Auteur: Beheerder Website

Qara, Syrië, 16 december 2016, pater Daniel. Dansen van vreugde om de bevrijding van Aleppo

Goede Vrienden,

De bevrijding van Aleppo gaat met te veel lijden gepaard. Bovendien heeft IS, geholpen door de internationale coalitie onder leiding van de VS, eens te meer van de “humanitaire pauze” misbruik gemaakt om een verrassingsaanval uit te voeren en opnieuw Palmyra in te nemen. In de nabije toekomst zal Palmyra zeker weer heroverd worden door het Syrische leger. Helaas, het westen zal tot het laatste ogenblik blijven trachten dit land te onderwerpen, wat niet zal lukken. Toch is en blijft de bevrijding van Aleppo een keerpunt in de bevrijding van Syrië. Over hetgeen er allemaal gebeurd is zullen we wellicht later een nauwkeuriger beeld krijgen. Er schijnen ook officieren van de NAVO in bunkers opgepakt te zijn. Wat komen die in Aleppo doen?

Van harte,
Pater Daniel

Uit het leven van de gemeenschap

Sneeuwpret

Als de temperatuur onder de tien graden is, vinden onze drie Nigerianen het al koud. Nu vriest het, mogelijk min tien. Woensdag dwarrelde een dikke sneeuwlaag naar beneden en bedekte heel het terrein met een wit tapijt. Dat hadden ze nog nooit gezien. Ze stormden naar buiten en begonnen in de sneeuw te springen en te dansen. Hun pret kon niet op.  Helemaal bedekt door sneeuw en met een brede glimlach kwamen ze terug binnen. Niemand kloeg over de vrieskou.

Iedere week hebben de fraters de taak om een namiddag gedurende enkele uren met de 5 of 7 kinderen te spelen. Daar zijn ze meestal erg creatief in. Deze week was het echter niets anders dan sneeuwballenoorlog. Ondertussen zorgden twee fraters voor het zagen van voldoende hout voor de houtkachel, die geïnstalleerd wordt in onze refter. Het geeft meteen een meer huiselijke en uiteraard warme sfeer. Immers, ’s avonds is er dikwijls nog voor meerdere uren stroomonderbreking. Natuurlijk, een thermostaat is veel gemakkelijker, maar we hebben geen centrale verwarming. Bovendien, dat is het leven niet. Het leven is als een houtvuur dat je telkens weer moet onderhouden opdat het zou blijven branden. In de zomer van 2013 hadden we voor een grote houtvoorraad gezorgd. Toen braken hier de gevechten uit om en rond dit klooster. Iedereen wist plots het hout liggen en op enkele weken tijd was er niets meer.

We hebben de gaten in onze grote nieuwbouw zo goed mogelijk trachten te dichten maar nu merken we dat het op minstens nog tien plaatsen naar binnen sneeuwt.

Het naaiatelier

Al geruime tijd reist een van de zusters iedere dag naar het dorp Qâra, drie kilometer verder.  Daar is inmiddels een naai-atelier opgericht met tien enthousiaste vrouwen. Ze maken originele kinderkleedjes, die nu hier en daar in het buitenland al verkocht worden. We hopen ooit in België enkele modellen mee te brengen.

Een paddenstoelen-kwekerij

Onder de refter zijn er verschillende grotten, die in 2013 nog een tijd dienst gedaan hebben als schuilkelder. Nu worden er paddenstoelen gekweekt, en met succes. In de week werd een bak vol met prachtige paddenstoelen bij het altaar geplaatst opdat ze tijdens de eucharistieviering zouden gezegend worden als de eerste vruchten.

Dansen van vreugde om de bevrijding van Aleppo

Toen WO II eindigde was ik 7 jaar. Van het ogenblik van de wapenstilstand heb ik nog enkele herinneringen. De mensen kwamen op straat, omhelsden elkaar en dansten.  Er stonden ook kleine (Canadese?) tanks. Bovenaan was er boven een gleufje en als wij er tegen klopten, kwam er een reepje chocolade uit. Wij liepen van tank naar tank om zo van de soldaten een reepje chocolade te krijgen.

Deze beelden komen bij mij boven bij het zien en horen van de bevrijding van Aleppo. Sinds maandagavond beleeft de bevolking daar een explosie van vreugde. Gedaan met de heerschappij van de terroristen, die enorme sommen vragen om een beetje eten, mensen martelen of opsluiten en schieten op hen die willen vluchten langs de humanitaire corridors, door Syrië en Rusland voorzien. Gedaan met het moorden en verwoesten hier, voor zover er nog iets te verwoesten valt. Inmiddels heeft de gouverneur van Aleppo, Hussein Diab woensdag een monument onthuld ter ere van de twee Russische dokters. Ze hadden op maandag 5 december zopas hun mobiel ziekenhuis geïnstalleerd toen het op laffe wijze werd vernield, waarbij zij werden gedood.  Nu weten we ook dat de precieze informatie over dat ziekenhuis aan de djihadisten werd bezorgd door LandCom, het centrum van de NAVO in Izmir (Turkije). De boodschap aan de westerse landen die deze terroristen blijven steunen is duidelijk: uw “bloody games” hier zijn voorbij! Het is voor hen een enorme kater, een nachtmerrie en voor het volk een immense vreugde. Dat Syrië met zijn geallieerden de bevolking uiteindelijk heeft kunnen bevrijden uit de klauwen van de terroristen kan geen enkel westers staatshoofd over de lippen krijgen. Dat de bevolking massaal en dankbaar bescherming zoekt bij het Syrische leger, willen westerse politici niet horen. Aleppo, dat na Damascus en Homs de hoofdstad van de revolutie moest zijn, is er het kerkhof van geworden. Al biedt de stad een troosteloze aanblik van een bijna totale verwoesting met duizenden doden, er is vreugde om de uiteindelijke bevrijding. Ziehier de reactie van het westen: een “burgemeester” van Aleppo, de chef van het Pentagon, Ashton Cargter op tournee en de inname van Palmyra door IS, en tenslotte een vat van monsterleugens dat over de media wordt uitgestort om haat en oorlogspropaganda aan te moedigen.

