Auteur: Beheerder Website

Zondag 30 oktober 2016, door pastoor Mennen.

Het is van ouds de taak en de opdracht van de paus van Rome bewaker en beschermer van de apostolische traditie te zijn. Hij dient te verwoorden en te verdedigen wat de Kerk altijd geleerd heeft en als de Kerk met nieuwe uitdagingen wordt geconfronteerd, zal hij luisteren naar oplossingen die binnen de Kerk aangedragen worden en deze toetsen aan de Apostolische Overlevering. Zo staat het pausschap in dienst van de door God geopenbaarde waarheid. Over het algemeen hebben de pausen in de loop der geschiedenis deze taak trouw vervuld. Zelfs wanneer ze in hun persoonlijk leven, niet onberispelijk waren (soms verre van dat zelfs), bleven ze trouw aan hun apostolische opdracht het geloof te bewaren en te bevestigen (Lc. 22, 32).

De laatste drie jaar echter worden wij met een paus geconfronteerd die, in plaats van de gezonde leer te verkondigen, voortdurend de randen van de orthodoxie opzoekt waardoor hij meestal niet van directe ketterij beschuldigd kan worden maar wel veel mensen tot ketterse opvattingen brengt en hen in hun ketterse opvattingen bevestigt. Hij veroorzaakt daardoor zelf een innerlijke scheuring in de Kerk, een enorme verdeeldheid die de Kerk verzwakt en uitholt. In het verleden waren het bisschoppen, priesters of theologen die de Kerk in verwarring brachten maar steeds stuk liepen op het Petrusambt. Nu echter is het de paus zelf die oorzaak is van verdeeldheid en verwarring en die aanleiding geeft tot ketterse opvattingen. Een groot gedeelte van het episcopaat blijft standvastig in de leer, maar zij genieten niet de gunst van de paus. Zijn het curiefunctionarissen dan worden ze vroeg of laat gedegradeerd en weggepromoveerd naar onbelangrijke posten; zijn het diocesane bisschoppen, dan moeten ze niet te ver hun nek hebben uitgestoken en het ongenoegen van hun collega’s op de hals gehaald hebben of een beetje te laat een maatregel genomen hebben tegen een pedofiele priester of ze vliegen de laan uit. Geestverwanten van de paus kunnen zelfs een pedofiele bisschop de hand boven het hoofd gehouden hebben, maar blijven toch speciale privileges genieten. Die vliegen niet de laan uit. Plotseling zijn er allerlei bisschoppen en kardinalen die vroeger onder Johannes Paulus II en Benedictus XVI als “degelijken” zijn benoemd en die nu de meest modernistische onzin uitkramen. De carrière en carrièregroei zijn blijkbaar belangrijker dan het heil van de zielen. Met een variatie op de beroemde uitspraak van Hendrik IV van Frankrijk: “La faveur du pape vaut bien une hérésie.”

Achter de verwarring die de paus zaait lijkt een slimme tactiek te zitten (een jezuïet verloochent zich nooit). Hij lijkt bepaalde veranderingen te willen doorvoeren die hij niet duidelijk benoemt. Dat zou niet geaccepteerd worden. Nu gaat hij in zijn uitspraken en geschriften op het randje van die omstreden verandering zitten. Er ontstaan interpretatieproblemen waarop hij ook weer niet duidelijk antwoordt. Voldoende redenen voor anderen om te zeggen dat het beleid verandert en men dus gerechtigd is een andere koers in te slaan. Een duidelijk voorbeeld is de communie voor hertrouwd gescheidenen. De kerkelijke discipline tot nog toe is glashelder en uitstekend verwoord door paus Johannes Paulus II in Familiaris Consortio: die communie is nooit toegestaan omdat men in voortdurende publieke zonde leeft. Men kan slechts biechten en communiceren als men de vaste wil heeft uit elkaar te gaan of, als dat niet mogelijk is, als broer en zus te leven. Ook dan mag men slechts communiceren op plaatsen waar hun situatie niet bekend is. Johannes Paulus II zegt dat de Kerk niet anders kan handelen omdat het woord van Jezus zelf die het tweede huwelijk na echtscheiding echtbreuk noemt, haar absoluut geen keus laat. Hoewel er nogal wat manipulatie was in kringen rond de paus (die zonder zijn instemming niet mogelijk zou zijn geweest) om in de laatste synode over het gezin een breuk met de traditie in dezen te forceren, is dat bij de meerderheid van de synodevaders niet gelukt. Dan komt de paus met de zeer lijvige apostolische exhortatie Amoris Laetitia die in de beroemde voetnoot 351 de mogelijkheid naar het ontvangen van de sacramenten lijkt te openen. Desgevraagd geeft de paus geen duidelijk antwoord. Hij verwijst naar kardinaal Schönborn die volgens de paus een geleerd theoloog is en zijn sporen heeft verdiend als secretaris van de Congregatie voor de Geloofsleer. Dit laatste klopt in ieder geval niet, maar slordigheid is waarschijnlijk een pastorale eigenschap. Kardinaal Schönborn vindt dat Amoris Laetitia de weg naar de communie voor de hertrouwd gescheidenen heeft geopend. Tegelijkertijd legt Kardinaal Müller, prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer, naar wie de paus normalerwijze had moeten verwijzen, de exhortatie met enige moeite in de traditionele zin uit zodat in de visie van deze kardinaal de communie voor de betrokkenen onmogelijk blijft. Dat radicaal tegenover elkaar staan van de kardinalen Schönborn en Müller zet zich door in het wereldwijde bisschoppencollege met alle rampzalige gevolgen van dien. De oorzaak van de verwarring is de paus zelf en hij schijnt die verwarring te koesteren om Schönborn de kans te geven de traditionele leer met de schijn van pauselijk gezag te verlaten.

Tegelijkertijd wordt het instituut voor huwelijk en gezin, door Johannes Paulus II gesticht, ontmanteld. Vertegenwoordigers ervan werden totaal niet uitgenodigd op de Synodes voor huwelijk en gezin, terwijl zij toch de experts bij uitstek waren rond dit thema. Met dit instituut kon de paus zijn liberale ideeën niet doordrijven. Daarom: geen uitnodiging. In augustus werd het instituut “gezuiverd”. Aartsbisschop Paglia die vóór communie van hertrouwd gescheidenen is, voor een positieve waardering van ongehuwd samenwonen (hetero’s en homo’s) is nu het hoofd van het instituut geworden. De speech bij de opening van het academiejaar zou verzorgd worden door kardinaal Sarah. Om te voorkomen dat deze te brave dingen zou zeggen, heeft de paus de toespraak aan zichzelf gehouden. Trouwens afgelopen week zijn alle leden van de Congregatie voor de Eredienst vervangen. Alle degelijke leden zoals bv Burke, Ranjit, Pell, Ouallet zijn vervangen door liberalere types.

