Goede Vrienden,

De kleine Omran Daqneesh uit Aleppo, bebloed en wezenloos voor zich uit starend zittend in een ambulance! Dat was de foto van vorig jaar op de voorpagina’s van  het wereldnieuws, die moest bewijzen hoe gruwelijk “het Syrische regime” tekeer ging en hoe de Witte Helmen heldhaftig de bevolking beschermen tegen de terreur van die verschrikkelijke dictatuur. En nu blijkt dat de waarheid precies het tegenovergestelde is.

De vader onthult dat zijn zoontje door terroristen werd gekidnapt om door de Witte Helmen te worden misbruikt in een ambulance die er foto’s en filmen van maakten met uitvoerige commentaren over het zogenaamde geweld van het Syrische leger van Assad. De vader werd onder druk gezet, kreeg veel geld aangeboden om Assad leugenachtig te beschuldigen maar hij weigerde. Nu heeft hij zijn zoontje teruggekregen en vertelt de waarheid.
Een aanslag in het vrij rustige Iran, ruzie tussen Saoedi-Arabië en Qatar (de ketel verwijt de pot dat hij zwart ziet!), de nakende val van het IS bolwerk Raqqa en terroristen op zoek (of geleid?) naar een nieuw werkterrein… Maar deze laatste dagen van ons verblijf in België gaan we er ons niet meer druk om maken. We vertellen iets over de wijze waarop we vorige week hebben doorgebracht en geven nog enig nieuws door.

Pater Daniel

Hoe een paus gelijk kreeg

Naar aanleiding van de voorstelling van ons boek (Hoe een paus gelijk kreeg) op vrijdag 2 juni 2017, hebben we iets verteld over het begin van onze gezamenlijke strijd en over de grondovertuigingen waaruit het boek ontstaan is. Daarna sprak eerst dr. Louis Van Hecken, huisarts, seksuoloog, voorzitter Bertram Project Zambia Foundation en erg begaan met de geneeskunde volgens de hl. Hildegarde van Bingen (haar “medische” werken heeft hij vertaald en vanuit de moderne geneeskunde van commentaar voorzien). Hij wees o.m. op de steeds nieuwe ontdekkingen in verband met de negatieve gevolgen van het gebruik van de hormonale contraceptiepil. Verder sprak dr. Luc Kiebooms, specialist inwendige ziekten, nucleaire geneeskunde, Fellow College of Phisicians Cape, South Africa en voorzitter van het Thomas More-Genootschap. Hij sprak o.m. over de zware strijd om de wetenschappelijke natuurlijke methode van vruchtbaarheidsbeheersing (zoals Sensiplan) erkend te krijgen, niet zozeer in academische maar in Katholieke en kerkelijke middens. Wanneer Sensoa, een van de organisaties die op de meest vernietigende wijze de menselijke en Christelijke waarden van seksualiteit, huwelijk en gezin ondermijnt, door de hoogste koepel van het Katholiek onderwijs erkend en betaald wordt, begrijp je dat er geen plaats meer is voor de Christelijke leer. Wij hebben geen fanatieke vrijmetselaars meer nodig, onze Christelijke organisaties met behulp van de kerkelijke hiërarchie zorgen zelf wel voor de afbraak van de Katholieke Kerk en het Christelijk leven. Tenslotte gaf Pierre Hernalsteen, algemeen coördinator voor “Sensiplan” een uitleg over de werking ervan. Hij krijgt gelukkig veel belangstelling en medewerking van ongelovigen, atheïsten, natuurliefhebbers en “andersgelovigen”. Het zal nog even duren vooraleer de Katholieken hun eigen leer erkennen, steunen en verkondigen. In al deze voordrachten was dr. André Devos de grote aanwezige afwezige. Hij kon helaas niet aanwezig zijn. Van vurige verdediger van de “pil” kwam hij door zijn praktijk tot inkeer. Zo heeft hij zich als gynaecoloog al decennia lang onvermoeibaar ingezet voor de profetische visie van Humanae vitae en het sensiplan als de praktische beleving ervan. Wij hopen en bidden dat op lange termijn een ware Cultuur van het leven toch eens zal doorbreken… ook in kerkelijke middens.

