Auteur: Beheerder Website

Restkerk: “(..) zelfs indien de officiële tekst van de “oecumenische mis” nog niet werd gepubliceerd, begint het op een manier vanuit de “basis”, beginnend met deze ervaring, dan het aanvaarden, het formaliseren en het opleggen. Denk hoe het werd gedaan voor de communie voor hertrouwde gescheidenen in Amoris Laetitia…  En eenieder die zich zal durven uitspreken hierover zal gemarginaliseerd, afgedankt en het zwijgen opgelegd worden. 

Merk op dat deze episode niet mag onderschat worden. Het feit dat op een paar stappen van de St-Pietersbasiliek de aanleiding ontstaat tot de ervaring van een “oecumenische mis” of “intercommunie”, na al de verschillende recente Gemeenschappelijke Verklaringen, is zeer betekenisvol. Dit is het officiële begin van de Apostasie. Hij die oren heeft, hore. En hij die kerkelijke autoriteit heeft om zijn stem te verheffen, doe het nu. Nu of nooit.

Andrea Grillo ontkende de bewering van Marco Tosatti dat hij zou deel uitmaken van een geheime commissie die werkt aan een oecumenische mis. Insiders zeggen dat er wel degelijk wordt gewerkt aan zoiets, maar dat ze het zo niet noemen. Noem het een “werkgroep”, een “onderzoeksgroep”… maar het bestaat. Waarom zou Tosatti, een gerespecteerd Vaticaan-journalist, zijn geloofwaardigheid op het spel zetten door een flagrante leugen te verspreiden?

Het feit dat Grillo op modernistische wijze denkt over de Eucharistie kon men opmerken in een recent artikel van hem. Op de site “Munera” schreef Andrea Grillo op 2 november 2017 betreffende de H. Mis en de consecratie:

Doctrinaire en rituele paradoxen

Transsubstantiatie bewerkt daarom een onvermijdbare reductie van de rituele voorspraak van de aanwezigheid van de Heer door het hart van de ritus enkel te concentreren op de “conceptie van materie op materie”. De bellen die op dat ogenblik rinkelen zijn het getuigenis van het verwrongen effect die de grote theorie op de traditie heeft teweeggebracht. Begrijp dat de Eucharistische ritus “aanwezigheid” ervaart in het hele ritueel c.q. in het bijeenkomen, in de introïtus, in de liturgie van het woord, in de geloofsbelijdenis, in het bidden voor allen, in het aanbieden van de gaven, in het plechtig Eucharistisch anafoor, in de ritussen van de communie en in de slotritussen – en dit vereist een rijkere en meer uitgesproken benadering dan de formele relatie tussen substantie en gebeurtenis. Het centrum van de Eucharistie is niet “een consecratie van brood en wijn”, maar luisteren naar het woord en het anaforisch gebed dat komt tot de ritus van communie. Dit wijde begrip van de Eucharistie heeft een wijdere “theorie van de aanwezigheid” nodig, we zouden kunnen zeggen dat “transsubstantiatie” enkel de “consecratie” kan zien, en op een manier het theologisch product is van deze gezichtshoek. Terwijl een wijder perspectief van de ervaring van de aanwezigheid van de Heer in staat moet zijn om een meer uitgesproken, rijkere en meer dynamische theorie te produceren.

Mensen die zo denken, zullen niet achteruit deinzen om de consecratiewoorden te veranderen, vermits de Heer toch aanwezig is in alle ritussen van de Mis. De consecratie is in hun ogen niet specialer dan de geloofsbelijdenis of de eerste lezing.”

Lees hier verder

Update:

• Geudens.wordpress.com: “Italian Liturgist Alleged to be Working on Ecumenical Mass: “Transubstantiation is Not a Dogma”

ALSNOG GEPLAATST:

Openingsrede van het Humanae Vitae Symposium, in de context geplaatst

28 oktober 2017
Zijne eminentie Walter kardinaal Brandmüller

De gebeurtenis die wij hier willen gedenken is de publicatie door de zalige paus Paulus VI van de encycliek Humanae Vitae op 25 juli 1968. In deze encycliek onder andere maakt Paulus VI in leerstellige termen een einde aan de discussies die met grote heftigheid, ook in de katholieke Kerk gevoerd werden over de wettigheid en de morele verwerpelijkheid van kunstmatige geboorteregeling. De encycliek lokte dan ook een hevige storm van protest uit binnen de Kerk. De zaak werd in de katholieke wereld een onderwerp van tegenstellingen toen op de Lambeth Conferentie van 1930 de Kerk van Engeland tot een beslissing kwam op basis van 193 stemmen voor en 67 tegen, geheel in lijn met de wereldse geest van de tijd, ten voordele van contraceptie. Zij werd daarmee een invloedrijke opinieleider in de niet-katholieke wereld. Dit was echter niet altijd het geval geweest. Eminente vertegenwoordigers van het Lutheranisme en de Methodist Episcopal Church South zagen in contraceptie een van de “meest weerzinwekkende moderne aanfluitingen”, een terugkeer naar een moreel vervallen heidendom. Op 2 april 1931 schreef The Presbyterian als volgt over de aanvaarding Lambeth resolutie door USA Federal Council of Churches: “Haar recente uitspraak over geboorteregeling zou voldoende reden zijn, zelfs als niemand anders dat doet, voor intrekking van steun aan dat lichaam, dat nu meent in de naam van de presbyteriaanse en andere protestantse kerken een soort “ex cathedra” uitspraken te moeten doen”. Verrassenderwijs sloot op 22 maart 1931 de Washington Post zich bij het protest tegen de aanvaarding van het Lambeth besluit aan: “Het logisch gevolg van het rapport van de [Lambeth] commissie, als het uitgevoerd wordt, zou betekenen dat de doodsklok wordt geluid over het huwelijk als een heilige instelling doordat mensonterende praktijken worden erkend die onvermijdelijk de immoraliteit zullen bevorderen. De bewering dat het gebruik van gelegaliseerde voorbehoedmiddelen ‘behoedzaam en beperkt’ zou zijn, is onzinnig.” De encycliek van Pius XI, Casti Connubii, gepubliceerd op 31 december 1930, die het katholieke standpunt zeer helder uiteenzette, werd met een indrukwekkende oecumenische eensgezindheid ontvangen.
Aan deze gelukkige periode kwam een abrupt einde. Ondanks de encycliek namen de debatten, ook in de katholieke wereld, toe. Ze werden slechts onderbroken door de Tweede Wereldoorlog. Een aantal katholieke theologen steunde in meerdere of mindere mate het standpunt van de USA Federal Councel of Churches en zijn resolutie van 23 februari 1961:

“De meerderheid van de protestantse kerken beschouwen contraceptie en periodieke onthouding als moreel gerechtvaardigd als de beweegredenen juist zijn. Protestanten geloven in het algemeen dat de beweegredenen en niet de methodes het belangrijkste morele probleem vormen met dien verstande dat de methodes beperkt blijven tot het voorkomen van de conceptie. Protestantse christenen zijn het eens over de veroordeling van abortus en elke methode die menselijk leven vernietigt tenzij de gezondheid of het leven van de moeder op het spel staat.”

Het is duidelijk dat deze verklaring gebaseerd was op het begrip van situatie-ethiek en die zou op een andere wijze de katholieke moraaltheologie binnendringen.

Dit waren, zeer algemeen geschilderd, de omstandigheden waaronder het Tweede Vaticaans Concilie de kwestie van de contraceptie moest aanpakken. Tijdens de debatten klonken er katholieke stemmen in de concilieaula die vroegen om onderschrijving van het Amerikaans protestantse standpunt zoals hierboven beschreven. Wij herinneren in dit verband ook de waarschuwing van kardinaal Suenens die hij met een enorm pathos tegenover de concilievaders uitsprak, dat de Kerk uit liefde voor God geen tweede geval Galileo moest creëren door zich opnieuw te verzetten tegen de ontdekkingen van de moderne wetenschap door het afwijzen van contraceptie. Deze uitspraak getuigde zeker niet van een grote kennis van de zaak Galileo. Tegenwoordig echter worden wij geconfronteerd met de resultaten van het proces dat op de Lambeth Conferentie in 1930 is ingezet. En die resultaten hebben ons van de goedkeuring van de kunstmatige geboorteregeling gebracht tot het monster dat wij vandaag kennen als het procreatief medicijn waardoor men zelf op de troon van de Schepper is gaan zitten.

