Na mijn verhuizing van Kerkrade naar Eindhoven, besloot ik stage te gaan lopen (een meisje uit mijn klas was gestopt met de opleiding, daardoor kon ik meteen haar stage overnemen) bij woonpark Eckartdal, een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Deze stage zorgde ervoor dat ik steeds meer geïnteresseerd raakte in het werken met mensen in de zorg.
Nadat ik mijn diploma Arbeidstherapie had behaald aan de Katholieke Leergangen te Tilburg, wilde ik graag onderzoeken of ik me kon specialiseren in een bepaald vakgebied, zoals arbeidstherapie in een psychiatrische instelling voor (tijdelijk) zieke mensen.
Na mijn besluit om de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige te volgen – ik werd aangenomen bij de in-service opleidingen in Boxtel – begon ik mijn eerste werkstage in het Psychiatrisch Ziekenhuis Coudewater in Rosmalen. Ik was gemotiveerd en enthousiast om patiënten te helpen en ondersteunen in hun herstelproces.
Echter, na verloop van tijd merkte ik dat er meningsverschillen ontstonden (bij de werkevaluaties) over de aanpak en omgang met de patiënten.
Hoewel ik begreep dat het advies dat ik kreeg om opnieuw te beginnen als leerling verpleegkundige in de psychiatrie een mogelijkheid was, voelde ik dat ik mijn verworven werkhouding, benadering en attitude als arbeidstherapeut niet wilde loslaten. Ik geloofde sterk in de kracht van empathie en een luisterend oor in de communicatie, zowel met zieke als niet-zieke mensen.
Daarom besloot ik mijn eigen weg verder te volgen en de adviezen om alles los te laten wat ik had geleerd op de opleiding Arbeidstherapie achter me te laten. Ik koos ervoor om vast te houden aan mijn verworven werkhouding en benadering.
Deze meningsverschillen waren de aanleiding om uiteindelijk de studie tot verpleegkundige af te breken en te stoppen op de afdeling waar ik werkte met mensen met psychiatrische ziektebeelden.
Ik realiseerde me dat ik op zoek moest naar een nieuwe richting. Ik begon me af te vragen wat God eigenlijk met mij voorhad en overwoog zelfs om door te gaan met de opleiding tot priester. Maar hoe? En waar? Of misschien kon ik me specialiseren in de activiteitenbegeleiding in de pastoraal? Ik stond open voor nieuwe mogelijkheden en was bereid om mijn roeping verder te volgen, waar die me ook naartoe zou leiden.
Met deze gedachten in mijn hoofd ging ik op zoek naar mijn volgende stap. Ik wist dat ik vastberaden was om anderen te helpen en een positieve impact te hebben, of het nu als arbeidstherapeut of zelfs als priester was. Ik was klaar om mijn weg verder te verkennen en te ontdekken wat de toekomst voor mij in petto had…
Randstad Uitzendbureau Eindhoven
Deel 5
Terug in Eindhoven schreef ik me in bij Randstad Uitzendbureau.
Van daaruit kreeg ik verschillende baantjes en af en toe tijdelijk werk aangeboden. Zo werkte ik onder andere in de spoelkeuken van het Psychiatrisch Ziekenhuis, de R.P.I., in Eindhoven; was ik verantwoordelijk voor de schoonmaak van de Douwe Egberts koffieautomaten bij vestigingen in Eindhoven en Best, waar ik een tijdelijke baan had. Ik werkte ook als invalkracht bij Van Nelle Koffieautomatenschoonmaak in Eindhoven en had tijdelijke banen bij de AMRO Bank in Valkenswaard en de Rabobank aan de Vestdijk in Eindhoven. Daarnaast werkte ik ook aan lopende band bij Van Gent en Loos.
Hoewel ik misschien een paar banen ben vergeten te noemen, was mijn tijd bij Randstad Uitzendbureau een periode van ontdekken en experimenteren. Het gaf me de mogelijkheid om verschillende werkplekken en functies uit te proberen, en hoewel het soms uitdagend was, leerde ik waar mijn ware passie lag; tóch het werken met mensen op een empathische en ondersteunende manier…
Ondertussen neem ik de tijd om vacatures te doorzoeken en sollicitaties te versturen naar instellingen die gespecialiseerde zorg bieden aan mensen met tijdelijke psychische problemen. Mijn doel is om een omgeving te vinden waar ik patiënten kan ondersteunen in hun herstelproces en hen kan helpen hun leven weer op te bouwen.
Er kwam een teleurstellende wending tijdens de opleiding op weg naar het priesterschap. Ondanks mijn enthousiasme tijdens de studie kwamen er struikelblokken op mijn pad in de vorm van de vakken ‘liturgie’ en ‘kerkgeschiedenis’. Deze vakken bleken uitdagend en vereisten veel studie.
Door de moeilijkheden die ik ondervond bij het behalen van voldoende resultaten, moest ik meerdere hertentamens afleggen. Het herhalen van de studiematerialen en het opnieuw bestuderen van de onderwerpen kostte veel tijd en energie. Ondanks mijn inspanningen slaagde ik er niet in om aan de vereisten te voldoen en besefte ik uiteindelijk dat ik mijn opleiding niet kon voortzetten.
Het was een ontmoedigende beslissing om te stoppen met de opleiding vanwege deze struikelblokken. Het voelde als een persoonlijke nederlaag, omdat ik zo’n sterke band had ontwikkeld met de studenten en docenten van het Grootseminarie Rolduc.
Hoewel de teleurstelling van het stoppen met de opleiding aan het Grootseminarie Rolduc aanvankelijk moeilijk te verwerken was, besefte ik al snel dat het slechts een obstakel was op mijn verdere weg door het leven.
