen doen. Daarvoor hebben we verschillende chauffeurs ter beschikking, vooral van dezelfde grote christelijke familie die al sinds eeuwen met dit klooster verbonden is. Nu is het een ongehuwde man die als ingenieur halftijds voor de staat werkt, een apartementje heeft in Qâra maar praktisch altijd bij ons woont, leeft en werkt. Tijdens de  rit groet hij voortdurend mensen langs de weg of stopt even om een babbeltje te slaan. Plots ziet hij een  eenzaam, gesluierde, vrouwtje langs de weg. Het lijkt een hulpeloos oud weduwtje te zijn. Onze chauffeur stopt en vraagt of hij kan helpen. Ze zegt dat ze naar Deir  Atieh moet. Dat komt goed uit want wij rijden ook naar Deir Atieh en ze  stapt in. Dan komt de verrassing. Het is helemaal geen oud besje maar een vrouw van middelbare leeftijd, ze spreekt perfect Frans, heeft in Frankrijk gestudeerd en is tandarts in Aleppo. Ze is nu de nodige schikkingen aan het treffen om na de ellende van de  voorbije jaren en maanden haar praktijk te kunnen hervatten.

Dit geeft ons een beeld van het Syrische volk. Uiterlijk lijkt het hier soms op Afrikaanse toestanden, vooral wat afspraken betreft. Onder deze schijn schuilt echter een fier volk met een behoorlijke ontwikkeling, een rijke traditie en grote cultuur. De gepensioneerde Franse chirurg, die enkele maanden geleden bij ons was en het privé ziekenhuis van Deir  Atieh bezocht, zei verrast dat het als model kan dienen voor vele Franse ziekenhuizen. En dan leven ze hier  nog in oorlog en onder verstikkende sancties! Wanneer we vanuit Europa naar Syrië kijken, moeten we er wel rekening mee houden dat schijn bedriegt.

Een invasie van boomplanters

Vrijdagvoormiddag zou een groep jongeren uit Qâra komen om bomen te planten voor het klooster, langs beide zijden van de  weg die naar Qâra leidt. In feite waren ze met 150. Het is een nieuwe scoutsgroep bestaanden uit moslims en christenen. En zo werden er in de voormiddag een duizendtal bomen geplant. Die moeten ook allemaal extra water krijgen, anders sterven ze. Het was een aangename bedoening. Enkelen maakten muziek met tamtam, want er was volk genoeg. Daarna kwam heel de groep naar het klooster voor een bezoek en maar foto’s en selfietjes nemen.

Gebed van de heilige Efrem

Tijdens de vasten eindigen we de vespers met dit krachtige gebed van de Syrische heilige hl. Efrem (+ 373) waarbij driemaal een grote “metanie” gedaan wordt, d.i. knielen en buigen met het hoofd tegen de  grond: “Heer en Meester van mijn leven, geef mij geen geest van  luiheid, nieuwsgierigheid, eerzucht en praatzucht. Maar wil aan uw dienaar een geest schenken van wijsheid, nederigheid, geduld en liefde. Ja, Heer mijn Koning, geef me dat ik mijn fouten mag zien en niet oordeel over mijn broeder. Want Gij zijt gezegend in de eeuwen der eeuwen. Amen”

Een internationale poppenkastvoorstelling

Op 23 februari werd in Genève de vierde gespreksronde  besloten van de delegatie van de  Syrische Arabische Republiek met de vertegenwoordigers van de oppositiegroepen. Wie als nuchtere buitenstaander  (en slachtoffer) kijkt naar deze gesprekken in Astana en Genève, die handelen over het  staken van de  vijandelijkheden in Syrië, het staken van het bloedvergieten en het herstel van de  vrede, ontdekt dat het een vreemde bedoening is. Immers,  grote aanslagen en verwoestingen schijnen gewoon door te gaan. De algemene visie die de westerse media over de situatie brengen luidt als volgt. Syrië is een dictatuur waarbij de verschillende  volks- en geloofsgroepen  in een bittere burgeroorlog met  elkaar zijn verwikkeld: soennieten, sjiieten, druzen, alawieten, christenen… Ze kunnen er zelf niet uit komen en daarom moet de internationale gemeenschap langs de UNO hen helpen om bevrijd te worden van deze spiraal van onderling geweld door een overeenkomst  over  een goede constitutie,  een regering van nationale eenheid en een aanvaardbare president. Dit lijkt een eenvoudige  beschrijving van de situatie te zijn, maar komt totaal  niet overeen met de werkelijkheid. Syrië heeft al vanaf 2012 een nieuwe constitutie met een democratisch meer-partijen-stelsel en een president die eveneens  democratisch gekozen is en door de grote meerderheid van alle bevolkingslagen aanvaard. Daarom zie je  op vlaggen, winkels en auto’s de foto van de president. Er heerst  geen onderlinge burgeroorlog. Syrië was en is een model van echte lekenstaat, waar het fanatieke islamisme niet wordt geduld en waar alle geloofs- en  volksgroepen in harmonie samenleven. Vanaf het allereerste begin van de oorlog tegen Syrië, is het volk eensgezind blijven protesteren tegen het terrorisme dat vanuit het buitenland wordt gevoed. De overgrote meerderheid van het volk wil geen islamitisch fanatisme maar de harmonieuze lekenstaat. Een CIA rapport uit 1980, bedoeld om Syrië te destabiliseren vermelde toen al de voor hen grote moeilijkheid dat de president “een stabiliteit in Syrië heeft gebracht zoals nooit voorheen”.

En hierover gaat de grote strijd. Op 12 november 2012  werd in Riyad al een zogenaamde “Syrische oppositie” samengesteld onder de naam “Nationale Constitutie”. De huidige leider is Nasr-al-Hariri die in feite de Saoedische koninklijke familie vertegenwoordigt die hun wahabisme willen verspreiden. Daarom heeft hij nogmaals herhaald dat Bachar al Assad weg moet. Na de voorbereidende gesprekken in Astana werd op 24 januari 2017 nochtans een gezamenlijke verklaring uitgegeven van Iran, Rusland en (schoorvoetend) Turkijke waarin herbevestigd worden: “… de soevereiniteit, onafhankelijkheid en territoriale integriteit van de Syrisch Arabische Republiek als multi-etnische, multi-religieuze, niet-confessionele en democratische staat, zoals door de UNO Veiligheidsraad werd erkend” En dit blijft voor de westerse machthebbers en hun bondgenoten van de  golfstaten onaanvaardbaar. Syrië moet in een islamitische chaos en dictatuur veranderd worden opdat het westen en zijn vrienden vrij zouden kunnen beschikken over het land en zijn grondstoffen en om eindelijk zijn pijplijn voor Saoedi-Arabië en Qatar te kunnen aanleggen tegen Rusland en Iran. Robert F. Kennedy Jr. spreekt daarom van “een andere oorlog om de pijplijn in Syrië”.

Ziedaar in grove lijnen de samenstelling van het internationale poppenspel in Genève. De VS, Israël, de golfstaten, de NAVO en Europa zijn de acteurs en aanvallers van Syrië  op het terrein.  De afgevaardigden van de oppositiegroepen in Genève zijn hun marionetten. Syrië, Rusland, Iran en de Hezbollah zijn de  verdedigers op het terrein en in Genève. De half miljoen doden, de grootste vluchtelingenstroom sinds W O II en een prachtig land dat nu verwoest is, dat zijn niet de zorgen van de  acteurs-aanvallers in dit poppenspel.

Het einde van de poppenkastvoorstelling is nog niet  duidelijk. Bepaalde actoren zijn zelf  nog in volle evolutie.  Tot en met Obama, overheerste in de VS de steun aan de “Arabische Lente”, aan de djihadisten, de moslimbroeders, een willekleurige militaire tussenkomst in elk land dat nog onafhankelijk wil blijven. Dat alles onder de vlag van een “nieuwe wereldorde”, een  wereld zonder grenzen, een neoliberalisme, een globalisatie, geleid door de wapenindustrie en de  banken. In zijn verkiezingscampagne heeft D. Trump als een olifant in een porseleinenwinkel enkele pronkstukken tegen de  grond gegooid, zoals de onaantastbare waarheid van de  gevestigde media, de diabolisering van Rusland, de heilige alliantie met de NAVO, de steun aan de terroristen… Sinds hij president is heeft de Amerikaanse onderwereld efficient een aantal onderwerpen terug in de uitstalraam kunnen zetten, maar de strijd tussen D. Trump en de gevestigde machten gaat door en is nog lang niet beslecht. Hopen maar dat hij uiteindelijk toch een radicale ommekeer kan en wil bewerken.

Europa met de NAVO volgde tot heden trouw Big Brother in al zijn wensen en bevelen tot en met de actieve medewerking aan de verwoesting van o.a. Libië en Syrië, alsook de  waanzinnige oorlogsopbouw tegen Rusland. Europa komt echter steeds meer voor  een  beslissende keuze. Ofwel werkt het gewoon verder aan zijn zelfvernietiging met zijn landen zonder grenzen, zonder waarden en zonder identiteit, zijn multiculturalisme, zijn steun aan de nieuwe wereldorde,   zijn morele decadentie en doodscultuur zonder grenzen. Ofwel gaat het de moeizame weg van de terugkeer naar zijn christelijke wortels en  de herwaardering van het gezin met de eigenheid en rijkdom van de afzonderlijke landen. Dan zal het aanleunen bij de  heropstanding van Rusland en daadwerkelijk meehelpen om de christenen in het Midden-Oosten te steunen en van uitroeiing te behoeden. Europa quo vadis?

De volgende voorbereidende voorstelling van de poppenkast gaat door in Astana, hoofdstad van Kazakhstan op 14-15 maart 2017.