In de context van deze omstandigheden is het gepast dat wij hulde brengen aan de encycliek Humanae Vitae, verschenen in 1968, een leerstellig document waarvan het profetisch karakter mettertijd ook door leidende niet-katholieke denkers is erkend. In deze encycliek hakte Paulus VI voorlopig knopen door in een serie van leerstellige uitspraken in zake contraceptie, begonnen door Pius XII in Casti Connubii en voortgezet door Pius XII en Johannes XXIII. Zijn werden tenslotte opgepakt, ontwikkeld en verdiept door Johannes Paulus II.

Humanae Vitae verschaft ons een buitengewoon voorbeeld van hoe het proces van paradosis werkt, dat wil zeggen het doorgeven van de leer van de Kerk. Als de geloofswaarheid is ontvangen, aanvaard en overgedragen, dan geeft de ontvangen geloofswaarheid, met dieper begrip en met preciezere uitdrukking antwoord op de noden van het betreffende heden, terwijl ze toch gelijk blijft aan zichzelf. In dit alles is tegenspraak tussen gisteren en vandaag onmogelijk: het is de Heilige Geest die handelt in de Kerk van Jezus Christus en die dit proces van paradosis leidt. Het is de Heilige Geest die ervoor zorgt dat het geloof van de Kerk zich in de loop van de tijd ontwikkelt, zoals een volwassen persoon identiek blijft aan het kind dat hij i het verleden was. Dit is een inzicht dat al in 430 geformuleerd is door Vincentius van Lérins en uitgewerkt door de zalige John Henry Newman.

(*) De conferentie die vandaag ingeluid is heeft de taak voor een hernieuwd ontvangen, aanvaarden en een diepgaander overdracht van de waarlijk profetische leer van Paulus VI in het jaar 2017. Moge dit buitengewoon seculier document van het Petrinisch Leergezag opnieuw de splendor veritatis doen oplichten, die in staat mag zijn de huidige duisternis van geest en hart te verlichten. Lumen Christu gloriose resurgentis dissipet tenebras cordis et mentis. Ik bid dat God uw werk zal zegenen en hoop op een succesvol resultaat van deze conferentie.

www.mennenpr.nl

De Kerk is het mystieke Lichaam van Christus en het bestaat uit drie ‘afdelingen’, als je dat zo mag zeggen.

De triomferende Kerk is het verheerlijkte Lichaam van Christus dat is opgenomen in de Hemel. Daar verblijven Christus in Zijn Glorie en alle zielen die reeds delen in Zijn verheerlijking. We vieren deze triomferende Kerk op het feest van Allerheiligen op 1 november. Op deze dag gedenken we alle heiligen en danken God voor hun leven en voorbeeld en vragen hun voorsprak voor ons, de Kerk op aarde.

Deze Kerk op aarde heet de strijdende Kerk en is ook onderdeel van het mystieke Lichaam van Christus. We noemen het de ‘strijdende Kerk’ omdat alle gedoopten hier op aarde de voortdurende strijd moeten voeren tegen de wereld, het vlees en de duivel om zo deel te krijgen aan Christus’ heerlijkheid.

En dan is er nog de zogenaamde lijdende Kerk. Dit is het deel van het mystieke Lichaam dat haar aardse pelgrimstocht heeft voltooid, maar nog niet is toegelaten tot de Hemel. Het is de mysterieuze realiteit van het Vagevuur waar de zielen verblijven die nog zonden moeten uitboeten die zij op aarde hebben begaan. We vieren deze lijdende Kerk op het feest van Allerzielen op 2 november, een dag na Allerheiligen.

Het Vagevuur is een uitvinding van Gods Barmhartigheid. Wanneer het Vagevuur niet zou bestaan, dan zouden er maar zeer weinig mensen gered worden. De zielen in het Vagevuur weten dat ook en ze prijzen God om Zijn oneindige Barmhartigheid. Maar dat is tegelijk hun lijden. Hoewel deze zielen een diepere kennis hebben van God dan de mensen op aarde, zijn ze niet in staat Gods Liefde naar behoren te beantwoorden, geblokkeerd als ze worden door de zondelast die nog aan hen kleeft. Deze zuivering is een lijden dat onmetelijk groter is dan alle lijden dat we hier op aarde kunnen ondergaan. Daarom is het niet goed om naar het Vagevuur te verlangen. We mogen alleen naar God verlangen; naar de eeuwige aanschouwing van Zijn oneindige Goedheid en Wijsheid. Daartoe kunnen we veel leren van de zielen in het Vagevuur, die uiteindelijk ook niets anders verlangen dan dat ieder van ons zo snel mogelijk de eeuwige heerlijkheid bereikt. Daar alleen kunnen we God werkelijk verheerlijken zoals Hem toekomt en Gods verheerlijking is het enige verlangen van de heilige zielen in het Vagevuur.

