André Vingt-Trois, kardinaal en aartsbisschop van Parijs, wond er afgelopen week tegen zijn gelovigen geen doekjes om: islamisten die aanslagen zoals in Nice en de katholieke kerk in Normandië plegen, aanbidden een ‘god van de dood’, die hij vergeleek met de in de Bijbel genoemde afgod Moloch, aan wie eveneens mensen werden geofferd. De kardinaal deed zijn felle uitspraken tijdens een herdenkingsdienst voor de Franse priester Jacques Hamel, die afgelopen week werd onthoofd door twee moslimterroristen.

(..) ‘Zij wikkelen zichzelf met religieus vertoon om hun dodelijke project te verhullen,’ zei de kardinaal over de islamitische terroristen. ‘Zij willen ons een god van dood bekend maken, een Moloch die zich verheugt in de dood van een mens, en die het paradijs belooft aan degenen die in zijn naam moorden. Ze kunnen niet verwachten dat de mensheid buigt voor hun waanidee.’

Christenen zouden tegen deze wanhoopsboodschap het evangelie van hoop moeten zetten, aldus Vingt-Trois. Deze boodschap van hoop bracht priester Jacques Hamel toen hij wreed werd afgeslacht op het altaar van Allah. ‘Het is deze hoop die Oosterse christenen overeind houdt als ze moeten vluchten voor (moslim)vervolgingen, en in plaats van hun geloof af te zweren ervoor kiezen alles achter te laten.’

Angst is volgens de aartsbisschop een slechte raadgever, omdat wij daardoor het kwaad niet meer met het goede kunnen weerstaan. Hetzelfde geldt echter voor de politieke correctheid in Europa, dat ‘uit angst om te beledigen, om niet mee te gaan met de wijze waarop ‘nette’ mensen denken en spreken, (ons) het zwijgen oplegt.’

Ouders in Europa zijn hierdoor bang geworden om hun waarden over te dragen aan hun kinderen, en ‘de elite zwijgt over al het abnormale gedrag, en legitimeert daardoor dat wat abnormaal is.’ De druk om anderen vooral niet te beledigen – bij uitstek moslims – heeft ‘geleid tot lafheid en het loslaten van plichtsgevoel, en een ongezond conformisme’ aan het politiek-correcte denken, dat ons ertoe wil dwingen om ‘anderen maar niet te ergeren, zodat er geen conflicten, agressie of geweld ontstaat.’

Zelfs het uitdragen van een bepaalde mening buiten het gewenste politiek-correcte plaatje wordt steeds minder geaccepteerd door de politieke (en media) elite in Europa. De kardinaal zei het niet rechtstreeks, maar de goede verstaander begreep onmiddellijk dat deze chantage vrijwel uitsluitend afkomstig is van de islam en van Europees ‘links’.

Hij riep de gelovigen dan ook op om trouw en moedig te blijven, en kracht te vinden in God – de God van liefde, wel te verstaan. Daarom besloot hij met de volgende Bijbeltekst uit Jeremia (15:20-21): ‘Zij zullen tegen u strijden, maar u niet overwinnen; want Ik ben met u om u te helpen en te bevrijden, spreekt de Heere. Ja, Ik zal u bevrijden uit de hand der bozen, u verlossen uit de vuist der geweldenaars.’

Bronnen: Xandernieuws en  Breitbart

Syrië, vrijdag 29 juli 2016, door pater Daniel

Ditmaal wil ik een soort testament schrijven in het licht van de apostolische aansporing Amoris laetitia van paus Franciscus (19 maart 2016). En opdat het  voor iedereen duidelijk zou zijn, schrijf ik het eerst in de vorm van een sprookje voor kinderen en daarna  geef ik uitleg voor grote mensen.