Palmyra weer  bevrijd

In mei 2015 werd Palmyra met  zijn  kostbaar werelderfgoed door IS ingenomen. Tien maanden lang zorgden ze voor barbarij en verwoestingen. Op 27 maart 2016 werd Palmyra  bevrijd en de Russen organiseerden er een historische concertuitvoering. Helaas, met hulp van de “internationale coalitie” kon IS Palmyra op 11 december 2016 weer veroveren door een verrassingsaanval op het ogenblik dat Syrië en Rusland hun krachten wijdden aan de  bevrijding van Aleppo. Hierdoor werden weer andere kostbaarheden verwoest zoals een deel van het Romeins theater dat helaas gebruikt werd voor gruwelijke massaslachtingen. Sindsdien werd  de herovering nauwkeurig voorbereid met behulp van de ervaringen van vorige keer. Kolonel Generaal Andrei Kartapalov, opperbevelhebber van de Russische troepen in Syrië gaf vorige zondag meer uitleg over de goede samenwerking tussen de Russische luchtmacht en de Syrische landmacht. Hij prees de Syrische soldaten om hun inzet en moed. Nu IS hier verdreven is, zal de strijd verder gaan tegen de Koerden en Turkije, die hier  beiden hun eigen droom willen verwezenlijken.

“Mary’s Meals” in Aleppo

In zijn pastorale brief “Een vasten van tranen” schetst de Maronitische aartsbisschop van Damascus, Mgr. Samir Nassar een erg somber  beeld van de toestand in Syrië. Hij spreekt van een Apocalyps met ruines alom, ingestorte gebouwen, uitgebrande huizen, spookwijken en dorpen die met de grond gelijk gemaakt zijn. Weinige families zijn nog ongeschonden en 3 miljoen kinderen kunnen niet naar  school. Voor deze laatsten heeft “Mary’s Meals” een nieuw initiatief genomen. De organisatie “Mary’s Meals” is werkzaam in 14 landen (o.a. Malawi, Liberia, Zambia, Kenia, Haïti, Indië en Zuid-Soedan). Het doel is de honger van kinderen bestrijden en helpen bij de opbouw van hun leven in landen die door oorlog worden verwoest. Ze geeft  schoolmaaltijden, waardoor kinderen aangemoedigd worden terug naar school te gaan. Vorig jaar werden deze maaltijden uitgebreid tot Libanon, waar nu ongeveer 1,5 miljoen  Syrische vluchtelingen hun toevlucht hebben gezocht.  Dagelijks kregen kinderen van Syrische vluchtelingen samen met hun Libanese klasgenootjes een maaltijd in een school   vlakbij de hoofdstad Beiroet. De Stichter en directeur  Magnus MacFarlane-Barrow heeft nu besloten deze maaltijden, samen met de regionale partner Dorcas ook in Aleppo te verstrekken. Hierdoor krijgen ongeveer 1500 kinderen in zes scholen over de stad verspreid iedere dag een maaltijd.  De gemiddelde kostprijs om een kind gedurende een volledig jaar via Mary’s Meals een maaltijd te bezorgen op school, bedraagt momenteel slechts €15,60. De Vlaamse afdeling is nog verbonden met Nederland (www.marysmeals.nl), vandaar het Nederlands rekeningnummer voor wie wil helpen: Nl 123 Rabo 0166 2733 41 (Rabonl2u)  op naam van Mary’s Meals Nederland, Melkerstraat 2 Nl 5469 SL ERP (Veghel).

Ondertussen trachten ook wij de mega-keuken in Aleppo nog een tijd te kunnen volhouden door 25.000 warme maaltijden te bezorgen, 5 dagen op de week. Ook dit kan gesteund worden: IBAN BE 32-068-2083244-02  BIC  GKCCBEBB, Abdijlaan 16    B-2400 MOL-POSTEL, Befius, Pachecoln 44,  Brussel.

Deze week werden ons toegestuurd:

• Het bericht van vorige week (XII/9 van 3 maart 2017), weer geïllustreerd met heerlijke video’s. Hartelijk dank! http://www.golfbrekers.be/een-verslag-uit-syrie-zonder-poco-bril-18

• Nogmaals het vorige bericht, in keurig Italiaans  vertaald door “oraprosiria”: http://oraprosiria.blogspot.nl/2017/03/padre-daniel-intraprendere-un-cammino.html

• De vorige week reeds vermelde Duitse TV-uitzending over de westerse berichtgeving als de grootste leugen van deze tijd, nu in het Nederlands vertaald: kla.tv/10103

Pater Daniel

---

 

 

 

Zweden, 31 oktober t/m 1 november 2016

 Foto: Munib Younan en paus Franciscus

---

1.Verslag van de reis

Ter gelegenheid van de viering van het 5e eeuwfeest van de lutherse Reformatie, maakte paus Franciscus op 31 oktober 2016 een tweedaagse reis naar Zweden, waar hij deelnam aan twee oecumenische gebeurtenissen in de steden Lund en Malmö (in het zuiden van het land). Tijdens een onderhoud op 24 september verleend aan de Zweedse jezuïet Ulf Jonsson, dat is gepubliceerd in het tijdschrift La Civilta Cattolica, verklaarde de paus, dat zijn rol van “herder” hem ertoe had gebracht om zijn programma te wijzigen, door er een dag, de eerste november, aan toe te voegen, om de Mis op te dragen op verzoek van de Zweedse katholieken.

Franciscus werd op de luchthaven van Malmö verwelkomd door de apostolische nuntius, aartsbisschop Henryk Józef Nowacki, de minister-president Stefan Löfven en de minister van cultuur en democratie, Alice Bah-Kuhnke en door vertegenwoordigers van de Lutherse Wereld Federatie. De paus werd vergezeld door kardinaal Pietro Parolin, staatssecretaris van de Heilige Stoel en door kardinaal Kurt Koch, voorzitter van de pontificale raad voor de bevordering van de eenheid van de christenen.

Om 14.30 uur nam paus Franciscus deel aan een oecumenisch gebed in de Lutherse kathedraal in Lund, waar hij voor 450 personen preekte over de eenheid van de christenen. Als inleiding citeerde hij de woorden van Jezus bij het Laatste Avondmaal “Blijf in Mij, en Ik blijf in u“ (Joh. 15, 4), en de paus herinnerde eraan dat “we verenigd moeten zijn met de Vader, als we vruchten willen afwerpen”. Vervolgens wilde hij de lutheranen verenigen in de “gemeenschappelijke wens één te blijven met Christus, opdat we leven hebben,” en hij dankte God “zo veel broeders te zien van verschillende kerkelijke gemeenschappen, die hebben geweigerd zich neer te leggen bij verdeeldheid”.

“Onze verdeeldheid”, verklaarde Franciscus, “werd historisch gezien meer door wereldse autoriteiten bestendigd, dan door de wil van de gelovigen”. De Reformatie werd in Zweden, met geweld opgelegd om politieke redenen, zoals pater Ulf Jonsson verklaarde in de Civilta Cattolica, tijdens zijn interview met de paus. De lutherse Reformatie verzekerde koning Gustav Vasa van de controle over de Kerk, wat hem de mogelijkheid gaf, te beschikken over haar landerijen en haar inkomsten. Vandaag de dag, verklaarde de jezuïet, wordt de lutherse Kerk [in Zweden] bestuurd door een generale synode, waarvan de leden worden gekozen door de politieke partijen.

Politieke partijen

“Met dankbaarheid erkennen wij, dat de Reformatie heeft bijgedragen tot een grotere rol van de Heilige Schrift in het leven van de Kerk,” vervolgde Franciscus. “Jezus pleit voor ons als bemiddelaar bij de Vader; Hij vraagt Hem om eenheid van zijn leerlingen, ‘opdat de wereld gelove’ (Joh. 17, 21),” legde hij uit. “Dit is het getuigenis dat de wereld van ons verwacht,” zei Franciscus. “Wij [katholieken en lutheranen] zullen geloofwaardige getuigen zijn van de barmhartigheid door iedere dag te vergeven, te hernieuwen en te verzoenen. Zonder deze dienst aan de wereld en in de wereld, is het christelijke geloof niet volledig,” verzekerde hij.

Aan het slot van de ceremonie werd een gezamenlijke verklaring ondertekend, waarin o.a. is vermeld, dat “veel leden van onze gemeenschappen ernaar streven de Eucharistie aan dezelfde tafel te ontvangen, als een concrete uitdrukking van volledige eenheid. We bidden God dat katholieken en lutheranen in staat zullen zijn om samen te getuigen van het Evangelie van Jezus Christus, en de mensheid uit te nodigen om te luisteren naar het Evangelie, en het goede nieuws van Gods reddende actie te ontvangen. Katholieken en lutheranen verplichten zich om in deze richting voortgang te maken”.

Om 16.40 uur arriveerde de paus in de Malmö Arena, gelegen op 28 km van Lund, waar hij een toespraak hield en daarna verschillende oecumenische delegaties ontmoette. Langdurig toegejuicht, was hij in gezelschap van Munib Younan en dominee Martin Junge, resp. voorzitter en secretaris van de Lutherse Wereld Federatie, opgericht in 1947 in Lund, en die nu 145 protestantse denominaties samenbrengt, en waarvan ook kardinaal Kurt Koch lid is. In zijn toespraak tot bijna 10.000 mensen, zei paus Franciscus God te danken voor deze gezamenlijke herdenking van de 500e verjaardag van de Reformatie, en benadrukte dat de eenheid van de christenen een prioriteit is, omdat “wat ons verenigt groter is dan wat ons scheidt”.

De volgende dag, 1 november, droeg de Heilige Vader op verzoek van de Zweedse katholieke gelovigen, de Mis van Allerheiligen op in de open lucht in het Swedbank Stadion in Malmö, voordat de vliegreis naar Rome ondernomen werd. Oorspronkelijk was er eigenlijk geen openbare Mis gepland voor deze apostolische reis, die vooral oecumenisch was bedoeld.