Het Grootseminarie zal altijd een speciale plaats in mijn hart hebben vanwege de betekenisvolle ervaringen die ik daar heb opgedaan. Hoewel het jammer is dat ik mijn opleiding niet heb kunnen voltooien, ben ik dankbaar voor de kennis en inzichten die ik heb verworven en voor de mensen die mijn pad hebben gekruist.
Mijn tijd op het Grootseminarie Rolduc en de struikelblokken die ik tegenkwam, vormden slechts één hoofdstuk op mijn reis door het leven. Ze hebben me geholpen om te groeien, veerkracht te ontwikkelen en nieuwe wegen te verkennen. Hoewel ik jammer genoeg moest stoppen met de opleiding, ben ik nog steeds vastberaden om anderen van dienst te zijn in een geestelijke context. Ik besloot mijn zoektocht voort te zetten en nieuwe manieren te ontdekken om mijn roeping te vervullen.
Lückerheidekliniek Kerkrade
Deel 4
Ik begon zelfstandig te studeren en te lezen over onderwerpen die me interesseerden, zoals spiritualiteit, pastorale zorg en filosofie. Ik ontdekte nieuwe perspectieven en inzichten die mijn begrip van het geestelijk leven verdiepten. Daarnaast bleef ik mezelf ontwikkelen en bijscholen op het gebied van liturgie en kerkgeschiedenis. Hoewel ik geen formele opleiding volgde, was ik vastbesloten om mijn kennis op deze gebieden uit te breiden. Ik las boeken, nam deel aan lezingen en retraites om mijn inzicht te verdiepen. Door deze zelfstudie en interactie met andere geïnteresseerden op deze terreinen kon ik mijn kennis blijven vergroten en mijn interesse voor met name liturgie levend houden.
Daarnaast begon ik me actief in te zetten voor vrijwilligerswerk en later als stagiair (voor de opleiding Arbeidstherapie) in het Verpleeghuis Lückerheide te Kerkrade. Ik zocht er naar mogelijkheden om bewoners te ondersteunen en te begeleiden tijdens de arbeidstherapie en andere activiteiten die werden aangeboden.
De titel van mijn website “De argeloze Duif: Symbool van onschuld en vrede”, is een betekenisvolle keuze die verwijst naar verschillende thema’s, zoals verwondering, vroomheid, gebed, geloof, onschuld en vrede. Laat me u een toelichting geven op de symboliek achter deze titel.
De duif is door de geschiedenis heen vaak geassocieerd met vrede, onschuld en zuiverheid. In verschillende culturen en religies staat de duif symbool voor deze waarden. In het christendom wordt de duif bijvoorbeeld geassocieerd met de Heilige Geest en wordt deze vaak afgebeeld tijdens momenten met een geestelijke betekenis, zoals de doop van Jezus in de rivier de Jordaan.
De term “argeloze duif” verwijst naar de onschuld van de duif. Het benadrukt de eenvoud en onbevangenheid die we kunnen ervaren wanneer we verwondering voelen, ons overgeven aan vroomheid, ons richten op gebed, ons geloof omarmen en streven naar vrede in onszelf en in de wereld om ons heen.
Op deze website worden korte verhalen en gedichten gedeeld die deze thema’s verkennen en belichten. Verhalen die ons verwonderen, ons uitnodigen tot vroomheid, ons inspireren tot gebed, ons geloof versterken, ons herinneren aan de waarde van onschuld en ons aansporen om naar vrede te streven.
Door het delen van deze verhalen en gedichten met u, beste lezer, wil ik u aanmoedigen om stil te staan bij deze belangrijke aspecten van het leven, en van uw leven.
Vandaag wil ik stilstaan en nadenken over geloof, hoop en liefde, en hoe deze drie ons leven en ons bestaan beïnvloeden. Zoals geschreven staat in Gods Woord, is liefde het belangrijkste van deze drie. De gave ‘Liefde’ is een goddelijke deugd. Door de gegeven genade van God kunnen wij op een bijzondere wijze liefhebben. Daarnaast is liefde – op menselijk vlak – een krachtige en transformerende emotie die ons in staat stelt om anderen te beminnen en onze dankbaarheid te tonen, niet alleen aan onze medemensen, maar ook aan God.
Voor mij persoonlijk is geloof altijd van het grootste belang geweest. Geloof geeft ons de mogelijkheid om te weten waar onze liefde naar uitgaat, om te begrijpen wat we beminnen en waarom we dat doen. Het geeft ons een basis, een fundament waarop we ons leven kunnen bouwen. Het geeft betekenis aan ons bestaan en geeft richting aan onze acties.
Maar geloof alleen is niet genoeg. Hoop is een essentieel aspect van ons menselijk bestaan. Het is de drijvende kracht die ons in staat stelt om vooruit te kijken, om te blijven streven naar een betere toekomst. Hoop geeft ons de moed om door te gaan in tijden van tegenspoed, om te blijven geloven in een wereld waarin liefde en gerechtigheid zegevieren.
En dan komen we bij de liefde, de belangrijkste van deze drie. Liefde is als een motor die ons voortstuwt in ons leven. Het is de kracht die ons in staat stelt om anderen te beminnen en om dankbaarheid te tonen. Maar zoals elke motor aandrijving nodig heeft, zo heeft liefde ook een krachtbron nodig. Deze krachtbron ligt in onze wil en ons verstand. Het is ons vermogen om bewust te kiezen voor liefde, om liefde te cultiveren en te koesteren, niet alleen in onze relaties met anderen, maar ook in onze relatie tot God.
Liefde heeft de kracht om levens te veranderen, om bruggen te slaan tussen mensen en om genezing te brengen in gebroken situaties. Het is een kracht die verder reikt dan woorden kunnen beschrijven, die dieper gaat dan onze menselijke beperkingen en verschillen. Liefde, en vooral Gods Liefde heeft het vermogen om de wereld te veranderen en ons tot betere mensen te maken.