God staat in Zijn Barmhartigheid soms toe aan zielen in het Vagevuur om mensen om aarde te bezoeken en om hun gebeden te vragen. (..)

De Kerk op aarde maakt een ongekende diepe crisis door

Naast deze getuigenissen die heel dienstbaar kunnen zijn voor ons geloofsleven, is er natuurlijk ook de realiteit van de ‘strijdende Kerk’, de Kerk op aarde die een ongekend diepe crisis doormaakt. Dit weekend vond er in Rome een conferentie plaats in het Angelicum (dat is de Universiteit van de Dominicanen) over Humanae Vitae, de encycliek van Paus Paulus VI over gezin en menselijke seksualiteit. Deze encycliek werd bij zijn verschijnen in 1968 al door velen, inclusief priesters en bisschoppen, niet aanvaard. Het afwijzen van kunstmatige geboortebeperking was met name een overtuiging die door velen niet meer acceptabel werd geacht. Toch bracht paus Paulus VI  niets anders onder woorden dan wat de Kerk altijd heeft geloofd. De conferentie in het Angelicum wil de waarheid van Humanae Vitae, en het onveranderlijke karakter van haar leer, bevestigen en verdiepen.

Tegelijkertijd werd op een andere universiteit in Rome – de Gregoriana, de universiteit van de Jezuïeten, waar ook paus Franciscus toe behoort – een serie lezingen gegeven die de encycliek Humanae Vitae in het licht van de exhortatie van paus Franciscus, Amoris Laetitia, een nieuwe betekenis wil geven. In feite komt het erop neer dat paus Franciscus ook hierin, zoals in de leer over het huwelijk, veranderingen wil brengen die een breuk betekenen met 2000 jaar katholieke Leer en Traditie.

In een notendop laten de twee universiteiten de crisis zien waar de Kerk in verkeert. Aan de ene kant is er de getalsmatig kleine groep die gelooft in de leer zoals die in de apostolische traditie is bewaard gebleven en altijd trouw is overgeleverd. Aan de andere kant is er de getalsmatig veel grotere groep mensen die – gesteund door paus Franciscus –  deze leer willen veranderen. Die dus een principieel andere Kerk willen. En deze verandering beperkt zich niet tot de seksuele moraal van de Kerk. Het heeft betrekking op de hele hiërarchische structuur en op alle dogma’s van de Kerk.

Deze crisis is door Maria voorzegd

In La Salette zei Maria al dat ‘op het einde’ priester zal opstaan tegen priester, bisschop tegen bisschop en kardinaal tegen kardinaal. Voor wie de ontwikkelingen in de Kerk volgt, kan deze profetie bijna dagelijks in vervulling zien gaan. En het is duidelijk dat de traditionele leer van de Kerk uiteindelijk zal triomferen. Dat zegt niet alleen de leer van de Kerk zelf, maar ook Jezus zegt dat in verschillende profetieën: “wee degenen die Mijn Tradities willen vernietigen.” Het zijn geen menselijke tradities, maar openbaringen van Gods bedoelingen in de kerkelijke Traditie.

De heiligheid van de Kerk (want Jezus volgen betekent een streven naar heiligheid) staat op het spel. De zuiverheid van de seksualiteit, de bedoelingen die God daaraan heeft gegeven, staat op het spel. Maar daarmee tegelijk de zuiverheid in zijn algemeenheid van het menselijk hart. En de eenheid van de Kerk staat op het spel. De eenheid van de leerlingen van Christus, waarvoor Jezus heeft gebeden: “Vader, mogen allen één zijn, opdat de wereld mag geloven dat Gij Mij gezonden hebt.” Wat op het spel staat, is dus heel veel, het is niets minder dan Gods Werk van Verlossing in de geschiedenis dat Jezus aan de Kerk heeft toevertrouwd.