In het algemeen heeft bij de paus de pastoraal het primaat boven de waarheid. Hij vindt de waarheid toch voornamelijk iets van de boekenkast, iets voor specialisten. In het echte leven gaat het om “pastoraal”. En pastoraal is in de ogen van Franciscus vooral “barmhartigheid” en dan wat hij onder barmhartigheid verstaat, in ieder geval los van waarheid en rechtvaardigheid. Klassiek is pastoraal de wijze waarop je mensen helpt te leven volgens de waarheid van God, de waarheid van het evangelie, helpt te leven volgens Gods geboden. Pastoraal is het helpen leven van de waarheid. In de opvatting van Franciscus is pastoraal toch vooral de mensen ter wille zijn, zelfs ten koste van de waarheid, want hij is bewogen met de mens. Hij heeft veel meer sympathie voor linkse, atheïstische figuren die opkomen voor het milieu, en de sociale vooruitgang dan voor katholieke strijders voor het traditionele gezin, tegen abortus en het homohuwelijk. De eerste groep prijst hij de hemel in, de tweede groep negeert hij.

Een duidelijk voorbeeld van het primaat van de pastoraal boven de waarheid is wat hij gezegd heeft bij een bezoek aan een Lutherse kerk in Rome. Een vrouw die met een lutheraan getrouwd is, vroeg de paus of haar man in een katholieke kerk te communie mocht. De waarheid is heel duidelijk. Dat mag niet. De reden is dat voor de Kerk de eucharistie een bevestiging van de eenheid is en bovendien is hetzelfde geloof noodzakelijk. Beide voorwaarden zijn niet vervuld. De paus echter begint te hakkelen en verwijst naar de aanwezige kardinaal Kasper die veel geleerder is en het antwoord wel zal weten. Dan mompelt hij ook nog iets over “eigen geweten” (de dooddoener van de gemiddelde Nederlandse pastoor uit de jaren ‘70 van de vorige eeuw) en laat iedereen in verwarring achter. Hij doet niet, waarvoor hij aangesteld is: hij bevestigt niet in de waarheid maar zaait verwarring. God beware ons voor een faux pas in dezen in Lund (Zweden) maandag 31 oktober.

Als dit alles lang doorgaat voltrekt er zich een heilloos schisma in de Kerk tussen katholieken en liberalen. Dan móet dit schisma zich voltrekken, wil de katholieke Kerk niet totaal desintegreren, zoals bij andere christelijke denominaties die los van de waarheid zijn geraakt, gebeurd is. Zonder orthodoxie, zonder vasthouden aan de waarheid en een leven volgens die waarheid is er geen katholieke Kerk mogelijk.

We hebben geen paus nodig die nieuwe pastorale wegen inslaat. Hij moet pastorale wegen toetsen aan de waarheid. Hij de “defensor veritatis” ex professo. En aan die opdracht verzaakt hij, tot schade van de Kerk.

Laten we vurig bidden voor de bekering van de paus.

Bron: www.mennenpr.nl

In het Australische maandblad AD 2000 (september ‘99) trof ik een lezenswaardig artikel aan, getiteld: ‘A spirit of poverty and the level of vacations: how they connect’: is er een verband tussen de geest van armoede en het aantal roepingen voor het priesterschap en religieus leven?

 Father Fabian Duggan, de auteur van het artikel, vraagt al direct: Wat is de voornaamste oorzaak van de desastreuze vermindering van het aantal roepingen voor priesterschap en Godgewijd leven gedurende ongeveer de laatste 25 jaar in Australië? En wij voegen er direct aan toe: èn in Nederland, èn in heel het Westen…

Er zijn altijd verschillende redenen aan te wijzen voor zo’n catastrofe, maar er is meestal één hoofdoorzaak, die soms jarenlang niet onderkend wordt. Die situatie heeft zich voorgedaan in bijna alle gevallen waarin wij met pijn in het hart moesten vaststellen dat sommige kloosters, abdijen en religieuze huizen opgeheven zijn. Verschillende orden en congregaties zijn inmiddels nagenoeg uitgestorven of minstens sterk uitgedund, soms ook zijn ze zo radicaal veranderd dat ze zo goed als onherkenbaar zijn geworden.

Natuurlijk zijn er vele gladde excuses te vinden om dit droevige fenomeen uit te leggen, maar we zijn het met de auteur eens: in de geschiedenis van de Kerk is er altijd één saillant punt aan te wijzen, één dat zich zover ontwikkelde tot het als onvermijdelijk aanvaard werd en het inmiddels zijn funeste invloed had uitgeoefend: namelijk de verwaarlozing van het onderhouden van de gelofte of geest van armoede.

Sint-Benedictus

Zo’n vijftienhonderd jaar geleden schreef St. Benedictus zijn regel voor de monniken. Het is tekenend voor de gezonde en wijze geest waarin deze regel geschreven is dat er begrip wordt opgebracht voor de menselijke natuur met zijn falen en beperkingen, maar ook met zijn goede mogelijkheden, als de mens zich openstelt voor de invloed van de genade. Benedictus wekte zijn monniken op in goede harmonie samen te leven en rekening te houden met elkaars tekortkomingen.

Maar iedere inbreuk op de armoede, zelfs de geringste, was hem een doorn in het oog en leidde tot snelle maatregelen en straffen van deze meestal mildgestemde heilige, want hij zag in deze tekortkomingen een terugkeer naar de levenswijze en standaard van deze wereld. En daarvan hadden zijn volgelingen juist afstand gedaan om Christus des te veiliger en beter te kunnen volgen op de weg naar het heil, zonder gehinderd te worden door nutteloze bagage van geschapen goederen.

Armoede in de geest van het Evangelie heeft niet alleen betrekking op geld en materiële zaken, maar slaat ook op geestelijke goederen en gaven. Deze hebben we immers niet zelf gemaakt, maar we moeten ze altijd beschouwen als weldaden die de liefdevolle God ons vrij geeft en die ons meer reden geven tot nederigheid dan tot trots.

Daarom dan ook spreken we van de ‘gaven van de heilige Geest’ en de Eucharistie zelf is hèt geschenk bij uitstek van de goddelijke liefde: God die Zichzelf aan ons geeft… De Apostel Paulus stelt derhalve de vraag: ‘Wat hebt u dat ge niet gekregen hebt?’

Maar meestal, als we spreken over de gelofte of geest van armoede, dan brengen we die in verband met gebrek of overvloed van materiële goederen, en juist op dit gebied moeten religieuze mannen en vrouwen de ware geest van de arme Christus aan de wereld laten zien.

Een zeer wijze en heilige abt heeft een gezegd: ‘We kunnen urenlang praten over de gelofte van armoede, maar als we niet werkelijk de prikkel van de armoede voelen en ondervinden, blijven woorden slechts woorden.’

