Auteur: Beheerder Website

Gepubliceerd op Youtube 29 juni 2017

Modern Doopliedje van pastoor Jack Geudens: “Je hoeft niet mooi te wezen. Je hoeft niet mooi te zijn. Alleen een beetje liefde, alleen wat zonneschijn. Een opgewekt gezichtje, en af en toe een lied, een glimlach en een knipoog, meer verlang ik niet”.

by Church Militant  •  December 2, 2017.

A direct contradiction of Canon 915

Church Militant is confirming that Pope Francis has officially approved the interpretation of Amoris Laetitia that opens Holy Communion to the divorced and civilly remarried in some instances, directly contradicting Canon 915 of the Code of Canon Law, arguably making this interpretation binding on the consciences of the faithful.

 

VERTALING 

De nieuwssite Church Militant schrijft dat Franciscus officieel de interpretatie van Amoris Laetitia heeft goedgekeurd die in sommige gevallen de toegang tot de Heilige Communie opent voor mensen die gescheiden en burgerlijk hertrouwd zijn. Op deze manier probeert hij deze interpretatie bindend te maken voor het geweten van de gelovigen. Deze interpretatie is echter rechtstreeks in tegenspraak met Canon 915 van het Wetboek van Canoniek Recht.

In een pauselijk Rescript verstuurd op 5 juni 2017 ex Audientia Sanctissimi aan Pietro Kardinaal Parolin en zojuist vrijgegeven door het Vaticaan in de Acta Apostolicae Sedis, heeft Franciscus zowel de privé-brief die hij geschreven heeft op 5 september 2016 aan Sergio Alfredo Fenoy, de afgevaardigde van de bisschoppenconferentie van Argentinië, als de Criterios Basicos para la aplicación del capitulo VIII de Amoris laetitia (Basiscriteria voor de toepassing van hoofdstuk VIII van Amoris Laetitia), uitgegeven door de bisschoppen van de pastorale regio van Buenos Aires, verheven tot het niveau van het “authentiek magisterium”.

De richtlijnen van de Bisschoppen van Buenos Aires veroorzaakten vorig jaar controverses omdat het de Apostolische Exhortatie van de Paus zo interpreteerde dat de toegang tot de Heilige Communie in bepaalde gevallen toegestaan mocht worden aan mensen die leven in ongeldige verbintenissen en die met volle wil seksueel contact hebben met elkaar. In de brief van de Paus van 5 september aan de Bisschoppen prees hij hun interpretatie.

“Het document is erg goed en verklaart de betekenis van hoofdstuk VIII van Amoris Laetitia volledig,” zei hij en voegde eraan toe: “Er zijn geen andere interpretaties.”

Volgens deskundigen die door Church Militant zijn geraadpleegd, kan het belang van het officiële besluit van de Paus om de documenten waarnaar verwezen wordt tot het niveau van “authentiek magisterium” te verheffen en hun publicatie te verordenen in de Acta Apostolicae Sedis niet onderschat worden. (De Acta Apostolicae Sedis is het officiële register van de Heilige Stoel, een compendium van decreten, encyclieken, benoemingen en andere officiële handelingen van de Heilige Stoel.) De afgifte van het besluit door middel van een Rescriptformulier brengt een einde aan de discussie over de officiële en precieze interpretatie die door de bisschoppelijke hiërarchie aan Amoris Laetitia moet worden gegeven.

De niet-officiële Engelse vertaling van het Rescript gemaakt door Church Militant luidt als volgt:

De Paus beslist dat de twee Documenten die aan [dit Rescript] voorafgaan, bekend moeten worden gemaakt door publicatie op de Vaticaanse website en in de Acta Apostolicae Sedis, als zijnde authentiek Magisterium.

Het gebruik door de Paus van de term ‘authentiek Magisterium’ wordt gekwalificeerd als “zeer verontrustend” door een expert die door Church Militant geraadpleegd werd over deze ontwikkeling. Een dergelijk taalgebruik wordt namelijk voornamelijk gebruikt bij het strikt categoriseren van doctrines die betrekking hebben op geloof of moraal, en dus niet alleen maar op kerkelijke discipline. Daarom beweren sommigen dat Paus Franciscus een “achterdeur” gebruikt om de graad van autoriteit te verhogen van iets wat haar verdedigers beschreven hadden als slechts een nieuwe “pastorale” discipline bedoeld om gescheiden en hertrouwde mensen in te begeleiden in hun onderscheiding over de vraag of zij de Heilige Communie kunnen ontvangen ondanks het feit dat zij more uxorio hebben geleefd (als man en vrouw).

