Auteur: Beheerder Website

Roberto Mattei (1948) is een gerenommeerd kerkhistoricus en de auteur van o.a. in de Duitse vertaling Das Zweite Vatikanische Konzil: Eine bislang ungeschriebene Geschichte. Waarin hij de tot nu onderbelichte geschiedenis van Vaticanum II schrijft: hoe een minderheid de meerderheid wist te bespelen.

Misschien zullen historici eraan herinneren dat in 2014 op het St. Pietersplein de tango gedanst werd, terwijl de christenen in het Nabije Oosten vermoord werden en de Kerk voor de afgrond van een schisma stond. Dit klimaat van lichtvoetigheid en lichtzinnigheid is in de geschiedenis niet nieuw. In Carthago, zo memoreert Salvianus van Marseille (rond 400-475), werd er gedanst toen de Vandalen aan de veroveringen begonnen. En in Sint-Petersburg waren, naar het bericht van de Amerikaanse journalist John Reed, theaters en restaurants nog steeds overvol, toen de Bolsjewieken de macht al gegrepen hadden. De Heer, zo leert de Heilige Schrift, “heeft hun ogen verblind” (Joh. 12, 27-41).

Het eigenlijke drama van onze tijd zijn niet de aanvallen van buitenaf maar het mysterieuze proces van de zelfvernietiging van de Kerk die nu zijn uiterste consequentie bereikt nadat Paulus VI er voor de eerste keer over geklaagd had in de zijn beroemde toespraak tot het Lombardisch seminarie op 7 december 1968. De zelfbeschadiging is geen fysiologisch proces. Het is een Kwaad waarvoor verantwoordelijken aan te wijzen zijn. En de verantwoordelijken zijn in dit geval die clerici die ervan dromen het mystieke Lichaam van Christus te vervangen door een nieuw organisme dat zonder waarheid en zonder dogma’s onderwerp is van voortdurende evolutie.

Twee dossiers over de situatie van de Kerk

Een indrukwekkend beeld van de situatie wordt ons eind 2014 geschilderd in twee dossiers over de Kerk, waarvan één door het Franse dagblad Le Figaro en het andere door het Italiaanse dagblad La Repubblica gepubliceerd werd.

Le Figaro, een burgerlijk liberale krant, rechts van het midden, wijdde de decemberbijlage van het Figaro Magazine aan de “Guerre secrète au Vatican. Comment le pape Franϛois bouleverse l’Église” (De geheime oorlog in het Vaticaan. Hoe paus Franciscus de Kerk op zijn kop zet). Het dossier omvat elf pagina’s onder verantwoording van Jean-Marie Guénois, die geldt als een van de meest serieuze en competente vaticanisten.
“Er schijnt na de Synode over het gezin in de herfst van 2014 in de Kerk iets ondersteboven gezet te worden”, schrijft Guénois, “en het groeiend aantal aanwijzingen leidt ertoe dat je je afvraagt: loopt de Kerk niet het risico na de tweede fase van de gezinssynode in een storm terecht te komen?” Guénois onthulde dat onder de kardinalen een “geheime oorlog” aan de gang is die niet tot doel heeft de macht te veroveren. Wat aan de gang is, is een ideeënstrijd en die heeft als belangrijkste strijdpunt de leer van de Kerk over het gezin en het huwelijk. Paus Franciscus wordt er binnen de Romeinse Curie van beschuldigd zijn ambt op een autocratische manier uit te oefenen. De Franse journalist vat dat samen het de woorden: “Quand il tranche, le Pape ne met pas de gants” (als de paus beslist, gebruikt hij geen fluwelen handschoenen).

Het eigenlijke probleem is het kerkbegrip van de paus

Het eigenlijke probleem is echter zijn kerkbegrip dat door de progressiefste stromingen in het Vaticaan beïnvloed is. Volgens Guénois worden de uitkomsten ervan bepaald door drie theologen: de Duitse kardinaal Walter Kasper, de Italiaanse aartsbisschop Bruno Forte en de Argentijnse titulair-aartsbisschop Victor Manuel Fernandez. “En dat trio heeft bij de gezinssynode de lont in het kruitvat gestoken!” Om precies te zijn: Kasper is de stormram voor de toelating van de hertrouwd gescheidenen tot de sacramenten, Forte voor de legalisering van de homoseksualiteit en Fernandez is de leidende figuur in de peronistische volkstheologie.