Jezus voor moslims

De grote groep jongeren uit Qâra die we vorige vrijdag op bezoek kregen wilde gans de dag bij ons blijven en een flink deel wenste ook de eucharistie bij te wonen. Dikwijls komen moslims (en christenen!)  in en uit. Deze keer was een dertigtal jongeren op tijd in de kerk en bleef tot na de mis. We vierden juist het feest van de hl. Maria Magdalena. Paus Franciscus heeft  deze “gedachtenis” tot een liturgisch  “feest “ verheven. Uiteindelijk verdient zij het ook: zij is de “apostel van de apostelen” omdat zij door Jezus naar de apostelen gestuurd wordt om van zijn verrijzenis te getuigen (In de byzantijnse liturgie noemen ze haar “de gelijke van de apostelen”). Het evangelie dat de vurige liefde van deze voormalige zondares voor Jezus uitdrukt, was bijzonder geschikt om een uitgebreid sermoen te houden voor deze moslimjongeren. En ze luisterden ook heel aandachtig. Na de eucharistie kwamen verschillende jongeren vragen om hen te zegenen. Meer nog, enkele jongens  en meisjes vroegen een kruisje om om te hangen en dit kruisje te zegenen en de meisjes hingen het over hun hoofddoek… (terwijl in Frankrijk moslimjongeren een priester onthoofden!) Dat is voor soennitische jongeren niet gewoon. Het is alsof ze diep in zich nog het bewustzijn dragen van hun christelijk geloof. Eens  was ook dit dorp helemaal christelijk. Hoe dan ook, geleidelijk groeit er steeds meer openheid voor het christelijk geloof. Het is onze taak moslims te helpen bevrijden van de islam en hen het ware geloof in Jezus te verkondigen.

De groep van ‘n 20-tal gehandicapten uit Qâra komt voortaan tweemaal in de week, nl. op dinsdag en donderdag van ongeveer 10.00 u tot in de vroege namiddag. We eten dan samen. De vrijwilligers helpen mee het eten klaarmaken en opdienen. Nu bereiden ze zich voor om deel te nemen aan een sportwedstrijd voor gehandicapten in Damascus. Zij (en wij natuurlijk ook) spreken fier over “Olympische Spelen”! Er is echter nog heel wat werk aan de winkel.

Een mooi sprookje …  (voor kinderen)

 In het begin schiep God hemel en aarde met al wat er op is:  het land, de bergen en  de zee,  bloemen, planten en  dieren. De hemel maakte Hij als een grote feesttent met de zon, de maan en al de sterren als lichtjes.  In het Oosten maakte Hij een mooie tuin met bomen vol lekkere vruchten. Hij schiep de eerste mens, Adam. Omdat Adam eenzaam was en van de dieren zag dat ze  niet waren zoals hij, schiep God Eva, die wel helemaal  was zoals hij.  God had netjes  alle leven in tweevoud  gemaakt: mannelijk en vrouwelijk en zo bezaten planten, dieren en mensen   een geheime levenskracht waarmee ze zich zelf konden vermenigvuldigen. Alleen aan de mensen gaf Hij verstand  en vrije wil, een bewustzijn en een geweten, waardoor ze wisten wat voor God goed of slecht is.  Zij waren dan ook op heel bijzondere wijze het beeld van God zelf, die de Bron is van alle leven en kennis. Ze leefden ook in grote vriendschap met God. God is Eén in Drie: een Gemeenschap van  Vader, Zoon en heilige Geest, die zichzelf totaal geven aan elkaar. God wilde dat de mensen ook in zulk een warme familie zouden leven.  Adam en Eva  waren beide naakt maar schaamden zich niet. Zij waren gelukkig  en zagen in elkaar, als in een spiegel,   de schoonheid van God. Adam zei vol vreugde tot Eva: “Wat ben je mooi mijn liefste, geheel voor mij gemaakt en ook ik wil helemaal van u zijn”. Zij waren aan elkaar gelijk maar hadden elk toch verschillende eigenschappen om elkaar te helpen.   De man was sterk genoeg om een huis te bouwen en de  vrouw kon kinderen baren.  Voor hen en hun kinderen had God deze tuin gemaakt. Zij mochten  van alles genieten en van alle vruchten eten, behalve van de  boom van goed en kwaad. Zij mochten het kwaad niet goed noemen en het goede kwaad, want dan zouden ze sterven.  “Als je de vruchten daarvan eet, zul je sterven”, zo waarschuwde  God hen.