In zijn preek, gehouden voor de 15.000 aanwezigen, oecumenische delegaties inbegrepen, mediteerde paus Franciscus over heiligheid, die bestaat uit “dagelijkse trouw aan de eisen van onze Doop”, er de nadruk op leggend, dat “de zaligsprekingen… de identiteitskaart van Christus zijn”, in het bijzonder de zaligspreking “Zalig zijn de zachtmoedigen”. Want “zachtmoedigheid maakt ons gelijk aan Jezus en verenigt ons met elkaar dus om voorwaarts te gaan op de weg van eenheid” [met onze afgescheiden broeders].

Tijdens de thuisvlucht trachtte paus Franciscus zijn initiatieven in het kader van de dialoog tussen katholieken en leden van andere religies te onderscheiden van zijn “initiatieven van herstel en het vragen van vergeving”, zoals voor de charismatischen van Caserta en de Waldenzen van Turijn, “omdat een deel van de katholieke Kerk hen niet heeft behandeld op een christelijke manier. Het was noodzakelijk hen te bezoeken om vergeving te vragen en om wonden te helen”.

Bovendien maakte de paus onderscheid tussen vluchtelingen en immigranten “omdat immigratie een recht is, maar een zeer gereglementeerd recht. Echter, de vluchteling komt uit een situatie van oorlog, angst, honger, een verschrikkelijke situatie, en heeft behoefte aan meer aandacht”. “In theorie,” vervolgde de paus, “kunt u uw hart niet sluiten voor vluchtelingen, maar moeten de regeringsleiders ook verstandig zijn in overeenstemming met capaciteit van het land om vreemdelingen te integreren”.

2.Analyse van de uitspraken van de paus door een vaticanist

Voor de goede orde, brengen wij de verklaring van kardinaal Gerhard Ludwig Müller in herinnering. De prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer, heeft in een boek met interviews, gepubliceerd in maart 2016 door de Spaanse uitgeverij BAC, getiteld Informe sobre la Esperanza (Rapport over de Hoop) verklaard: “Wij katholieken hebben geen enkele aanleiding om 31 oktober 1517, de datum waarop de Reformatie begon, die heeft geleid tot de breuk in het westerse christendom, feestelijk te herdenken”. En om verder te verduidelijken: “Als we er van overtuigd zijn, dat Gods openbaring onveranderd is gebleven en behouden door de Schrift en de Traditie, in de geloofsleer, in de Sacramenten en in de hiërarchische structuur van de Kerk, gebaseerd op het Sacrament van de Priesterwijding, kunnen we het idee niet aanvaarden, dat er voldoende redenen kunnen zijn om zich af te scheiden van de Kerk”.

In gewone taal: als er geen “voldoende redenen zijn om zich af te scheiden van de Kerk”, moeten ze gewoon terugkeren als ze het ongeluk hebben gehad om af te dwalen. Dit impliceert, in tegenstelling tot wat Franciscus zei in Zweden, dat de protestantse Reformatie waarop het Concilie van Trente doctrinair heeft geantwoord, niet kan worden teruggeleid tot een politieke machtsstrijd; en dat een gemeenschappelijke geloofsbelijdenis in alle ernst niet kan worden uitgesproken door katholieken samen met protestanten die specifiek de geloofsleer verwerpen (in het bijzonder over de Maagd Maria), de Sacramenten (met inbegrip van die van de priesterwijding en de Eucharistie) en de hiërarchische structuur van de katholieke Kerk.

Op 3 november 2016, analyseerde de vaticanist Sandro Magister op zijn website Chiesa de viering door paus Franciscus van de 500e verjaardag van de protestantse Reformatie. Hier volgen de voornaamste uittreksels: 

Geloofsleer, Sacramenten en Missie, zijn de drie kritieke onderwerpen, die de paus heeft aangeroerd en op zijn manier heeft behandeld, terwijl hij, in het gezelschap van lutheranen, in Lund op 31 oktober de 500e verjaardag van de protestantse Reformatie vierde.

Geloofsleer

Op het gebied van de geloofsleer, heeft Franciscus de kwestie van de “rechtvaardiging“, die werd beschouwd als het belangrijkste onderwerp van het conflict tussen katholieken en protestanten, rustig gepresenteerd als een afgehandelde zaak.

Strikt genomen, hoe dan ook, toen katholieken en lutheranen gezamenlijk een overeenkomst over dit probleem in I999 ondertekenden, waren nog niet alle obstakels opgeruimd. De overeenkomst heeft geen betrekking op “de waarheden”, op alle waarheden van de leer van de rechtvaardiging, maar alleen “op enkele waarheden”, nog gedeeltelijke daarvan bovendien.

Terwijl nu de gezamenlijke katholiek-lutherse verklaring, die voorafging aan de reis van de paus naar Lund, boven dit verschil stond, werd het hele geschil haastig afgeschilderd als verouderd en met rust gelaten:

“De Verklaring [van 1999] heeft de enkele eeuwen oude geschillen tussen katholieken en lutheranen over de fundamentele waarheden van de leer van de rechtvaardiging, die centraal stond tijdens de Reformatie van de 16e eeuw, ‘nietig verklaard’”…

In zijn toespraak in Lund, bracht de paus de leerstellige meningsverschillen inderdaad terug tot het niveau van taalkundige misverstanden, toen hij zei dat, in wezen, de afscheiding werd veroorzaakt door louter kleingeestigheid “als gevolg van angst of vooroordeel over het geloof dat de gelovigen van andere godsdiensten belijden met een ander accent en een andere taal”.

Sacramenten 

Wat betreft de Sacramenten, blijft het cruciale punt van onenigheid de Eucharistie en in het bijzonder de mogelijkheid – of niet – voor katholieken en protestanten om de Communie gezamenlijk te ontvangen, tijdens dezelfde plechtigheid.

Een jaar geleden, tijdens een bezoek aan de lutherse tempel in Rome, vroeg een protestantse vrouw, die met een katholiek getrouwd was, aan de paus of zij de Communie kon ontvangen tijdens de Mis. Franciscus had geantwoord met een snelle reeks “ja, nee, ik weet het niet, bepaal dat zelf,” wat iedereen de indruk gaf dat hij de “deur had geopend” voor de intercommunie.

[Zeker], in Lund heeft de plechtige gezamenlijke verklaring van lutheranen en katholieken met geen woord gerept over dit specifieke punt. Er stond echter met nadruk een wens in: “Veel leden van onze gemeenschappen wensen de Eucharistie aan een zelfde tafel te ontvangen, als concreet bewijs van volledige eenheid. Wij ondervinden het leed van hen die hun hele leven delen, maar niet de verlossende aanwezigheid van God aan de eucharistische tafel kunnen delen. Wij erkennen onze gemeenschappelijke herderlijke verantwoordelijkheid om antwoord te geven op de geestelijke dorst en honger van onze gelovigen om één te zijn in Christus. Vurig wensen wij, dat deze wonde in het Lichaam van Christus wordt genezen. Dat is het doel van onze oecumenische pogingen, dat wij voortgang willen maken, tevens door onze verplichting te hernieuwen voor het theologische gesprek”.

Dit is dezelfde wens, die Franciscus doeltreffend had geuit, in zijn schijnbaar onsamenhangende antwoord, dat in werkelijkheid koel berekend was, dat hij gaf in de lutherse tempel in Rome.

Missie

Tenslotte, in Lund heeft paus Franciscus niets toegevoegd, met betrekking tot het onderwerp van de evangeliserende missie van de Kerk, aan datgene wat hij reeds gezegd en tientallen malen heeft herhaald, de laatste keer enkele dagen voor deze reis, in een interview met de Zweedse jezuïet Ulf Jonsson voor La Civilta Cattolica: “We moeten één criterium heel duidelijk onder alle omstandigheden voor ogen houden: proselitisme bedrijven op kerkelijk gebied, is een zonde. Benedictus XVI heeft ons voorgehouden dat de Kerk niet groeit door bekeringsijver, maar door aantrekkingskracht. Proselitisme is zondig gedrag”.

Op dezelfde wijze, op 13 oktober, toen hij een grote groep lutheranen toesprak, die op pelgrimstocht naar Rome waren gekomen, deed Franciscus de volgende uitspraak: “Proselitisme is het sterkste vergif dat het oecumenische proces kan aantasten”.

Dezelfde gedachte bevestigde hij, toen hij sprak tot orthodoxe christenen in Tblisi, in Georgië, op l oktober van dit jaar: “Er bestaat een grote zonde tegen het oecumenisme: het proselitisme. Men mag orthodoxen nooit bekeren”.

En op Cuba, op 12 februari, in de gezamenlijke verklaring die hij aflegde met Kyrill, de patriarch van Moskou: “De missie van de Kerk om het Evangelie te prediken in de wereld van vandaag houdt wederzijds respect in voor de leden van de christelijke gemeenschappen en sluit iedere vorm van proselitisme uit”.

In het laatste geval heeft Franciscus duidelijk gemaakt wat hij onder proselitisme verstaat: “het gebruik van oneerlijke methoden om gelovigen over te halen om van de ene Kerk naar de andere over te gaan, waarbij men hun godsdienstvrijheid of hun tradities ontkent”.

Maar paus Franciscus is bijna nooit zo alert geweest om de betekenis en reikwijdte van zijn veroordeling van het proselitisme te definiëren.

In de meeste gevallen beperkt deze veroordeling zich tot het uitsluiten van de bekering van protestanten en Orthodoxen tot het katholieke geloof, maar schijnt deze zich uit te breiden tot de bedoeling om de vorming van leerlingen en het dopen van alle mensen te verbieden,

Op 7 augustus 2013, haalde hij voor de eerste keer uit tegen het proselitisme, toen hij in een videobericht aan de Argentijnen ter gelegenheid van het feest van de H. Cajetanus van Thiene verklaarde: “Ga je iemand overtuigen om katholiek te worden? Nee, nee, nee, zoek hem op, hij is je broeder. En dat is genoeg”.