Artikel van Church Militant: “BREAKING: Pope Declares Troubling Interpretation of AL ‘Authentic Magisterium”
Vertaling door Hiëronymus Saepinus voor het Katholiek Forum (bron)

 

Als dit pontificaat inderdaad een splitsing tussen de gelovigen veroorzaakt, zoals de drie kardinalen Burke, Brandmüller en Müller benadrukken, dan kunnen de beweegredenen daartoe niet beperkt worden tot de manier van besturen van de paus, maar moeten worden gezocht in iets wat absoluut nog nooit voorgekomen is in de geschiedenis van de Kerk: het losraken van de paus van Rome van de leer van het evangelie die hij krachtens goddelijke opdracht en plicht moet doorgeven en behoeden. Dat is de echte kern van de godsdienstige problemen van onze tijd.
door Roberto de Mattei
29 november 2017

Tijdens de laatste weken zijn er drie interviews van prominente kardinalen verschenen. Het eerste werd gegeven op 28 oktober 2017 door kardinaal Walter Brandmüller aan Christian Geye en Hannes Hintermeier voor de Frankfurter Algemeine Zeitung; het tweede werd op 14 november gegeven door kardinaal Leo Burke aan Edward Pentin voor de National Catholic Register; het derde met kardinaal Müller verscheen op 26 november in de Corriere della Sera door Massimo Franco.

Kardinaal Brandmüller toonde zijn bezorgdheid over het mogelijk begin van een schisma in de Kerk.

“Het feit alleen dat een petitie aan de paus met 870.000 handtekeningen waarin gevraagd wordt om verheldering nog steeds niet beantwoord is en eveneens dat de 50 wetenschappers van internationale allure nog steeds geen antwoord hebben gekregen, roept vragen op. Dat is echt moeilijk te begrijpen. Het stellen van dubia, dwz twijfels en vragen aan de paus is altijd een normale manier geweest om onduidelijkheden uit de weg te ruimen. Eenvoudig gezegd is de kwestie het volgende: kan iets wat gisteren als zonde beschouwd werd nu goed zijn? Verder hebben we de vraag of er feitelijk handelingen zijn – zoals het de constante leer van de Kerk was – die altijd en in alle omstandigheden moreel laakbaar zijn? Zoals bijvoorbeeld in het geval van het doden van een onschuldig iemand of in het geval van overspel? Daar gaat het om. Als er echt een bevestigend antwoord op de eerste vraag zou komen en een ontkennend antwoord op de tweede, dan zou dat een de facto ketterij zijn, en bijgevolg een schisma. Een splitsing in de Kerk.”

Kardinaal Burke die bevestigde dat hij in voortdurend overleg staat met kardinaal Brandmüller, bracht een nieuwe waarschuwing “over der ernst van de situatie die steeds verergert” en bevestigde opnieuw de noodzaak om licht te werpen op de heterodoxe passages van Amoris Laetitia. Wij worden in feite geconfronteerd met een proces dat een “ondergraving van wezenlijke delen van de Traditie” vormt. “Veel belangrijker dan het morele debat is dat de betekenis van de sacramentele praktijk van de Kerk in toenemende mate wordt uitgehold, vooral wat betreft de biecht en de eucharistie.” De kardinaal richt zich opnieuw tot de paus en tot de hele Kerk als hij benadrukt: “hoe dringend het is voor de paus in de uitoefening van zijn dienstwerk dat hij van de Heer heeft ontvangen, dat hij zijn broeders bevestigt in het geloof in een helder uitspreken van de leer betreffende de christelijke moraal en het belang van sacramentele praktijk van de Kerk.”

Kardinaal Müller van zijn kant bevestigt dat er een gevaar bestaat van een schisma binnen de Kerk en dat de verantwoordelijkheid voor een splitsing niet ligt bij de dubia kardinalen van Amoris Laetitia en ook niet bij de ondertekenaars van de correctio filialis aan paus Franciscus, maar aan de “magische cirkel“ rond de paus die een open en weloverwogen discussie ten aanzien van leerstellige problemen blokkeert die door deze kritieken worden opgeworpen.

“Let op: als door de Romeinse curie het idee van onrechtvaardigheid wordt gewekt, dan kan dat onvermijdelijk een schismatieke tendens in beweging zetten, die men moeilijk naderhand kan omkeren. Ik geloof dat de kardinalen die hun twijfels ten aanzien van Amoris Laetitia hebben geuit, of de 62 ondertekenaars van een zelfs zeer uitgebreide brief met kritiek aan de paus, gehoord moeten worden en niet weggezet als “farizeeërs” of kankeraars. De enige uitweg uit deze situatie is door een heldere en eerlijke dialoog.” “In plaats daarvan heb ik de indruk dat er in de “magische cirkel” van de paus enkelen zijn die er vooral op uit zijn tegenstanders te verklikken en zo een open en evenwichtige discussie blokkeren. Alle katholieken indelen in de categorieën van “vriend” of “vijand” van de paus, is de meest ernstige schade die ze de Kerk aandoen. Men is stomverbaasd als een bekende journalist er als atheïst op pocht dat paus zijn vriend is; en gelijktijdig een katholiek bisschop en kardinaal zoals ik zwart gemaakt wordt als een tegenstander van de heilige vader. Ik geloof niet dat deze mensen mij lessen hoeven te geven in de theologie over het primaatschap van de paus.”