Nu  zwierf er in die tuin een  vijand rond, die duivel en Satan heet. Hij was heel jaloers op God en kon ook niet verdragen dat de mensen gelukkig waren.  Daarom ging hij naar Eva en verleidde haar om niet de lekkere vruchten van de andere bomen te eten, maar juist van die ene boom van goed en kwaad. Precies wat God zo duidelijk verboden had. Hij maakte haar wijs dat ze dan gelijk zou worden aan God.  Dat vond Eva geweldig en droomde er al van zef God te worden. Zij at van de boom en liet ook Adam daarvan eten. Helaas, hiermee hadden zij zich losgemaakt van de  liefde van God  en waren medewerkers van de duivel  geworden. Plots werd alles duister en triestig omdat zij nu afgekeerd waren God  waren en medewerkers van  Satan. Adam en Eva schaamden zich nu voor elkaar omdat ze naakt waren. Zij waren geen spiegel meer van  God, maar zochten in elkaar hun eigen slechte begeerten. Ze wilden baas zijn over de ander  en de ander voor zichzelf gebruiken. Bovendien schoten in de tuin plots  overal distels en doornen op, zodat de mens hard moest werken om nog vruchten te laten groeien.  God beloofde  dat Hij eens alles goed zou maken, zodat de mens weer gelukkig kon zijn, maar niemand wist hoe Hij dat zou doen.

De duivel kende nog een andere sluwe list om de mens weg te trekken van God en ongelukkig te maken. Aan Adam en Eva  had God een blijde opdracht gegeven: Wordt één lichaam en laat kinderen geboren worden. En midden in de tuin had God de boom van het leven geplaatst met de wetten van de schepping. Wanneer man en vrouw elkaar liefhebben en samen één lichaam worden, dan zou God er  voor zorgen dat er een kindje  geboren werd. In het huwelijk had God  de liefde van de  ouders samengebracht met de geboorte van een kindje. In onze tijd  heeft de duivel de mensen wijsgemaakt dat ze veel vrijer en gelukkiger  zijn  als er geen kindjes geboren werden. En zo liet de duivel de mensen pillen uitvinden die de kinderen in de  schoot van hun moeder  zouden doden. De mensen noemden dat contraceptie.  Hoewel de mensen steeds rijker leefden werden ze toch steeds ongelukkiger en ze wisten zelf niet waarom, maar de duivel wist het wel.  Deze pillen maakten gezonde moeders ziek. Ze brachten vele gevaarlijke ziekten mee, zoals kanker. En na een tijdje vonden ouders het niet meer leuk samen  één lichaam te zijn wanneer er toch geen kindjes  geboren worden. Mannen en vrouwen verveelden zich en lieten elkaar in de steek. Ook wilden mannen met mannen plezier  maken en vrouwen met vrouwen.  Vele mensen  dachten  alleen maar aan zichzelf en hielden helemaal niet meer van kinderen. En zo komt het dat er overal  steeds meer oude mensen zijn en steeds minder vrolijke, spelende kinderen. Dat maakte het leven saai en koud.