De huidige crisis in roepingen voor de seminaries en het religieuze leven is beslist niet de eerste in zijn soort in de geschiedenis van de Kerk. Dat is meer voorgekomen en de crisis zoals wij die nu meemaken (en gelukkig zijn er over het geheel genomen goede tekenen dat we door de huidige malaise heen zullen komen) vindt gewoonlijk zijn beginpunt bij een terugkeer, meestal met kleine stapjes, naar de waarden van de wereld en het heimelijk bedekte verlangen grotere en nog grotere porties te vergaren van wereldse zaken: een mentaliteit die in strijd is met de geest van het Evangelie en de leer van Jezus Christus.

Tot degenen die hun wil en bereidheid te kennen gaven om Jezus te volgen heeft Jezus altijd als eerste gevraagd bereid te zijn zich te ontdoen van gehechtheid aan de goederen van deze wereld en Zijn eigen voorbeeld na te volgen, want, zo zei Hij, ‘de Mensenzoon heeft niets om er Zijn hoofd op neer te leggen’. Dat betekent dat de Schepper van alle dingen geen plekje had dat Hij als Zijn eigen bezit wilde beschouwen: zijn eerste bed hier op aarde was een voederbak voor dieren, een kribbe, en zijn laatste was een kruis en een graf dat een ander toebehoorde.

Alle grote religieuze orden, in vroeger tijden door heiligen gesticht, waren gegrondvest op de gelofte van armoede en een vast vertrouwen in de goddelijke Voorzienigheid. Vele verhalen doen de ronde van gebedsverhoringen als de nood het hoogste was.

Vleesloze dagen

Bij voorbeeld: toen in het verleden de vrijdag nog een vleesloze dag was – waarom eigenlijk hebben ze dat laten vervallen? – kwamen de Kleine Zusters van het Arme Kind Jezus op een vrijdag tot de ontdekking dat ze geen vis hadden voor de bejaarden in hun tehuis. Zoals steeds namen ze onmiddellijk hun toevlucht tot Sint-Jozef. Al vrij snel daarna meldde een jongeman zich aan de keuken van het klooster met een zending verse vis. Ze vertelden dat zij dit verwacht hadden. En onmiddelijk gingen ze de vis klaarmaken en opdienen.

Kort daarop kwam dezelfde jongeman in paniek terug om de vis weer op te halen, want hij was erachter gekomen dat hij een verschrikkelijke vergissing had gemaakt: die zending vis was bedoeld voor een groot hotel om de hoek! Onverstoorbaar gaf de keukenzuster tot verbijstering van de jonge koerier te verstaan: ‘Ik ben bang dat Sint-Jozef andere ideeën had’.

Het is een feit – en een zaak van grote zorg – dat vele religieuze en priesterhuizen het financieel beter hebben dan de mensen die zij moeten dienen. In de tijd dat kerken, kloosters, scholen en andere instellingen gebouwd moesten worden ‘met de centjes van de armen’ – en niet met regeringssubsidie – was het soms een zware opgave, maar de onafhankelijkheid van regeringscontrole en -invloed maakte de offers waardevol en bracht veel zegen mee.

Pater Familias

Overgenomen uit het kwartaalblad Kindschap Gods anno 2000

Wekelijks woord van de pastoor, 30 oktober 2016.
LEEF UIT JE DOOPSEL…..
Korte of lange tijd geleden ben je gedoopt, werd je christen. Dopen is meer dan water over je hoofd gieten en even in de kerk samen komen. Door het doopsel werd je ondergedompeld, doordrongen en bekleed met Christus. Tegelijk werd je ook opgenomen in de kerkgemeenschap waar het doopsel werd toegediend. Aan de hand van de rituelen van het doopsel in de Rooms-Katholieke Kerk wil ik met jou stilstaan bij wie je bent als gedoopte.

Je bent iemand, je bent niet een iets of een naamloos wezen. Bij het begin van de doopplechtigheid vroeg de priester of de diaken aan je ouders welke naam ze aan hun kind gaven. Bij God heb je een naam. Hij kent je, Hij houdt echt van jou, jouw naam staat geschreven in Zijn Hand en Hij vergeet je nooit.

Bij het doopsel kreeg je voor het eerst een kruisje. Zo werd je in de Kerk verwelkomd. Je hoort sindsdien ergens bij, je hoort bij die grote gemeenschap van Jezus Christus die voor elk van ons aan het kruis gestorven is. Weet dat je lid bent van een grote familie!

Bij onze doop werd er voor het eerst uit de Schrift gelezen. We weten wie God, wie Jezus Christus is uit de Heilige Schrift. De Schrift lezen is Hem lezend leren kennen. Doen dus!

Een mooi teken is dat de priester of de diaken de hand uitstrekt boven de dopeling. We kennen dat gebaar ook in onze taal: iemand wordt de hand boven het hoofd gehouden. We drukken daarmee uit dat iemand wordt beschermd. De beschermende Hand van God mogen wij altijd bij ons weten. Bij het doopsel is gebeden: “Bevrijd dit kind van de smet van de eerste zonde en maak het tot woning van uw heerlijkheid, tot tempel van de heilige Geest”. De beschermende Hand van God is zo altijd bij ons, twijfel daar niet aan.

Er werd drie keer water over ons hoofd gegoten of we werden drie keer ondergedompeld. Daarbij werden de twee namen genoemd: onze naam en de naam van God, Vader, Zoon en Heilige Geest. Eigenlijk was dat het belangrijkste moment van ons leven: sindsdien werden wij Zijn kind, werden we onlosmakelijk verbonden met God, Vader, Zoon en heilige Geest in Wie we ons geloof uitspraken.  Sinds ons doopsel  hebben we een onverbrekelijke vriendschap met God en hebben de dood en de zonde niet meer het laatste woord. Leef daaruit!

Na de doop werden we op de kruin van ons hoofd gezalfd met het Chrisma, de bijzonderste en de sterkende olie van de Kerk. Er werd bij dat zalven gezegd dat we behoren tot het koninklijk priesterschap en dat we voor altijd lidmaat zijn geworden van Christus, die gezalfd is tot priester, koning en profeet. We zijn medewerkers van Zijn project. We moeten iets doen met ons geloof. We zijn gezalfden en Hij verwacht van ons dat we elk volgens onze roeping van Hem getuigen en Hem bij zovele mensen op onze wereld brengen.

Er werd een wit kleed rond je gehangen bij de doop. In je doop ben je een nieuwe mens geworden. Je bent met Christus, met Gods Zoon, bekleed. Bij de doop is het gebed uitgesproken: “Draag het, al de dagen van je leven, als een kleed van je waardigheid, zonder vlek of rimpel, tot in het eeuwig leven.” Kunnen ze aan me zien dat ik met Hem bekleed ben?