Volgens zijn interviewer moet kardinaal Müller nog de pijn verwerken van het ontslag van drie medewerkers vlak voor het moment dat hij niet opnieuw benoemd werd als prefect van de Congregatie afgelopen juni. “Zij waren goede en competente priesters die met voorbeeldige toewijding voor de Kerk hadden gewerkt”, is zijn oordeel. “Mensen mogen niet zomaar ad libitum weggestuurd worden zonder ook maar een schijn van procedure, alleen omdat iemand anoniem heeft gerapporteerd dan een van hen wat vage kritiek op de paus zou hebben geuit…..”

Vertaling: C. Mennen pr, Mennenpr.nl

---

Hoogfeest van Christus Koning

Ezechiël 34, 11-12.15-17. Korintiërs 15, 20-26.28. Matteüs 25, 31-46

Benut je tijd en je talenten om goed te doen – Christus Koning

Op de laatste zondag van het kerkelijk jaar worden we in de lezingen elk jaar opnieuw meegenomen in dat grootse visioen van het Laatste Oordeel. We worden eraan herinnerd dat alles een einde heeft, de wereld, de tijd, en ook ons eigen leven. Ooit zal Christus zich aan ons tonen, zoals Hij werkelijk is, als Koning van Hemel en aarde. We worden eraan herinnerd dat we dan vóór Hem zullen staan in het volle Licht van Zijn gerechtigheid en waarheid.

In dat Licht zullen we ook onszelf zien zoals we zijn. Alle schijn zal wegvallen, alle hoogmoed en dikdoenerij, en vluchten kan niet meer. Je diepste innerlijk zal open liggen voor Hem en voor jezelf. Het oordeel is te zien als een confrontatie met al het goede en het kwade van je leven. Toch hoeft dat ons niet bang te maken. Wat je in dit leven al hebt berouwd, en waarvoor je vergeving hebt gevraagd, zul je niet meer terugvinden in het oordeel.

Het goddelijk oordeel is heel wat anders dan menselijke rechtspraak. De menselijke rechter zoekt alleen naar het kwaad, naar overtredingen die begaan zijn, en hanteert daarbij het wetboek als maatstaf, een maatstaf die voor iedereen gelijk is. Christus zoekt vooral naar het goede, de diepste intentie van je leven, en hanteert daarbij een maatstaf die voor ieder anders is, namelijk de maatstaf die wij zelf gebruiken voor anderen. ‘Met de maat waarmee gij meet, zult ge gemeten worden’, zegt de Schrift. ‘Oordeelt niet, en ge zult niet geoordeeld worden. Spreek vrij, en ge zult vrijgesproken worden. Wees barmhartig, en ge zult barmhartigheid ondervinden’.

Dat is goddelijke logica, volkomen rechtvaardig, oneindig barmhartig. Als wij aan anderen iets kleins vergeven, zal God ons grote dingen vergeven. Als wij mild oordelen over anderen, zal Hij oneindig mild oordelen over ons. Als wij van onze aardse goederen, van onze tijd en liefde, schenken aan anderen, zal Hij ons daarvoor hemelse rijkdom teruggeven. God laat zich in edelmoedigheid nooit overtreffen.

En er is nog iets anders: de kracht van geloof en gebed. Onderschat die kracht niet. Gebed vanuit sterk geloof kan de wereld veranderen. In de jeugd van mijn ouders was het nog gebruikelijk dat in elk katholiek gezin vader, moeder en de kinderen elke dag op de knieën gingen om samen de rozenkrans te bidden. Het hield hen bij elkaar en bij God.

Als we in onze tijd massaal op de knieën zouden gaan om te bidden om de komst van de heilige Geest over onze gewonde wereld; we zouden Gods wonderen zien.

Of laat u inspireren door de ervaring van de ‘goede moordenaar’ aan het kruis. Hij hing naast Jezus, en in het Licht dat van zijn goddelijke Persoon uitging, zag hij zichzelf, al het kwaad, de wreedheid en zelfzucht van zijn leven. Maar hij kon het aan zichzelf zo te zien, zonder het goed te praten of anderen de schuld te geven. Hij zei alleen maar: ‘Heer, denk aan mij, wanneer Gij in Uw Rijk gekomen zijt’. Een zucht uit een verpletterd hart, een kort gebed waarin al zijn oprecht berouw is vervat. Meteen mocht hij horen: ‘Vandaag nog zul je met Mij zijn in het paradijs’.