God had in het begin al beloofd  de mens te helpen en terug gelukkig te maken. Dat heeft Hij gedaan met Jezus, Zijn eigen Zoon. Daarom werd Jezus in Bethlehem geboren uit de heilige Geest en de maagd Maria. Hij stierf op het Kruis uit liefde voor ons. Daarmee heeft Hij de zonde,  de dood en de duivel verslagen. Zonde, dood en duivel blijven voorlopig nog wel kwaad doen maar wanneer Jezus helemaal aan het einde  van de tijd terugkeert zal Hij ze voor goed vernietigen. Daarop bereiden wij ons nu al voor door het goede voorbeeld van Jezus te volgen en niet het kwade van de  duivel. Door in Jezus te  geloven en Hem lief te hebben kunnen ook wij nu al de zonde en de duivel overwinnen.  Toen Jezus nog op aarde leefde, koos Hij vrienden  die Hij apostelen noemde.  En Petrus stelde Hij aan als het hoofd van de  groep. Zij moesten  de mensen de weg van het geluk en van het Evangelie leren, om klaar te zijn wanneer Jezus terugkomt. Van deze apostelen en van Petrus zijn onze bisschoppen en de paus van Rome de opvolgers. Ze hebben in Rome een grote samenkomst gehouden om de ouders te helpen terug gelukkig te worden en te houden van kinderen.  En dat kan als ze Jezus navolgen. De mensen mogen dan de  duivel niet meer geloven en  ze mogen de pillen van de contraceptie, die kinderen doden, niet meer gebruiken.  Kinderen moeten in de gezinnen opnieuw welkom zijn, dan zal er weer vreugde onder de mensen zijn. Dit heeft paus Franciscus ook in een brief geschreven aan de christenen van heel de wereld.

Contraceptie ontmaskerd (voor volwassenen)

 Wanneer iemand dorst heeft en een vriend reikt aan die persoon een heerlijke frisdrank aan waarvan zij niet weten dat het vergif is, dan treft geen van beiden enige schuld. Niettemin zal het vergif zijn werk doen. Wanneer iemand weet dat het vergif is en daarmee een uiterst winstgevende handel weet op te zetten, is hij zwaar schuldig.

De voorbije halve eeuw werd noch in de  geneeskunde, noch in de filosofie, noch in de theologie ernstig nagedacht over wat contraceptie eigenlijk is. Het commercieel succes was te geweldig. Farmaceutische bedrijven maakten fabelachtige winsten. Massaal en wereldwijd werd “de pil” gebruikt, ook door gelovigen. Over het wezen van de huwelijksliefde zoals Vaticanum II had uitgewerkt, werd ook nauwelijks  nagedacht. En de vraag wat contraceptie eigenlijk is, kwam nog minder ter sprake. Alle aandacht ging naar de “efficiëntie” van de contraceptie. Het leek nu  vooral nodig een goede verantwoording te geven voor contraceptie. Vanuit de geneeskunde kwam de meest gunstige informatie,  overvloedig en welwillend door de farmaceutische industrie zelf verstrekt. En de theologen wedijverden met elkaar om op de meest spitsvondige wijze contraceptie moreel aanvaardbaar te verklaren.  De zwaargewichten van het begin, die het schot voor de boeg losten,  zijn nu al overleden. Zij waren nog heel voorzichtig door bv. te stellen dat contraceptie voor een voltooid gezin in bepaalde omstandigheden moreel aanvaardbaar zou kunnen zijn. Hiermee veroorzaakten ze echter een sneeuwbaleffect. Pupillen van de  grote meesters draafden door en verheerlijkten nagenoeg onbeperkt contraceptie door te stellen dat het een morele plicht is aan tienermeisjes contraceptie te geven.  We zijn nu een halve eeuw later en het wordt tijd dat we eens  nuchter gaan nadenken.

Op lichamelijk gebied is contraceptie een ontwrichting en onderdrukking van het uiterst subtiel organisme van de  vruchtbaarheid, dat het leven van iedere vrouw iedere dag ten diepste beïnvloedt. Het is eigenlijk ziek maken wat gezond is. Is dat de taak van de geneeskunde? En is het niet al te naïef te verwachten dat een dergelijk radicaal ingrijpen zonder zware gevolgen voor de lichamelijke én psychische gezondheid zou  kunnen blijven? Of dat zulk een massaal gebruik geen invloed zou hebben op het milieu? Verpletterende studies tonen nu het tegendeel aan. Reeds bij de komst van de  allereerste “pillen” waren er biologen die hierop wezen, maar hun stem werd helemaal niet gehoord. Ondertussen heeft de WGO in 2005 oestrogenen en progestagenen, de twee bestanddelen van iedere contraceptieve pil, gerangschikt bij de gevaarlijkste kankerverwekkende stoffen voor de mens.