Mensen kunnen deze crisis niet oplossen. Daarvoor is de kracht van het kwaad, de duivel, te sterk. Maar God zij dank verschijnt aan de Hemel een Vouw, bekleed met de zon, de maan onder haar voeten en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren. Zij zal de kop van Satan verpletteren. Op het einde zal haar Onbevlekt Hart triomferen. We vieren nog steeds het 100 jarig jubileum van de verschijningen in Fatima, die werden bekrachtigd door het zonnewonder op 13 oktober 1917. Op 13 oktober 2017 wijdden de bisschoppen van Nigeria hun land toe aan het Onbevlekt Hart van Maria. Ten aanschouwen van duizenden gelovigen begon de zon na deze Toewijding te pulseren aan het zenit als een teken van de aanwezigheid van Maria. Het is een teken van hoop: Maria begeleidt de Kerk op haar pelgrimstocht en Zij zal triomferen en de Kerk één en heilig maken als nooit tevoren.

Uit; Koningin van de Vrede, Peter Klos, nr. 30, blz. 1-2.

Tegenstand tegen de nieuwe koers van Franciscus die de ongeboren kinderen vergeet.

Nieuwe Academie Johannes Paulus II voor het Leven opgericht

29 oktober 2017

Humanae Vitae, “profetische” encycliek voor de cultuur van het leven

In Rome vond op zaterdag 28 oktober in het Angelicum een symposium plaats met als thema: 50 jaar encycliek “Humanae Vitae – haar betekenis gisteren en vandaag”. Het symposium werd door 25 organisaties gesteund die het recht op leven verdedigen of opkomen voor huwelijk en gezin. Voor een volle zaal spraken meerdere bekende, vroegere leden van de Pauselijke Academie voor het Leven. Zij zijn enkele maanden geleden aan de zuivering door paus Franciscus ten offer gevallen. Omdat zij de centrale gedachte van het recht op leven door de omgebouwde Pauselijke Academie voor het Leven niet meer gegarandeerd zien, maakten zij de oprichting van een nieuwe Academie voor het Leven bekend.

Humanae Vitae – en de revanche van de 68ers met Amoris Laetitia

De encycliek Humane Vitae baarde te midden van de studentenprotesten en de seksuele revolutie van 1968 veel opzien en geldt sindsdien als Magna Charta voor de bescherming van het leven. Te midden van rebellie en radicale afwijzing van de katholieke huwelijksleer en moraal publiceerde paus Paulus VI deze encycliek om de bestaande leer van de Kerk te bekrachtigen.

Het symposium werd door kardinaal Walter Brandmüller geopend. Hij toonde aan dat Humanae Vitae perfect in de pauselijke leer van de 20ste eeuw past. Een tegenspraak is niet mogelijk omdat de Heilige Geest in de Kerk van Jezus Christus handelt en garant staat voor een ontwikkeling die met het geloof in overeenstemming is; want dit geloof blijft in de loop der tijd steeds gelijk.

Op de eerste dag gaf Prof. de Mattei zijn visie. Hij schilderde de historische context van het ontstaan van de encycliek. Daarbij vermeldde hij vooral de georganiseerde dwalingen waartegen de encycliek zich te weer stelde, waaronder met name de beweging voor geboorteregeling (in het Westen van Margaret Sanger), die van haar kant een onderdeel is van de seksuele revolutie. Sanger was de bekendste, neomalthusiaanse en feministische figuur van de 20ste eeuw en de grondlegger van het grootste abortusconcern in de wereld: Planned Parenthood. Volgens de historicus schijnt het omstreden schrijven Amoris Laetitia van paus Franciscus de revanche te zijn van de binnenkerkelijke kringen die het in 1968 tegen Paulus VI moesten afleggen. Sinds 1970 volgen zij de strategie Humanae Vitae onschadelijk te maken door een andere interpretatie op de encycliek los te laten. De neomodernisten stellen nu voor de encycliek “in het licht van Amoris Laetitia” te lezen. Dat zou ook verklaren waarom modernisten die altijd zeer kritisch tegenover Rome stonden van de ene dag op de andere tot superpapisten gemuteerd zijn. Zij eisen nu dezelfde “trouw aan de paus” voor Franciscus als die van hen in 1968 voor Paulus VI gevraagd werd. Een inhoudelijke discussie wordt vervangen door de theologisch en historisch onhoudbare stelling: de paus heeft altijd gelijk.