Een burgemeester van niemand en nergens

Nog vóór de uiteindelijke bevrijding van Aleppo werd Brita Hagi Hassan, als “burgemeester” van Aleppo met de grootste plechtigheid ontvangen in Frankrijk, Zwitserland en Canada. Frankrijk en Saoedi-Arabië (de ‘kampioenen’ van de democratie die een land bombarderen dat hen niets misdaan heeft!) zijn de enige landen die tot heden koppig blijven volhouden dat Assad weg moet. Deze man spreekt niet over een O Aleppo dat door rebellen zou bezet zijn, neen, hij zegt dat O Aleppo al voor een klein deeltje is “bevrijd”. Nu doet hij plechtig beroep op de internationale gemeenschap opdat er een volledig staakt het vuren zou komen, een overgangsregering met volledige bevoegdheid en humanitaire corridors, opdat eens heel Aleppo zou “bevrijd” worden. Versta dit goed: door de terroristen. Er moet dus rust komen opdat ze zich kunnen hergroeperen, het westen nieuwe manschappen en wapens kan aanvoeren en de humanitaire corridors moeten dienen om de terroristen opnieuw veilig te bevoorraden. De UNO, John Kerry en de internationale gemeenschap moeten pathetische oproepen doen aan de wereld vooraleer Aleppo zogenaamd helemaal verwoest is (versta: door het Syrische leger en de Russen). En natuurlijk wordt hij nu door de president van de EU, Tusk uitgenodigd om zijn propaganda te komen voeren. Wie is deze man? Hij is een naar verluid “hoge vertegenwoordiger” van de Syrische oppositie, die verder door niemand van de bevolking gekozen of gewild is, maar plots als een konijn uit de hoed van goochelaars op het wereldtoneel getoverd is om de aandacht af te wenden van de werkelijke bevrijding van Aleppo en de oorlog te laten voortduren. En zo begrijp je waarom ook onze media niet over de “bevrijding” maar over de “val” van Aleppo schrijven, waardoor ze duidelijk aangeven aan welke kant ze staan!

IS verovert opnieuw Palmyra

In mei 2015 namen IS Palmyra in en verwoesten een aantal kostbaarheden van het werelderfgoed zoals de necropolis, de triomfboog en de tempels van Baal Shamin en Bel. Het doel hiervan is de eigenheid van een volk vernietigen. Het Syrische leger, geholpen door de Russen hebben in maart 2016 Palmyra  bevrijd. In mei dirigeerde de Rus Valery Gergiev hier een onvergetelijk concert. Vorige maandag hebben meer dan 4000 djihadisten Palmyra na een verrassingaanval weer ingenomen, terwijl het Syrische leger de handen nog vol had met de bevrijding van Aleppo. De Syriërs zijn wellicht onoplettend geweest of hebben tactische fouten gemaakt of hebben er te weinig rekening mee gehouden dat iedere “humanitaire pauze” gebruikt wordt door de terroristen om nieuwe aanvallen te plegen. Volgens Sabbah Zanganeh, politiek analist bij de organisatie van de islamitische samenwerking is het onmogelijk dat zoveel terroristen zich verzamelen van Mossul, van Aleppo en elders zonder de medewerking van Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar en de VS alsook zonder de uitdrukkelijke leiding van de VS. De internationale coalitie onder leiding van de VS heeft er trouwens vanaf het begin voor gezorgd dat de IS niet bestreden werd maar van de ene plaats naar de andere geloodst werd. 80 % van de bevolking kon tijdig geëvacueerd worden.  Hiermee wil het westen aan de IS een morele ondersteuning geven samen met een soort propagandastunt. Tegelijk is het een blijvende verzwakking van Syrië en een aanval tegen Rusland. Het lijdt geen twijfel dat Syrië Palmyra terug zal veroveren maar inmiddels duurt de oorlog en de ellende toch maar verder.

Niet onbelangrijk is de wereldreis die de chef van het Pentagon, Ashton Carter, juist nu maakt, vlak voordat Trump zijn intrek neemt in het Witte Huis en op het ogenblik dat Obama de beperkingen opheft op de wapenlevering aan de door de VS gesteunde “rebellen” in Syrië. Carter trekt o.m. naar Japan, dat jaarlijks voor 1,6 miljard dollar de 50.000 Amerikaanse soldaten op zijn grondgebied onderhoudt; dan naar Indië ( om de BRICS te verzakken?), vervolgens naar Bahrein, dat voor 58.000 Amerikaanse soldaten zorgt, waarvan 5.000 voor Irak en Syrië. Bij deze gelegenheid doet hij een felle aanval op Rusland dat volgens hem helemaal IS niet bestrijdt, terwijl de VS dat duidelijk wel doen!? En op 11 december is hij “toevallig” in Irak, wanneer de IS van Mossul wegtrekken om Palmyra in te nemen.

Een onuitputtelijke stroom van leugens

Alle westerse media doen hun best om elkaar te overtreffen in het verstrekken van leugens over Aleppo, volgens het principe: zoveel mogelijk liegen, er blijft altijd wel iets van over. Er wordt beweerd dat regeringstroepen de huizen van burgers binnen dringen om hen in koelen bloede te doden, “naar verluid” of volgens het Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten. Al kan er nergens enige bevestiging van gegeven worden, onschuldige burgers met kinderen en vrouwen worden afgeslacht. Zo willen de westerse media het zien om zichzelf te rechtvaardigen bij de verdere verwoesting van dit land. Vanuit Aleppo zelf schrijft dr. Nabil Antaki zijn analyse: “Waar is de waarheid? Zeker niet bij de journalisten en de media maar wel bij de mensen die ter plaatse leven” (http://www.mondialisation.ca/alep-ou-est-la-verite/5562321). Als je meer geduld en tijd hebt kun je uitgebreid lezen hoe het Franse leugenapparaat eigenlijk werkt: Mouna Alno-Nakal, Alep ou la conscience humanitaire exploitée à des fins militaires (http://www.mondialisation.ca/alep-ou-la-conscience-humanitaire-exploitee-a-des-fins-militaires/5561921). Ook de pater Jezuïet Zihad Hilal doet zijn beklag over de leugens die alleen maar de haat willen aanmoedigen terwijl er juist nu verzoening nodig is. Ja, onze vrt heeft haar eigen creatieve inbreng en spreekt van misdaden van “regeringsgezinde rebellengroepen”. Is dat dan zo iets als loyale burgers die het land uitmoorden? Om zichzelf gelijk te geven spreken ze verder van het leger dat uiteengevallen is in verschillende strijdende groepen, terwijl de eenheid en vastberadenheid van het leger, gedragen door de bevolking, juist de kracht van Syrië vormt. Tussendoor vermeldt de vrt nogmaals dat de opstand in Syrië ontstaan is bij een vredelievende bevolking die enkel vrijheid vroeg. Ze vergeten te zeggen dat Ahrar al-Sham juist opgericht is om de “Arabische Lente” in Syrië met geweld in gang te steken. Bij de bevrijding van Aleppo is er zeker nog gemoord en gebrand. Terroristen hebben hun depots en voorraden trachten te vernietigen om ook de sporen van hun broodheren uit te wissen. Het zijn uiteindelijk natuurlijk de grote media-ankers die voor de stroom van leugens zorgen en daardoor de kleine garnalen mee voeden. Eva Barlett, een Canadese freelance journaliste nam vorige vrijdag deel aan een persconferentie in de UNO. Ze had nauwelijks twee minuten nodig om alle gerenommeerde media in hun hemd te zetten. Nadat ze het Syrisch Observatorium voor de Rechten van de Mens en de Witte Helmen even op hun plaats gezet had als geheel onbetrouwbaar, vraagt ze: “Hoe kun je volhouden dat het Syrische leger burgers en ziekenhuizen in Aleppo aanvalt, wanneer iedereen die vrij komt uit de door de terroristen bezette gebieden het tegenovergestelde vertelt?” Niemand kon haar nog een antwoord geven.(https://sputniknews.com/middleeast/201612111048424532-eva-bartlett-press-conference-syria/).

