Auteur: Beheerder Website

Syrië, 3 februari 2017

Goede Vrienden,

Op het einde van vorig jaar hebben twee gebeurtenissen plaats gevonden die we als de meest invloedrijke van het jaar mogen beschouwen.

Vooreerst was er de verrassende presidentsverkiezing in de VS van Donald Trump en vervolgens de bevrijding van Aleppo. De presidentsverkiezingen hebben aangetoond dat een groot deel van het volk de mediamanipulatie en de huichelarij van de politieke elite beu is. De bevrijding van Aleppo heeft voor goed duidelijk gemaakt dat de weerstand van Syrië sterker is dan de verpletterende militaire overmacht én de monsterleugens van de helft van de wereld. Neen, het gaat ons niet zozeer om de politieke of geopolitieke gevolgen hiervan. Wat ik hier meldt, zal wellicht eens te meer erg verschillen van wat vele “politiek correcte” journalisten schrijven. We willen geen politieke analisten zijn. Wij willen de waardigheid van de mens verdedigen, de eerbied voor het leven, het morele en christelijke erfgoed van onze beschaving verdedigen.

We geven eerst, zoals naar gewoonte, enkele flitsen uit het leven van de gemeenschap. Vervolgens willen we nogmaals het belang van het streven naar waarheid benadrukken en het recht verdedigen op het leven, dat aan ieder van ons als een geschenk Gods gegeven is, tot Zijn glorie en tot ons heil.

Pater Daniel

---

Flitsen uit de gemeenschap

In het begin van vorige week waren er abnormaal veel stroomonderbrekingen. Pas tegen het einde van de week werd het weer gewoon: ongeveer de helft van de tijd stroom en de andere helft niet. En toen kregen we een winterse bui met sneeuw. Hierdoor waren in de nieuwbouw de waterleidingen bevroren zodat we ofwel water bij de zusters moesten halen of wachten tot het warmer wordt. Na enkele dagen waren de leidingen ontdooid en hadden we weer water. Met de kou was het deze dagen ook bijna niet mogelijk om buiten te werken. Daarom hebben we binnen gewerkt en kaarsen ingepakt om ze voor levering klaar te maken. Een ander werk dat we binnen konden doen is schoenen bij elkaar brengen en sorteren. Er is namelijk een zeer grote hoeveelheid schoenen (voor mannen, vrouwen, kinderen) die nog niet konden bezorgd worden. Het is gebruikt maar nog goed schoeisel (botten, bottines, werkschoenen, sandalen, sportschoenen, zomerschoenen, winterschoenen). Ze zijn door elkaar geraakt en moeten nu een voor een met elkaar verenigd worden en gesorteerd. Een groot werk dat bovendien overdag moet gebeuren terwijl het nog licht is. Er zijn een massa vrouwen- en kinderschoenen maar helaas veel te weinig mannenschoenen. Woensdag werd het plots nog kouder en er was niet alleen een ijzige wind maar een echte storm. Alles vliegt dan door de lucht en als je de grote deur van de nieuwbouw opent, heb je man en macht nodig om die weer dicht te krijgen. Maar… alle  schoenen waren tenslotte gesorteerd en bij elkaar gebracht. Woensdag op donderdag was het -16 en toen de Nigerianen hier kwamen vonden ze het al koud als de temperatuur onder + 10 zakte! Dus weer bevroren waterleidingen. Wat is het houtvuurtje in de refter dan een aangename body-warmer.

Ondertussen is  in de byzantijnse traditie de voorbereiding op de grote vasten al aangebroken. We beginnen met 2 februari dat we als een feestdag, dus als een zondag vieren (We hebben vandaag ook genoten van het gezelschapsspel Rummikub, dat ons door een Vlaamse weldoensrer werd bezorgd: Rummikub in Mar Yakub!) O.L.Vrouw Lichtmis is de presentatie van Jezus in de tempel, in het oosten is dit het feest van de ontmoeting van Jezus met zijn volk (“hypapante” genaamd), alsook de manifestatie van de Heer. Jezus wordt opgedragen aan de Vader, volgens de joodse wet. Het is een voorloper van zijn Kruisdood. Maria draagt Jezus op in de tempel van Jeruzalem. Jezus zal zich totaal overgeven aan de Vader wanneer Hij sterft op het Kruis en daar zal ook Maria bewust aan deelnemen. Vandaag kwam ook een van onze bevriende christelijke echtparen hun pasgeboren baby opdragen, een feest voor alle kinderen.

Eenmalige dankbetuiging

Iedere week krijg ik van verschillende mensen belangrijk nieuws toegestuurd in  nieuwsberichten, artikels, video’s enz. als bevestiging, aanvulling of correctie, waar ik blij om ben. Soms neem ik hun nieuws ook over. Omdat ik onmogelijk op iedere toezending een dankwoord kan schrijven, wil ik nu heel uitdrukkelijk en oprecht al deze vrienden bedanken om die zo nuttige informatie. Zo stuurde een vriend mij deze week meerdere links die mij geheel onbekend zijn (o.a. https://shar.es/1ODS1l: “The Media Coverage on Syria is the Biggest Media Lie of our Time”: Interview with Flemish Priest in Syria”, de vertaling van het interview van de Nederlandse journalist Wierd Duk in Algemeen Dagblad). Tevens wil ik nu mijn verontschuldigingen aanbieden om mijn onvolledig bericht over het Willibrodushuis in de Oude Molstraat in Den Haag. Ik had helaas niet de tijd om aan te bellen. Ik vermeldde dat de zusters van Liefde daar al in de jaren ‘80 vertrokken zijn, zoals plechtig op twee marmeren platen wordt vermeld. Een oud bewoonster vond het terecht jammer dat ik niet gesproken heb over de geschiedenis daarna. Het is toen immers een bloeiend centrum geworden van de katholieke charismatische vernieuwing onder leiding van Anton en Nellie Ruiter. Ik had het kunnen weten want het is toen dat ik daar contact mee nam. En nu is in dit stadsklooster een gemeenschap gevestigd van de Broeders van St. Jan met een grote evangelische uitstraling. Moge de Heer hun werk en het Willibrordushuis overvloedig zegenen tot glorie van God en heel vele mensen!