Guénois interviewde kardinaal Burke bij de bisschoppensynode en deze drukte zich, overeenkomstig zijn aard, glashard uit: “De Synode was een moeilijke ervaring. Er was een richting, die van kardinaal Kasper kan men zeggen, waarbij zich diegenen aansloten in wier handen de leiding van de Synode lag. In werkelijkheid schijnt het zo te zijn dat het tussenrapport (relatio post disceptionem) al vóór de toespraken van de Synodevaders geschreven is! En wel in één richting ten gunste van de positie van kardinaal Kasper. Bovendien werd de kwestie van de homoseksuelen ingevoegd (die op geen enkele manier in relatie met het thema huwelijk staat) door er positieve elementen in te zoeken. Een ander punt dat zeer zorgelijk is: het tussenrapport bevat geen enkele verwijzing naar de Heilige Schrift en ook niet naar de Traditie van de Kerk of naar leeruitspraken van paus Johannes Paulus II over de huwelijkspartners. Dat is heel vreemd. Eveneens het feit dat in het slotrapport de paragrafen over de homoseksualiteit en de hertrouwd gescheidenen zijn blijven staan hoewel ze bij de bisschoppen niet de benodigde meerderheid kregen.” En verder: “Ik ben daarom heel bezorgd en roep alle katholieke leken, priesters en bisschoppen op, zich al van nu af aan tot aan de volgende bisschoppenconferentie ervoor in te zetten dat de waarheid omtrent het huwelijk zichtbaar wordt.”

Sleutelfiguren: Kasper, Forte, Fernandez en Marx

Hoe terecht de zorg van kardinaal Burke is, bewijst de weekbijlage Il Venerdi di Repubblica van 27 december 2014 van het leidende links-liberale Italiaanse dagblad La Repubblica. De bijlage is in zijn geheel gewijd aan een “Onderzoek over de Kerk”: 98 pagina’s met 20 artikelen, waarin “het nieuwe tijdperk van Franciscus tussen tegenstanders, heiligen, vervolgden en zondaars” word beschreven. De sleutelfiguur voor La Repubblica is kardinaal Reinhard Marx, de aartsbisschop van München en Freising die een “opening” voor hertrouwd gescheidenen en homoseksuele paren ondersteunt, het moreel verval in het Westen ontkent en, “de zogenaamde secularisering” ziet als een “noodzakelijke ontwikkeling van de vrijheid”. Woordelijk zei kardinaal Marx verder: “En een vrije maatschappij is volgens de echte visie van het evangelie een vooruitgang”. “Franciscus”, aldus Marx, “wil de Kerk terugbrengen naar de oorspronkelijke kracht van haar getuigenis. Hij heeft een duidelijke voorstelling van wat hij wil, maar hij volgt daarbij geen vooropgezet, vaststaand of persoonlijk plan noch een regeringsprogramma. Hij zendt signalen uit en geeft voorbeelden zoals hij met de gezinssynode gedaan heeft.”

De atheïstische “geest”

Als deel van het dossier biedt Marco Ansaldo een interview met de titel “Franzoni, de revanche van de vroegere rode abt”, waarin Giovanni Franzoni, de voormalige abt van de aartsbasiliek van St. Paulus buiten de Muren, volop de ruimte krijgt. Daarin wordt benadrukt dat de stellingen waarvoor hij veroordeeld werd, lijken op de positie die nu door het Vaticaan wordt ingenomen. Franzoni nam als jongste concilievader aan de beide laatste zittingen van het Tweede Vaticaans Concilie deel, bouwde in zijn abdij een “basisgemeente” en werd daarbij steeds radicaler in zijn marxistische opvattingen met het gevolg dat hij in 1973 als abt moest terugtreden en in 1975 door Paulus VI a divinis gesuspendeerd werd. Franzoni werd in 1976 uit de klerikale stand verwijderd omdat hij de wetten ondersteunde waarmee in Italië zowel de echtscheiding als het doden van ongeboren kinderen in de moederschoot toegestaan werden. Bovendien verklaarde hij publiekelijk op de communistische partij te stemmen. Ondertussen is hij met een atheïstische Japanse journaliste getrouwd, die hij eind jaren in het Sandinistische Nigaragua heeft leren kennen, en is hij een voorstander van de legalisering van euthanasie.