Er werd een doopkaars aangestoken aan de paaskaars. Jezus Christus wil ons licht geven in de donkerste momenten van ons leven, elke dag van ons leven. Durf Zijn Licht te zien. Laat Zijn Licht toe. Houd Zijn Licht ook brandend door je biddend luisteren en spreken.

Bij je doop heeft de priester of de diaken je oren en mond aangeraakt, zoals Jezus doven en stommen aanraakte en genas. Jezus Christus heeft je iets te zeggen, luister. Zie de weg die Hij voor je heeft en de tekenen die Hij in je leven doet. Er wordt van jou verwacht dat je over Hem spreekt en over Hem getuigt zoals anderen dat ook naar jou deden.

Bij de doop werd met alle aanwezigen het Onze Vader gebeden, het gebed dat Jezus aan Zijn leerlingen leerde. In het doopsel werden we op een bijzondere manier kind van God, we mogen God als onze Vader aanspreken. Je mag biddend vertrouwvol met Hem omgaan.

Op het einde van de doop was er een toewijding aan Maria. Sinds je doop ben je leerling van Jezus geworden en op het kruis heeft Jezus aan al Zijn leerlingen Zijn moeder Maria als Moeder gegeven. Maria is Jezus’ Moeder en ook jouw Moeder. Maria spreekt bij Jezus voor jou ten beste. Vertrouw daarop. Net als eens op de Bruiloft van Kana wijst ze ons de weg door te zeggen: “Doe maar wat Hij u zeggen zal”.

Het is geen verplicht ritueel maar toch gebruik ik nog bij alle dopen zout. Op de lip of op de tong leggen we wat zout. Dat verwijst naar het woord van Jezus: “Gij zijt het zout der aarde”. Zout geeft kracht en smaak, het bewaart tegen bederf. Als gedoopte mogen we weten dat we met Hem sterk staan tegen het kwaad. Je bent als gedoopte geroepen door je krachtdadig christelijke leven smaak te geven aan onze wereld.

pastoor A. Penne, www.priesterpenne.be

Trouw aan de genade van het sacrament van het huwelijk[1]

In de veronderstelling dat men goed voorbereid is op de viering van het sacrament geeft deze het echtpaar echter geen magische garantie van stabiliteit. Groot is echter de levensmacht die de Heer in zijn sacrament doet stromen. In elk sacrament is er iets om van ons heiligen te maken en ons naar de volheid van ons leven te leiden. Maar die goddelijke efficiëntie werkt doorheen onze vrijheid. Als het zaad, hoe rijk ook, niet in welkome grond valt, blijft het vruchteloos. Zo is het uitstekend om kinderen te dopen en te laten vormen, maar als men later geen interesse toont voor hun begeleiding, zal de genade van de christelijke initiatie vruchteloos blijven. Communiceren aan het Lichaam van Christus is een wonderbare gave. Eén enkele Communie zou voldoende zijn om van ons heiligen te maken! Op voorwaarde dat we ze met gans ons hart ontvangen. Maar als ik de Hostie op mechanische wijze consumeer, zonder geloof noch liefde, is het voor niets dat de Heer zich aan mij geeft. Op gelijkaardige manier is de wijding tot priester niet voldoende om de efficiëntie te hebben die de Heer voor zijn volk verwacht. Natuurlijk, ook als ik de sacramenten zonder vuur vier, zijn ze werkzaam, maar er zal iets ontbreken dat het meest kostbaar is in de getuigenis van een priester, namelijk die liefdesvlam waardoor het priesterschap mijn leven in vuur en vlam zet.

Zo ook voor het huwelijkssacrament. Het is heel goed om kerkelijk te trouwen nadat men zich voldoende heeft voorbereid. Maar daarna moet men de haakjes niet sluiten! De viering, hoe verzorgd ook, is geen ‘verzekering tegen alle risico’s’. Men moet ook leven van de ontvangen genade. Als na het huwelijk het christelijke leven stagneert, als men nooit bidt – persoonlijk noch als echtpaar -, als men nooit zijn fouten aan de barmhartigheid van God toevertrouwt in het sacrament van de verzoening, als men zich nooit meer voedt met het Lichaam van Christus, als men zich niet samen bevraagt over zijn opdracht als echtgenoten en ouders, zal de genade van het huwelijk wel aanwezig zijn maar vruchteloos blijven. Veel koppels die in de Heer gehuwd zijn, falen omdat de viering van het huwelijk niet werd gevolgd door een authentiek christelijk leven.

De ‘dienst na verkoop’ ontbrak en de verwaarlozing door de klant … Het is alsof ik een schitterende wagen kocht maar daarna nooit de moeite nam om die te onderhouden. Die zou snel in panne vallen!

Hoeveel christenen houden het niet bij: ‘Ik ben gelovig maar niet praktiserend.’ Arm geloof dat zich niet voedt door een regelmatige praktijk! Je gelooft dat Jezus de Zoon van God is die in deze wereld is gekomen. Je gelooft dat in Hem jou het eeuwig leven is geboden. Je gelooft – want je beweert gelovig te zijn – dat Hij jou je partner geschonken heeft, je gelooft dat Zijn leven zich aan jou geeft in de eucharistie, je gelooft dat je Hem op elk ogenblik kunt bereiken door het gebed, je gelooft dat Hij jouw fouten vergeeft in het sacrament van de verzoening, je gelooft dat allemaal, want je beweert gelovig te zijn. En je concludeert dat het overbodig is om te praktiseren en Hem te bereiken daar waar Hij belooft heeft dat je Hem kunt vinden: ‘Neem en eet, dit is mijn lichaam dat voor u gegeven wordt.’ Het is een grote inconsequentie. Maar hoeveel koppels gaan hieraan ten onder!

Over de onvermijdelijke beproevingen die koppels trotseren

-Een cultuur van onmiddellijkheid

Onze huidige cultuur bevat tal van positieve elementen waarover men zich moet verheugen. Maar zij heeft ook haar gebreken waarvan men zich beter bewust moet worden.

Zo is er het verlangen naar het onmiddellijke, de verrukking over wat voortdurend verandert. De huidige cultuur leert ons amper om te volharden in de inspanning, om trouw door te gaan in de dagelijkse taak, hoe lastig die soms ook is. We leven daarentegen in een tijd waarin het onmiddellijke gevoel en spontane reacties het doen en laten van mensen bepalen. Terwijl – de ervaring leert het – de toekomst behoort aan diegenen die geduldig een situatie kunnen analyseren en die daarna, in weer en wind, zich blijven inspannen om het doel te bereiken dat men zich na rijp beraad heeft gesteld.