Naar die toekomst zijn ook wij onderweg. De boodschap van vandaag is: benut je tijd en je talenten om goed te doen. Gebruik de gaven die God je gegeven heeft. Wat je krampachtig voor jezelf houdt, zal als zand door je vingers wegglippen. Wat je uitdeelt, zal als een boemerang naar jezelf terugkeren en bouwt je leven op. Geld en goed, tijd en energie, ja zelfs een vriendelijk woord… niets gaat verloren. Het wordt door God opgevangen en je weer in de schoot geworpen, honderdvoudig in dit leven en later het eeuwig leven.

En vergeet ook niet de middelen te benutten, die Jezus ons heeft nagelaten in zijn Woord (de H. Schrift) en zijn Sacramenten. Ze zijn bedoeld om je te helpen als mens te groeien, om je hart steeds weer te zuiveren in de biecht en je ziel te sterken met zijn Lichaam en Bloed.

De belofte voor ieder die Zijn weg wil gaan, zijn duizelingwekkend: leven na de dood, opstanding met ziel en lichaam, en een geluk dat al je stoutste verwachtingen overtreft.

Mgr. J. Punt, https://bid24uur.wordpress.com/2014/11/19/benut-je-tijd-en-je-talenten-om-goed-te-doen-christus-koning

Kardinal Burke und Kardinal Brandmüller: Es ist dringend notwendig, daß der Papst in Ausübung seines vom Herrn empfangenen Amtes seine Brüder im Glauben stärkt und der Verwirrung um Amoris laetitia ein Ende setzt.

(Rom) Kardinal Raymond Burke, einer der Unterzeichner der Dubia zum umstrittenen nachsynodalen Schreiben Amoris laetitia richtet einen neuen Appell an Papst Franziskus. Edward Pentin vom National Catholic Register führte ein Interview mit dem namhaften Kardinal.

Pentin: Eminenz, heute vor einem Jahr haben Sie mit Kardinal Walter Brandmüller und den beiden, jüngst verstorbenen Kardinälen Joachim Meisner und Carlo Caffarra die Dubia veröffentlicht. Wie ist der Stand der Dinge?

Kardinal Burke: Ein Jahr nach der Veröffentlichung der Dubia zu Amoris laetitia, die keinerlei Antwort vom Heiligen Vater erfahren haben, stellen wir fest, daß die Verwirrung in der Interpretation des apostolischen Schreibens immer größer wird. Aus diesem Grund ist auch unsere Sorge zur Lage der Kirche und ihrer Mission in der Welt um so größer. Ich bin ständig in regelmäßigem Kontakt mit Kardinal Walter Brandmüller, was diese schwerwiegenden Probleme betrifft. Wir beide sind auf das engste mit den beiden verstorbenen Kardinälen Joachim Meisner und Carlo Caffarra verbunden, die uns in den vergangenen Monaten verlassen haben. Aus diesem Grund mache ich noch einmal auf die Schwere der Situation aufmerksam, die sich weiter verschlechtert.

Pentin: Es wurde viel über die Gefahren der zweideutigen Natur des Achten Kapitels von Amoris laetitia gesprochen, indem betont wurde, daß es für viele Interpretationen offen ist. Warum ist es so wichtig, Klarheit zu schaffen?

Kardinal Burke: Die Klarheit der Lehre bedeutet keine Starrheit, die das Volk daran hindert, den Weg des Evangeliums zu gehen, sondern das Gegenteil: Die Klarheit schenkt das nötige Licht, um die Familien auf den Weg der Jüngerschaft Christi zu führen. Es ist die Finsternis, die uns daran hindert, den Weg zu sehen und die die Evangelisierung durch die Kirche behindert, wie Christus es sagte: „Es kommt die Nacht, in der niemand mehr etwas tun kann“ (Joh 9,4).

Wo Klarheit fehlt, kann nicht das Lehramt sprechen

Pentin: Können Sie die aktuelle Lage im Licht der Dubia etwas näher erklären?

Kardinal Burke: Die gegenwärtige Lage mindert die Bedeutung der Dubia nicht, sondern macht sie noch dringlicher. Es handelt sich nicht, wie jemand behauptet hat, um eine ignorantia affectata, die Zweifel aufwirft, nur weil man eine bestimmte Lehre nicht akzeptieren will. Die Sorge ist vielmehr die, genau zu klären, was der Papst als Nachfolger des Petrus lehren will. Die Fragen entstehen also gerade wegen der Anerkennung des Petrusamtes, das Papst Franziskus durch den Herrn empfangen hat, um seine Brüder im Glauben zu stärken. Das Lehramt ist ein Geschenk Gottes an die Kirche, um Klarheit zu schaffen zu Punkten, die das depositum fidei betreffen. Aussagen, denen es an dieser Klarheit fehlt, können ihrer Natur nach nie qualifizierter Ausdruck des Lehramtes sein.

Pentin: Warum ist es Ihrer Meinung nach so gefährlich, daß es verschiedene Interpretationen zu Amoris laetitia gibt, vor allem was den pastoralen Ansatz für jene betrifft, die in einer irregulären Verbindung leben und besonders die wiederverheirateten Geschiedenen, die nicht enthaltsam leben, aber die heilige Kommunion empfangen?