Paus Franciscus en een nieuw priesterschap door gehuwde viri probati en gelaïciseerde priesters

Volgens geruchten zou paus Franciscus de bedoeling hebben een aantal gehuwde leken (de zogenaamde viri probati) tot het priesterschap toe te laten en gehuwde en daarom gelaïciseerde priesters weer tot het priesterschap toe te laten, mensen zoals Franzoni of de voormalige franciscaan en antiglobaliseringstheoloog Leonardo Boff, die momenteel met een vrouw in Brazilië samenleeft. Op 17 december bevestigde Boff, die van de bevrijdingstheologie naar de ecotheologie verhuisd is, tegenover het persagentschap ANSA dat hij de paus op diens verzoek materiaal voor de volgende encycliek toegestuurd heeft. En op 28 december schreef hij in een open polemiek met Vittorio Messori op de Italiaanse internetpagina van “Wij zijn Kerk” onder de titel “Steun voor paus Franciscus tegen een nostalgische auteur” de volgende woorden: “Een open Kerk zoals Franciscus van Rome die wil, is bijzonder belangrijk. Het is noodzakelijk dat zij open is voor het binnendringen van de Geest die door sommige theologen “de fantasie van God” genoemd wordt vanwege zijn creativiteit en zijn nieuwheid, in de samenlevingen van de wereld, in de geschiedenis van de volkeren, in de individuen, in de kerken en ook in de katholieke Kerk. Zonder de heilige Geest wordt de Kerk een log, vervelend instituut zonder creativiteit en op een gegeven moment heeft zij de wereld niets meer te zeggen dan dogma’s en nog eens dogma’s, zonder dat zij hoop en levensvreugde wekt.”

Als een tango klinkt als de echo van de muziek op de Titanic

Wie kan nog ontkennen dat er sprake is van een totale verwarring? De tango die op 17 december ter gelegenheid van de verjaardag van paus Franciscus op het St. Pietersplein gedanst werd, herinnert als een verre echo aan andere muziek: die op de Titanic klonk in de nacht van de grote tragedie. Toentertijd dook de top van de ijsberg plotseling uit de duisternis op en de dansers hadden geen idee van de catastrofe die op handen was. Nu is de ijsberg zichtbaar en er zijn mensen die een toast uitbrengen op de onmogelijkheid van een schipbreuk van het scheepje van Petrus. Veel mensen zijn echter bezorgd en hebben sterk de indruk, zoals kardinaal Burke het zei, dat de Kerk een schip is, dat meer en meer gevaarlijk slagzij maakt. Wij horen bij deze mensen en daarom hebben wij het nieuwe jaar 2015 niet met dans en vuurwerk begroet, maar zijn vastbesloten om aan de oproep van kardinaal Burke gehoor te geven en “ons vanaf nu tot aan de volgende bisschoppensynode ervoor in te zetten dat de waarheid omtrent het huwelijk zichtbaar wordt.”

Bron: http://www.mennenpr.nl/Tango_met_de_paus.html

Commentaar: Pastoor Mennen publiceert nooit iets wat hij niet kan onderbouwen. Bovenstaande is niet een vlot, uit de losse hand, geschreven artikel en het gaat juist over die kernzaak: de Bijbel en de traditie, die nu op losse schroeven worden gezet door de uitlatingen van paus Franciscus. Dat is hetgeen pastoor Mennen in het kielzog van kardinaal Burke de haren ten berge doet rijzen.

Dat de Kerk tot zelfvernietiging komt is niet on-Bijbels en komt tot uiting in de brief aan de Thessalonikenzen met een profetie ontleend aan de profeet Daniël, hier in parafrase (2 Thes. 2:3-4): “De Antichrist zal – voorafgaande aan Christus’ wederkomst – alles wat goddelijk en heilig is bestrijden en zich erboven verheffen, om zich in het Vaticaan als de Messias te laten inhuldigen.” (Er staat: om op de troon in Gods tempel plaats te nemen en zich als God zelf voor te doen.) Door wie anders zal hij worden ingehuldigd dan door de dan zittende paus? In de Boodschap van La Salette (p.7, 3e alinea) staat dat Rome de zetel zal worden van de Antichrist (er staat niet dat hij het hoofd wordt van de Kerk). Als we de thessalonicenzenbrief serieus nemen, dan betekent “de poorten van de hel zullen de Kerk niet overweldigen” op zijn volledige vervulling van Mattheüs 16:18 op de Kerk slaat. Dat de mystieke Kerk, deel van het Lichaam van Christus, nooit ten onder gaat, spreekt vanzelf. We moeten echter onderscheid maken tussen het mystieke lichaam en de zichtbare organisatie.