Lees hier verder  >>>   katholiekforum.net/pater-daniel-maes

De Catechismus van de Katholieke Kerk stelt in nr 2357:

“Onder homoseksualiteit verstaat men de betrekkingen tussen mannen af tussen vrouwen die zich seksueel exclusief of overwegend aangetrokken voelen tot personen van hetzelfde geslacht. Homoseksualiteit kent, door de eeuwen heen en binnen de veelheid van culturen, verschillende verschijningsvormen. De psychische oorsprong is moeilijk op te helderen. Steunend op de heilige Schrift, die deze betrekkingen voorstelt als een ernstige ontaarding, heeft de Overlevering steeds verklaard dat ‘homoseksuele daden intrinsiek ongeordend zijn’. Ze zijn in strijd met de natuurwet. Homoseksuele handelingen sluiten de seksualiteit af voor de gave van het leven. Ze komen niet voort uit een ware affectieve en seksuele complementariteit. Daarom kunnen ze in geen geval goedgekeurd worden.”

Dit moreel standpunt is duidelijk. Dat betekent niet dat de Kerk homoseksuele gelovigen afschrijft. Zij kunnen lid zijn van de Kerk en aan het kerkelijk leven deelnemen. Wel vraagt de Kerk van haar gelovigen de bereidheid en de oprechte wil volgens haar moraal die rechtstreeks voortkomt uit de Bijbel en de natuurlijke zedenwet, te leven. Het is de taak van de pastoraal om individuele mensen in de beleving van die moraal te helpen en in het sacrament van boete en verzoening Gods vergevende barmhartigheid te schenken aan hen die gevallen zijn en weer willen opstaan.

Het is tegen het katholiek geloof en dus ook niet pastoraal om homoseksueel gedrag moreel goed te keuren of te doen alsof het een normale variant is van menselijke seksualiteit. Dat laatste is wat de meeste homo-organisaties beweren en die opvatting verwachten zij van heel de maatschappij en ook van de Kerk. De catechismusuitspraak van de katholieke Kerk vinden zij discriminerend en ze willen die houding van de Kerk kost wat kost veranderen.

Daarom is vanuit hun optiek de vraag naar een “roze gebedsviering”, juist in de St.-Janskathedraal, begrijpelijk. Het is niet zomaar een vrome opening van een dag. Het geheel heeft een duidelijke metabetekenis. Men wil het laatste bolwerk dat vasthoudt aan de schriftuurlijke afkeuring van homoseksueel gedrag en van alle handelingen tegen de morele natuurwet innemen. Dat gebeurt voor hun gevoel – en niet geheel ten onrechte – op 24 juni aanstaande als ze als groep de St.-Jan veroveren waarbij de plebaan hen welkom heet en de bisschop hen (en daarmee hun doen en laten) zelfs zegent.

Van de kant van de plebaan en vanuit het bisdom wordt dat alles gepresenteerd als een ongevaarlijke, vriendelijke geste jegens een groep die zich kerkelijk gemarginaliseerd voelt. De woordvoerder van het bisdom benadrukt dat er niet aan de leer van de Kerk getornd wordt. Ik zou zeggen: ammehoela!! Trouwens door te zeggen dat het in de praktijk allemaal niet zo moeilijk is, geeft de woordvoerder aan dat er blijkbaar een groot onderscheid bestaat tussen de leer en de praktijk, dwz de pastoraal. Dat is echter onmogelijk. Als de pastoraal niet naadloos aansluit bij de leer van Christus, dan deugt de pastoraal niet. Immers de pastoraal dient ervoor de leer in de praktijk handen en voeten te geven. Ofwel stiekem wordt de leer veranderd. Want een leer die in de praktijk ongestraft en onweersproken met voeten wordt getreden, bestaat in feite niet meer. Men lijkt feitelijk voor de laatst genoemde weg te kiezen. En het enthousiasme van LHBG-gemeenschap over de viering in de St-Jan maakt wel duidelijk dat het zo ook ervaren wordt.