Kardinal Burke: Es ist offensichtlich, daß einige Anweisungen von Amoris laetitia, die wesentliche Aspekte des Glaubens und der Praxis des christlichen Lebens betreffen, mehrere Interpretationen erfahren haben, die sich voneinander unterscheiden und manchmal untereinander unvereinbar sind. Diese nicht zu bestreitende Tatsache bestätigt, daß diese Anweisungen zweideutig sind und eine Varietät an Lesarten erlauben, von denen viele im Widerspruch mit der katholischen Glaubenslehre sind. Die von uns Kardinälen aufgeworfenen Zweifel betreffen also die Frage, was genau der Heilige Vater lehren will und wie seine Lehre mit dem Depositum fidei im Einklang ist, denn „das Lehramt ist nicht über dem Wort Gottes, sondern dient ihm, indem es nichts lehrt, als was überliefert ist, weil es das Wort Gottes aus göttlichem Auftrag und mit dem Beistand des Heiligen Geistes voll Ehrfurcht hört, heilig bewahrt und treu auslegt und weil es alles, was es als von Gott geoffenbart zu glauben vorlegt, aus diesem einen Schatz des Glaubens schöpft“ (Zweites Vatikanisches Konzil, Dogmatische Konstitution Dei verbum, 10).

Befürworter zweifelhafter Interpretationen widersprechen sich gegenseitig

Pentin: Hat der Papst nicht mit dem Brief an die argentinischen Bischöfe geklärt, welche Position er einnimmt, indem er erklärte, daß es „keine andere Interpretation“ gibt außer die Richtlinien, die diese Bischöfe ausgearbeitet haben; Richtlinien, die sich der Möglichkeit öffnen, daß unverheiratete, aber sexuell intime Paare die Heilige Eucharistie empfangen können?

Kardinal Burke: Im Gegensatz zu dem, was einige sagten, können wir den Brief des Papstes an die Bischöfe der Kirchenprovinz Buenos Aires nicht als angemessene Antwort auf unsere Fragen betrachten, da er geschrieben wurde, kurz bevor der Papst unsere Dubia erhalten hat. Einerseits können diese Richtlinien auf unterschiedliche Weise interpretiert werden, andererseits ist nicht klar, ob dieser Brief ein lehramtlicher Text ist, mit dem der Papst als Nachfolger des Petrus zur Weltkirche sprechen wollte. Schon die Tatsache, daß man von diesem Schreiben nur Kenntnis erhalten hat, weil es in die Medien durchgesickert ist – und erst dann vom Heiligen Stuhl veröffentlicht wurde –, wirft Zweifel an der Absicht des Heiligen Vaters auf, sich an die Weltkirche wenden zu wollen. Zudem erschiene es auch etwas seltsam – und im Widerspruch zum ausdrücklich von Papst Franziskus formulierten Wunsch, daß die konkrete Anwendung von Amoris laetitia den Bischöfen eines jeden Landes obliegt (vgl. AL, 3) –, daß er nun der Weltkirche die konkreten Direktiven einer bestimmten Region aufzwingen wollte. Müßten dann nicht alle Bestimmungen der verschiedenen Bischöfe für ihre Diözesen von Philadelphia bis Malta ungültig sein? Eine Lehre, die nicht ausreichend eindeutig ist, sei es was die Autorität als auch den tatsächlichen Inhalt betrifft, kann nicht die Klarheit des beständigen Lehramtes der Kirche in Zweifel ziehen, das in jedem Fall nomativ bleibt.

Pentin: Besorgt Sie auch, daß einige Bischofskonferenzen es wiederverheirateten Geschiedenen, die more uxorio leben, erlauben, die heilige Kommunion zu empfangen ohne einen festen Vorsatz, ihr Leben zu ändern, und damit der vorherigen päpstlichen Lehre widersprechen, besonders dem Apostolischen Schreiben Familiaris consortio des heiligen Johannes Paul II.?

Kardinal Burke: Ja, die Dubia und die Fragen bleiben offen. Jene, die behaupten, daß die von Familiaris consortio Nr. 84 gelehrte Disziplin geändert sei, widersprechen sich selbst, sobald sie die Gründe und die Konsequenzen erklären müssen. Einige gehen soweit, zu behaupten, daß die Geschiedenen in einer neuen Verbindung, die weiterhin more uxorio leben, sich nicht im objektiven Stand der schweren Sünde befinden (indem sie AL, 303 zitieren); andere leugnen diese Interpretation (indem sie AL, 305 zitieren), überlassen es aber ganz dem Urteil des Gewissens, die Kriterien für den Zugang zu den Sakramenten zu bestimmen. Es scheint das Ziel vieler Interpreten, auf die eine oder andere Weise zu einer Änderung der Disziplin zu gelangen, während die Gründe, die sie zu diesem Zweck geltend machen, keine Rolle spielen. Sie scheinen sich auch nicht darum zu sorgen, daß sie dadurch wesentliche Bereiche des Depositum fidei gefährden.