Eenmalige zelfverdediging

Dank om de aanmoedigingen die ik regelmatig krijg van mensen die beseffen dat vechten voor de waarheid een vechten is voor het leven en het behoud, niet alleen van de christenen maar van de volken van het Midden Oosten. Deze week kreeg ik echter voor de afwisseling eens een ongemeen scherpe reactie. Omdat er misschien nog mensen zijn die met dergelijke gevoelens worstelen, wil ik mijn antwoord hier weergeven.

“Hartelijk dank dat u voor mij bidt.  Uw erg heftige reactie op mijn berichten kan ik volkomen begrijpen. Ze zijn namelijk totaal tegengesteld aan hetgeen je dagelijks in de media kunt lezen en van het Tv-nieuws vernemen. Vijf jaar geleden kreeg ik af en toe dergelijke reactie wel eens. Inmiddels hebben veruit de meeste van mijn lezers ingezien dat heel de berichtgeving in het westen over Syrië één grote leugen is, een manipulatie om de oorlogsmachine en –industrie draaiende te houden en de mogendheden de kans te bieden in Syrië en het Midden Oosten baas te zijn en beslag te leggen op de bodemrijkdommen.  Jammer dat je dit nog niet gezien hebt, hoewel ik het toch al dikwijls duidelijk heb aangetoond.

De antwoorden op uw aantijgingen kun je allemaal vinden in mijn berichten. Ik wil hier slechts één punt aanhalen om u te helpen. Tenslotte schrijf jij vanuit je veilige stoel of zetel en zit ik hier midden in de oorlog, al zes jaar lang, wat het verschil maakt tussen zalige fantasie en ruwe werkelijkheid.

De Syrische president, zeg je, is een massamoordenaar, die zijn eigen volk martelt tot de dood, bommenvaten op zijn volk gooit, met het Syrische leger en de Russen hospitalen bombardeert enz… Ik stel je enkele vragen vanuit de werkelijkheid die u op het rechte spoor kunnen brengen.

Bachar al Assad was een gemoedelijke oogarts in Londen totdat zijn broer in een auto-ongeval omkwam en hij president moest worden. Niemand kende hem. Hij zorgde o.a. voor vrije universiteiten en vrije ziekenhuizen (zelfs nu nog voor zover er ziekenhuizen van de regering ter beschikking zijn, ook voor mij, behorend tot een religieuze gemeenschap in Syrië!). Zelfs in deze verschrikkelijke oorlog zorgt hij dat de broodprijs heel laag blijft. Hoe kan zo iemand plots door iedereen gekend zijn als een massamoordenaar van eigen volk? En hoe is het mogelijk dat Syriërs daar zelf niets van weten? Bijna iedere familie heeft een of meerdere doden te betreuren wegens deze gruwelijke oorlog. Zouden zij echt niet weten hoe, door wie en waarvoor hun kinderen gedood werden? Denk jij echt dat zij hun informatie moeten krijgen over hetgeen hier gebeurt van het bij de terroristen aanleunend Observatorium voor de Rechten van de mens, een eenmansbedrijf in Londen? Ik denk dat meer dan honderdduizend soldaten werden gedood. Tweemaal heb ik een viering van het volk voor zijn “martelaren” mogen meemaken. Dan voel je doorheen de diepe pijn de fierheid van een volk, zijn heldenmoed, de eenheid en offerbereidheid van het Syrische leger (zo onderbetaald in vergelijking met de terroristen!).

Hoe zou het komen dat het volk hem met een overweldigende meerderheid tot president gekozen heeft? Ook de vluchtelingen in het buitenland kozen massaal voor hem, tenminste in de landen waar ze mochten kiezen (een democratisch recht dat het Belgische “regime” niet toeliet!) Ken jij een westers staatshoofd dat door de brede lagen van de bevolking zozeer gedragen wordt? Ik heb ook nog nooit een westers staatshoofd gezien dat door het volk zo wordt onthaald wanneer hij na een aanslag ergens de getroffen bevolking in gewoon burgerpak gaat bezoeken. Er zijn oude vrouwen die hem zo omhelzen dat ze hem bijna versmachten en er is geen militair in de buurt om hem te beschermen (verderop natuurlijk wel). En weet wel dat er geen volmaakte regeringen of staatshoofden bestaan.

Hoe zou het komen dat je hier in Syrië vooral de foto’s van twee personen ziet, die geëerd worden als de echte beschermers en redders van het volk? Op vlaggen en huizen zie je Bachar al Assad en Putin! Hoe komt het dat er in Syrië zulk een grote eenheid is tussen de bevolking, het leger, de regering en de president? Daarom zal het land ook kunnen standhouden tegen een halve wereld die hier illegaal komt bombarderen. Hoe kan een leger dat voor meer dan 70% uit straffe moslims bestaat, soennieten, zo achter zijn president staan, die maar een Alawiet is? Hoe kan een man die zulk een gruwelijke dictator van zijn volk zou zijn in een land dat helemaal overhoop ligt en met terroristen is bezaaid, langer dan twee weken in leven blijven? Als er ook maar iets van waar zou zijn van al wat je schrijft, is dit totaal onmogelijk.