Dat het allemaal niet zo neutraal en ongevaarlijk is en dat het wel degelijk met goed- en afkeuring van de kant van de plebaan en het bisdom te maken heeft, maken de antwoorden op de volgende casussen duidelijk:

Wil de plebaan in een gebedsdienst in de St-Jan hartelijk welkom heten als medetochtgenoten door het leven en wil de bisschop bruggenbouwend en verbindend zegenen:

– een denkbeeldige PVV-landdag die haar landelijke manifestatie in Den Bosch met een gebedsdienst in de kathedraal wil beginnen?

– het denkbeeldige verbond van seksclubhouders en de gezamenlijke meisje van plezier die de dag tegen hun discriminatie in Den Bosch willen beginnen met een gebedsdienst?

Om misverstand te voorkomen wil ik hier wel meteen bij aantekenen dat ik de LHBG-gemeenschap geenszins zou willen vergelijken met de PVV of het andere denkbeeldige genootschap. Wel is de overeenkomst dat de afzonderlijke leden, ook van deze clubs, lid van de Kerk kunnen zijn, niet gediscrimineerd mogen worden en met welwillendheid pastoraal tegemoet getreden moeten worden.

Tenslotte wil ik op bijkomende consequenties van het plebanesque en bisschoppelijke gedrag wijzen:

– Hierdoor worden normale katholieken die trouw willen zijn aan de leer van de Kerk, geschoffeerd, en niet in het minst die homoseksuelen die zich inspannen kuis volgens de leer van de Kerk te leven.

– Hierdoor wordt pastoors die in het verleden door acties van de homogemeenschap aan de schandpaal zijn genageld, alleen omdat ze datgene deden wat van goede zielenherders verwacht mocht worden, nog een extra trap nagegeven door officials van de Kerk (ik refereer aan pastoor Buyens).

– Hierdoor worden pastoors die tot heden dergelijke vieringen met succes, zelfs ondanks druk van gemeentebesturen, uit hun kerk hebben kunnen weren, ernstig verzwakt. Men zal zeggen: de bisschop vindt het toch goed…

Het is zeker niet toevallig dat de Kerk op 24 juni de geboortedag viert van de heilige Johannes de Doper. Deze werd door koning Herodes onthoofd omdat Johannes hem aansprak op zijn immoreel gedrag. Hij leefde immers met de vrouw van zijn broer. Iemand die opkomt voor Gods wetten, oogst zelden applaus.

Cor Mennen pr
1 juni feest van de H. Martelaar Justinus
http://www.mennenpr.nl/De_roze_kathedraal.html

In een nieuw interview geeft Kardinaal Burke voor het eerst openlijk toe dat Amoris Laetitia een “wijziging aan de Leer van de Kerk” is. De vraag blijft uiteraard wanneer de formele correctie van AL zal plaatsvinden, n.a.v. de vijf dubia. Burke gaf eind vorig jaar aan dat dit korte tijd na de Kerstperiode zou gebeuren. We zijn intussen bijna Pinksteren en er is nog altijd niets gebeurd.

Burke vertelt dat hij veel naar verschillende delen van de Kerk reist, hij vindt overal verwarring en verdeeldheid over Amoris Laetitia: tussen priesters, bisschoppen en zelfs bisschoppenconferenties, “en dit is de moeilijkheid wanneer mensen veranderingen trachten te maken zonder respect voor de doctrine – de constante doctrine en discipline van de Kerk – en dus eindig je met soms radicaal andere praktijken van één deel van de Kerk ten opzichte van een ander, en dit kan onmogelijk zo zijn, omdat huwelijk en de Heilige Eucharistie hetzelfde zijn op ieder ogenblik en op elke plaats van de Kerk.” Burke zegt dat er nú komaf moet gemaakt worden met al deze verwarring, en dat het tot een einde moet gebracht worden.