Op 1 oktober, tijdens een onderhoud met Eugenio Scalfari, de oprichter van het dagblad La Republica en een leidend vertegenwoordiger van de geseculariseerde gedachte, toonde de paus zich nog onvoorwaardelijker, als Scalfari zijn woorden getrouw heeft weergegeven: “Proselitisme is een plechtige dwaasheid, het heeft geen zin”.

En Sandro Magister brengt tot besluit in herinnering: 

Het is een feit, dat het verval van de missiegeest één van de leidende factoren blijft in de crisis die de Kerk tegenwoordig confronteert. En toch blijft paus Franciscus uitvallen naar het tegenovergestelde; met andere woorden, hij vecht tegen een veronderstelde uitbreiding van het proselitisme, hoewel geen enkel sociologisch onderzoek daarvan sporen heeft ontdekt.

En om het “gif” te verslaan, dat immers zonde is, benadrukt hij dat de bekendmaking, de evangelisatie, de missie, moet worden gereduceerd tot een stomme getuige, omdat wij in principe – verklaarde hij – “allemaal kinderen van God zijn” – zelfs nu, zelfs mensen die moslim, boeddhist, hindoe, agnosticus of atheïst zijn.

Dit is een van de meest onverklaarbare tegenstrijdigheden van het pontificaat van Franciscus, maar het is ook een van de sleutels van zijn succes [althans in de ogen van de wereld en van de media; uitgever]. Ook in Lund.

Op 2 november publiceerde pater Christian Bouchacourt FSSPX, overste van het district Frankrijk, een communiqué over de gezamenlijke verklaring van de paus en de lutheranen, waarin hij zei:

Hoe kunnen wij nu “dankbaar zijn voor de spirituele en theologische gaven, ontvangen door de Reformatie”, terwijl Luther een duivelse haat toonde tegen de soevereiniteit van de paus, een godslasterlijke minachting voor het H. Misoffer, evenals een afwijzing van de reddende genade van onze Heer Jezus Christus? Hij vernietigde tevens de doctrine van de Eucharistie, door de transsubstantiatie af te wijzen, keerde zielen af van de H. Maagd Maria en ontkende het bestaan van het vagevuur.

Wij nodigen de gelovigen van het district Frankrijk uit om te bidden en boete te doen voor de paus, zodat Onze Heer, wiens plaatsbekleder hij is, hem moge besparen voor dwalingen en hem bewaren in de waarheid, waarvan hij de bewaker is.

Bewerking door pastoor Geudens; vgl. bron: Informatieblad, Priesterbroederschap St. Pius X, Nuenen, Nr. 290, December 2016 / Januari 2017, blz. 19-25.

---

Compromis-voorstel naar de Bisschoppen van Nederland en België om Het Onze Vader tijdens de H. Mis aan te passen:

Priester: “Laten we bidden tot God onze Vader, met de woorden die Jezus ons gegeven heeft”:
“Onze Vader, die in de Hemel zijt, Uw naam worde geheiligd, Uw Rijk kome, Uw wil geschiede op aarde zoals in de Hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren, en breng ons niet in verzoeking, maar verlos ons van het kwade”.

Compromis

Verzoeking als compromis naar het gewone Onze Vader, vanwege een correcte vertaling van Bekoring
Verzoeking als compromis naar het moderne Onze Vader, vanwege de klank in plaats van Beproeving

Pastoor Geudens

---

 

Syrië, 3 maart 2017

Goede Vrienden,

De maronitische patriarch Boutros Bechara Rai roept nu als een profeet voor onze tijd de christenen op tot een sterke geestelijke weerstand (Au coeur du chaos. La résistance d’un chrétien en Orient, Albin Michel, 2017). En de Grieks-Melchitische aartsbisschop J.-Cl. Jeanbart van Aleppo smeekt in een eerste brief (5 febr.) de christenen die vertrokken zijn om terug te keren en in een tweede brief (10 febr.) vraagt hij de andere christenen te blijven. Christenen moeten zich weren en zich inzetten. De noodzaak van een geestelijke weerstand van christenen in het westen is echter mogelijk nog groter. We hebben een bijzondere taak te vervullen tegenover de moslims en de islam, waarmee het westen nu overspoeld wordt. Bovendien dienen we dringend werk te maken van een “cultuur van het leven” temidden van een westerse chaos van de dood. Daarom hebben we daaraan nu twee bezinningen gewijd. De lezer zei gewaarschuwd: ze volgen niet de heersende “correcte lijn” in politiek, maatschappelijk of kerkelijk opzicht. Vooraf vertellen we iets over onze vasten en herinneren er aan dat de huichelarij van het westen tegenover Syrië onverminderd verder gaat.

Pater Daniel

---

De grote vasten in onze gemeenschap

Zaterdagavond waren we met de hele groep van fraters weer aanwezig bij de wekelijkse samenkomst van de pastoor van Qara met een aantal gezinnen voor een bijbelse en christelijke vorming. Het is een levendig gebeuren. Voor hen is het een aanmoediging en voor ons leerrijk. Er was een uitzonderlijk lange stroomonderbreking, nl. tot zondagmorgen. Er zijn namelijk nabij Homs weer zware aanslagen gepleegd waardoor een 50-tal mensen werden gedood en meer dan 24 gewond. Er werd ook een belangrijke elektriciteitscentrale getroffen. Voor de westerse media is dit allemaal het werk van het wrede ”regime” dat het volk onder de knoet wil houden. In werkelijkheid zijn het terroristen (deskundig gesteund door de westerse geheime diensten van…,) die op de derde dag van de vredesonderhandelingen in Genève roet in het eten trachten te gooien. Dit is o.m. de mening van de speciale UNO gezant Staffan de Mistura zelf.

Zondagavond vierden we een eenvoudige vastenavond. In de Romeinse ritus was dit de zondag van “Quinquagesima”. ’s Namiddags hadden we op het grote plein voor de nieuwbouw eerst een voetbalmatch gespeeld samen met de kinderen. Dan zongen we de vespers en daarna aten we allen samen. Tenslotte zongen we de plechtige completen van de vasten, die ruim een uur duren. Op het einde zijn er een reeks voorbeden waarbij vele intenties vermeld worden, o.a wordt gebeden “voor hen die ons haten en voor hen die ons liefhebben”. Dus iedereen is er bij. En maandagavond waren we nogmaals allen samen om een verjaardag te vieren. Eigenlijk begon deze maandag de vasten in de byzantijnse liturgie, die in de Latijnse traditie pas met aswoensdag begint.

Op Aswoensdag vierden we de dienst van de “vooraf geconsacreerde gaven”. In de byzantijnse liturgie is de eucharistie zo sterk met de verrijzenis verbonden dat ze in de vasten enkel op zondag wordt gevierd, de andere dagen is het een soort uitgebreide vesper-communiedienst. Zo was het vandaag een uitgebreide communiedienst, nl vespers met gebeden van de eucharistie. Tijdens de processie met de gaven draagt ieder een brandende kaars omdat de gaven al het Lichaam en Bloed van Christus zijn. Op het einde van de dienst hebben we er toch de Latijnse asoplegging bijgevoegd en iedereen getekend met het kruis. Een heel bijzondere zegen vandaag kwam van boven. Heel de nacht en de dag heeft het geregend, een weldaad voor de woestijn en de gewassen.

Vermeldenswaard is dat enige zusters deze week voor het eerst het staatsziekenhuis in Der Atieh bezocht hebben. In 2013 werd dit zwaar beschadigd en personeel werd vermoord. Nu schijnt alles prima hersteld te zijn en de dienst is nog precies zoals voor de oorlog: alles gratis (behalve medicamenten), ook voor ons vreemdelingen die tot een Syrische gemeenschap behoren. Wat een verademing.

De vasten nodigt ons uit om meer oprecht God boven al te beminnen en de naaste als onszelf. Dit uit zich in het klassieke drietal: dienst en hulp aan de anderen, bidden en vasten. Het gaat er om Jezus meer van nabij na te volgen en over te gaan van de oude mens, aan het aardse gebonden naar een nieuwe mens, vervuld van de Heilige Geest. De meest eenvoudige manier van vasten die vrij algemeen wordt toegepast is dat men ’s morgens niets eet of drinkt en pas ’s middags (om 14.00 u) voor het eerst iets gebruikt. Tevens hebben we met elkaar gedeeld over het verloop van de vasten in de verschillende landen. In het Oosten van Nigeria, waar onze fraters vandaan komen en dat nagenoeg helemaal katholiek is, zijn de uiterlijke tekenen van het christelijk leven blijkbaar nog zeer sterk in het openbare leven aanwezig. Goede Vrijdag is hierbij een hoogtepunt. Er worden processies gehouden, waarbij het lijden en de kruisdood van Jezus worden uitgebeeld. Hiervoor valt het openbare leven stil en de straten worden afgesloten. Zo was het bij ons voor de processies… heel lang geleden.