Barsten in het overbekende verhaal

Al zes jaar lang vertellen de media dat er in Syrië een verschrikkelijke dictatuur heerst, die een militaire tussenkomst van de internationale gemeenschap vereist. Hiermee rechtvaardigt het westen voor zichzelf de vernietiging van een harmonische samenleving in een prachtig land. Het overbekende verhaal van de mainstream pers over de ongewapende spontane volksopstand die tot een burgeroorlog in Syrië uitgroeide, vertoont steeds meer barsten. Het Amerikaanse congreslid Tulsi Gabbard heeft vorige maand Syrië bezocht. Ze sprak met de president en regeringsleden, met het gewone volk en soldaten, met opposanten en families. Ze heeft goed begrepen dat er helemaal geen “gematigde” rebellen zijn en dat de hulp van de VS in feite naar terroristen gaat om een “regeringswissel” te bewerken voor eigen politieke doeleinden. Ze maakt nu duidelijk dat de werkelijkheid die ze ontmoette totaal verschillend is van wat de westerse media berichten en dat het westen moet ophouden daar oorlog te voeren. ( Rep Tulsi Gabbard, Le peuple syrien veut désespérément la paix,  mondialisation.ca, 27 januari 2017).

Roland Dumas, minister van buitenlandse zaken onder Mitterand (1984-6 en 1988-1993) en voorzitter van de Franse “conseil présidentiel” (1995-2000) komt nu met nog meer onthutsende onthullingen. Twee jaar voor de onlusten van 2011 in Syrië vernam hij van regeringskringen in Engeland dat ze een militaire invasie in Syrië aan het voorbereiden waren, naar de wens van Israël. Daarover werd met hem openlijk gesproken en hem gevraagd of Frankrijk eventueel zou meedoen. En onze pers maar schrijven over een spontane volksopstand!

De grote mogendheden zijn hun politiek stilaan aan het aanpassen. Londen en Berlijn volgen Washington. Boris Johnsson (UK) heeft nu het grote licht gezien en verkondigt dat Bashar al-Assad aan de macht mag blijven, alsof hij in plaats van het Syrische volk daarover moet beslissen. In Duitsland is Sigmar Gabriel, tot heden minister van economie een van de meest fele tegenstanders van de Amerikaanse imperialistische politiek in Oekraïne, de Krim, Midden-Oosten… Hij veroordeelt openlijk de financiering van de terroristen in Syrië. De Duitse kanselier Angela Merkel heeft deze man nu verplaatst van het ministerie van economische zaken naar het ministerie van buitenlandse zaken. Er is dus hoop dat er ook bij buitenlandse zaken in de Lage Landen ooit iets gaat druppelen.

Al jaren lang verkondigen de politieke wereldluidsprekers eensgezind dat de Syrische president zulk een onmens, gruwelijke dictator en “slachter” van zijn eigen volk is, dat hij “spoedig” ten val gebracht zal worden. Dat schreewden deze wereldheersers uit: Obama, Hillary Clinton, Cameron, Sarkozy, Hollande en hun ministers. Ondertussen zijn deze profeten zelf van hun voetstuk gevallen, terwijl het Syrische volk fier de foto van zijn president in heel het land aanbrengt. Wie een kuil graaft voor een ander, zo luidt het Vlaamse spreekwoord, valt er zelf in.

Heeft Amerika weer een president?