“Dit is één van de redenen waarom wij, samen met drie andere Kardinalen, deze vragen of dubia indienden bij de paus….   – Lees hier verder: Kardinaal Burke: Amoris Laetitia is “een wijziging aan de Leer van de Kerk”

De Zalige A.K. Emmerick zei in 1820:

[…] “Ik zag al deze geestelijken omgeven door een zware mist, die hen als door een muur afscheidde van de Kerk. Ik zag de lauwheid van de plaatselijke geestelijken toenemen en ik zag een grote duisternis ontstaan. Toen verbreidde zich het visioen naar alle kanten. Overal zag ik de katholieke gemeenschappen onderdrukt worden, gekweld, in het nauw gedreven, en beroofd van hun vrijheid. Ik zag dat veel kerken gesloten werden. Ik zag overal veel narigheid. Ik zag oorlogen en bloedvergieten. Maar dit zal niet lang duren.”

“Ik zag de kerk der afvalligen geweldig toenemen. Ik zag de duisternis die er van uitging zich in de hele wereld verspreiden, en ik zag veel mensen de wettige Kerk verlaten, en zich tot de andere wenden. Daar is alles veel mooier, veel natuurlijker en beter geordend. Ik zag betreurenswaardige dingen. Men speelde, dronk, kletste, men maakte vrouwen het hof in die kerk, in één woord, men bedreef er allerlei soorten gruwelen.”

“De priesters lieten alles toe en lazen de Heilige Mis met veel oneerbiedigheid. Ik zag er maar weinigen, die nog de ware godsvrucht hadden, en de zaken gezond beoordeelden. Dat alles bedroefde mij ten zeerste. Toen bond mijn hemelse Bruidegom mij bij het middel vast, zoals Hij zelf aan de geselkolom werd vastgebonden, en zei: “Zo zal de Kerk nog gebonden worden, zo zal zij worden vastgeklemd, totdat zij zich weer kan oprichten. Ik zag in de toekomst de godsdienst diep wegzinken. Alleen in enkele haardsteden en in enkele gezinnen hield zij stand. Die heeft God dan ook gespaard voor de rampen van de oorlog.”

Bron: De Kerk in België in verval

Goede Vrienden,

Voor enkele weken verblijf ik in de abdij van Postel (praktisch het centrum van mijn afwezigheid) en krijg de kans om op verschillende plaatsen te getuigen zowel over wat er werkelijk in Syrië gebeurt als over ons boek “hoe een paus gelijk kreeg”. Inmiddels kan ik vele boodschappen doen voor de gemeenschap Mar Yakub. Het eigenlijke maatschappelijke gebeuren laten we even rusten en bidden dat er toch eens vrede mag komen.