Slachtoffer van westerse huichelarij

De ellende in Syrië blijft voorlopig nog voortduren. Regelmatig zijn er zware aanslagen, die niet veroorzaakt worden door enkele onschuldige “gematigde” rebellen die alleen maar wat “kunnen prutsen aan de keukentafel” (zoals onze VRT het destijds voorstelde). Het zijn uiterst gesofisticeerde misdaden, mede gesteund door de geheime diensten van westerse mogendheden, waardoor miljoenen Syriërs plots zonder water, zonder elektriciteit of zonder gas gezet worden. De Amerikaanse senator John McCain komt niet voor niets illegaal naar Syrië (John McCain à nouveau en Syrie, Réseau voltaire, 25 februari 2017). Ondertussen doen deze westerse mogendheden zich op het wereldtoneel voor als de grote weldoeners van de mensheid.
In plaats van de huidige sancties op te heffen en het Syrische volk te helpen zijn leven weer op te bouwen hebben de VS, Engeland en Frankrijk nu een resolutie ingediend bij de UNO veiligheidsraad om nieuwe sancties op te leggen aan Syrië, zogenaamd als straf voor de chemische aanvallen. De grote gifgasaanval in Ghouta, door terroristen in augustus 2013 gepleegd, werd mede door de indieners van de huidige resolutie gepland en gesteund. Ze waren wel in staat om onmiddellijk de schuld te geven aan de Syrische president en zijn leger maar ondanks jarenlange pogingen zijn ze er echter niet in geslaagd enig bewijs van betrokkenheid te leveren. Ondertussen zorgden ze dat terroristen volop chemische aanvallen pleegden waardoor ze rapporten konden maken om hun leugens levendig te houden. Met een schijn van objectiviteit werd dan telkens vermeld dat het gebeurde “wellicht door rebellen zowel als door het Syrische leger” terwijl er nooit één bewijs voor het laatste kon gegeven worden. Trouwens, al die gevaarlijke rommel was al deskundig opgeruimd. En nu maar jammeren omdat Rusland en China hun veto gesteld hebben tegen deze nieuwe sancties. Syrië helemaal trachten kapot te maken, dat verkoopt het westen aan de openbare opinie als de “bevrijding” van Syrië. En een grote menigte blijft dat helaas nog geloven ook. Uiteraard delen allen die Syrië echt willen helpen in dezelfde lastercampagne. Als er iets slechts kan gezegd worden over Rusland, Iran of de Hezbollah komt het in het nieuws. Rusland zou de verkiezingen in Amerika beïnvloed hebben. Duitsland wilde eens met hun gekende “grundsetzlichkeit” Rusland uitborstelen en aantonen hoe zij ook de Duitse politiek beïnvloeden. Een grondig onpartijdig onderzoek wees echter uit dat er geen enkele beïnvloeding kon aangetoond worden. De media repten over dit resultaat geen woord en Angela Merkel wilde onmiddellijk een nieuw onderzoek (Ray McGovern, Interférence, mondialisation.ca, 24 februari 2017). Ondertussen is D. Trump in een gevaarlijke strijd verwikkeld met de duistere machten van de Amerikaanse onderwereld, die kost wat kost het Amerikaanse imperialisme van militaire wereldheerser overeind willen houden. We hopen dat er toch nog iets van zijn eerste inzichten overblijft (Voor wie meer tijd, geduld en interesse heeft dan ik: Dr. Paul Craig Roberts, L’Enjeu pour Trump et nous tous, mondialisation.ca 27 februari 2017; Thierry Meyssan, Le dispositif Clinton pour discréditer D. Trump, Réseau voltaire, 28 februari 2017; Patrick Martin, L’adulation de McMaster et l’effondrement de la démocratie américaine, mondialisation.ca 25 febreuari 2017; Elena Freeland, Confinement planétaire, géoingénierie et “Etat profond”, mondialisation.ca 24 februari 2017).

Ondertussen blijven in Syrië de oppositiegroepen, gesteund door de golfstaten en het westen alle moeite doen om de vredesonderhandelingen tegen te werken. Vooreerst dringen ze voortdurend aan op een uitstellen van de onderhandelingen. Vervolgens willen ze alleen maar praten over de zogenaamde dringende noodzaak van een overgangsregering alsof dit moet beslist worden in Washington, Brussel, Doha en Ryaad. Ondertussen hebben Syrië en Rusland al hun diplomatie nodig om het wezenlijke op tafel te houden: over de efficiënte bestrijding van het terrorisme in Syrië, maar daaraan is het westen niet geïnteresseerd, integendeel (Gatilov: Western draf resolution on imposing sanctions on Syria under pretext of chemical weapons use unacceptable,Sputnik International 27 februari 2017; Maxime Perrotin, Manipulations médiatique: La Serbie hier, La Syrie aujourd’hui, mondialisation.ca, 9 januari 2017). Hoelang gaat deze walgelijke huichelarij nog duren?

Waarom reageren christenen niet?

Wat wij het westen noemen is ontstaan uit de joods-christelijke en romeins-griekse beschaving. Hierbij heeft de Kerk alle landen zien geboren worden en zal ze wellicht ook zien sterven. Alle grote universiteiten zijn als kerkelijke instelling ontstaan. Deze christelijke overtuiging is inmiddels grotendeels verdwenen.
Groepen moslims zijn in onze landen binnen gekomen, zijn in alle lagen en instellingen binnen gedrongen, meestal zonder zich aan te passen en zijn nu al op verschillende plaatsen klaar om de dictatuur van de sharia feitelijk te doen heersen. Een strategie in drie stadia: migratie, infiltratie, installatie. En waar dit nog niet het geval is, worden heel behoedzaam de nodige voorbereidingen getroffen. Het islamisme is bescheiden en onderworpen totdat het de macht kan grijpen. Het probleem hierbij zijn niet de moslims maar de islam als een wereldwijde oorlogs- en veroveringsorganisatie. De golfstaten en grote islamitische organisaties besteden miljarden aan de propaganda om hun islam wereldwijd te doen heersen. Heel de wereldbevolking moet onder een islamitisch kalifaat komen.
De volken die nu al onder de islam leven, worden ”de wereld van de vrede” genoemd, de anderen leven nog in “de wereld van de oorlog”. De islam kan niet aangepast worden, het leven van alle volkeren moet aangepast worden aan de islam. Moslims kennen vrede, de islam kent geen vrede. De islam kent alleen oorlog en onderwerping. En deze sterke islamisatie wordt bevorderd door onze “democratische” wetten, ons multiculturalisme, onze ‘ruimdenkendheid’, een opgeblazen angst voor islamopfobie en anti-racisme. “Verlichte geesten” sporen ons aan om de niet bestaande arabisch-islamitische wortels van Europa te ontdekken en de apostelen van de islam spiegelen ons een gematigde, aan het westen aangepaste islamitische beschaving voor. Inmiddels verdwijnen steeds meer christelijke symbolen, feesten en gebruiken uit het openbare leven om plaats te maken voor een dwingende islamitische cultuur met hun feesten, halalvoeding, ramadanpraktijken enz. Klokkentorens zwijgen en verdwijnen, het aantal minaretten groeit. Wie denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen kan de verpletterende realiteit vinden in het boek dat we al eerder vermeld hebben: Philippe de Villiers, Les cloches sonneront-elles encore demain? Albin Michel, 2016. Onze geestelijke leegte wordt nu in versneld tempo ingevuld door de veroveringsstrategie van de islam. Als wij al zouden beginnen met de meest elementaire regels van gelijkheid en anti-racisme toe te passen, zou er al heel veel opgelost zijn. Moslims uit landen waar christenen hun geloof niet mogen beleven, mogen dat hier ook niet. Moslimlanden die de bouw van kerken niet toestaan mogen ook hier geen moskee’s bouwen. Dit komt helaas niet eens ter sprake. Het is door onze “democratische” wetten zelf dat wij in eigen land door de islam worden gekoloniseerd.

Het eigenlijke probleem is dat wij onze christelijke wortels en beschaving verloochenen. Welnu, de vasten is een goede gelegenheid om een tegenbeweging op gang te brengen. Laten we eens kijken wat wij niet alleen persoonlijk maar ook als christelijke gemeenschap kunnen doen. Het mag gerust beginnen met een kleine groep overtuigde christenen. Beginnen we met ons eigen Vlaamse land, dat eens doordrongen was van het christelijk geloof en leven. Daardoor is Vlaanderen groot geworden. Trouwens, onze zo hoog geprezen sociale zekerheid is uit niets anders ontstaan dan uit een diepe christelijke overtuiging van enkele moedigen (jawel, pastoors, zusters, leken) die een kas hielden voor de meest behoeftigen of onderwijs en verzorging gaven aan hen die in de maatschapij toen verwaarloosd werden. We moeten een gezonde christelijke fierheid herwinnen. Op verschillende plaatsen in onze steden en dorpen staat er nog een Calvarie: een groot kruis met Maria en Johannes. Laten we ze onderhouden en er af en toe een gebed bidden, een wake houden of een kruisweg. Er zijn zovele mooie kapellen die opgefrist kunnen worden om plaatsen te worden van eenvoudig gebed en zegening in het maatschappelijk leven. Wat Clem de Ridder (+2013) dichtte en door Emiel Hullebroeck (+1965) op muziek werd gezet, zongen Vlamingen decennia lang uit volle borst: “Hoge Vrouwe in de hemel… Zo was Vlaandr’en: hoofs, eenvoudig en devoot. Kersten van geloof en zeden bleef het in zijn hoogste nood. ’t Bouwd’ u tempels en kapellen van de zee tot in de hei, ’t Schilderd’ u in pracht van kleuren, ’t zong u lied’ren in de mei”. Waarom zouden we deze rijke traditie niet verder zetten op onze eigen wijze? ’s Middags luidde het klokje voor de “angelus”, het werk werd onderbroken en het leven viel even stil voor het bidden van “de Engel des Heren”. En hoe heeft kardinaal Cardijn zich niet ingespannen om de “kajotters” aan te moedigen op Goede Vrijdag in de fabriek om drie uur enkele minuten stilte te houden als een gebed en zegen over het werk? Op Sacramentsdag waren er de kleurrijke en levendige processies. We hebben onze diep christelijke dichters en schrijvers zoals Guido Gezelle en Felix Timmermans, onze voorbeelden van sociale inzet zoals priester Wardje Poppe en priester Daens. We hoeven onze idolen niet te zoeken in de goden van de voetbal of bedenkelijke acteurs uit Hollywood of uit een tv-serie, die heel even populair zijn. Of wachten we totdat onze Maria-kapellen en Calvaries bij wet uit het straatbeeld verwijderd worden omdat het (onszelf? en) de moslims stoort die op openbare pleinen op hun matje willen zitten?