Dus laten we vandaag, in het besef van de waarde van geloof, hoop en liefde, ons toewijden aan het cultiveren van deze deugden in ons leven. Laten we ons geloof verdiepen en onze hoop versterken, maar laten we vooral de liefde koesteren en verspreiden. Laten we ons bewust worden van Gods liefde die in ons hart leeft en laten we die genade-kracht aanwenden om anderen lief te hebben, om onze dankbaarheid te tonen en om de wereld een betere plek te maken.
Laten we de woorden uit Gods Woord ter harte nemen en Gods liefde centraal stellen in ons leven. Want uiteindelijk is het de liefde die ons verbindt, die ons in staat stelt om te beminnen en bemind te worden, en die ons de vreugde schenkt van een zinvol leven. Liefde is de essentie van ons menselijk bestaan en het fundament waarop al onze relaties rusten.
Maar laten we niet vergeten dat liefde niet altijd gemakkelijk is. Het vergt inzet, geduld en opoffering. Soms moeten we onze eigen behoeften opzij zetten om anderen lief te hebben. Soms moeten we vergeven en de ander een tweede kans geven. Liefde vereist moed, want het opent ons hart en maakt ons kwetsbaar. Maar het is juist die kwetsbaarheid die ons in staat stelt om diepgaande verbindingen te creëren en ware vreugde te ervaren.
En laten we ook niet vergeten dat liefde niet beperkt is tot onze menselijke relaties. Liefde naar God toe en Gods liefde naar ons toe is van onschatbare waarde. Het is een erkenning van het Gods aanwezigheid in ons leven, van God die ons gewild heeft (ons schept) en ons liefheeft. Door liefde te tonen aan God, door een gebedsleven, door ons te richten op geestelijke groei en verbondenheid, verrijken we ons leven en vinden we de diepe betekenis van het leven.
Dus laten we, in het licht van deze waarheden, onze harten openen voor liefde. Laten we streven naar liefdevolle relaties met onze medemensen, waarbij we de ander waarderen, respecteren en ondersteunen. Laten we liefde verspreiden in de wereld door vriendelijkheid, mededogen en vergevingsgezindheid te tonen. Laten we ons geloof versterken door ons te richten op God en door ons bewust te worden van Zijn aanwezigheid in ons leven, werken en bidden.
Beste lezers, laten we niet vergeten dat liefde de drijvende kracht is die ons in staat stelt om het beste in onszelf naar boven te halen en mee te mogen werken aan Gods genade om positieve veranderingen te bewerkstelligen in de wereld om ons heen.
Ik had eens een Rover 75, een prachtige auto die op een dag werd gespot door een vriend van me. Hij stond schitterend glimmend in een garage, te koop voor een ongelooflijk betaalbare prijs van nog geen 9000 euro. Het was een buitenkansje dat ik niet kon weerstaan, en ik wist dat mijn Rover uit de 600-serie erbij zou verbleken.
ROVER 600
De eerste eigenaar van de rover was een echte snelheidsduivel. Hij behandelde de auto als een Porsche en scheurde met volle snelheid over de autowegen. De tweede eigenaar was daarentegen veel verantwoordelijker. Hij reed vier jaar lang keurig met de Rover, waarna ik de gelukkige derde eigenaar werd. Ik genoot er maar liefst 4,5 jaar van voordat ik besloot om de Rover in te ruilen voor een glanzende BMW 5-serie.
Na enige tijd ging de Rover 75 over naar de zoon van Lei. De jongeman was dolblij met zijn erfstuk en reed er met veel plezier mee rond in Kerkrade. De Rover bleef hem lange tijd trouw dienen, net zoals hij dat bij de vorige eigenaren had gedaan. Zijn betrouwbaarheid maakte de Rover tot een waardevolle metgezel.
Iedereen die de Rover zag, was onder de indruk van zijn elegante en tijdloze uitstraling. Zijn glanzende lak en het verfijnde ontwerp maakten hem tot een waar kunstwerk op wielen. Voor mij was de Rover zelfs de mooiste auto die ik ooit gehad heb, naast mijn trouwe eend.
Het verhaal van de Rover ging door, en hij bracht nog vele jaren door op de wegen van Kerkrade. Wie weet, misschien rijdt de Rover nog steeds rond…
Als pastoor van onze samenwerkende parochies voel ik me vereerd en gezegend om vandaag de gelegenheid te hebben jullie allen persoonlijk te bedanken voor jullie buitengewone inzet en toewijding aan onze kerken en kerkgemeenschappen. Jullie onvermoeibare werk heeft een onuitwisbare impact gehad op het leven van zovelen en hebben onze parochies tot warme en gastvrije plekken gemaakt waar mensen samenkomen in geloof.
Ten eerste wil ik onze kosters bedanken. Jullie zijn de steunpilaren van onze kerken, altijd paraat om ervoor te zorgen dat alles in goede banen verloopt. Jullie inzet achter de schermen maakt het mogelijk dat onze liturgische vieringen soepel verlopen en dat iedereen zich welkom voelt.
Aan onze akolythen en misdienaars, jullie energie en toewijding aan de eredienst zijn bewonderenswaardig. Jullie dienen als een voorbeeld voor anderen en jullie bijdrage aan de vieringen is van onschatbare waarde.
Het koor, wat zou onze liturgie zijn zonder jullie prachtige stemmen? Jullie verheffen onze gebeden en lofzangen tot een hoger niveau en jullie muzikale talent brengt vreugde en inspiratie in onze kerken.
Een speciale dank aan onze poetsploeg, en poetsers. Jullie zorgen ervoor dat onze kerken altijd schoon en gastvrij zijn. Jullie inzet, soms in alle vroegte of laat in de avond, wordt enorm gewaardeerd. Jullie stellen anderen in staat om in een serene omgeving te bidden en God te ontmoeten.
