Auteur: Beheerder Website

Videos vom letzten Sommer…

Die Videos:

Einstiegssketch

Lobpreis 2    Lobpreis 3

Lobpreis 4     Lobpreis 5

Lobpreis 6    Lobpreis 7

Lobpreis 8    Lobpreis 9

Lobpreis 10

Ga naar: jugendtreffen.at

In elk bisdom vindt er in de Goede Week zo een viering plaats. De priesters hernieuwen hun wijdingsbeloften aan de bisschop maar ook worden de oliën gezegend en gewijd. Misschien leveren we dit jaar eens een extra inspanning om die viering bij te wonen.

In dit woordje wil ik eens stilstaan bij de drie soorten olie die we in de Kerk gebruiken. Elk van die oliën heeft zijn eigen werking. Het zalven met oliën wil bij elk Sacrament duidelijk maken dat de Heer met de mens die gezalfd wordt persoonlijk bezig is.

Er is de catechumenenolie, de olie voor de doopleerlingen, de olie die gebruikt wordt vóór het Doopsel. Volwassen doopleerlingen worden in een aparte plechtigheid in de tijd voor het Doopsel, met deze olie gezalfd. Deze olie wordt ook gebruikt in de doopplechtigheid voor kinderen. In het gebed dat de priester of de diaken daarbij bidt komt duidelijk naar voren dat dit de beschermende olie van de Kerk is. Zoals we ons bijvoorbeeld insmeren met zonneolie om ons te beschermen tegen de stralen van de zon, zo bidden we dat het kind beschermd mag zijn tegen de Kwade: “De kracht van Christus, de Heiland, moge je beschermen en sterken. Als teken daarvan zalven we je met de olie in de naam van onze Heer, de Gezalfde, die leeft en heerst in de eeuwen der eeuwen. Amen.”

Er is ook de ziekenolie, deze wordt gebruikt voor het Sacrament van de Ziekenzalving. Het is de genezende olie van de Kerk. Zoals we zalf of olie gebruiken om een wonde te laten genezen of een huid die schraal is te verzachten, zo wordt bij het Sacrament van de Zieken gebeden om genezing. De Heer geneest! De priester zalft de zieken op het voorhoofd en in (of op) de handen en bidt daarbij: “Moge onze Heer Jezus Christus, door deze heilige zalving en door Zijn liefdevolle barmhartigheid u bijstaan met de genade van Zijn Heilige Geest. Amen. Moge Hij u van zonden bevrijden, u heil brengen en verlichting geven. Amen.”

De derde olie is de belangrijkste olie, het Chrisma. Deze olie verwijst bij uitstek naar Jezus Christus, de Gezalfde, dit wil zeggen gezalfd met Gods Geest. Het is olie en de bisschop vermengt die olie in de Chrismamis met reukwerk. Het Chrisma wordt gebruikt bij de Sacramenten die men in het leven maar 1 keer kan ontvangen: het Doopsel, het Vormsel en het Priesterschap. Deze Sacramenten geven een onuitwisbaar merkteken op de ziel. Het is de sterkende olie van de Kerk. Door de zalving met Chrisma ontvangen wij bijzonder de kracht van de Heilige Geest. Zoals sportmensen hun benen insmeren met olie om goed een wedstrijd te kunnen lopen, zo wordt men gezalfd opdat men levenslang sterk zou staan als gedoopte, gevormde, als priester. De zalving met Chrisma gebeurt bij die Sacramenten telkens op een andere plaats: bij het Doopsel is het op de kruin van het hoofd, bij het Vormsel op het voorhoofd en bij het Priesterschap in de handen. Bij het Doopsel bidt de priester of de diaken: “De almachtige God, Vader van onze Heer Jezus Christus, heeft je bevrijd van zonde en het nieuwe leven gegeven door water en de Heilige Geest. Hij zalft je met het chrisma van het heil. Daardoor behoor je tot het volk van God en word je voor altijd lidmaat van Christus, die gezalfd is tot priester, koning en profeet. Amen.” Bij het Vormsel zalft de bisschop of zijn vertegenwoordiger met het Chrisma en bidt daarbij: “Ontvang het zegel van de Heilige Geest, de Gave Gods”.