Zuivering van de Pauselijke Academie voor het Leven

De zuivering van de Pauselijke Academie voor het Leven was zo radicaal dat op 31 december 2016 alle leden van de door paus Johannes Paulus gestichte academie, hoewel ze voor het leven benoemd waren, de laan uit gestuurd werden. De Academie kreeg nieuwe statuten en een thematische verbreding onder het kopje “menselijke ecologie”. En dat is een kopje dat beschermers van het leven irriteert. Zij zien daarin de bedoeling om zich door een thematische verbreding te verwijderen van het eigenlijke kernthema. Afgelopen juni werden de eerste leden van de academie benoemd waaronder enkele vroegere leden. Buiten gehouden echter werden diegenen die zich duidelijk verklaren voor de “niet onderhandelbare beginselen” te zijn die paus Benedictus gedefinieerd heeft en die voor het huidige pontificaat blijkbaar te zelfstandig zijn in denken en handelen. Onder de nieuwe leden van de Academie bevinden zich dubieuze benoemingen met daaronder de anglicaanse dominee Nigel Biggar die zich in het verleden al voor legalisering van abortus tot in de 18de week van de zwangerschap heeft uitgesproken.

Stiefmoederlijke omgang met het recht op leven van ongeboren kinderen onder Franciscus

De stiefmoederlijke omgang van paus Franciscus met het recht op leven van ongeboren kinderen en de afbraak van de Vaticaanse instituties die door Johannes Paulus II ter verdediging van het Cultuur van het Leven waren opgericht, spreken boekdelen. Franciscus had het in september 2013 al aangekondigd: de strijd voor het recht op leven van kinderen en tegen abortus heeft voor hem geen prioriteit. In het afgelopen half jaar werden er bovendien signalen opgevangen dat Franciscus misschien de encycliek Humanae Vitae zou willen herinterpreteren.

De organisatoren willen dat het symposium van gisteren verstaan wordt als een teken dat de strijd voor het leven in de Kerk doorgaat. Daarom werd er een nieuwe Academie voor het Leven gesticht zoals de Oostenrijkse filosoof Josef Seifert in het kader van het symposium bekend maakte. Seifert was al onder Johannes Paulus II lid van de Academie geworden. Hoewel voor het leven benoemd, viel ook hij ten offer aan de pauselijke zuivering. De aartsbisschop van Granada ontsloeg hem afgelopen zomer uit zijn leeropdracht aan het Internationaal Instituut voor Filosofie met zetel in Granada. De reden was “kritiek op de paus” omdat Prof. Seifert in twee gedetailleerde analyses kritiek had uitgeoefend op het omstreden postsynodale schrijven Amoris Laetitia. Die laatste breuk kwam er omdat paus Franciscus in zake het huwelijkssacrament en de moraalleer van de bestaande kerkelijke leer en praktijk af wijkt maar dat niet toegeeft. Omdat er daarom geen inhoudelijke discussie mag plaats vinden, – dat zou immers uitgaan van een duidelijke positie -, worden critici monddood gemaakt.

Nieuwe Academie voor het Leven

Het nieuwe instituut zal Academie Johannes Paulus II voor het Leven heten (John Paul Acadamy for Human Life, JAHLF). Prof. Seifert zal de eerste voorzitter van de Academie zijn, die volledig onafhankelijk zal zijn van de kerkelijke structuren. Het zal de taak van de nieuwe Academie zijn de taak en het werk van de Academie voor het Leven die door paus Johannes Paulus II gesticht was, voort te zetten. Concreet gaat het daarbij vooral om de strijd voor het recht op leven zonder valse toegeeflijkheid en zonde compromissen voort te zetten zoals de pausen Paulus VI ( Humanae Vitae), Johannes Paulus II (Cultuur van het Leven) en Benedictus XVI (niet onderhandelbare principes) die verdedigd hebben. Onder leiding van de voormalige bisschop van Terni en ex gezinsminister van het Vaticaan, curiebisschop Vincenzo Paglia, die Franciscus tot voorzitter benoemd heeft van de Pauselijke Academie voor het Leven en tot grootkanselier van het Pauselijk Instituut Johannes Paulus II voor Studie over Huwelijk en Gezin, lijken beide instituten geen gegarandeerde vertegenwoordigers meer te zijn van de kerkelijke leer tot nog toe. Paglia is lid van de Gemeenschap van Sant’Egidio.