Ook op menselijk vlak is er iets heel ergs mis. Contraceptie is in feite de verwerping van de persoonlijke verantwoordelijkheid voor eigen daden. Welnu, de persoonlijke verantwoordelijkheid is de kern  van de waardigheid van het menselijk handelen. Door te zeggen dat iemand niet verantwoordelijk is voor zijn doen, ontneemt men die persoon de eigenlijke waardigheid in zijn leven. Wie niet verantwoordelijk is voor het kwade dat hij doet, kan ook niet verantwoordelijk zijn voor het goede dat hij doet. En dat is zowat de grootste veroordeling die men over iemand kan uitspreken. In elk geval bewerkt contraceptie een doorbraak voor andere vormen van verwerping. Abortus is het verwerpen van de verantwoordelijkheid voor het ouderschap. Sterilisatie is een verminking. De fameuze Germaine Greer zei hiervan destijds dat het zo iets is als bij iemand, die een bril nodig heeft de ogen uitsteken. En “in vitro” is een praktijk die thuis hoort in de dierengeneeskunde, maar  de mens onwaardig is. Ook de beslissing voor euthanasie is een vorm van verwerping van verantwoordelijkheid voor eigen leven. Men acht zichzelf niet in staat of niet waardig om  eigen leven of dat van anderen tot het einde toe zo goed en zo waardig mogelijk te dragen en zelf te beëindigen, zelfs  niet met behulp van alle moderne middelen.

Theologisch is contraceptie een verwerping van een ingrijpende natuurwet en een onveranderlijke goddelijke wet. God heeft de boom van het leven geplant. In de natuurlijke huwelijksdaad zijn  de twee betekenissen van eenwording en voortplanting onafscheidelijk voor altijd met elkaar verbonden. We kunnen dit vergelijken met de voeding. Van eten en drinken mogen we genieten. Tegelijk dienen voedsel en drank echter voor ons levensonderhoud. Deze twee eigenschappen, het lichamelijk genot en het levensonderhoud horen onafscheidelijk bij elkaar. En de eenwording en de voortplanting in de ene huwelijksdaad zijn  nog veel ingrijpender met elkaar verbonden.

Tot de weinigen die hierover wel nagedacht hadden, behoorden o.a. Jerôme Lejeune, beroemd geneticus te Parijs (+ 1994) en ontdekker van het “mongolisme”, dr. Siegfried Ernst (+ 2001), voormalig voorzitter van de Lutherse synode van Baden-Württemberg, de  aartsbisschop van Krakow,  Karol Woytila, de latere Paus Johannes Paulus II (+ 2005) en paus Paulus VI (+ 1978). Hun eenzame strijd en die van vele anderen  is nu beloond door de gezinssynodes (2014-2015) en de apostolische aansporing Amoris laetitia.  Helaas, een rabiate vrijzinnige  die heel goed wist wat contraceptie werkelijk betekende, was Pierre Simon (+ 2008),  tweemaal grootmeester van de Franse loge en gedurende decennia de voornaamste raadgever voor de gezinspolitiek in Frankrijk met veel invloed over de grenzen heen. Hij zag in  contraceptie de hefboom, waarmee hij meende alle traditionele christelijke gezinswaarden uit hun voegen te kunnen  lichten. Helaas heeft hij grotendeels gelijk gehad.