Wij christenen moeten aangemoedigd worden om de diepe rijkdom van het christelijk geloof te ontdekken en te beleven. Moslims moeten geholpen worden om bevrijd te worden van de mens- en God-onwaardige elementen van de islam. Het is de taak van de christenen om het christelijk geloof te verkondigen aan de moslims en de beweging “Jezus voor moslims” ter harte te nemen.

Voor een cultuur van het leven

Er is nog een andere strijd waarvoor onze inzet dringend vereist is. Het is een strijd die letterlijk op leven en dood gevoerd wordt. Wereldwijd zijn er sterke krachten die abortus als gewone vrijblijvende praktijk willen aanvaardbaar maken, terwijl het moord is op een weerloos ongeboren kind en bovendien een geestelijke verwoesting bewerkt bij allen die er bij betrokken zijn.
Het begon allemaal met de invoering van de contraceptie. In Frankrijk gebeurde dit door minister Lucien Neuwirth op de dag gewijd aan de moord op de onschuldige kinderen in Bethlehem: 28 december 1967, onder impuls van de grootmeester van de Loge, Pierre Simon en Amerikaanse organisaties zoals RockefellerFoundation en Population Council. In België werd de pil wettelijk op 9 juli 1973 met de bedoeling abortus te voorkomen. De werkelijkheid is echter precies het omgekeerde: meer contraceptie veroorzaakt meer abortussen. Inmiddels had het Hoogste Gerechtshof in Amerika het trieste vonnis geveld in de beroemde rechtszaak “Roe tegen Wade” op 23 januari 1973, waardoor abortus “een recht” werd. Jane Roe, in werkelijkheid Norma McCorvey, werd de icoon van abortus. Op 14 februari 2017 heeft het Europees parlement een resolutie aangenomen die de landen oproept beduidend meer financies te geven voor abortus omdat D. Trump beslist heeft dat de internationale organisaties geen geld meer mogen krijgen voor abortus. En nu op 2 maart 2017 hebben de Nederlandse en Belgische minister van ontwikkelingssamenwerking in Brussel een conferentie gehouden om geld in te zamelen en de doodscultuur nieuw leven in te blazen (waartegen al geprotesteerd werd: http://belgicatho.hautetfort.com/archive/2017/03/01/citizengo-mobilise-contre-la-conference-internationale-des-d-5916344.html). Het Nederlandse abortusschip “Women on waves” is gisteren in de haven van Guatemala toegekomen om abortussen uit te voeren die daar verboden zijn.Tenslotte is het afraden van abortus op internet in Frankrijk al strafbaar: 2 jaar gevangenis en 30.000 € boete!

Toch groeit er ook een sterke weerstand, waarover we ons verheugen en die we met al onze mogelijkheden willen steunen. Obianuju Ekeocha, voorzitster van de “Cultuur van het leven in Afrika” spreekt van de “dictatuur van de rijke schenkers”. Westerse landen (Nederland, België, Canada, Denemarken, Zweden…) willen abortus promoten in Afrika. Hun geld gaat niet naar voedselhulp, watervoorziening of Afrikaanse fondsen. Ze vragen zelfs niet wat de Afrikanen zelf verlangen. Welnu, de Afrikanen vragen hulp voor meer veilige bevallingen! En Rusland herleeft. In volle sovjetperiode werd al in 1920 abortus gelegaliseerd en massaal toegepast. Helaas zit deze prakijk nog diep ingeworteld maar er is een ommekeer bezig. In de geest van “oecumene en solidariteit” hebben de orthodoxe en katholieke Kerk besloten samen te werken tegen abortus en voor de verdediging van het leven. Hierover heeft het Patriarchaat van Moscou eind januari een internationaal seminarie gehouden en Kerk in Nood steunt dit gezamenlijk initiatief. Ook de regering doet haar best. Minister van volksgezondheid, Veronika Skvortsona heeft allerlei maatregelen genomen om abortus af te raden en prijst zich gelukkig dat abortus in 2016 reeds met 13% gedaald is. Verheugend is ook het hele verhaal te vernemen van Norma McCorvey, de fameuze Jane Roe van het bekende hoger vermelde proces. In haar boek “Won by love” onthult ze hoe heel het proces één manipulatie was vanwege haar advocaten die carrière wilden maken en verder hoe zij zich tot het katholicisme bekeerde en een fervente verdedigster werd van het leven tegen abortus. Zo werd ze in feite een icoon van de pro-vita-beweging. Ze stierf op 18 februari 2017 op 70-jarige leeftijd. Moge de Heer van alle leven haar opnemen in Zijn Licht en moge zij voorspreekster zijn voor ons. En dan de “40 Days for life”, (https://40daysforlife.com/) een boeiende vastenactie! Gedurende de vasten, nl van 1 maart tot 9 april (Palmzondag) worden in 340 steden in de VS en 30 elders, dag en nacht gebedswaken gehouden voor abortuscentra. Is het niet de moeite om dit op een of andere wijze ook in ons land na te volgen?

Tenslotte nog een aansporing voor hulpbisschoppen en priesters, waarvoor ik op dit ogenblik alleen uit mijn geheugen kan putten. Lang geleden mocht ik in Den Haag een priesterretraite leiden. Op de laatste dag was de hulpbisschop van New York, Mgr. Vaughan in het land. Vrienden vroegen hem of hij geen getuigenis wilde geven voor de priesters en voorgaan in de slotviering. En zo gebeurde het. Hij bracht een ernstige én grappige boodschap. Als professor theologie was hij voorheen eerder een afstandelijke intellectueel, maar vrouwen van de ”Rescue”-beweging hadden hem over de brug geduwd, zo zei hij. En hij deed mee met het bidden voor een abortuscentrum. Samen met de anderen werd hij door de politie opgepakt en moest zich voor de rechter verantwoorden. Deze vroeg hem of hij zich dan niet bewust was van zijn bijzondere verantwoordelijkheid als bisschop. Hij antwoordde dat hij van zijn voorganger een ring gekregen had waarop drie personen stonden die alle drie veroordeeld en gedood werden, niet door een terroristengroep maar door het wettelijk gezag, terwijl ze niets anders deden dan getuigen van de waarheid: Jezus, Petrus en Paulus. Tot ons priesters zei hij dat wij eigenlijk nog best van al in de gevangenis kunnen zitten omdat we geen directe verantwoordelijkheid hebben voor een gezin met vrouw en kinderen. En een hulpbisschop heeft niet de eindverantwoordelijkheid van een bisdom en is dus vrijer dan de bisschop-ordinarius zelf. Lakoniek voegde hij er aan toe: ondertussen gaat ons werk wel even door… en onze wedde trouwens ook!

Reeds in de achtste eeuw vóór onze tijdrekening zei de profeet Jesaja al duidelijk namens God wat een authentieke vasten is en wat een waarachtige religieuze weerstand voor christenen betekent: “Is dit niet het vasten zoals Ik het verkies: boosaardige boeien staken, de strengen van het juk losmaken, de geknechte de vrijheid hergeven en alle jukken door te breken. Is vasten niet dit: uw brood delen met wie honger heeft; arme zwervers opnemen in uw huis; een naakte kleden die ge ziet en u niet onttrekken aan de zorg voor uw broeder?” (Jesaja 58, 6-7).

Heer Jezus, geef ons een grote creativiteit en moed om U na te volgen, op een wijze die onze tijd nodig heeft en die deze doodscultuur verandert in een cultuur van het leven, tot uw glorie en tot ons heil.

P.S. Het bericht van vorige week kun je weer lezen, deskundig opgesmukt met de video’s:http://www.golfbrekers.be/een-verslag-uit-syrie-zonder-poco-bril-17/

Deze link naar een Duitse TV geeft een hele reeks getuigenissen over de schandelijke manipulatie van het nieuws over Syrië, eindigend met een getuigenis van mijnentwege: https://www.kla.tv/9981

Pater Daniel

---

Bron: E-mail van Pater Daniël 

In een toespraak tot het EU Fundamental Right Collogium in mei 2016 zei de vicevoorzitter Europese Commissie Frans Timmermans dat Brussel er alles aan moet doen om monoculturele staten uit te wissen, en het proces van omzetting naar de multiculturele diversiteit bij iedere afzonderlijke staat wereldwijd te versnellen. De toekomst van de mensheid, aldus Timmermans, […]

via De ondergang van Europa. — Gerard de Boer

---

 

Syrië, vrijdag 24 februari 2017

Goede Vrienden,

Vorige woensdag was het dertig jaar geleden dat de Congregatie voor de geloofsleer de instructie “Donum vitae” uitgaf. Met heldere principes worden hierin het leven en de waardigheid van de mens verdedigd, wat evenwel door menig gezaghebbende toen werd afgewezen. Inmiddels is de moderne maatschappij nog dieper aan het wegzakken in het moeras van een doodscultuur. Er is nood aan mensen met een gezond inzicht, een goed hart en een sterke ruggengraat om weerstand te bieden en een cultuur van het leven op te bouwen.

In Syrië blijven IS en al Nusra erg actief al kan het leger steeds meer gebied beveiligen. Of willen sommige grootmachten dit land met behulp van de terroristen door een lange oorlog geheel uitputten? Ze zullen de weerstand van het volk niet kunnen breken. Ook op wereldvlak lijkt de alleenheerschappij van de VS en het westen ten einde te lopen, al blijven de oude machten bijzonder sterk. Rusland zal een hoofdrol spelen in een post-westerse wereld.

P.S. Iedere week komen er wel een of meer e-mails van mensen die vragen of ze deze berichten mogen ontvangen. Deze week kwamen er niet minder dan 61 e-mails van mensen die vroeger deze berichten onrechtstreeks ontvingen en nu vragen om zelf op de lijst te mogen staan en rechtstreeks berichten te ontvangen. Graag gedaan. Ik hoop dat ik ze er allemaal netjes bijgevoegd heb. Zoniet, laat het maar weten.