Ik zou liever bij een goede tas koffie eens van gedachten willen wisselen maar dat is helaas (nog) niet mogelijk. Inmiddels vraag ik je wel eens ernstig na te denken en afstand te nemen van de hersenspoeling die het westen dagelijks over je heen kapt, opdat je het moorden en vernietigen van land en volk in Syrië door het westen niet verder zou steunen. Weet dat ook jij als christen een verantwoordelijkheid hebt. Je mag niet blijven meehuilen met de wolven in het bos. Je hebt de plicht om de waarheid te dienen en aan de kant van de onschuldige slachtoffers te staan, zoals wij hier trachten te doen. Het zijn uiteindelijk de leugens die de tragische lijdensweg van het Syrische volk doen voortduren. Vraag het nu aan de duizenden geredde burgers in Aleppo en zij zullen je precies het tegendeel vertellen van al wat je tot heden hebt gehoord en gelezen. Aan u de keuze. Met wat je zegt en denkt, blijf je ofwel de moordenaars steunen ofwel kies je resoluut de kant van de onschuldige slachtoffers en dan wordt je door hen die “politiek correct” zijn, streng terecht gewezen, zoals jij nu met mij doet.

Tot slot nog dit. Juist nu op maandag 12 december 2016 schrijft paus Franciscus een brief met sympathie- en steunbetuiging aan president Bachar al-Assad, welke afgegeven werd door de apostolische nuntius Mario Zenari, die inmiddels kardinaal geworden is. Weet jij of een paus ooit een sympathie- en steunbetuiging gestuurd heeft aan Stalin of Hitler?

Dank voor uw gebed voor mij en voor ons. Ook ik wil u en de uwen in mijn gebed gedenken.

Van harte,

Pater Daniel

Namens pater Guy Borreman sj
Zr Lucienne

The 80th Birthday of Pope Francis

Cardinal Burke, a canon lawyer and former head of the Vatican’s supreme court, told Arroyo: “Exactly what Pope St John Paul II is what the Church has always taught and practised, and my concern is that Amoris Laetitia seems in some way to permit an interpretation which leads to a practice which contradicts the constant practice of the Church. And that simply is a source of the gravest concern for me.

“In my judgment, what needs to happen is that the faithful know that whatever is written in Amoris Laetitia cannot change what St John Paul II set forth in Familaris Consortio, because what was set forth is the constant teaching and practice of the Church, and therefore it is magisterial.”

Cardinal Burke is one of four cardinals who privately asked the Pope to reaffirm the validity of Church teaching on the sacraments and the moral law. After the Pope declined to reply, the cardinals published their appeal, which took the form of questions, known as “dubia”.

Lees meer…

Landgraaf, 16 december 2016, website Legioen Kleine Zielen 

Door de zondeval is de mens, en met hem heel de schepping, zodanig ontaard en van God vervreemd, dat geen enkel menselijk pogen nog in staat is een einde te stellen aan deze uitzichtloze situatie. Zelfverlossing is dus volstrekt uitgesloten. Op aangrijpende manier wordt dit door de apostel Paulus beschreven in zijn brief aan de Romeinen. “Ik heb immers vastgesteld dat allen, Joden zowel als Grieken, zich in de macht der zonde bevinden… Zo wordt iedere mond gestopt en staat de gehele wereld schuldig voor God.” (Rom. 3. 9-19). Alleen door een vrij initiatief van de soevereine God kan de mens opnieuw met zijn Schepper worden verzoend. In zijn onbegrijpelijke liefdevolle barmhartigheid zond de Vader zijn eigen Zoon in de wereld als Verlosser. Veel meer dan een verkondiger van een verheven leer, een uitzonderlijke religieuze figuur of een verdediger van armen en verdrukten, is Christus de Verlosser d.w.z. Degene die de mens bevrijdt van zijn fundamentele zondigheid en deelachtig maakt aan het eigen leven van de Drieëne God. En dit verlossingswerk heeft Hij voltrokken door zijn Lijden, Dood en Verrijzenis. Dat niet de mens maar wel God zelf de bron is van het Heil, wordt ons door Sint Jan duidelijk gemaakt: “Hierin bestaat de liefde: niet wij hebben God liefgehad, maar Hij heeft ons liefgehad en zijn Zoon gezonden als zoenoffer voor onze zonden.” (1 Joh. 4,10)

Waarom een Eucharistisch Offer? 

De verheerlijkte Christus ontsnapt aan onze zintuiglijke waarneming. Maar toch heeft Hij zijn heilswerk willen verbinden aan zichtbare tekens waardoor zijn Geest wordt meegedeeld. En zo heeft de Hogepriester hier op aarde een zichtbaar priesterschap gewild waardoor zijn enig Offer op alle plaatsen en in alle tijden kan worden tegenwoordig gesteld. In de H. Mis is het dus Jezus zelf die handelend optreedt: in Zijn naam verandert de priester brood en wijn in het Lichaam en Bloed van de Heer, in Zijn naam draagt Hij het Eucharistisch Offer op dat op onbloedige wijze het Kruisoffer tegenwoordig stelt. Indien, zoals gezegd, Christus de enige Verlosser is, indien zijn Kruisdood de verzoening van de zondige mensheid met God tot stand bracht, dan is het Eucharistisch Offer ook het enige raakpunt tussen hemel en aarde. Alle andere menselijke pogingen om God te raken hebben maar zin in zover ze, bewust of onbewust, aansluiten bij het H. Misoffer. In die zin is het Eucharistisch Offer dan ook het gebed bij uitstek, het centrum van heel ons gebedsleven.

Eucharistie en Kerk

‘Volgens de woorden van het Concilie is de Kerk geboren uit het doorboorde Hart van Gods Zoon: “Haar oorsprong en groei worden aangeduid door het teken van het bloed en het water, die vloeien uit de geopende zijde van de gekruisigde Jezus” (Lumen Gentium nr. 3). In iedere H. Mis viert de Kerk dus als het ware Haar geboorte: het kerkmysterie ontstaat immer opnieuw uit het geheim der Eucharistie, dat de bron is van het leven der Kerk. Zo innig is de band tussen de Heer en zijn geliefde Kerk, tussen het Hoofd en het Lichaam, dat de Kerk zichzelf mee-offert in de H. Mis. In zijn encycliek ‘Mysterium Fidei’ zegt Paus Paulus VI dat zo klaar: “De Kerk, wanneer zij in vereniging met Christus als opperpriester en als slachtoffer optreedt, draagt in haar totaliteit het Misoffer op en wordt in haar totaliteit daarin opgedragen.”