Naast prof. Seifert zullen Prof. Robert de Mattei, Prof. Claudio Perantoni, Judie Brown (voorzitter van de American Life League), Thomas Ward (oprichter van de vereniging van katholieke gezinnen in Groot-Brittannië), Mercedes Wilson (voorzitter van Family of the Americas), Christine Vollmer (voorzitter van de Americal Alliance fort he Family), prof. Luke Gormally en nog veel anderen lid van de nieuwe Academie zijn. Het merendeel van hen was al lid van de Pauselijke Academie voor het Leven voordat Franciscus de zuivering ondernam.

De nieuwe Academie voor het Leven keert zich tegen de leer van bepaalde moraaltheologen, die nu een onverwachte hoogconjunctuur lijken te beleven. Het gaat om vertegenwoordigers van een “proportionaliteitsethiek”. Voor hen bestaat er geen in zich slechte daad, die onder geen enkele voorwaarde geoorloofd is. Veeleer moet voortdurend iedere handeling op basis van de “omstandigheden” getoetst worden om te weten of ze goed of slecht is. Bij de stichting van de nieuwe Academie zei prof. Seifert gisteren in het Angelicum:

“Tegen de sterke sociale en historische druk van de tijdgeest, die wil afzwakken of totaal ontkennen dat er in zich slechte daden zijn, willen wij, JAHLF-leden, niet voor deze druk en voor foutieve leerstellingen buigen.”

In samenhang met de waarheid mogen geen compromissen met moraalopvattingen die uit de tijdgeest voortkomen en foutief zijn, gesloten worden, aldus Seifert verder. De huidige maatschappij is onderhevig aan “verschrikkelijk slechte dingen en dwalingen en die zijn ook de Kerk binnengedrongen. Daartegen moet duidelijk beslist tegenstand worden geboden.”

Verschenen in Katholisches (bron)

Vertaald C. Mennen pr (bron)

WordPress-Blog & Openbaar Archief, een website als archiefruimte:

WordPress: ‘Bid 24 uur’ – Vertrouw al je tijd aan God toe 

Facebook-Blog & Openbaar Archief:

Facebook: Pastoor Jack Geudens

Posted on October 28, 2017 by abyssum

Italian Liturgist Alleged to be Working on Ecumenical Mass: “Transubstantiation is Not a Dogma”

Steve Skojec, October 28, 2017.

In his Monday column at First Things, Italian journalist and veteran Vatican-watcher Marco Tosatti gave voice to what had previously been little more than a whispered rumor: that a group was at work, with Vatican knowledge and support, on a kind of interfaith liturgy:

[T]here is the matter of the “Ecumenical Mass,” a liturgy designed to unite Catholics and Protestants around the Holy Table. Though never officially announced, a committee reporting directly to Pope Francis has been working on this liturgy for some time. Certainly this topic is within the jurisdiction of the Congregation for Divine Worship, but Cardinal Sarah has not officially been informed of the committee’s existence. According to good sources, Sarah’s secretary, Arthur Roche—who holds positions opposite to those of Benedict XVI and Sarah—is involved, as is Piero Marini, the right-hand man of Monsignor Bugnini, author of such noted works as La Chiesa in Iran and Novus Ordo Missae.

Today, at his blog, Stilum Curae, Marco provides a bit more information on this story:

I cannot help recalling a comment sent to me by a friend, even though it was made several months ago. It was made by a highly regarded unrestrained lay liturgist, Andrea Grillo, who is, according to what they tell me, involved in the work to create an ecumenical Mass.

The comment is:

“Transubstantiation is not a dogma, and as an explanation [of the Eucharist] it has its limits. For example, it contradicts metaphysics.” [emphasis added]

I would like to understand then: have all those people who during the last two millennia have thought that in the host and in the wine [sic] there was truly the substance of the Body and Blood of Jesus – and those who still believe this now – have they been taken for a ride [by the Church]? Or, in a more benign hypothesis, were they victims of a false belief (to say nothing of Eucharistic miracles)? We are waiting with impatience to see where the work on the new ecumenical Mass will go, in order to go and put ourselves in line [for communion] at the closest Orthodox Church.