door pastoor A. Penne, www.priesterpenne.be

Deze zomer is er van 25 tot 30 juli 2015 een internationale sessie voor iedereen in Paray-le-Monial: ouderen, jongeren, singles, gezinnen, tieners, jongeren, priesters, toegewijden enz. Deze wordt georganiseerd door de Gemeenschap Emmanuel. Op het programma staan: inleidingen die je geloofsleven verdiepen, workshops die je leven raken, lofprijzing en aanbidding met duizenden mensen tegelijk en natuurlijk: veel gezelligheid met de Nederlandse en Vlaamse groep! Er is Nederlandse vertaling, een eigen NL kinderprogramma en een vertaald tienerprogramma. Van harte welkom om met ons mee te gaan! Opgeven kan via: http://www.emmanuelnederland.nl

Word jij misdienaar of acoliet…?

Petrus zal mijn naam noemen…

De afgelopen dagen hoorde ik op de radio het liedje Viva la vida van Coldplay, youtube.com/watch. Naast het leuke melodietje is alleen een zin blijven hangen, een zin die verschillende keren terugkeert in het liedje: I know Saint Peter will call my name, (youtube.com/watch, liedje met tekst). ‘Ik weet dat de heilige Petrus mijn naam zal noemen’.

Dat zinnetje zette me aan het denken want dat zinnetje verwijst het Leven na dit leven, waar wij als christenen op vertrouwen. We kunnen ons van de Hemel weinig voorstellen. We gebruiken beelden die we kennen. Een van die beelden is dat Petrus bij de Hemelpoort staat. We halen dat uit de woorden die de Heer tot Petrus heeft gesproken: ‘Ik zal je de sleutels geven van het koninkrijk der hemelen, en wat je op aarde bindt zal ook in de hemel gebonden zijn, en wat je op aarde ontbindt zal ook in de hemel ontbonden zijn’.

Als ik uitvaarten regel, dan valt me dikwijls op dat mensen nooit met elkaar hebben gesproken over hoe ze de dood zien. Zelfs in gezinnen waar een dierbare lang ernstig zien is geweest, heeft men over alle aspecten van de uitvaart en de begrafenis gesproken maar niet hoe men tegen de dood aankeek. Toch apart dat mensen na zo lange jaren samen en nadat men vele malen in familie- en vriendenkring dierbaren ten grave heeft gedragen, dat men daar nooit over sprak. Is het bij ons wel zo? Weet ik van mijn partner, van mijn ouders of dierbaren hoe ze de dood zien en weten zij hoe ik de dood zie?

De afgelopen tijd beluisterde ik enkele verhalen van hoe jonge ouders het aan hun kinderen uitleggen. ‘Opa is in een heel diepe slaap gevallen. Hij is nu voor ons een sterretje geworden’, is een manier van ouders om over blijvende verbondenheid te spreken. Voor kinderen is het niet gemakkelijk om het verschil tussen lichaam en ziel te maken. Een oma vertelde me onlangs dat kleinkinderen hadden gevraagd: ‘Oma, als opa een sterretje in de hemel is, waarom komen we dan naar het kerkhof?’. Deze oma had het opgelost door te zeggen: ‘Ja, opa is een sterretje maar hier hebben we een steen gezet en bij die steen kan iedereen aan opa komen denken’.

Een mooi beeld hoorde ik onlangs ook bij jonge ouders. De kleinkinderen waren bij het hele rouwproces betrokken, oma was thuis op bed opgebaard en toen was er de uitvaart en de begrafenis. De ouders hadden tegen de kleintjes verteld: ‘Op het kerkhof zetten we de kist met oma op het graf. Dan gaan wij naar de koffietafel en ondertussen komt Jezus oma ophalen, neemt oma mee en legt de bloemetjes mooi neer op de plek waar oma met Jezus is meegegaan. Er zal dan ook een kruis staan als een teken dat oma nu bij Jezus woont en van daar een sterretje voor ons is’. Na de koffietafel waren de kleintjes zo verwonderd geweest hoe mooi de bloemetjes door Jezus waren neergelegd.