Buitengewoon heerlijk is deze waarheid. Al is Christus de enige Verlosser, toch worden alle leden der Kerk deelachtig gemaakt aan zijn leven en zending. Iedere gedoopte is in die zin een mede-verlosser, die de zending heeft het Eucharistisch Offer mede op te dragen. Heel de liturgische vernieuwing, na het concilie, heeft juist als voornaamste doel die troostende waarheid duidelijker te doen uitkomen. Om die deelname van het Volk Gods aan het Eucharistisch Offer te onderlijnen werd o.a. in de liturgie de volkstaal ingevoerd, wordt het volk Gods op bepaalde momenten uitgenodigd zijn instemming te betuigen met het gebed van de priester (acclamatie na de consecratie, ‘amen’ na het canongebed, gezamenlijk bidden van het Onze Vader, enz.).

Valse opvattingen en misbruiken 

Het eerste document, door het Concilie goedgekeurd, was de Constitutie over de Liturgie waarin de Eucharistie een centrale plaats inneemt. Zoals het leven der Kerk gevoed wordt door de Eucharistie, zo vindt ook heel de conciliaire vernieuwing haar wortels in de liturgische vernieuwing. Maar juist daarom vormen de zo talrijke afdwalingen op dit gebied een zware bedreiging. Paus Paulus VI zei eens dat de walm van Satan de Kerk is binnengedrongen na het concilie. Is er inderdaad geen reden om een satanische werking te veronderstellen wanneer zelfs in het heiligste, in het Eucharistisch Offer, de belangstelling minder naar God dan naar de mens gaat? Een groot aantal feiten – ieder op zichzelf vrij onschuldig – wijst duidelijk op die langzame maar fatale afglijding. Waarom is het woord «Misoffer» bijna volledig vervangen door ‘Eucharistieviering’? Een offer wordt alleen aan God gebracht, terwijl een ‘viering’ niet noodzakelijk op een sacrale handeling duidt. Men spreekt haast niet meer over de ‘priester, die de H. Mis opdraagt’, maar over een ‘voorganger (of: voorzitter) in de Eucharistieviering’ en deze formulering suggereert dat de priester in naam van het volk de ‘viering’ leidt. Dat hij in naam van Christus het kruisoffer tegenwoordig stelt, wordt in het vage gelaten. Men legt in die mate de nadruk op het maaltijdkarakter van de H. Mis, dat het offerkarakter op het achterplan verschuift.

Men belicht zodanig het algemeen priesterschap der leken, dat het ambtelijk priesterschap van bijkomstig belang schijnt: niet door zijn priesterwijding, maar door het volk zou de priester dan aangesteld worden. De deelname van het volk Gods aan het Offer komt zo sterk op het voorplan, dat het gehoorzaam en nederig aanvaarden van liturgische voorschriften aangezien wordt als uiting van gebrek aan ‘creativiteit’: niettegenstaande de duidelijke en herhaalde waarschuwingen van het hoogste kerkelijk gezag, worden steeds in de liturgie teksten gebruikt die niet goedgekeurd zijn. Zo wordt de band met de Moederkerk verbroken. Vaak zijn de teksten van de onwettige canons zo verminkt, dat er geen sprake meer is van een geldige H. Mis. Op sommige plaatsen is het nu haast een gewoonte geworden dat men alle teksten van een huwelijksmis of uitvaartmis, met inbegrip van de canon, zelf samenstelt. Niet alleen worden de voorschriften der Kerk volledig genegeerd, maar zeer vaak komt hierbij over de Eucharistie een opvatting naar voren die volledig afwijkt van wat de Heer heeft bedoeld, toen Hij zei: “Doet dit tot mijn gedachtenis”.

De grote en fundamentele vergissing die men hierbij begaat, is deze; men verliest uit het oog dat de Eucharistie in de eerste plaats is, niet een vrucht van menselijke creativiteit, maar het Offer van de Heer, tegenwoordig gesteld onder de gedaanten van brood en wijn, door bemiddeling van het priesterschap, in verbondenheid met de hiërarchische Kerk. Bij dit subliem gebeuren mogen wij ons aansluiten, wij mogen het be-amen. Maar het is een echt satanische verdwazing te menen dat wijzelf de Eucharistie ‘maken’.

Wij snijden ons af van de bron van ons gebedsleven en, van heel ons bestaan als christen, indien wij weigeren als ‘kleine zielen’ de kostbare schat van de Eucharistie te aanvaarden zoals ze is, uit de handen van de Heer en van zijn Kerk.

Persoonlijk gebed en Eucharistie 

In het conciliedocument over de Liturgie wordt duidelijk gezegd (nr. 12 en 13) dat ook buiten de liturgie gebedsoefeningen mogelijk en wenselijk zijn. Zowel gemeenschappelijk als individueel moeten de gelovigen tot gebedsmomenten komen. Persoonlijke meditatie en kruisweg zijn nog steeds aan te bevelen. In zijn Apostolische Exhortatie van 2 februari 1974 heeft de Paus de blijvende waarde onderlijnd van de rozenkrans en van het angelusgebed. En in een tijd waar het geloof in de eucharistische aanwezigheid sterk is verflauwd, is de aanbidding van de Heer in zijn liefdesacrament [uitstelling van het Allerheiligst Sacrament in de monstrans] van bijzondere betekenis. En de ervaring toont aan dat ook onze jeugd nog kan knielen voor het tabernakel, om zo bij de Heer te zijn. Maar al deze gebedsvormen ontlenen hun waarde en zin aan het Eucharistisch Offer van de Heer met zijn Kerk. Zo wordt heel ons bestaan doordrongen van de Geest: “Want wij weten niet eens hoe wij behoren te bidden, maar de Geest zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen”. (Rom. 8,26)

Pastoor M. Magnus

Uit; Het Legioen Kleine Zielen, Tijdschrift van het Legioen Kleine Zielen van het Barmhartig Hart van Jezus, Uitgever Dhr. A. Terryn, Sint-Niklaas, Derde Jaargang, Nr. 3, September 1975, blz. 10-15.

Bron: https://hetlegioenkleinezielen.wordpress.com/2016/12/16/het-eucharistisch-offer-centrum-van-heel-ons-gebedsleven

---

Bisschop Athanasius Schneider gaf op 5 december in Rome een lezing, waar hij brandhout maakte van Amoris Laetitia. Hij zei al eerder dat de dwalingen van Amoris Laetitia “zich zullen uitzaaien zoals een kankergezwel.”

Hij begon zijn lezing met Christus aan te halen, die 2000 jaar geleden op aarde kwam om de Waarheid te verkondigen. De meerderheid van de Israëliten, en dan vooral de Farizeeën en de Schriftgeleerden, hadden het Magisterium van Christus verworpen, inclusief de verkondiging van de absolute onverbreekbaarheid van het huwelijk.  “Jezus Christus is de hersteller van de onverbreekbaarheid en van de oorspronkelijke heiligheid van het huwelijk, niet enkel door Zijn goddelijk woord, maar op een meer radicale manier, door Zijn verlossende dood, waarmee hij de natuurlijke waardigheid van het huwelijk verhief tot de waardigheid van een sacrament.”