-De broosheid van het liefdesgevoel

In de liefde gaat het in sommige opzichten ook zo. Natuurlijk is er in de kracht die ons naar de geliefde persoon stuwt een element van onberedeneerde spontaneïteit. Liefde is niet de conclusie van een redenering. Maar ware liefde dient zich ook te verheffen naar het geduld en de trouw die een volwassen persoon kenmerken. Liefde is niet enkel een voorbijgaand gevoel, het is ook een kwestie van willen, van zich willen engageren voor de ander. Op dit vlak verafgoodt een groot deel van onze cultuur het tijdelijke avontuur, de relatie zonder toekomst, waar de nood om te beminnen een goedkope uitlaatklep vindt, zonder dat het hart zich bekwaamt in de authentieke zelfgave. Hoeveel tv-series en reclames stellen de menselijke liefde niet voor als een vonk die toevallig ontspringt bij een vakantie-ontmoeting, om dan te schitteren tijdens het korte moment dat men er zonder inspanning voordeel van heeft, en vervolgens te verdwijnen voor een nieuw liefdesspel dat van even korte duur zal zijn.

Ook al wijzen de meeste jongeren diep in zichzelf en als ze vrijuit kunnen spreken, deze mercantiele notie van de liefde af en dromen ze van een duurzame verbintenis met een partner die echt bemind wordt om zichzelf, toch zijn ze onvermijdelijk getekend door deze cultuur van onmiddellijke liefde en gemakkelijke seks. De ontspanningen die de consumptiemaatschappij hen biedt, sluiten hen op in een visie op de liefde die wel hun oppervlakkige noden bedient, maar tegelijkertijd hun diepste verlangens negeert.

–Leren volharden in de wil om te beminnen

Het is begrijpelijk dat in deze context veel echtparen, nochtans ontstaan op basis van eerlijke gevoelens, nauwelijks voorbereid zijn om te volharden en te groeien in trouw aan de liefde zoals die in het dagelijkse leven beleefd wordt. De moeilijkheden om vrijwillig en geduldig door te gaan in het geven van zichzelf aan de ander, reveleren een ernstig gebrek van bij de aanvang: men heeft teveel gebouwd op het losse zand van het onmiddellijke gevoel, en onvoldoende op de stevige rots van de wil die de ander heeft leren kennen en die zich van ganser harte aan de ander wil geven.

Bij het eerste stootje wordt men danig door elkaar geschud. Botsingen zijn echter onvermijdelijk eenmaal men zich in een leven samen heeft geëngageerd. Er bestaan geen ‘proefhuwelijken’ die blijven duren. Zelfs het samenwonen toont niet altijd de ernst van het leven; in principe kan elke partij zich nog terugtrekken en elders zijn kans wagen. De betekenis verandert helemaal wanneer men zich in een publieke verbintenis resoluut verbonden heeft tot een gemeenschappelijk leven. Dan begint de beproeving van de duurzaamheid en de trouw. Die beproeving zal een mooie vrucht van authentieke liefde dragen als men ze doorstaat in wederzijdse trouw aan de zelfgave aan de ander. Maar het blijft niettemin een beproeving. Als men niet goed voorbereid is op die volhardende inspanning, op dat engagement op lange termijn, zal de beproeving – vooral ze herhaaldelijk opduikt – snel onoverkomelijk lijken.

Hoeveel jonge koppels, die nochtans oprecht van elkaar houden, spreken bij de eerste tegenwind niet over een scheiding of zelfs een echtscheiding? Zij worden daar trouwens toe aangemoedigd door een burgerlijke wetgeving die ‘onthuwt’ met een lichtzinnigheid die het gemak waarmee de mediacultuur aanzet tot relaties zonder toekomst weerspiegelt. Gelukkig zijn de koppels die hun eerste liefdesbeproevingen kunnen toevertrouwen aan hun ouders of aan echtparen met al enige ervaring. Die weten dat hun liefde al tal van stormen heeft doorstaan. Zij hebben in moeilijke momenten geleerd om die te trotseren. Ondersteund door hun vroegere opvoeding hebben zij ervaren dat alle botsingen hun liefde juist versterkt hebben en dat de even talrijke herstellingen hun vreugde in het samenzijn hebben doen groeien.

Een kostbare hulp

Ik had het over de hulp die jonge echtparen die ten prooi vallen aan hun eerste crisis, soms kunnen vinden – maar helaas niet altijd – bij hun ouders of bij bevriende en ervaren koppels. Maar het zou goed zijn om de waaier van mogelijke hulp te verbreden. Voor sommigen zal de deelname aan een gezinsgroep positief zijn. Anderen kunnen beroep doen op de expertise van een huwelijksconsulent of een deskundig psycholoog. Een priester of een diaken waarin men ten volle vertrouwen heeft, kan eveneens kostbare inzichten brengen.

Maar van onschatbare waarde voor allen – ongeacht de sociale of culturele tradities van de betrokken echtparen – zijn de openheid van hart voor God en het vertrouwvol contact met broeders en zusters in het geloof.

Jullie gaan als echtpaar doorheen een stormachtige periode? Schakel Diegene in die jullie verenigd en aan elkaar gegeven heeft! Vertrouw je gekwetst hart toe aan een hart dat groter en meer gekwetst is dan het jouwe, het Hart van Christus, het menselijk Hart van God zelf. Wees niet bang! De Heilige Geest is daar die in u bidt. De barmhartigheid van God is er niet voor de mensen zonder problemen, maar voor u. En de eucharistie is niet uitgevonden voor de engelen, maar voor onze zielen en onze menselijke lichamen.

Misschien voel je de nood om dat geloof in God en Jezus in een meer broederlijke sfeer te beleven? Kijk of er in je parochie of je streek geen gebedsgroep bestaat waar je hartelijk zal ontvangen worden met je angsten en je twijfels. In onze contreien zijn ook plaatsen waar in een klimaat van authentiek geloof broederlijk geluisterd wordt: Paray-le-Monial, Lisieux, Lourdes, Beauraing, Banneux, Koekelberg enzovoort. Ik ben persoonlijk getuige geweest van grote genades die echtparen op de rand van een breuk er ontvingen. Iedereen is er welkom. Van de meeste eenvoudige beroepen tot de meest prestigieuze. Mensen die gemakkelijk tot spreken komen en zij die moeite hebben om zich te uiten. Men komt er tot ontdooiing! Ondersteund door broeders en zusters durft men er geloven in de strikte waarheid, te weten dat de Heer mij bemint, dat Hij hartstochtelijk begaan is met ons koppel, dat Hij met ons is in

de beproeving om er een crisis van groei van te maken. En vooral leert men er om vergeven te worden en te vergeven. Dat is misschien de grootste genade van een christelijk leven dat in een sfeer van broederlijkheid beleefd wordt.

De onvervangbare genade van de liefde

Ik zeg het ernstig: veel mensen sterven door gebrek aan barmhartigheid. En veel echtparen bezwijken bij gebrek aan vergeving.