In de Kerk werden tot heden bittere discussies gevoerd over de vraag of contraceptie al of niet moreel aanvaardbaar is. Voor alle oprechte christenen is deze discussie voorbij. De recente synodes over het gezin en de apostolische aansporing Amoris laetitia hebben deze discussie eindelijk en voor goed afgesloten. Zij stellen ondubbelzinnig dat de encycliek van Paulus VI Humanae  vitae (1968) en van de apostolische aansporing van Johannes  Paulus II Familiaris consortio (1981) dringend (her)ontdekt moeten worden en dat de natuurlijke methoden voor vruchtbaarheidsbeheersing moeten aangemoedigd worden.  Tijdens de gezinssynodes hebben deskundigen uit de medische wereld hierover indrukwekkende getuigenissen gegeven. Verder wordt verwezen naar de “theologie van het lichaam” van Johannes  Paulus II. Ziedaar de nieuwe geest die onze cultuur kan  omvormen tot een cultuur die weer open staat voor het leven. De nieuwe perspectieven liggen in de profetische geest van Humanae  vitae, de natuurlijke vruchtbaarheidsmethoden (zoals het wetenschappelijke en efficiënte “Sensiplan®” voor België en Nederland) en de rijke “theologie van het lichaam”. Voorwaarde is wel dat onze bisschoppen en hun clerus, onze theologen en de  verantwoordelijken voor de gezinspastoraal zelf doordrongen zijn van deze  op de christelijke openbaring gesteunde visie, en ze ook moedig durven verkondigen tegen een openbare opinie in, die deze  visie bijzonder hardnekkig blijft bestrijden. En als er dan nog enige steun zou komen vanuit een moedige, waarheidlievende of christelijke pers, dan zal er werkelijk een nieuwe cultuur van het leven  ontstaan, waar iedereen beter van wordt.

Pater Daniel

Katholiek Nieuwsblad van 29/7/16 publiceerde op twee bladzijden metmooie fofo’s ons artikel “Amoris laetitia en de herontdekking van een profetische encycliek”, waarin we getracht hebben een  gefundeerd en evenwichtig inzicht te geven in deze recente apostolische aansporing (+ 31 (73) 61234 80; zoe@katholieknieuwsblad.nl). Op onze website, Franse uitgave, vind je hiervan een Franse uitwerking: Amoris laetitia, Joie et espérance de l’amour conjugale: www.maryakub.net/2016/07/27/joie-et-espérance-de-l-amour-conjugale/

Bron: per email ontvangen

Syrië, 29 juli 2016, door Pater Daniel

Goede Vrienden,

De Franse president heeft gezworen dat hij de aanslag van de terroristen op de nationale feestdag (14 juli) in Nice zou wreken. Wat doet hij? Op 19 juli laat hij het Syrische dorp Tukhar aan de Turkse grens bombarderen, waarbij 164 onschuldige burgers (mannen, vrouwen en kinderen) worden gedood! Dat is de anti-terroristenstrijd van de internationale coalitie onder leiding van Amerika (reken daarbij nog de 1513 burgerdoden die deze coalitie al gemaakt heeft!) En op 26 juli wordt de Franse priester Jacques Hamel van 86 jaar, die in de kerk van St-Etienne-du-Rouvray de Eucharistie vierde, door salafisten uit eigen streek onthoofd. Hoe kan Frankrijk, dat aan Qatar en Saoedi-Arabië verkocht is, nu de salafistische moskeeën sluiten? Ondertussen vieren meer dan een half miljoen jongeren de Wereld-Jongeren-Dagen in Krakau en trachten wij hier in vrede te leven met moslims die gelukkig beter zijn dan hun geloof, waarvan het doel uiteindelijk niets anders is dan alle ‘andersgelovigen’ doden.
We moeten blijven bidden en ijveren voor de vrede in Syrië en vooral in Aleppo waar het voor sommigen iets beter wordt en voor anderen dramatisch blijft.

Ontvangen per email

“De Franse priester Hamel is een martelaar die ons lijden draagt en die de wereld de bevrijding van het evangelie schenkt,” zegt Georges Abou Khazen.

Apostolisch vicaris Georges Abou Khazen © Weltkirche

De tragische dood van Jacques Hamel, de bejaarde Franse priester die werd vermoord terwijl hij de eucharistie opdroeg, behoort tot de omvangrijke geschiedenis van het christelijke martelaarschap, waartoe ook de recente martelaren van de Oosterse Kerken behoren, zegt Georges Abou Khazen ofm, apostolisch vicaris van de katholieken van de Latijnse ritus vanuit de Syrische stad Aleppo. Khazen waarschuwt dat de dood van de priester door enkelingen en bepaalde groepen dreigt uitgebuit te worden. Hij waarschuwt in het bijzonder voor diegenen die hier politiek voordeel trachten uit te halen.