“De apostelen en hun opvolgers, in de eerste plaats de Roomse pausen, hebben de niet-onderhandelbare Leer van het Vleesgeworden Woord betreffende de heiligheid en de onverbreekbaarheid van het huwelijk vroom bewaakt en getrouw doorgegeven, ook met betrekking tot de pastorale praktijk. Deze Leer van Christus wordt geuit in de volgende bevestiging van de Apostel: “Laat het huwelijk door iedereen geëerd worden en laat het huwelijksbed onbezoedeld zijn. Maar hoerenlopers en overspelers zal God oordelen.” (Heb. 13,4), en “Doch aan de getrouwden gebied niet ik, maar de Heer, dat de vrouw van de man niet mag scheiden, en indien zij ook scheidt, laat zij dan ongetrouwd blijven, of zich met de man verzoenen; en dat de man de vrouw niet mag verlaten” (1 Kor. 7,10-11). Dit geïnspireerde woord van de H. Geest werd altijd verkondigd in de Kerk voor 2000 jaar, dienst doend als een bindende richtlijn en als een onmisbare norm voor de sacramentele discipline en het praktische leven van de gelovigen.”

Schneider ging verder met te zeggen dat “het gebod om niet te hertrouwen na een scheiding van een wettelijke echtgenoot niet fundamenteel een positieve of canonieke norm van de Kerk is, maar het Woord van God, zoals de H. Apostel Paulus leerde: ‘Niet ik, maar de Heer beveelt’. De Kerk heeft ononderbroken dit woord verkondigd, en verboden dat de geldig getrouwde gelovigen een poging zouden ondernemen om te huwen met een nieuwe partner.” Ten gevolge hiervan “heeft de Kerk, in overeenstemming met menselijke en goddelijke redelijkheid, niet de autoriteit om, zelfs impliciet, een buitenechtelijke verbintenis goed te keuren, buiten een geldig huwelijk, en zo’n mensen toe te laten tot de H. Communie.”

Vervolgens zei hij: “Een kerkelijke autoriteit die normen of pastorale begeleiding uitvaardigt, die zo’n toelating voorzien, eigent zichzelf een recht toe die God hem niet gegeven heeft. Een pastorale begeleiding en onderscheiding dat de overspelige persoon, de zogezegde hertrouwde gescheidene, de goddelijk gegrondveste verplichting niet meedeelt om te leven in onthouding als een essentiële voorwaarde voor toelating tot de sacramenten, stelt zichzelf in werkelijkheid voor als een arrogante vorm van klerikalisme,omdat er geen klerikalisme bestaat dat zo Farizeesch is als datgene dat zichzelf rechten toe-eigent die gereserveerd zijn voor God.”

Lees verder…

Door Pastoor A. Ory

(Uit: Tijdschrift ‘Het Legioen Kleine Zielen’, December 1989, blz. 14-19)

Een moderne slogan 

Tegenwoordig hoort men links en rechts de slogan ’veilig vrijen’. Dit wil niet zeggen dat een verliefd paartje ongestoord wat kan minnekozen in een of andere romantische dreef. Het is wat zwaarder geladen. Door ’vrijen’ bedoelt men tegenwoordig voor- en buitenhuwelijksbetrekkingen, en ’veilig’ wijst erop dat men alle ongewenste gevolgen wil vermijden. Deze zijn tegenwoordig tweevoudig: geen kind en geen aids.

De eerste vereiste wordt dan het gebruik van voorbehoedsmiddelen. Het condoom wordt aangeprezen als de bekroning op het werk.

Ondanks alle voorzorgen gebeurt het toch nog vaak dat er ongewenste zwangerschappen tot stand komen. Heel vaak is dit het geval bij jongeren die nog niet gehuwd zijn of nog niet ongehuwd samenwonen. Voor hen blijft dan vaak de oplossing ’abortus’. In vele landen is de straf op abortus opgeheven. In België ijvert men ervoor om die ’achterstand’ op andere ’moderne’ landen in te halen.

Men gaat hierbij voorzichtig te werk en men beweert dat men abortus alleen wil toelaten in ’noodgevallen’. Dit begrip is uiteraard zo rekbaar en zal met de jaren zo uitgebreid zijn dat alle gevallen noodgevallen zijn.

Aanvankelijk was het ook zo met de voorhuwelijksbetrekkingen. Die werden op zeker ogenblik ook aanvaard door sommige moralisten, maar in aller-uiterste gevallen. Bij manier van spreken op de vooravond van het huwelijk. Sindsdien is die vooravond zodanig uitgebreid dat velen er zich gewoon niet meer aan storen.

Volgt hieruit niet dat de vrije seksualiteit de nieuwe afgod geworden is waaraan duizenden mensenlevens geslachtofferd worden? Duizend op het altaar van de aids en tienduizend op het altaar van de abortus. Dit is de realiteit, waarin onze moderne maatschappij leeft. Nooit in de geschiedenis van de mensheid werden zoveel mensenlevens geofferd aan één godheid.

Leden die zich inzetten voor dierenbescherming worden door iedereen geacht. Zij die het opnemen voor het ongeboren mensenleven worden door velen gehoond. En wie durft zijn stem nog te verheffen tegen de joelende massa, die geen brood en spelen meer eist, maar vrije seksbeleving zonder enige beperking van buitenaf.

Immoreel? 

Zowel de voorstanders als de tegenstanders van abortus verwijten hun tegenpartij immoreel te handelen.

De tegenstanders van abortus verwijten de voorstanders uiteraard dat zij ’immorele praktijken’ huldigen. Het immorele ligt er dan in dat men een mensenleven doodt. En doden is zedelijk niet geoorloofd, in strijd met de Tien Geboden.

De voorstanders van abortus draaien de beschuldiging om en verwijten de tegenstanders immoreel te zijn. Zij redeneren vanuit het belang van de moeder die geen kind verlangt en er toch eentje verwacht. Daarom spreken geleerde doktoren van gezwel in plaats van foetus. Een gezwel mag men verwijderen, een foetus niet. Er is nog nooit een aap geboren uit een menselijke foetus. En uit een gezwel groeit noch een mens noch een aap. En waarom zou een foetus niet als een beginnend mensenleven beschouwd mogen worden?