Men stapelt rancune op rancune, verbittering op verbittering. Het gezwel groeit en wordt nooit echt doorprikt. Wat een groot geluk om zijn hart eens in een groter hart te kunnen uitstorten, om al dit vuil te kunnen lozen in de heldere oceaan van barmhartigheid. We zijn narren geworden. We leven alsof we zonder de vergiffenis van God zouden kunnen. Hij is de bron die blijft stromen, altijd beschikbaar. En daarnaast sterven wij, in onze kortzichtige eigenwaan, van dorst en klagen we dat onze liefde opdroogt … Het is een gelukkig uur van genade, wanneer ter gelegenheid van een bedevaart, van een gebedsontmoeting of van een eenvoudige boeteviering in de parochie (op voorwaarde dat er zoals het hoort ruimte is voor persoonlijke belijdenis en vergiffenis) het hart van steen uiteindelijk breekt, dikwijls met tranen. Die genade is ten diepste persoonlijk, maar vloeit onmiddellijk terug naar het koppel, want het is door vergeven te worden dat men leert te vergeven; het is door te proeven van het goddelijke geduld dat men zelf het geduld van de liefde binnentreedt.

Zeg dus niet te snel: ‘Onze liefde is naar de vaantjes, ons echtpaar is kapot.’ Steun op de gave van God. Hij is in staat om u te redden. En laat u helpen door allen die u met inzicht, raad en daad kunnen bijstaan. En leer vooral opnieuw de kracht van de verkregen en gedeelde liefde. Geloof me: in ons vertrouwen op de genade van het sacrament dat man en vrouw in God verbindt, zijn we veel te terughoudend. Wij durven te weinig beroep doen op de goddelijke Voorzienigheid en op de steun van onze broeders in het geloof. Laat ons weer leren om samen doorheen de beproevingen te gaan! En alles wat we dan zullen ‘geleerd hebben, zal ook vruchtbaar zijn in de vredevolle momenten. Want de echtelijke liefde bestaat niet alleen uit moeilijke momenten, God zij dank! Het is ook in uren van harmonie dat echtparen groeien, op een positieve manier, dankzij vriendelijke dialoog, gezamenlijk gebed en het delen van verantwoordelijkheden.

+ André-Jozef Léonard, Aartsbisschop van Mechelen-Brussel (2015)

[1] Uit: Pastoralia nr 4, april 2015

Mar Yakub Qara Syrië, vrijdag 28 oktober 2016

Goede Vrienden, 

Volgens onze media  vecht de internationale coalitie ijverig tegen IS.
Voor de NAVO is Turkije  de draaischijf voor deze strijd. En plots komt “den aap” uit de mouw van de Turkse president. Erdogan verklaart doodgemoedereerd dat Aleppo en Mossoul eigenlijk  van Turkije zijn en naar Turkije moeten terugkeren! Zal de NAVO daarvoor ook graag een handje toesteken?
We hopen op, bidden  en ijveren voor het beste:  dat Aleppo werkelijk mag bevrijd worden door de coalitie rond Syrië en dat Amerika en het westen hun menselijke waardigheid hervinden.
P. Daniel

Flitsen uit de gemeenschap

We leven vanaf vandaag nog met acht in de nieuwbouw. . De drie ouderen (de 2 fraters en ik) samen met de drie Nigerianen zijn de  groep die gekomen is om zich te   engageren  in deze  gemeenschap. Een jonge Fransman en Vlaming komen meeleven of meehelpen. Op  vrije basis werken, bidden, studeren zij mee. De Franse chirurg  samen met de Franse  Egyptenaar  en een Franse mevrouw, die twee maanden  met de zusters heeft meegeleefd, zijn vertrokken.  De chirurg voelt zijn komst een beetje aan als een mislukking. Hij had ruim een maand voorzien om te komen helpen. Vlak voor zijn vertrek kreeg hij uiteindelijk als eerste en enige de vergunning om als vreemde arts te mogen werken. Hij heeft vooraf een verkenningsbezoek gebracht aan Aleppo en besefte dat hij een ploeg nodig heeft rondom zich voor het opstarten van een zinvol werk, dat  later ook enigszins kan verder gaan. Hij kent geen Arabisch en is niet vertrouwd met de cultuur. Hij denkt er nu aan om zelf een ploeg samen te stellen en later terug te keren. Zijn vergunning blijft immers geldig. Inmiddels was  hij een aangename gast  die graag meehielp met karweitjes en contact genomen heeft met het plaatselijk medisch centrum in Qâra en tevens de gemeenschap verzorgd heeft bij allerlei  ziektes en kwalen. Donderdagavond hebben we wat eerder eucharistie gevierd, een tijd aanbidding gehouden, samen het avondmaal genomen om afscheid te nemen van de drie Fransen. De chirurg stelde zich de vraag of zijn familie en vrienden hem gaan geloven als hij vertelt dat de werkelijke toestand hier op vele punten tegengesteld is aan al wat de westerse media melden.

Het kaarsenfabriek is  weer in werking omdat er een bestelling is.  Daar moet nu van ons uit alleen toezicht over gehouden worden. Er zijn twee werklieden die kaarsen maken, en ’s middags krijgen zij eten van  wat ook wij eten en wat  de fraters hebben klaar gemaakt. Iedere dag is er overvloed aan werk, zorg en onverwachte gebeurtenissen. Bovendien wordt ons gevraagd deze dagen extra te bidden voor de bevrijding van Aleppo en Mossoul omdat het beslissende dagen zijn. Daarom wordt ’s avonds de “paraclisis’ gebeden en tussendoor is er vrije aanbidding voorzien in de kerk. Tegelijk wordt iedere dag nog gewerkt aan de hulpgoederen, vooral kleding en medisch materiaal:  sorteren, noteren en klaar maken voor verzending.

Aleppo

De wettige coalitie rond Syrië is Aleppo geleidelijk aan het bevrijden. Er blijven echter grote moeilijkheden. De terroristen weigeren zich over te geven en de VS weigeren, nu al bijna een jaar, hun “gematigde rebellen” te scheiden van de gekende terroristengroepen en al Qaida omdat ze die hele groep terroristen in Syria willen houden om alsnog de regering omver te werpen.   Hierdoor blijven ze samen met al Qaida naar hartenlust moorden en verwoesten. De acht uitgangen die voorzien zijn voor de bevolking worden door de terroristen onder vuur genomen, evenals de hulpkonvooien. Er zijn slechts enkele mensen kunnen vluchten. Vitaly Churkin, Russisch ambassadeur bij de UNO onthult dat de VS  Tow anti-tank raketten , wapens en afweergeschut aan de terroristen blijven leveren. En gisteren vernamen we dat er op het Karmelitessenklooster in Aleppo een enorme obus werd afgevuurd,  die gelukkig niet ontplofte.