En laten we onze kok niet vergeten, die met liefde en zorg maaltijden bereidt voor onze gemeenschap. Jullie creativiteit en gastvrijheid voeden niet alleen onze lichamen, maar ook onze zielen.
De lijst van dankbare mensen is lang en ik wil iedereen persoonlijk bedanken die ik hier niet specifiek genoemd heb. Jullie vrijwillige dienstbaarheid, jullie tijd en talenten die jullie onzelfzuchtig inzetten, zijn een getuigenis van jullie diepe geloof en liefde voor God en onze gemeenschap.
Moge de Heer jullie overvloedig zegenen voor jullie onzelfzuchtige dienstbaarheid. Jullie zijn waardevol voor onze parochie en jullie maken het verschil. Laten we blijven samenwerken om onze kerken te laten bloeien en om een bron van hoop en liefde te zijn voor iedereen die onze drempels overschrijdt.
Nogmaals, namens de hele parochiegemeenschap, bedank ik jullie vanuit het diepst van mijn hart. Moge God jullie rijkelijk belonen en jullie altijd nabij zijn in jullie dienstbaarheid.
Ik sta hier naast St. Jan bij het kruis van onze Verlosser. Dit schilderij hing in een kamer van het Groot-Seminarie Rolduc; mijn studeerkamer 1978-1982.
Het schilderij toont het kruis van Jezus, en ik herinner me dat het me diep raakte. Het bracht me dichter bij het lijden van Jezus, onze Verlosser, en liet me waardering en mededogen voelen. Maar er is nog een belangrijk aspect van het schilderij dat me altijd is bijgebleven: de aanwezigheid van Johannes, de geliefde leerling en apostel, onder het kruis.
Johannes leek en lijkt nog steeds een brug te vormen tussen mij en het kruis van Jezus. Als een tussenpersoon die me dichter bij de essentie van het priesterschap bracht, verbeeldde hij als het ware de verbinding tussen Jezus en Maria. Zijn aanwezigheid herinnert me er nu aan dat ik, in mijn zending als priester, naast Jezus en Maria mag staan, om anderen te dienen en Gods liefde door te geven.
Terwijl ik dit nu zeg, worden al die herinneringen opnieuw levendig. Het schilderij dat mijn studeerkamer sierde, was dus meer dan alleen een decoratie… het was een venster naar spiritualiteit, een steeds dieper besef van mijn roeping, en een bron van inspiratie tijdens mijn theologische studies.
Nu, vele jaren later, ben ik nog steeds vervuld van dankbaarheid voor de tijd die ik heb doorgebracht in het Groot-Seminarie Rolduc en voor de betekenisvolle symboliek van het schilderij.
“Ja, Heer, hier ben ik, Uw wil is mij(n) akkoord.”
*
De stem van God klinkt als een zachte bries,
Die me leidt op Zijn pad, vol liefde en wijsheid,
Als een herder voor Zijn kudde zal ik waken,
Licht brengen in duisternis, harten raken.
*
In gebed en sacramenten verspreid ik Zijn zegen,
De gemeenschap verenigen, vrede verkregen,
En harten leiden naar Jezus, in geloof en trouw,
Op elk moment, op elke dag, Zijn zegening aanschouw.
*
(Voor mijn medebroeders in het priesterschap:)
Laat jouw roeping stralen als een ster zo klaar,
Als een fakkel die de duisternis verjaagt, daar,
Wees dienaars van de waarheid, standvastig en oprecht,
En breng Gods liefde in volle pracht, met volle kracht.
*
Moge jouw gave als priester schitteren en stralen,
De harten en zielen vullen met vreugde, niet te achterhalen,
En moge God je altijd bijstaan, dag en nacht,
Op elk moment, op elke dag, met Zijn goddelijke macht.
Mijn Roepingsgetuigenis
Lang geleden, in de bruisende jaren 70, bevond zich langs de oevers van de schilderachtige rivier De Dommel een academie tevens genaamd De Dommel. Deze bijzondere school was doordrenkt van een revolutionair gedachtengoed en droeg trots een communistische kleur. Studenten kwamen van heinde en ver om zich onder te dompelen in deze unieke academische omgeving.
In die tijd was ik een jonge pacifist die me volledig inzette voor het ideaal van een rechtvaardige samenleving. Ik koos ervoor om mijn opleiding te volgen aan de Sociale Academie de Dommel, geïnspireerd door het radicale gedachtengoed dat daar werd aangehangen. De school was een broeinest van idealisme, waar jonge geesten de wereld wilden veranderen.
De academie was gehuisvest in een statig gebouw, met grote ramen die uitkeken op de kabbelende wateren van De Dommel. Het was een inspirerende plek, waar creativiteit en intellect samensmolten. Maar zoals dat gaat in het leven, veranderen dingen soms onverwacht.
Sommige studenten van De Dommel overwogen of het gedachtengoed dat ze aanhingen nog steeds de juiste koers was. Sommigen van ons, waaronder ikzelf, begonnen te twijfelen aan de levensvatbaarheid van het communistische ideaal. We realiseerden ons dat er andere manieren waren om de wereld te veranderen, en dat sommige idealen misschien beter pasten bij andere academies.
Een van die academies was de sociale academie De Elzent, gelegen midden in de stad, omgeven door veel groen en nabij een rustig park. Het was een plek waar mensen met een hart voor de samenleving elkaar ontmoetten en nieuwe wegen naar verandering verkenden. Ik begon te verlangen naar deze nieuwe omgeving, waar ik mijn idealen kon herdefiniëren en nieuwe inspiratie kon opdoen…
Na mijn tijd op de Sociale Academie De Dommel en mijn groei tot mensenmens, vond er een onverwachte wending plaats in mijn pad door het het leven:
Op een stralende dag in maart begonnen Frank en ik aan een buitengewoon avontuur: te voet en al liftend reisden we naar het prachtige bedevaartsoord Lourdes. Het was een innerlijke roepstem die me zei: “Kom naar Mij in Lourdes.”