Van harte, Pater Daniel

---

Uit het leven van de gemeenschap

Tijdens de eerste helft van de week hadden we nog te lijden onder een koudegolf met het nare gevolg van bevroren waterleidingen in de nieuwbouw. Oud nieuws voor jullie, telkens nieuw voor ons. Een gast uit Libanon die twee dagen bij ons verbleef vooraleer hij naar Aleppo vertrok om daar te helpen, hebben we in de refter te slapen gelegd bij het houtvuur, om te vermijden dat hij verkleumd van de kou zou moeten vertrekken. De tweede helft van de week was het weer iets zachter en vooral, de zon scheen ’s morgens heerlijk. Een andere gast, een jonge Fransman kwam een week om zich voor te bereiden op het doopsel. We hebben de eerste stappen in het geloof met hem kunnen zetten. Voor ons, die het christelijk geloof met de moedermelk hebben meegekregen is het een onbekend gegeven: een gewone westerling die geen weerstand heeft tegen het christelijk geloof maar er ook geen enkel contact mee gehad heeft, noch van zijn ouders, noch van zijn opvoeding, noch van zijn omgeving. Zelf zegt hij laconiek: “c’est la France”. Was Frankrijk niet “de oudste dochter van de Kerk?”. Tenslotte hebben we de avond voor zijn vertrek hartelijk afscheid gevierd. We zouden met de fraters pannekoeken bakken op het houtvuur. Het plezier van de hele onderneming was minstens even aangenaam als het eten zelf. De pannenkoeken waren eerder kleine aangebrande broodjes en… ze waren eetbaar.

Gedurende het tweede deel van de week was het tijdens de lange voormiddag erg aangenaam werken op het terrein. De zon geeft heerlijke warmte en daar hoeven we niets voor te doen. In de late namiddag, de avond, ’s nachts en ’s morgens is het wel echt koud. Dan hebben we ons houtvuurtje, maar daarvoor moeten we op het terrein flink wat hout zoeken en zagen. Ondertussen wel bereiden we ons voor op de grote vasten.

De grote schande van de Amerikaanse (en westerse) pers

Volgens Stephen Kinzer zal de berichtgeving over de oorlog in Syrië de geschiedenis ingaan als “een van de meest beschamende episodes in de geschiedenis van de Amerikaanse pers”, aldus het opinie-artikel The media are misleading the public on Syria in de krant Boston Globe, 18 februari 2017. Neen, deze man is geen voorvechter van een anti-Amerikaanse beweging en geen vertegenwoordiger van een alternatieve pers, maar een sterreporter van The New York Times. Hij doceert journalistiek en buitenlands beleid aan de Northwestern University van Chicago. Hij is een voorbeeld van een gewone, goede kritische journalist. De selectieve manier waarop de Amerikaanse en westerse pers berichten, vindt hij verontrustend. “De media misleiden het publiek over Syrië”. Vooral de nieuwsberichten over Aleppo neemt hij op de korrel. “Gematigde rebellen” die Aleppo hadden “bevrijd” blijken in werkelijkheid wreedaards te zijn, die de bevolking terroriseerden, op brutale en niets ontziende manier zodat de bevolking het Syrische leger als echte bevrijders verwelkomde. De meeste Amerikaanse (en westerse) media berichten precies het omgekeerde van wat er echt aan het gebeuren is. Van de mensen wordt verwacht dat zij hopen op een overwinning van een oprechte coalitie van Amerika, Saoedi’s, Turken, Koerden en de ‘gematigde oppositie’. Dit vindt hij onzin. Hij is mild voor het Amerikaanse volk, dat niet beter weet. De schuld van deze leugens ligt bij de media. De berichten worden geschreven in de redactielokalen in Washington en journalisten gaan hun informatie halen bij het Pentagon, het ministerie van buitenlandse zaken, het Witte Huis en de “experts” van denktanken. Van al Noesra wordt gezegd dat het rebellen en “gematigden” zijn maar niet dat het al Qaida is. Saoedi-Arabië zou “vrijheidstrijders” steunen terwijl het in werkelijkheid de hoofdsponsor is van IS. Ondertussen wordt al wat Rusland, Iran of Syrië doen, als negatief beschreven. En het is deze leugenachtige, officiële berichtgeving die de situatie in het Midden-Oosten verergert. De onwetendheid van het Amerikaanse volk is niet groter dan die van andere volken maar wel veel gevaarlijker, want ze heeft gevolgen voor een interventie. Wanneer een man met zulk gezag op deze wijze schrijft, mogen we aannemen dat de kloof tussen de waarheid en de berichtgeving over Syrië in de mainstream-pers zo groot geworden is het ze hopelijk onhoudbaar wordt. De erkenning van de waarheid zal Syrië helpen op zijn weg naar vrede.

Misleidende gevoeligheden

In het westerse “correcte” denken op maatschappelijk en politiek gebied blijven enkele grote gevoeligheden leven. Een daarvan betreft de Syrische president en het Syrische leger. Je moet vooral ieder positief woord in hun richting vermijden. Zelfs journalisten die nu stilaan de gruwelen van de terroristen schoorvoetend erkennen, voelen zich nog altijd verplicht er bij te voegen dat “het Syrische regime” een vreselijke dictatuur is. Als ze dat niet doen, komt heel hun artikel ongeloofwaardig over, want “iedereen weet dat” (behalve de Syrische bevolking zelf!). De media zijn er in geslaagd om de Syrische president als de echte zondebok af te schilderen, zonder dat daarover kritisch wordt nagedacht. Een zondebok is iemand die door iedereen wordt verafschuwd en waar niemand persoonlijk contact mee heeft. Om dat levendig te houden krijgen we op cruciale momenten van die nep-rapporten zoals onlangs van Amnesty International over de gevangenis hier in de buurt. En voor een journalist lijkt het heerlijk te zijn iemand te kunnen afschilderen als een bewonderaar van de Syrische president. Die man is dan voor goed afgebrand. Daar is geen verdere commentaar meer bij nodig.

Bij het bezoek van onze Belgische delegatie met parlementariërs en journalisten aan Syrië hebben ze ook ons klooster bezocht, zoals we eerder vermeld hebben. Het was toevallig een zonovergoten morgen. De journalist van onze VRT wilde een interview. En wat was de eerste vraag? Luister: Jij bent een fan van Assad? En ziehier ongeveer hetgeen ik heb gezegd, aangevuld met wat ik wilde zeggen: Als ik openlijk zeg dat ik er tegen ben dat onze Belgische premier Michel door terroristen wordt vermoord, ben ik dan een fan van Michel of een geheim agent van het “Belgische regime”? Ik ben een christen en christenen behoorden altijd tot de meest loyale burgers in de maatschappij, zelfs in het Romeinse Rijk, maar ze werden daarvoor niet beloond. Zij kregen de schuld van al wat er misliep, omdat ze met de afgodenverering niet wilden meedoen. Welnu, de Syrische regering is een volkomen wettig gekozen regering en de president wordt door alle lagen van de bevolking meer dan ruimschoots gedragen. Wat is het probleem als men het wettig gezag erkent en verdedigt, ook al heeft het zijn eigen gebreken en onvolmaaktheden? De tweede vraag ging dan over de Syrische burgeroorlog, waarbij ik nog eens probeerde uit te leggen dat er nooit een burgeroorlog van binnenuit geweest is en ook niet zal komen. Van buitenaf wordt geprobeerd een zogenaamde burgeroorlog uit te lokken. Kortom, voor de VRT wellicht een “onbruikbaar” interview. Het is, meen ik ook (nog) niet uitgezonden.

Een tweede gevoeligheid betreft Rusland en zijn president. Ook in hun richting laat je best openblijk geen enkele waardering merken of al wat je zegt wordt als “gekleurd” en “eenzijdig” afgewezen. Je moet het huidige Rusland zien met alle misdaden van het verleden, dan pas kom je objectief over. Dan kun je ook de huidige “politiek correcte” mening steunen: Rusland is de grootste bedreiging, staat klaar om de Baltische staten binnen te vallen, is de schuld van de ellende in Oekraïne en heeft brutaal de Krim geannexeerd… Dat de NAVO tegen zijn belofte in alle landen van het voormalige Warschaupact heeft “geannexeerd” alsook enkele voormalige Sovjetrepublieken en delen van Joegoslavië, wordt niet gezegd. Dat ze een staatsgreep gepleegd hebben in Oekraïne wordt ook verzwegen. En dat de prins van Kiev, Vladimir in de 10^e eeuw op de Krim werd gedoopt wat het begin werd van het christelijk Rusland is al lang vergeten. Als de NAVO zich nu agressief op de stoep van de voordeur van Rusland wil neerzetten is het nogal logisch dat Rusland reageert!

Misschien heeft de “officiële” westerse afkeer van Rusland of de russofobie, een diepere grond dan het verlangen naar een militaire overheersing, namelijk een diep ingewortelde jaloezie die uiteindelijk tot geweld leidt (met een knipoog naar René Girard, in Frankrijk gedurende heel zijn leven afgewezen en nu, na zijn dood geprezen als de “meest originele denker van de laatste honderd jaar”!). Het sterke Rusland met zijn gigantische energiebronnen en zijn top-technologie, herrezen uit het puin (en het ongekende goede) van de Sovjet-Unie, wordt voor het zwakke westen ondraaglijk. Bovendien respecteert Rusland, in tegenstelling tot het hele westen, in de Syrische oorlog het internationaal recht en het charter van de UNO. In de geopolitiek heeft het nu de leiding, die het ruimschoots verdient. Rusland lijkt ook de enige grootmacht die zelf trouw blijft aan zijn christelijke waarden en de christenen daadwerkelijk beschermt. Ongeveer 200 gebouwen, die tijdens het communisme staatseigendom geworden zijn, werden al terug overgedragen aan het Russisch orthodox patriarchaat en vele honderden gebouwen zullen nog volgen. Het voormalige “museum van het atheïsme” in St Peterburg dat vanaf 1937 het “museum van geschiedenis en kunst” werd, wordt nu teruggegeven aan de orthodoxe kerk en in zijn oorspronkelijke waardigheid hersteld, namelijk als indrukwekkende kathedraal van St Jakob, de derde grootste van Europa (na St. Pieter in Rome en St. Paul in Londen). Het is precies het omgekeerde van wat er in heel het westen gaande is.