Ultiem offer

Het christendom heeft het martelaarschap doorheen de eeuwen steeds als de grootste daad van het geloof beschouwd. Daarom worden de martelaren niet enkel betreurd, maar ook gevierd. Zij verlossen ons en zij redden de wereld.

Martelaren nemen ons lijden op hun schouders in de naam van Jezus en brengen tijdgenoten de verlossing die ons door Jezus wordt geschonken. Georges Abou Khazen.

Westerse kortzichtigheid en eigenbelang

De apostolische vicaris is kritisch voor het westen: Jarenlang probeerden wij als bisschoppen uit het Midden-Oosten tevergeefs westerse machten te waarschuwen voor hun steun aan groepen fanatici die jihadistische ideologieën nastreven. Ik merk nu de felle reacties die de islam identificeren met deze fanatieke groepen, die verblind zijn door een ideologie van haat en dood. 

Bron: Fides en Kerknet 

Met paus Franciscus in het land, rijst in Polen ook de vraag of de Poolse bisschoppen zich zullen inzetten voor de “nieuwe evangelisatie” waarvoor de post-synodale exhortatie Amoris Laetitia pleit. Een Poolse aartsbisschop diende de pers al van repliek en zei dat de hertrouwde gescheidenen in Polen de Communie niet (zullen) kunnen ontvangen.

“Een toonaangevende Poolse bisschop heeft gezegd dat de Communie niet aan hertrouwde gescheidenen kan worden gegeven”, schrijft La Stampa. “Pas uren na de ontmoeting tussen de Poolse hiërarchie en de paus, verwierp aartsbisschop Stanislaw Gadecki het voorstel om – na persoonlijke overweging – de Communie aan hertrouwde gescheidenen te geven, iets waarvoor paus Franciscus in Amoris Laetitia pleit.”

“Dit (het vraagstuk omtrent de ‘Communie voor hertrouwde gescheidenen’, nvdr) kan niet worden opgelost in een kwestie van twee minuten of zelfs een paar jaar”, zegt Gadecki. “Dit is een pad dat de priesters en de leken samen moeten bewandelen, wetend dat als een huwelijk geldig werd voltrokken, er geen redenen zijn om hertrouwde gescheidenen de Communie te geven.”

De aartsbisschop wees erop dat paus Johannes Paulus II er in zijn exhortatie Familiaris Consortioop wees dat hertrouwde gescheidenen “als broeder en zuster” moeten leven.

“Hij legde uit dat Amoris Laetitia de voorstellen van de Poolse hiërarchie in overweging heeft genomen, zijnde dat ‘de waarheid van het Evangelie betekent dat we Christus Zijn afkeer van scheidingen niet moedwillig kunnen negeren.’ Maar aartsbisschop Gadecki citeerde ook het gedeelte van de tekst waarin wordt gesteld dat Rome en het magisterium niet over alle morele, doctrinaire en persoonlijke vraagstukken kunnen beslissen. Dit, zo voegde hij eraan toe, laat de Poolse bisschoppen toe om te bepalen welke richtlijnen ze zelf willen volgen.”

“De heilige vader zegt dat de algemene wetten moeilijk in ieder land kunnen worden opgelegd. De paus spreekt over decentralisatie, wat betekent dat de conferenties in individuele landen de pauselijke encyclieken zelf zouden kunnen interpreteren, volgens hun eigen religieuze en culturele situaties.”

“De paus ontmoette de Poolse bisschoppen woensdagavond in de kathedraal van Krakau. Er stond een toespraak van de paus op het programma, maar er had in de plaats een ‘informele dialoog’ plaats. De paus gebruikte ontmoetingen met de bisschoppen tijdens recentelijke bezoeken aan Mexico en de Verenigde Staten om ze aan te moedigen om een andere pastorale strategie toe te passen.”

[N.B. De H. Maagd Maria beloofde ooit dat landen als Portugal en Polen het geloof nooit zouden verliezen…]

Bronnen: La Stampa en Restkerk