Pater Daniel

Vrijdag 19 mei 2017, Qâra – Damascus – Beiroet – Brussel – Postel

Na de Eucharistieviering vorige vrijdag namen we samen het ontbijt, waarna ik afscheid nam van de zusters en medebroeders. De burgemeester van Qâra bracht me naar Damascus. De controles onderweg waren veel strenger dan gewoonlijk, hoewel de soldaten vriendelijk bleven. In Damascus was het werkelijk zomers weer en je zag het ook aan het gedrag van de mensen. Op de grasperken zaten groepen jongeren of gezinnen samen. De familie Srour is al eeuwen lang nauw verbonden met ons klooster en zorgt nu nog voor ons. Deze familie is goed vertegenwoordigd in Damascus en in Qâra. Aan het ouderlijk huis, waar moeder leefde en vorig jaar gestorven is, werd ik opgewacht. Een neef met zijn vrouw en twee kleine kinderen bracht mij naar zijn schoonouders in de christelijke wijk van Damascus, Bab Touma. Hier zijn zes dochters en twee zonen. Vier getrouwde dochters met hun kleine kinderen waren thuis. Een leven van jewelste in dit oude, vrij kleine huis met antieke balken. Er werd voor een versnapering gezorgd. De neef vroeg uitdrukkelijk om voor het huis en gans het gezin te bidden, wat we onmiddellijk hebben gedaan. Daarna nodigde hij mij uit om in een restaurantje met nog twee vrienden te gaan eten en hij wilde absoluut niet dat ik financieel zou bijdragen. Het waren jongens die we ook in Deir Atieh bij de voetbal al ontmoet hadden. Hier kwamen vele families eten. Af en slechts zag je een vrouw of een meisje met een hoofddoek. Dit is duidelijk een christelijke wijk.

Rond vijf uur in de namiddag werd voor mij een taxi voorzien die me over de grens naar Beiroet bracht. Alles verliep vlot en zonder moeilijkheden. Ik heb nog van gedachten kunnen wisselen met moeder Agnes-Mariam en zr Carmel, heb een halve nacht goed geslapen. Ik was op tijd in de luchthaven van Beiroet en kwam ook op tijd toe in Zaventem, waar ik opgehaald werd en naar de abdij van Postel gebracht.

Maandag 15 mei mocht ik een lang interview  geven voor de alternatieve nieuwsite “Signs of the Times”  (www.sott.net). Woensdag en donderdag mochten we een avondconferentie geven over de noodzaak om zeer kritisch te staan tegenover de gewone berichtgeving en over ons boek, de echte betekenis van de contraceptie: voor de “tegenstroom” in St. Michiels-Brugge en voor de Belfortgroep in Oostkamp. Het waren zeer geïnteresseerde toehoorders met een erg levendige interactie. Hartelijk dank aan de organisatoren.

Clarifications, after new information emerged. 

Alternative media websites and myself have suggested that the plane wreckage presented to us as MH-17, actually belongs to the ‘lost’ flight MH-370. In this article I will bring new evidence to support this theory.

Clarification and updates:

1. A missing window on the wreckage, which appeared in some pictures over the internet.

– Malaysia Airlines renovated their jets a couple of years ago, modifying the interior and blocking the window in question. The presented pictures of MH17 with a window next to the door and below the flag is, apparently, an older image of the jet.

Unfortunately for the secret agencies involved in this false flag, the internet buzz created around this information made them panic and the official REUTERS images showing that piece of the wreckage have been Photoshopped.

14 mei 2017.

De kardinaal en de moraal

Kardinaal Eijk heeft in een interview gepleit voor een encycliek of een ander kerkelijk document over de genderproblematiek. De kardinaal heeft inderdaad gelijk dat het de hoogste tijd is dat de Kerk haar morele gewicht in de waagschaal van de wereld legt om een stevig tegenwicht te bieden tegen de duivelse genderideologie die heel de menselijke waardigheid en ieder moreel fundament in de schepping ondergraaft. Dat hij daarvoor een beroep doet op de huidige paus lijkt mij echter een daad van vermetel vertrouwen. Nog sterker: het lijkt me voor het gezag van de katholieke moraal beter als paus Franciscus er niet over schrijft. De raadgevers en “deskundigen” waarmee hij zich omringt, lijken mij niet de mensen die de traditionele katholieke moraal duidelijk en helder voor het voetlicht kunnen en willen brengen.