Wat we met enige zekerheid over president Trump kunnen voorspellen is dat hij voor een flink deel onvoorspelbaar is. Zijn hoofdbekommernis blijkt te zijn de macht terug aan het volk geven en de gewone werkende Amerikaan wat welvarender te maken, in plaats van zich te mengen in tientallen landen over de hele wereldbol verspreid. Het zit hem dwars dat na de aanslagen van 9/11 nagenoeg niets meer wettelijk is in Amerika. De president is gezakt tot een marionet van Wall Street, de militaire industrie en de wapenbazen, gemanipuleerd door de massamedia. Hillary Clinton of John McCain en anderen zouden hieraan perfekt kunnen beantwoorden. De CIA die tot heden het wapen was om geheime acties uit te voeren, heeft Trump al teruggebracht tot een agentschap dat informatie moet verstrekken. Hiermee wordt het imperialisme van de VS over de rest van de wereld al flink verminderd. In 2015 zouden er door de CIA politieke moorden gepleegd zijn in niet minder dan 35 landen! (Thierry Meyssan,  Donald Trump dissout l’organisation de l’impérialisme états-uniens, réseau voltaire, 30 januari 2017). Uiteraard hebben oud-directeurs van de CIA en anderen al fel geprotesteerd. De gezaghebbende Amerikaanse historicus en journalist Webster Tarpley (www.tarpley.net) beweert dat de VS sinds J. Kennedy (die daaraan iets wilde doen en vermoord werd) geen president meer hebben gehad en dat Obama, waarover hij een grondige (“niet ge-autoriseerde!) biografie heeft geschreven, hierbij uitmunt omdat hij “een veel betere leugenaar en acteur” was dan zijn voorgangers. Daarom konden ze hem ook zonder moeite meteen de Nobelprijs voor de vrede geven, terwijl hij de vernietiging van Irak, Libië en Syrië aan het voorbereiden was en de nucleaire dreiging aan het vergroten. Trump beweert dat hij zijn energie niet wil steken in het omverwerpen van regeringen, ook niet die van Syrië en dat hij IS werkelijk wil uitroeien van de aardbodem. Aan de hysterie van de russofobie doet hij niet mee. Van de NAVO heeft hij begrepen dat het een geldverslindende oorlogsmachine is, die helemaal door de VS wordt geleid en die eigenlijk al een kwart eeuw over datum is. De grote nieuwsankers noemt hij openlijk bij hun naam: leugenaars! Hij wil er ook voor zorgen dat het TPP (Trans Pacific Partnertship), het sluitstuk van de ‘Nieuwe Wereld(wan)orde)’, gerealiseerd o.a. door Obama, Hillary Clinton en de valse billionair George Soros niet doorgaat. Het TPP moest de bekroning worden van het neoliberalisme, ten voordele van de oligarchen. De milieubewegingen en de draconische maatregelen in verband met de klimaatveranderingen zal hij niet steunen. Hij omringt zich met mensen (zoals Myron Ebell) die beweren dat gelijkaardige klimaatveranderingen op andere planeten aantonen dat de zon deze bewerkt en niet de activiteit van de mens. Hij beschouwt de milieubeweging als een bedreiging voor de vrijheid en de vooruitgang van de mensen. Tegen de heersende stroming in wil hij het gezin als basiscel van de maatschappij steunen. En zo mogen we misschien verwachten dat Amerika weer een president zal hebben… hoewel ook dit uiteindelijk onvoorspelbaar is. Het ziet er naar uit dat het Pentagon deze belangrijke machtsverschuivingen niet zonder slag of stoot zal laten gebeuren.

Naar een cultuur van het leven

Aan tenminste één van zijn verkiezingsbeloften is Trump alvast meteen trouw geweest. Hij heeft een decreet getekend waardoor het aan internationale organisaties verboden wordt abortus te bevorderen en het geld zal in de plaats daarvan naar de vrouwen zelf gaan. Voor kardinaal Timothy Dolan van New York was dit voldoende om op 23 januari een plechtige verklaring uit te geven waarin hij deze beslissing openlijk verwelkomt. Verder was er vorige vrijdag 27 januari voor de 44^e keer de jaarlijkse mars voor het leven in Washington en de president vroeg zijn vice-president Mike Pence deel te nemen en het woord te voeren. Het werd een historisch gebeuren. Mike herinnerde er aan dat de stichters van het land 240 jaar geleden het onvervreemdbaar recht op leven in de constitutie beitelden en 44 jaar geleden werd deze peiler van de maatschappij door het Hooggerechtshof met voeten getreden (door de uitspraak van 1973 in het proces Roe v. Wade, die vrouwen het “recht” gaf op abortus!). Mike wil namens de regering alles doen om de cultuur van het leven in de VS te herstellen, geheel in de geest van de grote (overleden) rechter Antonin Scalia. D. Trump heeft trouwens net de christen Neil Gorsuch in zijn plaats als nieuwe opperrechter benoemd. In dit Amerikaanse Hooggerechtsof zijn nu 5 (‘conservatieve’?) rechters door een Republikein en 4 (‘losbollen’?) door een democraat benoemd. Neil Gorsuch is resoluut tegen abortus, euthanasie en het terugbetalen van condooms en contraceptie.

Hierdoor kan een flinke slag toegebracht worden aan de cultuur van de dood. Toch is deze nog lang niet overwonnen. De Nederlandse minister Lilianne Ploumen doet nu een pathetische en huichelachtige oproep. Ze heeft als reactie op de beslissing van Trump het platform “Zij beslist” (She decides) aangekondigd. En België sluit zich hierbij onmiddellijk aan. Alexander De Croo, minister van “ontwikkelingssamenwerking” (!) wil in Brussel in het voorjaar een conferentie organiseren om te zien hoe ze de doodscultuur toch kunnen blijven versterken. Immers, contraceptie, condooms, sterilisatie, in vitro, abortus… zijn al lang “very  big business”, ook onder de vorm van “ontwikkelingshulp” gepresenteerd.  Onder misleidende slogans van vrijheid willen ze deze economie verder laten draaien. “Meisjes en vrouwen moeten zelf kunnen beslissen wanneer en hoeveel kinderen zij willen. Dat is een mensenrecht”, aldus onze minister Alexander De Croo. Groot gelijk, man. Maar mag hiervoor het meest weerloze mensenleven vermoord worden? Als gij in een zaal vrij moogt gaan zitten op de stoel die je zelf kiest, mag je dan een zwak kind vermoorden omdat jij op die stoel wilt zitten? Meneer Alexander, zo voer je het land terug naar een barbaarse oertijd (die misschien niet eens zo wreed was als de onze nu!). Rechten zijn altijd verbonden met plichten. Het recht op leven is verbonden met de plicht voor anderen dit te respecteeren, anders worden mensenrechten herleid tot de individuele grillen van de sterksten die de zwaksten uitroeien. Bovendien, in onze moderne tijd zijn er wetenschappelijke methoden, die echtparen de volle vrijheid geven zelf over hun vruchtbaarheid te beschikken. Dat noemen we volwassen, moderne vruchtbaarheidsbeheersing. Natuurlijk wordt dit in de openbare opinie niet aangeprezen (of belachelijk gemaakt) want het bevordert niet het financiëel succes van contraceptie, condooms, sterilisatie, in vitro, abortus… Dat echtparen zelf hun vruchtbaarheid kunnen beheersen, brengt economisch niet direct iets op, maar deze echtparen genieten wel in vrijheid van de grootste gave van hun huwelijk, zonder slaven te zijn aan dokters en apotekers (b.v. met behulp van “sensiplan” in België en Nederland). En zijn gelukkige echtparen uiteindelijk niet de grootste bijdrage, ook economisch, aan de maatschappij? In ieder geval, meneer Alexander, het primitief vermoorden van de zwaksten in onze samenleving is onaanvaardbaar en stelt u aan de kant van de moordenaars. Daarmee wordt ook de voornaamste peiler van iedere democratie vernietigd. Lees maar eens  de toespraak van de hoger vermelde Amerikaanse vice-president Mike Pence tijdens de recente 44^e mars voor het leven in Washington.