En de media  liegen verder. Voor de westerse pers zijn er plots geen terroristen meer in Aleppo. Ook de gevierde oorlogsjournalist van de vrt komt weer met een verhaal dat de werkelijke toestand in de oorlog moet onthullen: “de IS tracht zich met alle middelen te verdedigen”. Het is alsof hij smeekt om hen ocharme toch te helpen in hun wettige zelfverdediging tegen de  gruwelijke agressie van Syrië en Rusland.  Het zijn allemaal van die brave gematigde rebellen die de democratie proberen te brengen. Dat de  bewoners van Oost Aleppo hun gruwelen willen ontvluchten om in het gebied dat door het Syrische leger gecontroleerd wordt, bescherming te zoeken, mag niet vermeld worden. Het Syrische en Russische leger worden voorgesteld als de echte misdadigers. In Mossoul helpen zogenaamd de VS mee om de stad te bevrijden (d.w.z. in feite om de IS te verplaatsen!), maar daar wordt niet  het minste kwaad aangericht. In Aleppo is wat Syrië en Rusland doen zogenaamd verschrikkelijk. Hoe kan er vrede komen wanneer de internationale coalitie de terroristen langs alle kanten blijft helpen en tegelijk  de media vertellen dat ze hen aan het bestrijden zijn? Zelfs in de UNO veiligheidsraad wordt opgeroepen om de zogenaamde “oorlogsmisdaden” van Syrië en Rusland te stoppen.  “Van vergadering naar vergadering gaat het spektakel verder, telkens nieuw, zoals de golven van de zee, in de sfeer van een tragedie : zij die de bevolking willen bevrijden van de  wreedheden van de  terroristen  zijn de criminelen, schuldig aan oorlogsmisdaden voor  het internationaal strafhof. Zij die de terroristen financieren en beschermen zijn de helden, zoals de Witte [S]Helmen, goed voor de Nobelprijs voor de vrede. ‘n Mooie voorstelling, wie kan dat nog begrijpen ?... » (Michel Raimbaud, oud Frans ambassadeur). Diezelfde auteur zegt dat Amerika zich onderscheidt “door zijn gekende arrogantie, zijn ouderwetse pretentie en de algehele mislukking van zijn diplomatie”!

Een Parijse vriend die zo juist Aleppo bezocht en die de blijvende  leugens in het westen wil aanklagen, stuurt me volgende pakkende video, die hij maakte. De mensen vertellen over de  verschrikkelijke verwoestingen door de terroristen, terwijl vroeger de armste Syriër hier eten, werk en een huis had. Het eten en het leven waren trouwens heel goedkoop, allemaal dank zij de regering en de president. Een van de  geïnterviewden vertelt dat  zijn broer door  een scherpschutter werd gedood. Voor hem is de VS gelijk aan Daesh, terwijl ze de wereld willen wijsmaken dat ze Daesh bestrijden. Waarom zij niet weggaan? “Wij houden van ons land en onze regering”. https://www.dailymotion.com/video/x4ysza5

Waarom een regeringswissel in Syrië?

Vanaf het begin van de oorlog tegen Syrië heeft het westen aangedrongen op een “regeringswissel”. Dit blijft tot heden het nagestreefde doel. Om dit te verantwoorden werd een gruwelijk beeld opgehangen van de Syrische president en de regering alsof het vooral de wil van het volk zou zijn. De werkelijkheid is echter geheel anders. Geen enkele regering en geen enkele president is volmaakt. De overgrote meerderheid van alle lagen van de Syrische bevolking staat nu echter wel achter hun regering omdat ze de beste garantie biedt voor het behoudt van de soevereiniteit van het land. De “regeringswissel” is slechts een voorwendsel om deze onafhankelijkheid te breken, de rijkdommen van het land te plunderen en hier eigen marionetten te zetten die de belangen van het westen dienen. Een “regeringswissel” betekent in feite een volkerenmoord op de alawieten, een uitmoorden of verdrijven van de christenen en een algemene  chaos, zoals VS en NAVO in Libië bewerkt hebben.

Als we dieper nadenken over de vraag  waarom een regeringswissel geëist wordt, kunnen we deze drie elementen onderscheiden. Syrië is een lekenstaat en duldt geen religieus fanatisme of moslimextremisme. Welnu, al decennia lang promoot Washington de extremistische moslimbroeders opdat zij in het Midden Oosten de  leiding zouden nemen en zo de landen kunnen ontwrichten. Al vanaf 1980 krijgen de moslimbroeders van Washington hiervoor de nodige wapens. Syrië heeft verschillende pogingen van de moslimbroeders in zijn recente  geschiedenis kunnen afslagen. Ook Egypte heeft nu het land van Morsi en zijn moslimbroeders kunnen bevrijden. Syrië is erg gehecht aan deze laiciteit om een harmonieuze samenleving te bewaren.  Zo hebben we het voor de oorlog alom kunnen ervaren en zo is de houding van het volk nu nog.  Iedere dag leven, werken en bidden wij samen met moslims in de  grootste harmonie. Vervolgens is Syrië Arabisch nationalistisch. Het is een fier volk dat trots is op zijn geschiedenis en zijn eigenheid als bakermat van de beschaving en als wieg van het christelijk geloof.  Syrië wil niet opgeslorpt worden  door super-nationale structuren en wetten waarin het zichzelf niet meer kan zijn. En dit gaat rechtstreeks in tegen de zogenaamde “nieuwe wereldorde”, waaraan al decennia lang vanuit machtige westerse lobby’s gewerkt wordt. Het uiteindelijke doel van deze nieuwe wereldorde is iedereen en alles te onderwerpen. Zo kan de  wereldfamilie tot een grijze  kneedbare deeg herleid worden. Vandaar de wereldwijde aanvallen tegen de soevereiniteit van de landen, tegen de eigenheid van huwelijk en gezin  en tenslotte de eigen seksualiteit van man en vrouw. Tenslotte is Syrië Arabisch socialistisch. Syrië wil zijn energierijkdommen niet laten opgaan in multinationals zodat de voordelen aan anderen ten goede komen. Syrië wil dat de rijkdom van het land aan het Syrische volk zelf ten goede komt. Ook dit gaat radicaal in tegen de  westerse liberale en neo-koloniale strevingen, die de grote bedrijven graag “privatiseren” zodat het land zelf minder en minder greep krijgt  op eigen rijkdommen. Een klein teken van dit “socialisme” is dat de prijs voor de basisvoeding, het brood, altijd uiterst goedkoop was. Nu nog, in de  grootste crisis vanwege de oorlog  zorgt de regering er voor dat  de broodprijs erg laag blijft.