Prozeß, der wesentliche Teile der Tradition umstürzen will

Pentin: Was ist der greifbare Effekt dieses Interpretationsgewirrs?

Kardinal Burke: Diese hermeneutische Verwirrung hat ein trauriges Resultat hervorgebracht. Die Zweideutigkeit zu einem konkreten Punktes der pastorale Sorge um die Familie hat dazu geführt, daß einige einen Paradigmenwechsel der gesamten Moralpraxis der Kirche fordern, deren Grundlagen vom heiligen Johannes Paul II. mit großer Autorität in seiner Enzyklika Veritatis splendor gelehrt wurden.

In der Tat wurde ein Prozeß in Gang gesetzt, der einige wesentliche Teile der Tradition umstürzen will. Was die christliche Moral betrifft, behaupten einige, daß die absoluten Moralnormen relativiert werden müßten, und daß zu Fragen der Moral das subjektive und selbstbezogene Gewissen den – letztlich zweifelhaften – Vorrang haben müßte. Worum es geht, ist daher keineswegs zweitrangig gegenüber dem „kerygma“, also der grundlegenden Botschaft des Evangeliums. Wir sprechen von der Möglichkeit, ob die Begegnung mit Christus, durch die Gnade Gottes, dem Weg des christlichen Lebens eine Form geben kann, sodaß es in Einklang mit dem weisen Plan des Schöpfers ist. Um die Tragweite dieser Veränderungen zu erfassen, genügt es, daran zu denken, was geschehen würde, wenn dieses Denken auf andere Fälle angewandt würde, zum Beispiel einem Arzt, der Abtreibungen durchführt, einem Politiker, der Teil eines Korruptionsringes ist, oder einer leidenden Person, die dafür entscheidet, aktive Sterbehilfe zu beantragen…

Sogar regula fidei gefährdet

Pentin: Einige haben gesagt, daß die zersetzendste Wirkung von allen – neben dem Angriff auf die Morallehre der Kirche – ein Angriff auf die Sakramente sei. Ist dem so?

Kardinal Burke: Abgesehen von der Moraldebatte zerbröselt in der Kirche das Verständnis für die sakramentale Praxis immer mehr, besonders was das Bußsakrament und das Altarsakrament betrifft. Das entscheidende Kriterium für die Zulassung zu den Sakramenten war immer die Übereinstimmung der Lebensweise eines Menschen mit der Lehre Jesu. Wenn das entscheidende Kriterium aber der Mangel an subjektiver Schulhaftigkeit der Person würde – wie einige Interpreten von Amoris laetitia behaupten –, würde das nicht die Natur der Sakramente ändern? Die Sakramente sind weder private Begegnungen mit Gott noch Instrumente der sozialen Integration in eine Gemeinschaft. Sie sind vielmehr lebendige und wirksame Zeichen unserer Einbindung in den Leib Christi, Seine Kirche, in dem und durch den die Kirche öffentlich den Glauben bekennt und umsetzt. Die verminderte Schuldhaftigkeit einer Person oder das Fehlen von Schuldhaftigkeit zum entscheidenden Kriterium für die Zulassung zu den Sakramenten zu machen, würde sogar die regula fidei in Frage stellen, die die Sakramente proklamieren und nicht nur mit Worten, sondern auch mit sichtbaren Gesten umsetzen. Wie könnte die Kirche weiterhin ein universales Heilssakrament sein, wenn die Bedeutung der Sakramente ihres Inhalts entleert würden?

Ein letzter Appell

Pentin: Obwohl Sie und viele andere, darunter mehr als 250 Akademiker und Priester, die eine Correctio filialis veröffentlich haben, bereits ernste Zweifel an den Wirkungen dieser Passagen von Amoris laetitia geäußert, aber bisher keine Antwort vom Heiligen Vater erhalten haben: Wollen Sie einen letzten Appell an ihn richten?

Kardinal Burke: Ja, wegen dieser schwerwiegenden Gründe wende ich mich ein Jahr nach der Veröffentlichung der Dubia erneut an den Heiligen Vater und die ganze Kirche und unterstreiche, wie dringend es ist, daß der Papst in der Ausübung seines vom Herrn empfangenen Amtes seine Brüder im Glauben stärkt, durch eine klare Bekundung der Lehre über die christliche Moral und der Bedeutung der sakramentalen Praxis der Kirche.

Übersetzung: Giuseppe Nardi

Bild: NCR/NBQ/MiL (Screenshots)

>>  https://www.katholisches.info/2017/11/ein-letzter-appell-von-kardinal-burke-an-franziskus/?pk_campaign=feed&pk_kwd=ein-letzter-appell-von-kardinal-burke-an-franziskus

De Lutherpostzegel van de Vaticaanse staatspost. Maria en Johannes onder het kruis zijn vervangen door Luther en Melanchton. Bij de 400ste jaardag van de reformatie zagen de jezuïten het nog helemaal anders.