Iedereen kan op zijn of haar wijze meehelpen om de terugkeer naar de cultuur van het leven te steunen om de doodscultuur te verminderen. In Frankrijk is er de sterke beweging van Manif pour tous, een zeer ruime stroming die we ook in ons land zouden kunnen gebruiken. Op 10 december 2016 hebben een tiental leiders in Cape Town (Zuid-Afrika) de International Organisation for the Family gelanceerd (capetowndeclaration.com). Zij zetten zich in voor het behoud en de bescherming van wat zij als de meest wezenlijke elementen van iedere beschaving beschouwen, nl.  als het gemeenschappelijk erfgoed van heel de mensheid, het hart van iedere sociale rechtvaardigheid. Het gaat hierbij gewoon om het respect voor de waardigheid van het leven, huwelijk en gezin. Concreet dient de huwelijkstrouw aangemoedigd te worden terwijl pornografie, overspel, echtscheiding, allerlei vormen van losse samenleving enz. ontmoedigd moeten worden. Het is een strijd tegen een ideologische overheersing, een soort culturele kolonisatie, die onze maatschappij grondig wil ontwrichten. Wij geloven dat de uiteindelijke strijd tussen goed en kwaad in onze wereld zal worden uitgevochten op het terrein van huwelijk en gezin en de waarden die hiermee verbonden zijn. Laten we allen – wij, de overlevenden van abortus – moedig weerstand bieden. Jeanne Mancini, voorzitster van de hoger genoemde March for Life zegt dat het belangrijk is een cultuur te scheppen waarin abortus ondenkbaar is. De verandering van de harten zal uiteindelijk de noodzakelijke verandering van de wetten meebrengen. In ons land, zegt ze, zijn er ieder jaar ongeveer één miljoen abortussen! De beweging pro life is een beweging voor de vrouw (pro Woman). Wanneer de ministers van onze (moreel) Lage Landen oproepen om de doodscultuur overeind te houden, roepen wij op om integendeel met alle mogelijke middelen te ijveren voor een cultuur van het leven, waar iedereen beter van wordt.

Sarah Winter

Hierbij nog een aanmoediging voor hen die de hymne van het leven in onze wereld willen laten weerklinken. Sarah Fernanda Giromini, alias Sarah Winter is bekend geworden door haar foto, samen met enkele andere half naakte femen in de kerk van Onze Lieve Vrouw de la Candelaria in Rio de Janeiro in januari 2014. Zij heeft in 2012 Femen Brazilië gesticht. Zij werd een felle militante voor abortus, homoseksualiteit, biseks en de hele business hiermee verbonden. Haar eerste kindje liet ze aborteren. Haar tweede kindje heeft ze met zoveel vreugde ontvangern dat haar houding radicaal veranderde. Openlijk vraagt ze nu vergiffenis voor haar abortus, voor de belediging van de christelijke plaatsen en vooral van de christenen. Ze is nu een fervente militante pro vita en haalt scherp uit naar Femen, waarvan ze  in haar levensgetuigenis o.m. schrijft dat  deze “een sekte vormt die de afbraak nastreeft van de  traditionele familie en van alle morele waarden van de  samenleving”. P.S. Kan iemand aan onze minister Alexander van ”ontwikkelingssamenwerking” eens voorstellen om in hun debatten ook de meest vergeten groep aan het woord te laten, nl. de grote menigte van vrouwen die abortus ondergingen en er achteraf heel veel spijt van hadden?

Pater Daniel

Namens pater Guy Borreman sj
Zr Luciënne

Date: 03/02/2017, Author: Crusader2

In een explosieve persconferentie op 2 februari, bedankte de ‘gerehabiliteerde’ Grootkanselier van de Orde van Malta, Albrecht Boeselager, paus Franciscus voor zijn “leiding” die de crisis in de Orde hielp beëindigen, terwijl hij Kardinaal Burke de schuld gaf van de onrust. Boeselager benadrukte dat de acties van de paus de “soevereiniteit” van de Orde intact hielden, ondanks bewijs van het tegendeel.

Boeselager, die door de liefdadigheidstak van de Orde verantwoordelijk werd gehouden voor de verdeling van contraceptiva, en daardoor verwijderd werd, om dan weer herbenoemd te worden door Franciscus, isoleerde de vroegere Grootmeester Fra’ Matthew Festing, alsook de Kardinaal Patron van de Orde, Kardinaal Burek, en beschuldigde hen als veroorzakers van de crisis. Burke werd door Franciscus als Kardinaal Patron van de Orde benoemd in 2014, nadat hij hem verwijderde van een hoge post als hoofd van één van de rechtbanken (de Apostolische Signatuur) in het Vaticaan.

“Ik denk dat we niet vooruit kunnen zien, en dat we geen commentaar zullen geven over wat zal gebeuren met Kardinaal Burke in de toekomst. Dat blijft de beslissing van de heilige vader“, zei Boeselager. Desalniettemin is het duidelijk van opmerkingen tijdens de persconferentie dat er een zuivering in de maak is.