De grote meerderheid van het volk heeft deze westerse manipulatie vrij vlug doorzien. Vandaar werd de huidige president in democratische verkiezingen, waarin alle oppositiepartijen konden meedoen, met een overweldigende  meerderheid gekozen. Ondanks het feit dat internationale waarnemers deze verkiezingen als volkomen normaal en democratisch hebben erkend, bleef het westen schreeuwen dat ze onwettig waren, omdat hun grote terroristenleiders die in luxueuze villa’s wonen in Doha, Ankara, Parijs of Brussel van deze verkiezingen deskundig waren uitgesloten. Om te mogen meedoen moest men minstens de laatste tien jaar in Syrië gewoond hebben. Het westen kent echter slechts twee vormen van regering: enerzijds de westerse democratieën  en anderzijds de andere, nationale democratieën, die het eenvoudig dictaturen noemt. Laten we vooraf zeggen dat democratie nooit bestaan heeft, ook niet in het oude Griekenland, dat uiteindelijk gebouwd was op slaven. Bovendien zijn  alle westerse democratieën bezaaid met dictatoriale elementen alsook met elementen die de eigen soevereiniteit ondermijnen. En de andere nationale democratieën  hebben soms vormen, gebouwd op de stamhoofden die op merkwaardige wijze heel de bevolking vertegenwoordigen. Als het westen zo bekommerd is om de democratie zou het  best erkennen dat alleen het Syrische volk  het recht heeft om te beslissen over zijn eigen regering. En dat heeft het gedaan en zal het blijven doen. Laat dat volk dan ook gerust.

Interessante website

Van een vriend kreeg ik volgende website  toegestuurd, opgesteld door ex-moslims, die enkele ongemakkelijke waarheden over de islam openbaren, ook in het Vlaams. Het steunen waard, om zich bewust te worden van wat er werkelijk gaande is. Dat er ook in Vlaanderen een verblinding heerst op dit gebied, bewijst het feit dat het boek  “Uit liefde voor de islam”  dit jaar de prijs van het religieuze boek gekregen heeft.  De jury heeft blijkbaar geen kennis  van de schrijver, die ik tweemaal bezocht en die in onze streek zo vreselijk handelde tegen de christenen  in het begin van de  oorlog, dat zijn bisschop (niet de regering!) zich verplicht zag hem zelfs het land uit te zetten. Nu blijkt hij als Syrische  “vredesactivist” in Vlaanderen vereerd te worden!

www.exmoslim.org;  exmoslim@exmoslim.org

Pater Daniel

Namens pater Guy Borreman sj
Zr Lucienne

Op een van de hoogste heuveltoppen in Elbert County, Georgia, bevindt zich een reusachtig granieten monument. Op de vier reuzenstenen die samen de deksteen steunen staan in acht verschillende talen tien ‘guides’, of vrij vertaald ‘tien geboden’. Maar het zijn niet de tien geboden die Mozes volgens het boek Exodus op twee stenen tafelen ontving op de top van de berg Horeb in de Sinaïwoestijn.

Mozes Guidestones.

1. Ik ben de eeuwige uw God die u uit het land Egypte, uit het diensthuis, geleid heb.
2. Gij zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben.
3. Gij zult de naam van de Eeuwige, uw God, niet ijdel gebruiken.
4. Gedenk de Sabbat, dat gij die heiligt.
5. Eer uw vader en uw moeder.
6. Gij zult niet doodslaan.
7. Gij zult niet echtbreken.
8. Gij zult niet stelen.
9. Gij zult geen valse getuigenis spreken tegen uw naaste.
10. Gij zult niets begeren dat van uw naaste is.

De groep die verantwoordelijk is voor de Georgia Guidestones is een van de vele gelijkaardige groeperingen die samen naar een nieuwe wereldorde, een nieuw economisch wereldsysteem en een nieuwe wereldspiritualiteit werken. Achter die groepen zitten echter duistere geesten. Als we de aard van die duistere geesten niet begrijpen, is het onmogelijk om de wereldgebeurtenissen te ontcijferen.

Hoewel de Georgia Guidestones door weinigen gekend zijn, zou het een belangrijke link naar een geheime hiërarchie – die de wereld waarin wij leven overheerst – zijn. De oorsprong van het vreemde monument is gehuld in geheimzinnigheid, omdat niemand de ware identiteit kent van diegene, of diegenen, die verantwoordelijk is/zijn voor de oprichting. Het enige dat men met zekerheid weet, is dat in juni 1979 een netjes geklede en welbespraakte vreemdeling het bureau van de Elberton Granite Finishing Company bezocht met de mededeling dat hij een monument wou bouwen om een boodschap aan de mensheid over te brengen. De vreemdeling identificeerde zich als R. C. Christian, maar weldra werd duidelijk dat dit niet zijn echte naam was.

De openbare bibliotheek van Elberton heeft een boek dat door iemand die zich R. C. Christian noemt geschreven is. Daarin staat te lezen dat hij het monument heeft opgedragen aan Thomas Paine en de occulte filosofie die hij heeft aangenomen. Dat lijkt meer dan geloofwaardig, want tot op de dag van vandaag worden de Georgia Guidestones nog steeds gebruikt als vergaderplaats voor geheime ceremonies en mythische vieringen.

Georgia Guidestones

1. Handhaaf de menselijke bevolking onder de 500 miljoen zielen in permanente balans met de natuur.
2. Leid wijselijk de voorplanting – verbeter bekwaamheid en diversiteit.
3. Verenig de mensheid met een moderne nieuwe taal.
4. Regel hartstocht – geloof – traditie – en alle dingen met getemperde redelijkheid.
5. Bescherm mensen en naties met eerlijke wetten en correcte rechtszitting.
6. Laat alle naties hun interne geschillen regelen met externe disputen in een wereldrechtbank.
7. Vermijd bekrompen wetten en nutteloze ambtenaren.
8. Breng persoonlijke rechten met sociale plichten in evenwicht.
9. Prijs waarheid – schoonheid – liefde door het streven naar oneindige harmonie.
10. Wees geen kanker op de aarde – laat ruimte voor de natuur.

Indien we vandaag de wereldbevolking naar 500 miljoen mensen willen brengen, betekent dit dat we circa 94 procent van de mensheid zullen moeten uitroeien. De verwijzing van de Georgia Guidestones om een wereldtribunaal op te richten overschaduwd de huidige stappen om een internationale rechtbank en een wereldoverheid op te richten. Het streven naar oneindige harmonie reflecteert de huidige inspanningen om het Joods-christelijke geloof door een nieuwe godsdienst of spiritualiteit te vervangen.

De berichten die op de Guidestones gegraveerd werden behandelen dus vier belangrijke zaken:

1.Totstandbrenging en bestuur van een wereldoverheid,
2. Controle over bevolkingsaantal en geboortebeperking, drastische vermindering van het bevolkingsaantal op aarde
3. Milieu en de relatie van de mens met de natuur,
4. Een nieuwe spiritualiteit bevorderen en het opheffen het Joodse en het christelijke geloof

Een boek over de Georgia Guidestones dat door Elberton Granite in 1981 gepubliceerd werd kunt u hier www.wired.com downloaden (pdf-download 70 Mb).

Vgl. bronnen: http://www.youtube.com/watch?v=EuntQKpt4Uw ; http://www.grenswetenschap.nl/permalink.asp?i=3150