Zo gezegd omdat de moeder het niet ervaart als een kind, maar als een ongewenste indringer. Zij zou derhalve handelen in een soort van wettige zelfverdediging. In dat geval wordt de moraliteit van de menselijke daad omgekeerd. Wat immoreel is wordt moreel en wat moreel is wordt immoreel verklaard. Met andere woorden wat zedelijk goed is wordt zedelijk kwaad en vice versa.

Beleven wij meteen niet de ommekeer van de moraliteit? Om de druk van een ongewenste zwangerschap (dit zal weldra de inhoud worden van noodsituatie) op te heffen, eist men het recht op abortus, het recht dus op het doden van een aankomend mensenleven. Dat men een leven vernietigt, wordt niet in aanmerking genomen; dat men de druk van een zwangerschap, die hinderend is, opheft, wel.

De moraliteit wordt dan vastgeknoopt, niet meer aan het leven van het ongeboren kind, maar aan de druk die weegt op de moeder met een ongewenst kind. Zulke moeder bevrijden van haar druk wordt dan goed; zo moet ook het doden van het ongeboren kind goed gepraat worden. Tegenwoordig neemt men inderdaad aan dat deze daden geen misdaden meer zijn, maar goede daden. Men eist dat de burgerlijke wet dat soort goedheid erkent. Daarom wil men het verbod op abortus opheffen. Het uitschakelen van een leven wordt als een ’goed’ ervaren. Maar vaak is het zo dat wat men als ’goed’ ervaart in feite slecht is.

De erfzonde 

Een van de christelijke waarden, die tegenwoordig in de prullenmand verdwijnt is de leer van de erfzonde. Deze houdt voor dat de menselijke natuur ten dele bedorven is ten gevolge van de zonde van de eerste mensen, misleid door de satan.

Sommigen verzetten zich tegen het bestaan en de werking van de duivel en ook tegen de zondeval van de eerste mensen, omdat het niet binnen de ervaring onder te brengen is. Anderen aanvaarden nog dat ze de gevolgen, namelijk de ’slechte neigingen’ en het inwilligen van de slechte neigingen, namelijk de zonden, in hun eigen leven ervaren.

Tegenwoordig wordt ook deze ervaring geloochend. Men schaft de slechte neigingen af en verklaart alles in de mens goed. Vooral op gebied van de seksualiteit is deze omkanteling van de morele orde tot uiting gekomen. Vroeger en ook nu nog in een klein deeltje van de katholieke Kerk, gold en geldt het zesde en negende gebod: ’Doe nooit wat onkuisheid is – Wees ook kuis in uw gemoed’. Thans is de slagzin in de plaats gekomen: ’Veilig vrijen’. Wat zonde is voor God, wordt genot voor de mens, in casu seksueel genot. Alles mag op voorwaarde dat men zijn partner geen geweld aandoet. Als het maar ’uit liefde’ geschiedt is alles toegelaten. Zo luidt de nieuwe moraal.

Bewust of onbewust heeft men meteen de verdorvenheid van de menselijke natuur (dus de erfzonde) opgeheven en kleeft men de fundamentele goedheid van die natuur aan. Daarom wordt ook het seksueel genot in alle vormen goedgepraat.

Wie spreekt nog over erfzonde? Wie spreekt nog zoals de jezuïeten weleer over ‘agere contra’, zich verzetten tegen de slechte neigingen? Hiermee haalt men meestal niet veel succes. Jongeren verlangen veeleer dat men hun driftenleven aanvaardt en goedpraat. Zeker niet afraadt of verbiedt.

In de seksualiteit kan men inderdaad het duidelijkst van al nagaan hoe het gesteld is met de menselijke natuur. Het is moeilijk de juiste opvatting hieromtrent aan te kleven. Op onze dagen is de diepste onderstroom dat elke vorm van seksbeleving ’goed’ is. Niet alleen binnen, maar ook en vooral buiten het huwelijk. Niet alleen in het vooruitzicht van voortplanting, maar ook en vooral afgezien daarvan. In de tijd van de heiligen Franciscus en Dominicus was er een andere stroming tot stand gekomen, die van de katharen (de reinen), die zich kantten tegen elke vorm van seksualiteit, niet alleen buiten, maar ook binnen het huwelijk, niet alleen los van de voorplanting, maar ook in het vooruitzicht van de voortplanting.

De katholieke Kerk huldigt het principe vanuit de erfzonde dat er goede en slechte seksualiteit is. Zij vraagt kuisheid in het huwelijk door een goed gebruik van de seksualiteit, zij vraagt zuiverheid buiten het huwelijk door onthouding van voor- en buitenhuwelijksbetrekkingen. Dit zijn de grote lijnen van het zesde en negende gebod.

In ‘Humanae Vitae’ vraagt de Kerk kunstmatige voorbehoedsmiddelen niet te gebruiken, omdat hierdoor gezondigd wordt tegen de opdracht van vruchtbaarheid. Velen wensen tegenwoordig geen christelijk en zelfs geen burgerlijk huwelijk meer aan te gaan.

Toch wil men ongestoord elke vorm van seksualiteit beleven. Hierbij geeft men zichzelf gelijk en laat men de Tien Geboden vallen, om te beginnen het zesde en negende gebod. Geven wij toe dat dertig jaar geleden er in feite maar twee verboden bestonden in de Tien Geboden, het zesde en het negende. Stellen we anderzijds ook vast dat in diezelfde tijd de vrije seksualiteit zodanig is toegenomen dat haast niemand nog spreekt of durft spreken over de Tien Geboden.

Het abortusdebat [in 1989] in België

De laatste tijd is de abortuskwestie boven op de agenda gekomen in de Belgische politiek. Het morele aspect wordt zoveel mogelijk omzeild of gewoonweg op zijn kop gezet, althans door de voorstanders ervan.

Aan dokter Renard, befaamd gynaecoloog uit Leuven (en dus bij veronderstelling katholiek) heeft men ook zijn mening gevraagd. Hij was uiteraard tegen abortus, en stelde als oplossing voor een meer rationeel gebruik van de voorbehoedsmiddelen. Uit ervaring weet hij dat vele jongeren ’onbesuisd’ overgaan tot ’vrijen’, zonder te denken aan beveiliging. Meestal is het ook zo dat men overvallen wordt door de hartstocht en het genot en dat men niet eens denkt aan mogelijke gevolgen.