Het werd gezegd dat de Orde een “hervorming” zal ondergaan van de religieuze “tak” van de Orde – die fundamenteel is in zowel de geschiedenis als in de wetgevende macht van de Orde – zoals gewild door Franciscus. De hervorming zal uitgevoerd worden door een “pauselijke delegatie”, die de macht zal hebben om te handelen ‘boven het hoofd’ van Kardinaal Burke.

De religieuze tak van de orde is waar de conservatieve ranken zich bevinden – en zij zijn diegenen die bezwaar hadden tegen de distributie van contraceptiva. Boeselager weigerde commentaar te geven op het gerucht dat de paus had geëist dat het voormalige hoofd van de Orde in zijn ontslagbrief zou vermelden dat het Kardinaal Burke was die het ontslag van Boeselager had bewerkstelligd. “Ik heb de brief niet gezien en ik zal geen commentaar geven,” aldus Boeselager.

Professor Canoniek Recht Kurt Martens zei dat de daad van paus Franciscus neerkwam op “een de facto annexatie” en “dat dit een ernstige schendig is van de internationale wetgeving.”

Eerder deze week gaf The Voice of the Family een rapport vrij waarin ze de verschillende voorvallen in weergaven waarbij paus Franciscus weinig bezorgd lijkt te zijn, en zelfs afwijkt van de Kerkelijke veroordeling van contraceptie als zijnde boosaardig. De Kerk leert in Humanae Vitae dat omdat contraceptie de verenigende en procreatieve integriteit van de huwelijksdaad vernietigt, dit altijd en in iedere situatie ernstig verkeerd is.

Bron: LifeSiteNews
Vertaling: Restkerk.net

 2 februari , 2017  PaulSimeon2014

The Pope’s apostolic exhortation Amoris Laetitia has caused widespread concern among cardinals and bishops, according to new reports.

Edward Pentin, veteran Vatican reporter for the National Catholic Register, reports:

Before the document was published, 30 cardinals, having seen an advance draft of the apostolic exhortation, wrote to the Pope expressing their reservations, especially on the issue of Communion for remarried divorcees, warning that the document would weaken the three essential sacraments of the Church: the Eucharist, marriage and confession.

Pentin also said that a “significant number” of bishops’ conferences have expressed concerns about the document. Furthermore, the Congregation for the Doctrine of the Faith (CDF), having seen a draft, submitted several pages of revisions. These were not accepted, according to Pentin. The Pope has also not replied to either the 30 cardinals or the bishops’ conferences.

The most significant public response to Amoris Laetitia so far has been the five dubia(doubts/questions), issued by four cardinals, asking for clarification. One of the four, Cardinal Raymond Burke, has recently said they might issue a formal correction of the Pope if he does not reply.

The exhortation continues to be a hotbed of controversy since its publication in April. It has been criticized for its ambiguity on the issues of the indissolubility of marriage and whether couples in adulterous relationships can receive Holy Communion.

The four cardinals stated when they went public with their “dubia”, after the Pope failed to give them a response, that Amoris Laetitia “implies different, contrasting approaches to the Christian way of life,” and thus their questions touch “on fundamental issues of the Christian life.”

The five yes-or-no questions they ask of the Pope are: 1) whether adulterers can receive Holy Communion; 2) whether there are absolute moral norms that must be followed “without exceptions;” 3) if habitual adultery is an “objective situation of grave habitual sin;” 4) whether an intrinsically evil act can be turned into a “subjectively good” act based on “circumstances or intentions;” and 5) if, based on “conscience,” one can act contrary to known “absolute moral norms that prohibit intrinsically evil acts.”

>>  https://veritas-vincit-international.org/2017/02/02/thirty-cardinals-raised-concerns-about-amoris-laetitia-draft/

Syrië, 27 januari 2017

Goede Vrienden,

In Astana, dat Genève als nieuw centrum van de werelddiplomatie vervangt, hebben de gesprekken over Syrië plaats gevonden (23-24 januari). Hier werden alvast bevestigd: de onafhankelijkheid en soevereiniteit van Syrië, zijn territoriale eenheid, zijn multi-etnische en multi-religieuze eigenheid en zijn niet sectaire democratie. Het zijn allemaal eigenschappen die de terroristen en hun westerse broodheren tot heden wilden vernietigen. Ondanks aanslagen gaat de beveiliging van Syrië onverminderd verder. Ook aan de heropbouw wordt flink gewerkt. Veel zal nu afhangen van de steun die de westerse mogendheden aan de terroristen al of niet blijven geven.

“Al is Trump geen voorbeeld van een moreel hoogstaand leven, we verwachten dat zijn buitenlandse politiek werkelijk zal bijdragen tot de vrede in Syrië” zo iets zeiden we aan de Nederlandse journalist Wierd Duk. Hij gaf de inhoud hiervan goed weer, maar met zijn eigen (nogal straffe) woorden in het Algemeen Dagblad van zaterdag, dat blijkbaar door de pers ook in ons land werd overgenomen. Ik heb genoten van de overweldigend positieve reacties. Vlaanderen wordt wakker en protesteert tegen de massaleugens van de media en de elite.

Een kleine Trump-aardbeving?

Na een kort verblijf van 11-21 januari in de abdij van Postel ben ik weer veilig in Mar Yakub, Syrië. Deze week heb ik mijn laptop echter niet kunnen gebruiken omdat hij in reparatie was en pas nu krijg ik hem terug. De apostelen werkten met het visnet en wij werken met internet. En als er ergens iets hapert, vallen wij stil en worden technisch werkloos. Zo kan ik nu alleen maar wat intern nieuws melden. Hopelijk kan ik volgende week een gewoon bericht geven.