Grillo’s comments about Transubstantiation appeared on his Facebook page:

The Council of Trent, Session 13, Chapter VIII, says:

“If any one saith, that, in the sacred and holy sacrament of the Eucharist, the substance of the bread and wine remains conjointly with the body and blood of our Lord Jesus Christ, and denieth that wonderful and singular conversion of the whole substance of the bread into the Body, and of the whole substance of the wine into the Blood-the species Only of the bread and wine remaining-which conversion indeed the Catholic Church most aptly calls Transubstantiation; let him be anathema.”

I reached out to Marco Tosatti this morning, and he told me that Andrea Grillo is a layman who teaches sacramental and liturgical theology at the Pontifical Athenaeum San Anselmo in Rome. Tosatti told me that Grillo has recently attacked both Cardinals Caffarra and Sarah, “more or less asking Sarah to be dismissed from his position.” Tosatti’s sources have indicated that Grillo is a member of the secret commission to prepare this alleged “ecumenical liturgy,” which would allow Catholics and Protestants to “share the table.” Grillo is said to be influential in Rome, and to have the ear of the pope.

Grillo is also noteworthy for his opposition to Summorum Pontificum, and has written a book entitled, Beyond Pius V: Conflicting Interpretations of the Liturgical Reform, which was reviewed by the eminent liturgical theologian and author Dom Alcuin Reid, who he called it “a theological and political ‘shot across the bow’”. Reid also describes

Grillo’s fundamental stance that one must accept “the” liturgical reform absolutely and to the exclusion of all that came before (and of course, to the exclusion of any possible “reform of the reform”—which is dismissed out of hand)…

If he is indeed involved in the preparation of a new liturgy, one is left to wonder if this same attitude of liturgical evolution with no looking back will be pervasive in its implementation, too.

The Handwriting on the Wall

With no substantial confirmation of this secret liturgical commission’s existence, some will no doubt be skeptical of its plausibility. And yet there is not a little evidence that the Vatican under its current leadership might support such an effort. The pope and his associates had already been making overtures in this direction beginning in 2015, which I outlined at some length in my December, 2016 article, “Up Next on the Vatican Agenda: Intercommunion“. At the time, it had appeared that the goal was to allow Protestants to receive communion in Catholic churches. But an interfaith liturgy would take things quite a bit further, and would, it seems, be not entirely unthinkable in light of the Vatican’s own joint celebrations with the Lutheran churches marking the 500th anniversary of the Reformation, which will reach their culmination this month on October 31st — the day Martin Luther published his 95 theses in a letter to the Archbishop of Mainz in 1517. In those very celebrations, there have been hints of what might come. As I reported last December:

On October 31, 2016, following the commemoration, Cardinal Kurt Koch, president of the Pontifical Council for Promoting Christian Unity, told reporters that “it was a ‘very beautiful’ day, one that’s ‘very late’ in coming, but ‘very important.’ It’s a ‘new beginning of a way to leave conflict in the past and go toward communion in the future’”. A joint statement issued by the Vatican and Lutheran World Federation that same day said that “many members of our communities yearn to receive the Eucharist at one table, as the concrete expression of full unity. … This is the goal of our ecumenical endeavours, which we wish to advance, also by renewing our commitment to theological dialogue.” [emphasis added]

Koch has also said that “in the Second Vatican Council, Martin Luther would have ‘found his own council’”, and that “the commemoration of the Reformation in 2017 can only be made in ecumenical communion.”

For Catholics, of course, intercommunion isn’t theologically possible. Yet in Germany, we have seen evidence that this is already taking place in a very public fashion. And with the advent of Magnum Principium, it will be far easier for regional implementations of liturgical change to take root without the “imposition” of corrections from the Congregation for Divine Worship.

The question therefore of what, if any, additional liturgical surprises Rome may have in store remains an open question.

This post has been updated to include the citation from the Council of Trent. 

>>  https://onepeterfive.com/italian-liturgist-alleged-to-be-working-on-ecumenical-mass-transubstantiation-is-not-a-dogma/

>> https://abyssum.org/2017/10/28/if-this-is-not-heresy-nothing-is-heresy/