Uit deze raadgeving, die verondersteld wordt als zijnde een raad vanuit de katholieke hoek, is af te leiden dat de mogelijkheid om af te zien van dat soort ’vrijen’ eigenlijk geen haalbare oplossing meer is. In feite had de dokter kunnen en moeten verwijzen naar de Tien Geboden, naar het zesde en negende gebod: Doe nooit wat onkuisheid is. Welnu, seksuele betrekkingen voor het huwelijk zijn niet geoorloofd; zij zijn zelfs zondig en in bepaalde omstandigheden zwaar zondig. Deze bedenking kwam zelfs niet meer op in de geest van de dokter. In plaats van te verwijzen naar de deugd van zuiverheid, verwees hij liever naar condoom of iets analoogs. Op die manier zou abortus vermeden kunnen worden. Is het geen teken aan de wand, dat een uitgesproken katholieke gynaecoloog, na zelf ongetwijfeld opgevoed geweest te zijn aan de hand van zesde en negende gebod, niet eens meer vermoedt dat er nog wat anders bestaat als oplossing dan een beter gebruik van voorbehoedsmiddelen.

Ook hij – en samen met hem praktisch gans Vlaanderen, en zelfs praktisch gans het christelijke Westen – moet toch niet erg bewust zijn van het feit dat voorhuwelijksbetrekkingen tussen mensen die wellicht niet eens denken aan samen trouwen, moreel niet kunnen en dus zondig zijn.

Is dit antwoord geen impliciet bewijs dat de moderne mens het zondige of het verbodene door God niet meer erkent in hetgeen objectief doodzonde van onkuisheid is. Is dit niet het impliciet bewijs dat men ook het zondige in de mens ’goed’ vindt? Is dit niet het impliciet bewijs dat men de menselijke natuur als zodanig volledig ’goed’ vindt.

Een geloofsboek voor jongeren 

Op de boekenbeurs te Antwerpen begin november 1989 werd een nieuw ’Geloofsboek voor jongeren’ aangeprezen. Ook in het parochieblad heeft het in een volledige pagina warme aanbeveling gekregen (23.11.1989).

Over het begrip ’geloof’ wordt daar een zeer verdachte stelling verkondigd, die helemaal in de lijn ligt van boven vermelde praktische levenskeuze. Op de rugzijde wordt omschreven wat volgens hen ’geloven’ is.

Citaat: “Mensen die in God geloven, beginnen dus alvast met te geloven in de wereld en in de mensen. Want God heeft ze reeds ’tof’ bevonden. Geloven doet je dus op een bijzondere wijze naar wereld en mensen kijken. Het is midden in de werkelijkheid, in het volle leven staan en zien dat het goed is.”

De volle werkelijkheid, waarin men staat is onder meer de vrije seksbeleving, het zoeken naar veilig vrijen. Het geloof, dat uitgeschreven wordt in dat geloofsboek voor jongeren, is dan ontdekken dat o.m. de mensen die dat doen niet verkeerd maar juist handelen.

De bijzondere wijze van naar die mens te kijken is ontdekken dat hij ‘goed’ is. Wordt aan de jongeren meteen niet geleerd dat de menselijke natuur goed is? Wordt dan meteen ook niet geleerd dat elke uitvinding, ook die van de voorbehoedsmiddelen, en het gebruik ervan, ‘goed’ is? Indien de menselijke natuur fundamenteel goed is, wordt zonde uitgesloten. Dan zijn de Tien Geboden overtollig.

Een uitvinding van mensen 

Tegenwoordig wordt vaak geleerd dat de Tien Geboden helemaal niet van God komen, maar een uitvinding zijn van mensen. Wat erin staat zou overeenkomen met de eisen van het leven. Met hun eigen geweten zouden mensen het kunnen vinden. Pas achteraf zouden sommigen beseffen dat de ontdekking die ze zelf gedaan hebben een spreken van God zou zijn.

Nu is het wel even onduidelijk hoe mensen in de tijd van Sodom en Gomorra, die dan toch niet zoveel beter was dan de onze, in staat zouden geweest zijn op eigen kracht te ontdekken, dat er een zesde en negende gebod nodig is om het mensdom overeind te houden. Deze ontdekking van mensen lijkt ons des te meer verbazingwekkend nu we merken dat een geleerde dokter van katholieken huize, na zoveel jaren lang gehoord te hebben van en geleefd te hebben volgens het zesde en negende gebod, niet meer tot het besef kan komen dat de oplossing voor het abortusprobleem niet het condoom is, maar wel de deugd van zuiverheid.

Indien de deugd van zuiverheid, zogezegd een uitvinding is van mensen uit een voorwetenschappelijke periode, en het veilig vrijen een uitvinding is van mensen uit onze tijd, zou men kunnen zeggen dat de ene uitvinding de andere overstijgt. Moesten de Tien Geboden en inzonderheid het zesde en negende gebod toch een richtlijn van God zijn, dan zou die wellicht ook nog waardevoller zijn dan de vrije seksbeleving van thans. Misschien moet het mensdom nog zwaarder geteisterd worden door aids om opnieuw te vermoeden dat God deze Tien Geboden heeft aangereikt om overeind te blijven ondanks een gevallen natuur.

Zeer Eerwaarde Heer Pastoor Armand Ory werd geboren te Hoepertingen (Belg. Limburg) op 10 januari 1927 en overleed, uitgeput van zijn noeste arbeid, in de Heer te Sint-Truiden op 9 november 2002. Hij werd priester gewijd te Luik op 22 juli 1952. Was leraar te Genk en te Borgloon en daarna gelijktijdig pastoor te Hendrieken-Voort en Gelinden (Belg. Limburg). Na zijn scheiding van de Kleine Zielen werd hij stichter-schrijver van “Sint-Lambertus kring”. Bij zijn overlijden hield dit op te bestaan. Zijn belangrijkste werk tijdens zijn leven was het aanbieden aan de H. Kerk van de “Funktionele Exegese”, boek met imprimatur van Mgr. Heuschen, over de historiciteit van de Evangeliën, en een aantal boeken waarin deze exegese op de Bijbel (N.T.) wordt toegepast.

Overlijdensbericht pastoor Ory: http://www.inmemoriam.be

Verdieping in de werken van pastoor Ory: Op de KULeuven KADOC  (Katholiek documentatiecentrum) zie hun website; https://kadoc.kuleuven.be

Uit; Tijdschrift ‘Het Legioen Kleine Zielen’, Orgaan van het Legioen Kleine Zielen van Het Barmhartig Hart van Jezus, Uitgever G. De Winter, Deurne, Zeventiende Jaargang, Nr. 4, December 1989, blz. 14-19.

Info: https://hetlegioenkleinezielen.wordpress.com/artikelen/