Pater Daniel

---

Terug thuis

Zaterdagmorgen vertrokken we in Zaventem, waar we Marc al achter een tas koffie aantroffen. In Beyroet werden we door een onbekende taxichauffeur opgewacht. Na drie kwartier hadden we elkaar gevonden. Hij bracht ons naar het appartement in Zakrit. Onderweg toonde hij een foto van hem met zijn vader, die monnik is in een orthodox klooster in Libanon. We werden hartelijk ontvangen door moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel, die een bijzonder avondmaal hadden voorzien. De Grieks-melchitische (= katholieke) pastoor van de parochie, samen met zijn vrouw waren voor die gelegenheid uitgenodigd. In de byzantijnse ritus zijn er katholieke pastoors die gehuwd zijn en anderen die ongehuwd zijn. Verder was nog een Amerikaanse familie uitgenodigd die nu in Taiwan leeft en die inmiddels met ons partners zijn voor de hulpverlening aan de bevolking van Aleppo. Natuurlijk was ook de familie van zr. Carmel, die in de buurt woont, van de partij. Een bijzonder aangename en lange avond. Zondagmiddag hebben we de eucharistie bijgewoond, bij die pastoor in de parochie. Zijn vrouw en hun dochter zaten op de eerste rij. Een groep mannen en vrouwen vormden het koor en zongen er stevig op los. In de kerk waren nogal wat kinderen en jongeren aanwezig. Na een eenvoudig middagmaal bracht een taxi ons over de twee grenzen naar Damascus. Het is klimmen en dalen.

Toen we in Libanon in de bergen zaten, lag er veel sneeuw en zagen we alom families met kinderen die met het skiën pret beleefden. In Damascus werden we door twee auto’s opgewacht, nl. van de familie Sroer en van de burgemeester van Qâra. We zagen de gekende, gezellige drukte in de stad terwijl de zon al aan het zakken was. Uiteindelijk arriveerden we tegen half zeven ’s avonds in het klooster waar we hartelijk werden ontvangen. Voor het goede verloop en alle goede gaven hielden we eerst in de kerk een tijd aanbidding bij het uitgestelde Allerheiligste Sacrament. Daarna genoten we van het avondmaal en luisterden naar de verhalen van beide kanten: de thuisblijvers en de teruggekeerden.

Sierbomen, abrikozen en amandelen

Maandagmorgen waren de mannen op het terrein. Systematisch worden alle dorre bomen uitgerukt en door nieuwe aanplantingen vervangen. Het gaat hierbij vooral om abrikozenbomen en amandelenbomen. Aan de rand van het domein, alsook aan beide kanten van de weg die voor het klooster loopt (van Qara naar Libanon) werden sierbomen geplant. Het is handwerk: in de woestijngrond een gat maken, er wat goede aarde in doen, boompje planten en overvloedig water geven. En zo werden deze dagen een paar honderd bomen geplant. De eerste avond wilde de  verantwoordelijke van het terrein, (het moslimgezin dat nu nog bij ons woont) de groep mannen uitnodigen naar aanleiding van onze terugkeer. En zo zaten we met allen rond zijn houtkacheltje. Vanaf mijn terugkeer tot nu toe is er heel veel stroomonderbreking. Hele avonden en nachten moesten we het zonder elektriciteit stellen. Men vertelt hier dat terroristen in Palmyra een belangrijke centrale hebben vernield, met grote gevolgen. Tot heden schreven westerse journalisten dat dergelijke grote aanslagen niet door rebellen gepleegd kunnen worden omdat zij enkel in staat zijn “tot wat gepruts aan de keukentafel” (‘aldus een vrt-journalist).

Het is dus allemaal de schuld van Assad en zijn leger. Waarom juist soldaten en veiligheidsmensen 1/3^e van de doden uitmaken, kunnen ze dan niet uitleggen. En zo blijft de leugenmachine verder draaien. Bij dit familiebezoek lieten we het ons niet aan ons hart komen. Eerst thee met gebak, door moeder de vrouw zelf gebakken, dan fruit, dan koffie. En ondertussen maar kwebbelen en lachen. Ook de man die hier als eerste conciërge gediend heeft, was enkele dagen op bezoek en was deze avond ook bij ons. Hij is een allawiet. Toen het hier heel gevaarlijk werd in 2013 is zijn vrouw naar Lattakia vertrokken. Daarna werd het echter ook voor hem veel te gevaarlijk en is ook hij vertrokken. Als enige allawiet in heel de streek zouden de terroristen hem niet in leven gelaten hebben. Hij was ook in het hele dorp goed gekend.

Allen zijn de oorlog meer dan moe!

Van de verschillende bezoeken die we kregen uit Qâra en van elders vernemen we dat het voornaamste gevoel van de mensen nu is: we zijn deze oorlog kotsbeu. Het goede hiervan is dat dit ook voor vele “opposanten” geldt. In de Wadi Barad Valley (Damascus) geven nu 2.600 strijders zich over en leggen de wapens neer.