Terwijl we onderweg waren, doorkruisten we schilderachtige landschappen, ontmoetten we bijzondere mensen en beleefden we onvergetelijke momenten. Elke stap bracht ons dichter bij onze bestemming, maar ook dichter bij het vinden van onszelf.
Toen we eindelijk aankwamen in Lourdes, voelde ik een diepe verbondenheid met de plek. Het was alsof de aanwezigheid van Maria in de lucht hing. Het was op dat moment, omringd door de serene sfeer van Lourdes, dat ik een belangrijke beslissing nam die mijn leven zou veranderen.
Deze beslissing was niet lichtzinnig genomen, maar eerder het resultaat van een innerlijke transformatie die zich had voltrokken tijdens onze reis naar Lourdes. De ontmoetingen onderweg, de momenten van introspectie en de bijzondere verbinding die ik voelde met Gods liefde, hadden me doen inzien dat ik een een nieuwe richting nodig had.
De reis naar Lourdes was een keerpunt in mijn leven, waar ik mijn pad met hernieuwde energie en vastberadenheid voortzette. Ik leerde dat verandering nodig was om trouw te blijven aan mezelf en mijn diepste drijfveren en overtuigingen.
In plaats van over te stappen naar de Sociale Academie De Elzent, werd ik aangetrokken tot een compleet andere omgeving: het instituut Rolduc, een eerbiedwaardige plek voor de priesteropleiding.
Hoewel deze keuze voor velen misschien verrassend leek, voelde het voor mij als een natuurlijke volgende stap. De waarden van compassie, dienstbaarheid en het streven naar een rechtvaardige samenleving die ik had ontwikkeld op de De Dommel, vonden een nieuw kader binnen de context van spirituele groei en het begeleiden van anderen.
Rolduc, met zijn oude kloostergebouwen en serene omgeving, bood een ruimte voor contemplatie en verdieping. Hier kon ik mijn verlangen om mensen te helpen en een positieve impact te hebben op hun levens verder ontwikkelen. Ik dompelde me onder in theologische studies, filosofische discussies en pastorale trainingen, en ontdekte nieuwe manieren om mijn medemens van dienst te zijn.
Op Rolduc leerde ik over de kracht van spiritualiteit en het belang van empathie bij het begeleiden van anderen. Ik begon te begrijpen hoe het cultiveren van de innerlijke wereld, het versterken van de relatie met het goddelijke en het ontwikkelen van een dieper begrip van het menselijk lijden allemaal samenkomen in de persoon van een priester. Het was een weg van geestelijk groei en het vinden van betekenis in dienstbaarheid.
Ik ontmoette medestudenten met verschillende achtergronden en levensverhalen, en we deelden onze inzichten en ervaringen om samen te groeien. Mijn ervaringen op De Dommel bleken van onschatbare waarde te zijn, omdat ik geleerd had hoe ik verbinding kon maken met anderen, naar hen kon luisteren en hen kon ondersteunen in hun zoektocht naar betekenis en geestelijke vervulling.
Terwijl ik mijn studie voortzette, ontwikkelde ik me tot een priester die gericht was op de behoeften van de mensen om me heen. Mijn tijd op de academie De Dommel had me geleerd om te geloven in de kracht van gemeenschap en de waarde van menselijke relaties. Dit zou de kern worden van mijn pastorale inzet: het begeleiden van anderen op hun levenspad, hen helpen bij het vinden van hoop, troost en betekenis in moeilijke tijden.
Hoewel de reis van De Dommel naar Rolduc misschien onverwacht leek, ontdekte ik dat het een organische evolutie was in mijn persoonlijke groei en mijn verlangen om anderen te dienen.
Op Rolduc vond ik een nieuwe gemeenschap van gelijkgestemde individuen, medestudenten en docenten die samenwerkten om ons begrip van spiritualiteit en onze pastorale vaardigheden te verdiepen. We deelden onze persoonlijke ervaringen, worstelingen en triomfen, en vonden steun en inspiratie bij elkaar. De academie Dommel werd een waardevolle basis waarop ik voortbouwde, terwijl ik me richtte op het dienen van anderen in een geestelijke context.
Er kwam een teleurstellende wending tijdens de opleiding op weg naar het priesterschap. Ondanks mijn enthousiasme tijdens de studie kwamen er struikelblokken op mijn pad in de vorm van de vakken ‘liturgie’ en ‘kerkgeschiedenis’. Deze vakken bleken uitdagend en vereisten veel studie.
Door de moeilijkheden die ik ondervond bij het behalen van voldoende resultaten, moest ik meerdere hertentamens afleggen. Het herhalen van de studiematerialen en het opnieuw bestuderen van de onderwerpen kostte veel tijd en energie. Ondanks mijn inspanningen slaagde ik er niet in om aan de vereisten te voldoen en besefte ik uiteindelijk dat ik mijn opleiding niet kon voortzetten.
Het was een ontmoedigende beslissing om te stoppen met de opleiding vanwege deze struikelblokken. Het voelde als een persoonlijke nederlaag, omdat ik zo’n sterke band had ontwikkeld met de studenten en docenten van het Grootseminarie Rolduc.
Hoewel de teleurstelling van het stoppen met de opleiding aan het Grootseminarie Rolduc aanvankelijk moeilijk te verwerken was, besefte ik al snel dat het slechts een obstakel was op mijn verdere weg door het leven.
Het Grootseminarie zal altijd een speciale plaats in mijn hart hebben vanwege de betekenisvolle ervaringen die ik daar heb opgedaan. Hoewel het jammer is dat ik mijn opleiding niet heb kunnen voltooien, ben ik dankbaar voor de kennis en inzichten die ik heb verworven en voor de mensen die mijn pad hebben gekruist.