Het wordt tijd dat het westen zich bevrijd van zijn dodelijke fantasieën (o.a. over Syrië) en zijn even verwoestende ideologieën los van de werkelijkheid (globalisatie, nieuwe wereldorde, multiculturalisme, landen zonder grenzen en mensen zonder identiteit). Ideologieën sterven, de werkelijkheid blijft. Terwijl in onze landen de opening gevierd wordt van een nieuwe mega-dancing of een mega-winkelcentrum, wordt in Rusland een nieuwe kathedraal ingewijd of de iconostase van een nieuwe kerk. In plaats van een agressieve jaloezie te voeden, zouden we eerder beschaamd moeten zijn. Ja, van het goede in Syrië en in Rusland kunnen we nog heel veel leren, tot spijt van wie het benijdt.

 

De capitulatie van Trump?

De verkiezingsoverwinning van Donald Trump gaf ons grote hoop terwijl anderen zich blauw ergerden. Doorheen zijn impulsieve en soms botte uitspraken konden we merken dat hij de vernietigende nieuwe wereldorde niet wilde dienen, dat hij de uniepolaire wereld waarbij Amerika tegen alle internationaal recht in willekeurig landen kon ontwrichten voor eigen politieke belangen, niet genegen was. Hij bleek naar samenwerking met andere grootmachten te willen streven in plaats van provocatie en de agressie steeds meer op te drijven. De NAVO noemde hij bij haar naam: een verouderde instelling. Zij had al een kwart eeuw moeten opgedoekt zijn, nl. toen het Warschaupact ontbonden werd. Juist toen zijn de VS begonnen hiervan een oorlogsmachine te maken. Hij juichte de Brexit toe. Hij schold de grote nieuwsankers uit voor leugenaars. Hij zou het menselijk leven verdedigen vanaf de ontvangenis. En dit laatste heeft hij ook gedaan, zoals we al vermeld hebben. Geen geld meer om abortus te promoten. Prima. Al de rest schijnt nu plots op losse schroeven te komen. Wij hadden gehoopt dat de opbouw van de “nieuwe wereldorde” als een soort “Vierde Rijk van het ultra liberale fascisme” (Jean-Yves Jézéquel, Bilan de la situation en Europe, mondialisation.ca, 23 februari 2017) met Trump zou stilvallen om  plaats te maken voor een meer  rechtvaardige wereld. Van deze nieuwe politiek zou Michael Flynn, adviseur voor de nationale veiligheid de centrale figuur zijn. Hij moest echter al op13 februari ontslag nemen. In de overgangsperiode, vlak voor dat de nieuwe president aantrad had hij blijkbaar een vriendschappelijk telefoongesprek met de Russische ambassadeur Sergey Ivanovich  Kisleya over het eventueel opheffen van de sancties. De CIA maakte er een soort misdaad van staatsspionage van. En Trump aanvaardde het ontslag. Daarna gaven toppolitici van de administratie Trump allerlei verklaringen, tegengesteld aan de vroegere uitspraken van Trump. De VS zouden een trouwe bondgenoot blijven van de NAVO, Rusland wordt verantwoordelijk geacht voor de onrust in Oekraïne, moet de Krim teruggeven en van samenwerking lijkt er geen sprake meer te zijn. Ondertussen is de NAVO een waanzinnige oorlogsvoorbereiding tegen Rusland aan het opbouwen, ook met kernwapens, zoals nooit voorheen (Manlio Dinucci over de “gewapende vredesduiven” van Europa: https://ilmanifesto.it/le-colombe-armate-delleuropa/). En zo kan senator John McCain, de uitgesproken verdediger van de IS én van een oorlog tegen Rusland, illegaal zijn vrienden komen bezoeken in Syrië en Irak. We zijn geen politiek analist en willen er ons niet in verdiepen (zie volgende paragraaf). We stellen ons slechts een aantal vragen. Zijn er in het Pentagon en de inlichtingendiensten zulke grote krachten dat zij de imperialistische overheersingspolitiek kunnen verderzetten? Is Trump onbekwaam of onwillig om zijn beloften na te komen of speelt ook hij het spel van de “nieuwe wereldorde” gewoon mee, met zijn eigen nuances?… We hopen dat er teminste iets mag overblijven van de oorspronkelijke verwachtingen. Als zijn verkiezing een protest was van een groot deel van het Amerikaanse volk dat de corruptie en huichelarij van een elite beu is, dan mogen we hopen dat dit protest niet zal verdwijnen met een eventueel verraad van D. Trump.

Inzicht, hart en ruggengraat

Een halve eeuw geleden schreef paus Paulus VI zijn encycliek Populorum progressio (26 maart 1967). In volle euforie van de “golden sixties” gaf hij flinke kritiek op de consumptiemaatschappij en het liberale kapitalisme, stelde dat de universele bestemming van de aardse goederen vóór het privaat bezit gaat en dat er in plaats van rivaliteit een samenwerking moet komen, als in een gemeenschap van volkeren. Als nieuwe naam voor vrede noemde hij de ontwikkeling. Kortom, hij wees er op dat het gaat om het heil van de mens, van iedere mens, van heel de mens en van alle mensen. Om het gouden jubileum van deze encycliek te vieren hebben de Belgische bisschoppen reeds deze verklaring uitgegeven: Populorum communio, 26 maart 2017. Zij hernemen de inspiratie van de encycliek en vullen deze aan met de tekenen van deze tijd en het huidige kerkelijke leergezag. Zij willen christenen aansporen als verantwoorde burgers te reageren, solidariteit te betonen en de armen te integreren. Zij beseffen dat er achter de façade van democratie dikwijls dictaturen schuilen, geleid door een elite die het belang van enkelen dienen. Een politiek van oorlog en geweld leidt naar een wereldanarchie, terwijl we een gemeenschap van volkeren moeten zijn waarbij respect heerst voor ieder. Dit vraagt een weg van grondige verandering. De moeilijkheid bij deze soms rijke kerkelijke teksten is dat de band met de werkelijkheid niet wordt opgemerkt.

Toen ik eens met verlof was in België kwam een groepje vrome gelovigen na de eucharistieviering naar me toe en een van hen zei: “Het is toch wel erg hé, die houding van de Russen!” Ik voelde het aan alsof ik door de grond zakte. Rusland had juist weer zijn veto gesteld tegen een militaire invasie in Syrië en deze vrome mensen begrepen niet dat het daardoor Syrië van de vernietiging gered had.

Het is niet onze bedoeling om zonder meer commentaar te geven op wat er in de maatschappij gebeurt. We willen bijdragen tot een verantwoordelijkheidszin en tot de opbouw van een samenleving die op gezonde fundamenten gebouwd is. Als christen en als priester richt ik mij uiteraard vooral tot christenen. Ik ben ook fier op het christelijke geloof, het mooiste en rijkste goed op aarde, omwille van Jezus Christus, de Messias van Israël, de Zoon van God en de enige Redder van alle mensen. Ik waardeer evenwel ook verschillende “anders-gelovigen” die zich inzetten voor de waarheid en die de waardigheid van de mensen verdedigen. We trachten “de tekenen van de tijd” te zien en te begrijpen. Een nauwkeurige ontleding van de politiek en geopolitiek laten we aan anderen over. We willen een goed globaal inzicht verwerven om tot enig wijs inzicht en overzicht te komen. Een opstapeling van weetjes leidt nog niet tot wijsheid. Hetgeen gebeurt, beoordelen we vervolgens in het licht van het Evangelie en van de menselijke waardigheid. Wanneer God in de samenleving niet wordt erkend, wordt ook de mens niet in zijn diepe waardigheid erkend. Tenslotte willen we ook aansporen opdat ieder vanuit zijn/haar mogelijkheden zich hiervoor zou inzetten: blijf trouw aan de waarheid, plaats u aan de kant van de verdrukten en onschuldige slachtoffers, huil niet mee met de wolven in het bos om een wereldwijde vernietigende oorlogsmachine te dienen. Mogen er steeds meer mensen komen met een gezond inzicht, een goed hart en een stevige ruggengraat. Zij kunnen zorgen voor de weg van de verandering, waar de Belgische bisschoppen in hun huidige verklaring naar verlangen. Mogen wij actieve bouwers worden van het Rijk Gods op aarde, tot Zijn glorie en tot heil van de mensen.

P.S. 1. Ik wil hier hulde brengen aan de Russische ambassadeur bij de UNO, die deze week geheel onverwachts overleed. Door zijn zesmaal opgeheven arm (vijfmaal gesteund door China) heeft hij verhinderd dat Syrië het lot van Libië zou ondergaan. Heer, neem hem op in uw blijvende Vreugde, waar geen veto geldt voor het eeuwig geluk.

2. Wij hopen dat de Belgische bisschoppen volgend jaar eveneens een sterke verklaring zullen uitgeven om het gouden jubileum te vieren van de encycliek Humanae vitae, eveneens van Paulus VI, 25 juli 1968. Hiermee zou de dubbelzinnige verklaring met theologische acrobatie van de Belgische bisschoppen (- 1) van 30 augustus 1968 hersteld kunnen worden.

Pater Daniel

---

Per email ontvangen van Pater Daniel