Mensen zijn niet geïnteresseerd in de politiek zoals het buitenland aan hen wil opdringen. Ze vragen hoe ze aan warme kleding kunnen geraken of hoeveel een paar schoenen kosten of waar ze werk kunnen vinden. Jongeren vragen zich af of ze hier hun toekomst kunnen uitbouwen. Natuurlijk zijn er onrechtvaardigheden op niveau’s van de regering, van het leger en van de samenleving. Zeker nu, mede door de ontwrichting van deze gruwelijke oorlog. Er zijn altijd mensen die profiteren van de ellende van anderen. Denk je dat dit bij ons minder het geval is? Of dat dit bij ons helemaal het geval niet is? Tegelijk zijn er in tragische omstandigheden ook altijd helden en heiligen. In ieder geval moet het stilaan duidelijk worden dat Syrië het recht heeft bestuurd te worden zoals het eigen volk dit wil en dat de beste bijdrage aan de “democratie” en vrede van het land is dat al die vechtjassen, door het buitenland gesteund verdwijnen. Dit is gewoon internationaal recht. Het is onzin hiervoor iemand uit te maken voor “een geheime agent van het regime”. Als ik beweer dat buitenlanders de Belgische regering niet moeten bepalen, ben ik dan een “fan” van het “Belgische regime en zijn eerste minister?” Dan respecteer ik gewoon het recht en de democratie. Ik behoud mij wel het recht voor om vanuit mijn situatie hetgeen de regering doet positief of negatief te evalueren. De korte boodschap aan de buitenlandse mogendheden is: laat het Syrische volk gerust!

Pater Daniel

Namens pater Guy Borreman sj, Zr Luciënne

30-1-2017, door Jeroen Van Hecke

Als iemand – wie dan ook – achter “Amoris Laetitia” staat, dan zegt dat al genoeg. Maria vraagt overal waar Ze verschijnt om bekering… Nieuwe moderne ‘wetten’ of ‘liberale theologie’ maken Maria’s oproep belachelijk.

Abdij Postel, 20 januari 2017

Goede Vrienden,

Zoals eerder aangekondigd geef ik ook nu geen uitgebreid nieuws maar slechts een kort bericht. Donald Trump begint aan zijn presidentschap in de VS en wij eindigen het kort verblijf in ons land.  Neen, hij wordt niet meteen de hemel in geprezen zoals Obama. Obama “subito santo”! Hij kreeg onmiddellijk al de Nobelprijs voor de vrede terwijl de voorbereidingen volop bezig waren voor de totale vernietiging van Libië, Irak en Syrië. Wat onmiddellijk ook volgde. Dat Poetin de eerste nieuwe vredesprijs in Venezuela gekregen heeft voor zijn inzet in Syrië lijkt mij veel geloofwaardiger. De leugenmachine over de oorlog tegen Syrië blijft blijkbaar verder draaien maar de motor begint toch te sputteren. Steeds meer mensen doorzien de onbenulligheid van de huidige journalistiek, die zich met eigen leugens tracht recht te houden.  De onaantastbaarheid van de excellenties van de New York Times, Washington Post, Wall Street Journal en hun leger van papegaaien begint te wankelen. Ondertussen gaat de ellende in Syrië voorlopig nog verder en de islamisatie in Europa ook. N. Sarkozy had de helft van Frankrijk aan Qatar verkocht en Fr. Hollande heeft de andere helft aan Saudi-Arabië bezorgd, terwijl vanuit Brussel de verdere islamisatie van Europa systematisch georganiseerd wordt. Samen met Philippe de Villiers vragen ook wij ons af: ”Zullen de klokken morgen nog (mogen) luiden?” Het wordt in ieder geval hoog tijd dat wij onze christelijke eigenheid hervinden. Er zijn christenen nodig met hart, hersenen en ruggengraat. Dan kunnen we tevens weerwerk bieden om te beletten dat de christelijke wortels in het Midden- Oosten worden doorgehakt.
P. Daniel

Mijn kort verblijf in de abdij van Postel is bijna voorbij. Vorige zondag na de hoogmis heb ik genoten van de ontmoeting met familie, vrienden en kennissen. Tussendoor heb ik nog enkele vrienden en ook journalisten mogen ontvangen. Sjoerd Mouissie schreef een artikeltje over ons in het Nederlands Dagblad van 19 januari 2017, blz. 2. Jan Peeters maakte een pittig stukje in Katholiek Nieuwsblad van 20 januari: Een vrome vrijbuiter in de Syrische hel. Wierd Duk schreef over een “Vlaamse pater in Syrië” in ik weet niet welke Nederlandse krant voor zaterdag. Deze man houdt nogal van straffe uitspraken en legt mij ook ten onrechte een nogal erg platte uitdrukking in de mond, maar het is wel duidelijk wat hij (en ik) willen zeggen. Het nieuwe Waalse dagblad KAIROS had zopas een interview gerealiseerd met de bekende dr. Nabil Antaki uit Aleppo en wilde ook van mij een interview-opname. Vorige woensdag hadden we een bijzondere ontmoeting in de Tweede Kamer in Den Haag, dank zij de parlementariër Pieter Herman Omtzigt (CDA, lid van de Tweede Kamer sinds 2003) die zich al flink heeft ingezet voor de waarheid over wat er in Syrië gebeurt en voor de bescherming van de christenen in het Midden-Oosten. Er wordt ook geijverd om de oorlog daar te stoppen door een aanklacht van ”volkerenmoord” uit te werken, zodat de westerse landen ooit eens voor hun verantwoordelijkheid worden gesteld en hun waanzin beëindigen. Tijdens de lunch hebben we uitgebreid naar elkaars verhaal kunnen luisteren en verder was er nog een ontmoeting met de pers. Kleinschalig maar hopelijk toch met enige invloed. In elk geval is het de moeite om deze Nederlandse parlementariër in zijn werk ten volle te steunen. Nog een detail. Dank zij mijn goede chauffeur was ik tijdig in Den Haag en wilde eerst even een bezoek brengen aan het Willibrordushuis in de Oude Molstraat, vlak in de buurt. Van onze contacten met dit bloeiend charismatisch centrum bewaren we de allerbeste herinneringen, o.a. aan de cursussen Duc in Altum, waaraan we mochten meewerken. Toen we echter aan het huis kwamen lazen we op een grote zwarte marmeren plaat dat het Willibrordushuis met zijn beroemde “schuilkelder-kerk” al in de jaren 80 gesloten werd. Het was alsof we door een tijdsmachine enkele eeuwen terug in de geschiedenis geworpen werden. Dat noemen we “voltooid verleden tijd”!