Ik denk dat we meer onze hoop moeten stellen op moedige bisschoppen – en als het kan kardinalen – die deskundig en zonder menselijk opzicht de waarheid verkondigen. Kardinaal Eijk is zelf een deskundige op het gebied van de katholieke moraal. Ik zou hem willen oproepen een leesbaar en duidelijk stuk te schrijven (een aartsbisschoppelijke encycliek) over de katholieke moraal waarin alle actuele thema’s aan de orde komen, zodat katholieken en niet-katholieken weten hoe de Kerk over morele vraagstukken denkt en waarom. Hij kan dit aan zijn collega bisschoppen voorleggen met de vraag of ook zij hieronder hun handtekening willen zetten. Doen ze dat niet of niet allemaal, het zij zo. Er zullen er zeker zijn die bang zijn voor de reacties in de media en het stuk daarom, zoals gebruikelijk, wel katholiek maar niet “opportuun” of “prudent” vinden. Eminentie, laat u daardoor niet afschrikken. Denk liever aan het heil van de zielen die van hun bisschoppen al heel lang geen duidelijk geluid op moreel gebied meer gehoord hebben en daarom leven en handelen zoals de heidenen. Stel de mensen voor de keuze. Benoem wat katholiek is en wat niet-katholiek. En leg uit waarom God een bepaalde levenswijze vraagt.

De libertijnse propaganda is zo massaal en massief dat bijna niemand eraan ontsnapt. Het is het enige geluid dat je hoort en mensen raken eraan gewend en gaan het gewoon vinden. Ik noem een paar terreinen.

Het samenleven zonder huwelijk is algemeen aanvaard. Ik kan me niet herinneren dat er de laatste decennia nog een bisschop is geweest die een dergelijke situatie als zondig, laat staan doodzondig, heeft betiteld. Geen bisschop die een vastenbrief aan deze kwestie heeft gewijd. Gelovigen die in een dergelijke situatie leven, gaan zonder gewetensbezwaren te communie, als het zo uitkomt en zijn niet bang voor hun eeuwige bestemming.

Reageerbuisbevruchting is ook voor leden van de Kerk de gewoonste zaak van de wereld. Niemand denkt erover na of het moreel verantwoord is. Het standpunt van de Kerk is via prediking of catechese, via bisschoppelijke brieven nooit onder de aandacht van de gelovigen gebracht. Veel mensen hebben überhaupt niet het idee dat dit zondig is. Wie zou het hun verteld hebben?

Euthanasie raakt steeds meer algemeen aanvaard. Misschien heeft men vaag nog het idee dat de Kerk ertegen is. Van tijd tot tijd halen bepaalde gevallen de krant, maar die priesters worden vaak als conservatief weggezet. Er zijn bisschoppen die hier ook de van-geval-tot-geval-prudentie tot norm hebben verheven. Zo is het voor velen ook niet duidelijk waarom het niet zou mogen.

Alles wat met homoseksualiteit en genderideologie te maken heeft, ligt uiterst gevoelig. Zet je daar in moreel opzicht vraagtekens bij, dan word je over het algemeen bijzonder agressief benaderd: dan ben je homofoob, homohater of fascist. Er is geen enkele rationele benadering. Uitwisseling van argumenten is nauwelijks mogelijk. In het buitenland zijn er verschillende bisschoppen aangeklaagd omdat zij de leer van de Kerk verkondigden. Dat bleef vooralsnog zonder gevolg maar hoe lang nog, is maar de vraag.

Kritiek op homohuwelijk of gender heeft net als bij kritiek op de islam voor individuele personen nare gevolgen: uit angst voor represailles zwijgen de meesten en wat nog erger is praten sommige bisschoppen de wereld en de duivel maar min of meer begrijpend naar de mond. Niks nieuws onder de zon. Martelaren zijn in de kerkgeschiedenis, ook onder bisschoppen, een kleine minderheid.
Maar die minderheid is de redding van de Kerk.
Daarom, eminentie, wacht niet op de paus, neem uw verantwoordelijkheid.
De Nederlandse Kerk wacht op U.

C. Mennen pr, www.mennenpr.nl