Mijn tijd op het Grootseminarie Rolduc en de struikelblokken die ik tegenkwam, vormden slechts één hoofdstuk op mijn reis door het leven. Ze hebben me geholpen om te groeien, veerkracht te ontwikkelen en nieuwe wegen te verkennen. Hoewel ik jammer genoeg moest stoppen met de opleiding, ben ik nog steeds vastberaden om anderen van dienst te zijn in een geestelijke context. Ik besloot mijn zoektocht voort te zetten en nieuwe manieren te ontdekken om mijn roeping te vervullen.
Ik begon zelfstandig te studeren en te lezen over onderwerpen die me interesseerden, zoals spiritualiteit, pastorale zorg en filosofie. Ik ontdekte nieuwe perspectieven en inzichten die mijn begrip van het geestelijk leven verdiepten. Daarnaast bleef ik mezelf ontwikkelen en bijscholen op het gebied van liturgie en kerkgeschiedenis. Hoewel ik geen formele dag-opleiding volgde, was ik vastbesloten om mijn kennis op deze gebieden uit te breiden. Ik las boeken, nam deel aan lezingen en retraites om mijn inzicht te verdiepen. Door deze zelfstudie en interactie met andere geïnteresseerden op deze terreinen kon ik mijn kennis blijven vergroten en mijn interesse voor met name liturgie levend houden.
Daarnaast begon ik me actief in te zetten voor vrijwilligerswerk en later als stagiair (voor de opleiding Arbeidstherapie) in het Verpleeghuis Lückerheide te Kerkrade. Ik zocht er naar mogelijkheden om bewoners te ondersteunen en te begeleiden tijdens de arbeidstherapie en andere activiteiten die werden aangeboden.
Na mijn verhuizing van Kerkrade naar Eindhoven, besloot ik stage te gaan lopen (een meisje uit mijn klas was gestopt met de opleiding, daardoor kon ik meteen haar stage overnemen) bij woonpark Eckartdal, een tehuis voor verstandelijk gehandicapten. Deze stage zorgde ervoor dat ik steeds meer geïnteresseerd raakte in het werken met mensen in de zorg.
Nadat ik mijn diploma Arbeidstherapie had behaald aan de Katholieke Leergangen te Tilburg, wilde ik graag onderzoeken of ik me kon specialiseren in een bepaald vakgebied, zoals arbeidstherapie in een psychiatrische instelling voor (tijdelijk) zieke mensen.
Na mijn besluit om de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige te volgen – ik werd aangenomen bij de in-service opleidingen in Boxtel – begon ik mijn eerste werkstage in het Psychiatrisch Ziekenhuis Coudewater in Rosmalen. Ik was gemotiveerd en enthousiast om patiënten te helpen en ondersteunen in hun herstelproces.
Echter, na verloop van tijd merkte ik dat er meningsverschillen ontstonden (bij de werkevaluaties) over de aanpak en omgang met de patiënten.
Hoewel ik begreep dat het advies dat ik kreeg om opnieuw te beginnen als leerling verpleegkundige in de psychiatrie een mogelijkheid was, voelde ik dat ik mijn verworven werkhouding, benadering en attitude als arbeidstherapeut niet wilde loslaten. Ik geloofde sterk in de kracht van empathie en een luisterend oor in de communicatie, zowel met zieke als niet-zieke mensen.
Daarom besloot ik mijn eigen weg verder te volgen en de adviezen om alles los te laten wat ik had geleerd op de opleiding Arbeidstherapie achter me te laten. Ik koos ervoor om vast te houden aan mijn verworven werkhouding en benadering.
Deze meningsverschillen waren de aanleiding om uiteindelijk de studie tot verpleegkundige af te breken en te stoppen op de afdeling waar ik werkte met mensen met psychiatrische ziektebeelden.
Ik realiseerde me dat ik op zoek moest naar een nieuwe richting. Ik begon me af te vragen wat God eigenlijk met mij voorhad en overwoog zelfs om door te gaan met de opleiding tot priester. Maar hoe? En waar? Of misschien kon ik me specialiseren in de activiteitenbegeleiding in de pastoraal? Ik stond open voor nieuwe mogelijkheden en was bereid om mijn roeping verder te volgen, waar die me ook naartoe zou leiden.
Met deze gedachten in mijn hoofd ging ik op zoek naar mijn volgende stap. Ik wist dat ik vastberaden was om anderen te helpen en een positieve impact te hebben, of het nu als arbeidstherapeut of zelfs als priester was. Ik was klaar om mijn weg verder te verkennen en te ontdekken wat de toekomst voor mij in petto had…
Terug in Eindhoven schreef ik me in bij Randstad Uitzendbureau.
Van daaruit kreeg ik verschillende baantjes en af en toe tijdelijk werk aangeboden. Zo werkte ik onder andere in de spoelkeuken van het Psychiatrisch Ziekenhuis, de R.P.I., in Eindhoven; was ik verantwoordelijk voor de schoonmaak van de Douwe Egberts koffieautomaten bij vestigingen in Eindhoven en Best, waar ik een tijdelijke baan had. Ik werkte ook als invalkracht bij Van Nelle Koffieautomatenschoonmaak in Eindhoven en had tijdelijke banen bij de AMRO Bank in Valkenswaard en de Rabobank aan de Vestdijk in Eindhoven. Daarnaast werkte ik ook aan lopende band bij Van Gent en Loos.