---

Op 31 oktober 2016 opende paus Franciscus het Lutherjaar doordat hij in de kathedraal van het Zweedse Lund de vertegenwoordigers van het wereldlutheranisme trof. Sindsdien volgden in de Kerk ad abundantiam “oecumenische” bijeenkomsten en vieringen. Precies een jaar later werd de “Lutherse Hervorming” door een symbolische handeling bezegeld waarvan de symbolische betekenis maar door weinig mensen gezien werd: de Vaticaanse Post gaf een postzegel uit waarmee de stichting gevierd wordt van het protestantisme dat zijn aanvang nam op 31 oktober 1517 met het vermeende plakaat met stellingen op de deur van de slotkerk van Wittenberg. “500 jaar protestantse hervorming” kan men op de postzegel lezen die op 31 oktober door het Bureau voor Filatelie van het Vaticaan gepresenteerd werd. In het officiële communiqué van het Vaticaanse bureau staat:

“De postzegel toon op de voorgrond de gekruisigde Christus voor een gouden en tijdloze achtergrond met de stad Wittenberg. In boetehouding, knielend links en rechts van het kruis, houdt Luther een opengeslagen bijbel in zijn handen, bron en doel van zijn leer, terwijl Philip Melanchton, theoloog en vriend van Maarten Luther, een van de belangrijkste figuren van de reformatie de Augsburgse Belijdenis, de Confessio Augustana, in de hand houdt, de eerste officiële uiteenzetting van de grondbeginselen van het protestantisme, die door hem werd samengesteld.”

De vervanging van de Moeder Gods en de heilige Johannes aan de voet van het kruis door de beide aartsketters Luther en Melanchton is een godslasterlijke belediging, die tot nog toe door geen kardinaal of bisschop openlijk veroordeeld is. De betekenis van deze afbeelding wordt door de gemeenschappelijke verklaring van de Lutherse Wereldbond en de Pauselijke Raad ter bevordering van de eenheid van de christenen verklaard. Deze werd op dezelfde dag als de postzegel gepubliceerd. De verklaring schildert de positieve balans van de dialoog tussen katholieken en lutheranen, bekrachtigt “een nieuwe visie op de gebeurtenissen van de 16de eeuw”, die “tot onze scheiding leidden”, en bevestigt de “diepe dankbaarheid voor de spirituele en theologische gaven die de reformatie ons gegeven heeft”.

Alsof dat nog niet genoeg was, vierde tegelijkertijd La Civiltà Cattolica, de “officieuze” stem van paus Franciscus, Luther met een artikel van P. Giancarlo Pani SJ (“Maarten Luther, 500 jaar later”). Pater Pani is dezelfde die in 2014 beweerde dat concilievaders van Trente volgens het algemene gebruik van de schismatieke Griekse Kerk scheiding en een tweede huwelijk bij echtbreuk zouden hebben toegestaan. Nu beweert hij dat Maarten Luther nooit een ketter is geweest maar een echte hervormer. Zo schrijft hij:

“De stellingen van Wittenberg zijn noch een provocatie, noch een rebellie tegen het gezag, maar een voorstel tot vernieuwing van de verkondiging van het evangelie met de oprechte wens tot “hervorming” van de Kerk”. …. Ondanks de aanspraak “ofwel van de Roomse Kerk ofwel van Luther dat zij de waarheid in zijn geheel belichamen en er de verkondiger van zijn”, kan niet de rol ontkend worden die Luther als geloofsgetuige gespeeld heeft. Hij is ‘de reformator’: hij was in staat een hervormingsproces te beginnen waarvan ook de katholieke Kerk nut heeft gehad.”

Als dat zo is, dan is Luther ten onrechte door de Kerk vervolgd en 500 jaar lang verguisd. Daarom is het uur van zijn rehabilitatie gekomen. Om hem te rehabiliteren, kan men er zich niet toe beperken zijn profetisch werken te laten zien maar moet het zover komen dat de Kerk zijn “hervormingen” begroet en in daden omzet. Het postsynodale schrijven Amoris Laetitia is een beslissende stap op deze weg. De auteurs van de Correctio filialis hebben geenszins ongelijk als zij wijzen op “een gelijkenis tussen de ideeën van Luther over de wet, de rechtvaardiging en het huwelijk en de dingen die door uwe Heiligheid in Amoris Laetitia en elders geleerd worden en die uw voorkeur genieten”.

Ter herinnering: paus Bergoglio is net als pater Pani lid van het Gezelschap van Jezus, waarvan de stichter de heilige Igantius van Loyola was, een leermeester van het geloof, die de goddelijke voorzienigheid in de 16de eeuw tegen het Lutheranisme deed opstaan. In Duitsland streden apostelen als de heilige Petrus Canisius en de zalige Petrus Faber om iedere meter tegen de ketters. Op het terrein van de antiprotestantse reactie was de heilige Robertus Bellarminus de grootste, eveneens een jezuïet.