Donderdagavond organiseerde “Stichting hand in hand voor Syrië” in het Augustijnenklooster (inmiddels verkocht) naast de statige Augustijnenkerk (inmiddels gesloten) in Eindhoven een sympathieke ontmoeting. Het begon met Syrische hapjes. Na mijn getuigenis werd de werking van deze stichting uit de doeken gedaan. Het zijn vooral jonge bezielde mensen, waaronder verschillende Syriërs (www.stichtingsyrie.nl). Zij bieden een grote hoeveelheid levensmiddelen, medicatie, medisch materiaal, kleding, huisraad en educatieve middelen aan. De nieuwbouw in ons klooster is inmiddels behoorlijk gevuld met containers van deze stichting, waarvan het materiaal verder gesorteerd en verdeeld wordt. De avond werd besloten met een muzikale verrassing. De Syrische operazangeres, Shaza Hayek, instrumentaal begeleid door twee jonge mannen bracht typische Syrische muziek en zang. Ze hadden er geen moeite mee om de aanwezigen spontaan mee te trekken in hun ritmische uitvoering.

Kortom, we hebben vele bezielde (jonge) mensen mogen ontmoeten en nogmaals ervaren dat er veel goede wil is om de mediamanipulatie ter zijde te schuiven en de ellende in Syrië en elders te helpen lenigen. Hartelijk dank aan de vele edelmoedige weldoeners.

Ondertussen hebben jonge Syriërs het initiatief genomen om een 10 km lange brief te schrijven als teken van trouw aan het vaderland en zijn leider, naar aanleiding van de bevrijding van Aleppo. De viering had donderdag in Aleppo plaats onder grote belangstelling van het volk op het Saadallah al-Jaberi plein. Er is hoop en fierheid.

Pater Daniël

Namens pater Guy Borreman sj, Zr Luciënne

“With a little help from my friends…”
[beeldbron: cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon – Arutz Sheva]

VN-Veiligheidsraad Resolutie 2334, aangenomen op 23 december 2016, was een politieke versterking van de UNESCO-resolutie, die de geschiedenis van Israël in het historische thuisland uit de Bijbel wiste en verving door de Koranversie van de Bijbel.

Deze VN-resolutie bewijst eens te meer dat er een islamitische controle is over de politiek en de cultuur in de internationale instellingen. Geleid op een dwaalspoor, weg van hun primaire missie, zijn deze internationale organisaties hulpmiddelen van corruptie geworden, ter versterking van de islamitische macht wereldwijd.

Maar laten we niet vergeten dat de voorstemmers staatshoofden zijn, volledig bewuste en verantwoordelijke personen, met belangen en ideologieën die vaak crimineel zijn, en dat ze niet allemaal een vertegenwoordiging zijn van de opinie van hun volk dat zij tiranniseren, met inbegrip van de Europese “democratieën”. Hun meest recente resoluties bevestigen niet alleen de overwinning van het jihadisme en het analfabetisme: ze geven ook het succes aan van de jarenlange inspanningen van het naoorlogse Europa, dat maar bezig blijft met het vernietigen, belasteren en de-legitimiseren van de Hebreeuwse staat, in de naam van het islamitische recht. Het begin van deze lange reis dateert vanaf 1967, in Frankrijk.

Wat zijn dan wel deze Israëlische “nederzettingen”, die de naties zo enorm obsederen? Zijn het uitgestrekte gebieden met duizenden kilometers van Israël, gaan ze over de zeeën en oceanen? Hoe kunnen zo weinig mensen hen dan “veroveren”? Laten wij de feiten niet vergeten: in 1948 verklaarde de Arabische Liga een jihad ter vernietiging van de Joodse staat. De legers van vijf Arabische Staten overschreden de grenzen van Palestina, waar de San Remo-resolutie (1920) een legitimiteit had erkend van een Joodse Nationaal Tehuis.

Egypte nam daarbij Gaza in beslag, Syrië het gebied op de Golan, en Transjordanië koloniseerde het gebied van Judea en Samaria en de oude stad van Jeruzalem. De Joodse inwoners werden vermoord of verdreven door de Arabische kolonisten, die hun bezittingen en huizen in beslag namen en hun synagogen en begraafplaatsen verwoestten. De strijd stopte met een wapenstilstand en op de wapenstilstandslijnen (van 1949), en er was geen vrede en er werden geen internationale grenzen erkend.

Maar tot de grote teleurstelling van miljoenen Nazi-Europeanen en hun medewerkers werd Israël niet weggevaagd. Ook verwelkomde het land de miljoen Joden die waren beroofd en verdreven uit de Arabische landen. Geen Europese natie protesteerde tegen de islamitische kolonisatie van de Joods-Palestijnse gebieden, of tegen de uitzetting van de Joodse bewoners en de inbeslagname van hun bezittingen, ook niet tegen de vervolging van Joden in de Arabische landen. Tussen 1949 en 1967, toen de Israëli’s werden samengebracht in een besloten gebied zonder enige internationale grenzen en verduurden zij de eindeloze jihadistische aanvallen van hun buren.

Lees hier verder op de site van The Gatestone Institute

Bron: Brabosh.com