Ik vond het een mooi verhaal om de kinderen iets te proberen te vertellen wat eigenlijk niet onder woorden te brengen is. Een manier om te vertellen dat wie in Jezus gelooft, eeuwig zal leven en te getuigen van Zijn Woord: In het Huis van Mijn Vader is ruimte voor velen. Ons leven gaat bij Hem door in een andere vorm. Ons lichaam sterft en vergaat. Onze ziel, het eeuwige van de mens, keert naar God terug om daar het loon naar het voorbije leven te ontvangen. Wat verwacht ik als mijn lichaam het begeeft, als ik met mijn leven naar de Heer ga en Sint-Petrus bij de Hemelpoort mijn naam zal noemen?

pastoor A. Penne, Priesterpenne.be

Een banale brief

Uit; Pastoralia, februari 2015, nummer 2.

In december waren sommige media ontroerd te vernemen dat ik op zes mei een brief zal schrijven aan de Heilige Vader om mijn taak van aartsbisschop van Mechelen-Brussel ter beschikking te stellen. Al die emoties waren totaal overbodig, want dit jaar zullen ongeveer honderd bisschoppen een gelijkaardige brief schrijven naar aanleiding van hun 75ste verjaardag, zoals dat voorzien is door het kerkelijk recht (can. 401 § 1). Het komt alleen de paus toe om dit ontslag te aanvaarden of te weigeren.

Omdat gewone nieuwsberichten niet interessant zijn voor de media, hebben sommigen die toekomstige brief willen interpreteren als een duidelijk teken van ontmoediging of teleurstelling of zelfs als de uitdrukking van onenigheid met paus Franciscus! Wat een verbeelding …

Sommige journalisten vroegen me of ik hoopte dat mijn mandaat enkele jaren zou verlengd worden, zoals dat voor aartsbisschoppen dikwijls het geval was onder de pontificaten van Johannes Paulus II en Benedictus XVI. Ik heb geantwoord dat ik dat niet hoopte. De hoop van een christen en van een priester richt zich immers op iets veel belangrijkers dan de verlenging van zijn mandaat. Men heeft daaruit geconcludeerd dat ik niet hoop op een verlenging en dat ik onmiddellijk mijn ontslag wil krijgen. Alsof de zin ‘Ik hoop niet dat .. .’ synoniem is van ‘Ik hoop van niet .. .’. Welnu, de hoop van een christen en van een priester is niet zozeer om snel met pensioen te kunnen gaan dan wel om lang actief te blijven in zijn zending. Maar ik constateer dat media mensen niet echt uitblinken in logica, ook al hebben ze van taal en woorden hun beroep gemaakt …

Om kort te zijn: ik vraag aan mijn confraters en aan de gelovigen van het bisdom om zich niet te laten meeslepen in ongegronde veronderstellingen. Wat ik vooral hoop – in deze en in tal van andere kwesties – is dat de wil van God zich in mijn leven zou verwezenlijken en dat ik voldoende vrij zou zijn om met een gelijkmoedig hart de beslissing van de Heilige Vader, welke die ook zal zijn, te aanvaarden. De rest is onbeduidend en tijdverlies.

Op dat vlak apprecieer ik enorm de woorden van paus Franciscus die zijn confraters, kardinalen, bisschoppen en priesters eraan herinnert dat ze noch eeuwig noch onvervangbaar zijn, waarbij hij elke geest van carrièrisme en menselijke ambitie ontmoedigt bij bedienaren van de Heilige Kerk. Wie oren heeft hij luistere!

Tot slot: tot het ogenblik dat mijn ambt in Mechelen-Brussel zal eindigen, zal ik me met al mijn krachten inzetten voor mijn taak, met hetzelfde enthousiasme en dezelfde dankbaarheid als vandaag. En wanneer het ogenblik aanbreekt om van elkaar afscheid te nemen, zal ik mijn priesterschap – voor de tijd die me op deze aarde zal resten – met dezelfde ingesteldheid en dezelfde hoop beleven.
+ André-Jozef Léonard Aartsbisschop van Mechelen-Brussel

Kinderkoor Watoto Nederland: http://www.watotonederland.nl/

Oh What Love Dutch from Watoto on Vimeo.

1 John 3:1 says, “See what kind of love the Father has given to us, that we should be called children of God; and so we are.” In 2015, Watoto brings you the triumphant story of children who were once orphans. Through worship music, they share their journeys to redemption to demonstrate that God desires to be a loving father to all mankind. Check out the renown Watoto Children’s Choir in an all new production, ‘Oh What Love’, coming to a location near you, starting January 2015.