Hoewel ik misschien een paar banen ben vergeten te noemen, was mijn tijd bij Randstad Uitzendbureau een periode van ontdekken en experimenteren. Het gaf me de mogelijkheid om verschillende werkplekken en functies uit te proberen, en hoewel het soms uitdagend was, leerde ik waar mijn ware passie lag; tóch het werken met mensen op een empathische en ondersteunende manier…
Ondertussen neem ik de tijd om vacatures te doorzoeken en sollicitaties te versturen naar instellingen die gespecialiseerde zorg bieden aan mensen met tijdelijke psychische problemen. Mijn doel is om een omgeving te vinden waar ik patiënten kan ondersteunen in hun herstelproces en hen kan helpen hun leven weer op te bouwen.
In Eindhoven kwam ik in contact met gelovige mensen die lid waren van de charismatische beweging. Hun enthousiasme en gepassioneerde geloofsbeleving trokken mijn aandacht en wekten mijn interesse. Ik besloot deel te nemen aan geloofsbijeenkomsten en gebedsgroepen waar de Heilige Geest centraal stond.
Tijdens mijn zoektocht ontdekte ik ook de Gemeenschap van de Gekruisigde en Verrezen Liefde in Maastricht, beter bekend als “De Kommel” in de volksmond. Ik voelde me aangetrokken tot deze plek en begon er gebedsavonden bij te wonen en inspiratie op te doen. Na verloop van tijd mocht ik zelfs als gast in de Gemeenschap verblijven.
Het verblijf bij De Kommel raakte me diep. Op 6 februari, de sterfdag van Marthe Robin, met wie ik me verbonden voelde door de band met de Foyers van Thorn en Bonheiden, mocht ik officieel intreden in de Gemeenschap.
Als postulant begon ik mijn weg binnen de kloostergemeenschap, waar ik me toewijdde aan het dienen van God en het volgen van mijn roeping. Later werd ik een novice, waarbij ik me verder verdiepte in het religieuze leven en me volledig toewijdde aan de weg van geestelijk leven en dienstbaarheid.
Vanuit de Gemeenschap De Kommel kreeg ik de kans om de priesteropleiding weer op te pakken. Dit bood me de gelegenheid om mijn geestelijke groei voort te zetten en me voor te bereiden op het priesterschap.
Zo heeft mijn zoektocht door de wereld van de Charismatische Vernieuwing, de Gemeenschap De Kommel en de Priesteropleiding te Rolduc (2e fase) me gevormd tot wie ik vandaag ben.
Ik ben dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen en voor de diepe verbondenheid die ik heb ervaren met de Heilige Geest, met Onze Lieve Vrouw van Lourdes en met Marthe Robin.
Na mijn intrede in de Gemeenschap en de voortzetting van de priesteropleiding, werd ik ondergedompeld in een wereld van geestelijke groei en toewijding. Binnen de Gemeenschap vond ik een warme en ondersteunende omgeving waarin ik mijn geloof kon verdiepen en mijn roeping verder kon voeden.
De dagelijkse gebedstijden, de Heilige Missen, de dagelijkse bezigheden, de gemeenschappelijke maaltijden en de momenten van stilte en reflectie hielpen me om mijn relatie met God te versterken. Ik leerde ook van de andere leden van de Gemeenschap, die allen een diepe passie hadden (ieder op zijn of haar manier) voor het geloof en een verlangen om anderen dienstbaar te zijn.Onze Lieve Vrouw van Medjugorje en de Heilige Drievuldigheid, met name de Heilige Geest, spelen een centrale rol in het leven bij de Kommel. Er wordt veel nadruk gelegd op het ontvangen van de gaven van de Geest en het zich laten leiden door Zijn inspiratie. Dit zorgde ervoor dat ik de Heilige Geest op een dieper niveau begon te ervaren en erkende hoe Hij aanwezig was en mij leidde in de overgave aan Gods Wil voor mij.
Terwijl ik me verder ontwikkelde binnen de Gemeenschap, groeide het verlangen meer en meer om anderen te dienen door middel van het priesterschap. Ik besefte steeds beter dat mijn roeping niet alleen gericht was op mijn eigen spirituele groei, maar ook op het uitdragen van Gods liefde en genade naar anderen. Na mijn tijd bij de Gemeenschap en de priesteropleiding aan het Grootseminarie Rolduc voelde ik me klaar om mijn roeping (en zending) in de praktijk te brengen.
Als priester wil ik mensen begeleiden, troosten en inspireren in hun geloofsleven en overgave aan God. Ik wil hen helpen om de aanwezigheid van de Heilige Geest in hun eigen leven te ontdekken en Gods liefde te ervaren.
De weg die begon met de ontmoeting met gelovigen uit de Charismatische Beweging in Eindhoven leidde me uiteindelijk naar de Kommel en terug naar Rolduc toe!
Elk van deze stappen heeft me gevormd en mijn geloofsleven verdiept. Ik ben dankbaar voor de mensen die op mijn pad zijn gekomen en voor de kansen die ik heb gekregen om het geloof te beleven en te delen met anderen.
Werkzaamheden in de parochies en retraitecentrum:
Nazareth, Limmel, Amby als kapelaan (diaken en jonge priester);
Chevremont, Haanrade, Rolduckerveld als kapelaan;
Bunde, Geulle, Moorveld als kapelaan en daarna als pastoor;
Schaesberg, Nieuwenhagerheide als priesterassistent (wegens longembolie);
Retraitecentrum Klein Sion als beheerder;
Sittard als invaller voor zieke priesters.
Momenteel bevind ik mij overigens in een boeiende en veelzijdige fase van mijn leven. Als priester mag ik dienstbaar zijn in maar liefst negen parochies van dekenaat Venray in Noord-Limburg.
Het is een opgave om de gelovigen te begeleiden in hun geestelijke leven, om de sacramenten te bedienen en om samen het geloof te vieren. Elke parochie heeft zijn eigen dynamiek en ik koester de banden die ik met parochianen heb opgebouwd.