De stichting van de Civiltà Cattolica vond plaats, onder aanmoediging van paus Pius IX, in 1859 en zij speelde lange tijd de rol van een echt bolwerk tegen de dwalingen van de tijd. Al in de eerste uitgave van 6 april 1850 wijdde zij een uitvoerige uiteenzetting (anoniem, maar van pater Matteo Liberatore) aan het politiek rationalisme van de Italiaanse revolutie. Daarin werd het portestantisme als oorzaak gezien voor alle moderne dwalingen. Deze stelling werd onder anderen door twee bekende jezuïetentheologen ontwikkeld: pater Giovanni Perrone (“Het protestantisme als geloofsregel”, La Civiltà Cattolica, Rome 1853, 2de band) en pater Hartman Grisar (“Luther”, Uitgeverij Herder, Freiburg in Breisgau 1911/1912, 3de band). Een bijzondere betekenis heeft de herdenking van Luther in oktober 1917 door het Romeinse jezuïetentijdschrift naar aanleiding van de 400ste jaardag van de stellingen in Wittenberg (“Luther en het lutheranisme”, La Civiltà Cattolica, IV (1917), blz. 207-233; 421-430). De auteur schrijft:

“Het wezen van de geest van Luther, dus van het lutheranisme, is de rebellie in de volle betekenis en de volle kracht van het woord. De rebellie die in Luther concreet vorm aannam, was dienovereenkomstig complex en principieel, ingewikkeld en diepgaand. Zij gedroeg zich gewelddadig, onbeheerst, triviaal, obsceen en duivels en ze was het ook. Tenslotte was zij berekenend afgestemd op de betreffende omstandigheden en zij had opportunistische en op belangen gebaseerde doelen, die afgewogen maar met grote vasthoudendheid werden nagejaagd”. (blz. 208)

Luther, aldus La Civiltà Cattolica “begon de onwaardige parodie waarmee de rebelse monnik aan God de ideeën, lastertaal en laaghartigheid van zijn perverse geest toeschreef: hij verguisde in naam Christus op ongehoorde wijze de paus, hij vervloekte in de naam van Christus de keizer, hij vloekte in de naam van Christus tegen de Kerk, de bisschoppen, de monniken met regelrechte duivelse heftigheid; hij hing in de naam van Christus zijn habijt aan de boom van Judas en in naam van Christus ging hij een verbintenis aan met een onheilige vrouw”(blz. 209)

“Onder het erg gemakkelijk voorwendsel de Schrift te volgen zoals het voorwendsel dat alleen de Schrift het Woord Gods bevat, voerde hij een oorlog tegen de scholastieke theologie, de Traditie, het kerkelijk recht, alle instituties van de Kerk en de Concilies. Al deze verheven en eerbiedwaardige zaken verving Maarten Luther, de meinedige monnik en de zichzelf onschadelijk vindende doctor, door zichzelf en zijn eigen autoriteit! De pausen, de kerkleraren, de heilige vaders hadden geen betekenis meer: meer dan al het andere gold het woord van Maarten Luther!” (blz. 212)

De Lutherse rechtvaardigingsleer tenslotte “is uit de fantasie van Luther ontsproten, niet uit het evangelie en niet uit een ander woord dat door God aan de auteurs van het nieuwe testament geopenbaard is. Volgens ons heeft elke nieuwigheid van Luther haar oorsprong, haar wellustige prikkel en haar ontwikkeling in een vervalsing van de heilige Schrift of in een formele leugen”(blz. 214).

Pani zal niet kunnen bestrijden dat zijn oordeel over Luther alles op zijn kop zet, wat zijn medebroeders honderd jaar geleden in hetzelfde tijdschrift over Luther geschreven hebben. In 1917 werd hij als afvallige, rebel en vuilspuiter veroordeeld. Nu wordt hij als hervormer, profeet en heilige gevierd. Geen enkele Hegeliaanse dialectiek is in staat een dergelijke tegenspraak tussen het oordeel van toen en het oordeel van nu met elkaar in overeenstemming te brengen. Ofwel was Luther een ketter, die enkele fundamentele dogma’s van het christendom loochende ofwel was hij een “geloofsgetuige” die een kerkhervorming begon die door het Tweede Vaticaans Concilie en door paus Franciscus wordt voltooid.
In één woord: iedere katholiek wordt opgeroepen te kiezen: tussen paus Franciscus en de jezuïeten van nu of de jezuïeten van gisteren en de pausen van alle tijden. Het is een tijd om te kiezen, en juist de meditatie van de heilige Ignatius over de twee banieren (Geestelijke Oefeningen, nr. 137) helpt ons die keuze in deze moeilijke tijden te maken.

Vertaling C. Mennen pr