Naast mijn werk als priester heb ik nog een andere verantwoordelijkheid binnen de Gemeente waar ik woon. Ik ben namelijk lid van de ‘Schil’ geworden, de achterban en denktank van de Adviesraad Sociaal Domein Venray. Hier kan ik mijn kennis en expertise als arbeidstherapeut ten volle benutten. Ik draag bij aan het welzijn van de Gemeente door advies te geven op het terrein van het sociale domein. Het is een uitdagende rol, waarin ik mijn passie voor het ondersteunen van anderen kan uitoefenen.
Om mijn betrokkenheid bij de gemeente verder te versterken, heb ik een cursus gevolgd om een ambassadeur van aandacht voor eenzaamheid te worden. Eenzaamheid is een probleem dat in onze moderne samenleving helaas veel voorkomt. Als ambassadeur wil ik bewustwording creëren, mensen met een luisterend oor tegemoet treden en initiatieven stimuleren die eenzaamheid helpen verminderen. Het is een prachtige aanvulling op mijn werk als priester, waarin ik de behoefte aan verbondenheid en gemeenschap onderstreep.
Ik voel me gezegend dat ik zowel binnen de Kerk als binnen de Gemeente actief kan zijn. Het stelt me in staat om op verschillende manieren bij te dragen aan het welzijn van anderen en om Gods liefde en zorg op diverse vlakken uit te dragen. Mijn diploma Arbeidstherapie komt me daarbij goed van pas, omdat het me in staat stelt om een opbouwende benadering te hanteren en de mens in al zijn facetten te ondersteunen.
Ik ben dankbaar voor de mogelijkheden die ik krijg om mijn roeping uit te oefenen en om een positieve impact te hebben op het leven van mensen. Moge ik, zowel als priester als aandachtambassadeur, een baken van hoop, troost en verbinding zijn in de harten van degenen die ik mag ontmoeten.
Dit verhaal van de “vrome pater” herinnert ons eraan dat ware rijkdom niet ligt in materiële bezittingen, maar in een diep geworteld geloof, de kracht van het gebed en de liefde voor onze medemensen. Het herinnert ons eraan dat in de stilte en de eenvoudige genoegens van het leven we de ware aanwezigheid van God kunnen ervaren.
Er was eens een pater die zijn dagen in soberheid doorbracht, volledig toegewijd aan zijn geloof en God. Hij leefde een eenvoudig leven, zonder wereldse verleidingen. Maar er was één moment in de week waarop hij zichzelf toestond te genieten: zijn zondagse sigaartje.
Op zondagochtend, na de drukte van de mis, stak de pater zijn geliefde sigaar op. Hij vond vreugde in de zachte rook en de smaak die zijn zondagen vulden. Het was een klein pleziertje, een moment van ontspanning waarin hij zichzelf mocht verwennen. Terwijl hij genoot van zijn sigaartje, voelde hij een diepe dankbaarheid voor het leven dat hij leidde en voor de liefde die hij ontving.
Naast zijn dagelijkse taken als pastoor voelde de pater ook de behoefte om terug te keren naar het klooster. Eens per week begaf hij zich naar de serene omgeving van het klooster, waar hij deelnam aan de sobere gebedsdiensten en de stilte vond die hij zocht. Het was tijdens deze momenten van afzondering dat hij zijn sigaartje en de parochianen het meest miste.
In het klooster, omringd door de rust en de kalme gebeden van zijn medebroeders, voelde de pater zich dichter bij God dan ooit tevoren. Hij besefte dat zijn verlangen naar zijn sigaartje en de gemeenschap van de parochianen slechts kleine offers waren in vergelijking met de liefde en zorg die hij van God ontving. De stilte bracht hem innerlijke kracht en herinnerde hem eraan dat hij niet alleen was, maar dat God altijd voor hem zorgde en van hem hield.
Week in, week uit keerde de pater terug naar het klooster, waar hij zich onderdompelde in de gebeden en de stilte. Hij liet zijn gedachten tot rust komen en voelde een diepe verbondenheid met zijn geloof en zijn roeping. Het was tijdens deze momenten van eenzaamheid en bezinning dat hij de ware betekenis van zijn dienstbaarheid begreep.
Nu, in zijn oude dagen, geniet de pater nog steeds van zijn zondagse sigaartje. Terwijl hij rustig in zijn stoel zit, denkt hij terug aan de vele jaren van toewijding en dienstbaarheid. Hij is dankbaar voor de lessen die hij heeft geleerd, voor de momenten van stilte en gebed die hem kracht hebben gegeven en voor de wetenschap dat God altijd voor hem heeft gezorgd en van hem houdt.
Hoewel zijn lichaam zwakker is geworden en zijn tred trager, blijft de pater vastberaden om zijn geloof levend te houden. Hij heeft geleerd dat het niet draait om de wereldse verlangens die hij soms koestert, maar om de diepe verbondenheid met God en het dienen van zijn medemensen.
De parochianen koesteren nog steeds hun geliefde pater en bezoeken hem regelmatig. Ze brengen verhalen en herinneringen met zich mee, en samen delen ze momenten van vreugde en verdriet.
In de rustige avonduren, wanneer de dag overgaat in de nacht, sluit de pater zijn ogen en voelt hij de vredige aanwezigheid van God om zich heen. Hij bidt voor zijn parochianen, voor zijn medebroeders in het klooster en voor de wereld als geheel. Hij is dankbaar voor de genade die hem altijd heeft bijgestaan en voor het voorrecht om een dienaar van God te zijn.
Terwijl de rook van zijn sigaar langzaam opstijgt, vult de kamer zich met een serene sfeer. De pater voelt zich vervuld van vrede en tevredenheid. Hij weet dat zijn tijd op aarde binnenkort zal eindigen, maar hij is klaar om zijn reis voort te zetten naar de eeuwigheid, in de wetenschap dat zijn leven een diepgaande betekenis heeft gehad.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.