Auteur: Beheerder Website

Mar Yakub Qara Syrië, vrijdag 28 oktober 2016

Goede Vrienden, 

Volgens onze media  vecht de internationale coalitie ijverig tegen IS.
Voor de NAVO is Turkije  de draaischijf voor deze strijd. En plots komt “den aap” uit de mouw van de Turkse president. Erdogan verklaart doodgemoedereerd dat Aleppo en Mossoul eigenlijk  van Turkije zijn en naar Turkije moeten terugkeren! Zal de NAVO daarvoor ook graag een handje toesteken?
We hopen op, bidden  en ijveren voor het beste:  dat Aleppo werkelijk mag bevrijd worden door de coalitie rond Syrië en dat Amerika en het westen hun menselijke waardigheid hervinden.
P. Daniel

Flitsen uit de gemeenschap

We leven vanaf vandaag nog met acht in de nieuwbouw. . De drie ouderen (de 2 fraters en ik) samen met de drie Nigerianen zijn de  groep die gekomen is om zich te   engageren  in deze  gemeenschap. Een jonge Fransman en Vlaming komen meeleven of meehelpen. Op  vrije basis werken, bidden, studeren zij mee. De Franse chirurg  samen met de Franse  Egyptenaar  en een Franse mevrouw, die twee maanden  met de zusters heeft meegeleefd, zijn vertrokken.  De chirurg voelt zijn komst een beetje aan als een mislukking. Hij had ruim een maand voorzien om te komen helpen. Vlak voor zijn vertrek kreeg hij uiteindelijk als eerste en enige de vergunning om als vreemde arts te mogen werken. Hij heeft vooraf een verkenningsbezoek gebracht aan Aleppo en besefte dat hij een ploeg nodig heeft rondom zich voor het opstarten van een zinvol werk, dat  later ook enigszins kan verder gaan. Hij kent geen Arabisch en is niet vertrouwd met de cultuur. Hij denkt er nu aan om zelf een ploeg samen te stellen en later terug te keren. Zijn vergunning blijft immers geldig. Inmiddels was  hij een aangename gast  die graag meehielp met karweitjes en contact genomen heeft met het plaatselijk medisch centrum in Qâra en tevens de gemeenschap verzorgd heeft bij allerlei  ziektes en kwalen. Donderdagavond hebben we wat eerder eucharistie gevierd, een tijd aanbidding gehouden, samen het avondmaal genomen om afscheid te nemen van de drie Fransen. De chirurg stelde zich de vraag of zijn familie en vrienden hem gaan geloven als hij vertelt dat de werkelijke toestand hier op vele punten tegengesteld is aan al wat de westerse media melden.

Het kaarsenfabriek is  weer in werking omdat er een bestelling is.  Daar moet nu van ons uit alleen toezicht over gehouden worden. Er zijn twee werklieden die kaarsen maken, en ’s middags krijgen zij eten van  wat ook wij eten en wat  de fraters hebben klaar gemaakt. Iedere dag is er overvloed aan werk, zorg en onverwachte gebeurtenissen. Bovendien wordt ons gevraagd deze dagen extra te bidden voor de bevrijding van Aleppo en Mossoul omdat het beslissende dagen zijn. Daarom wordt ’s avonds de “paraclisis’ gebeden en tussendoor is er vrije aanbidding voorzien in de kerk. Tegelijk wordt iedere dag nog gewerkt aan de hulpgoederen, vooral kleding en medisch materiaal:  sorteren, noteren en klaar maken voor verzending.

Aleppo

De wettige coalitie rond Syrië is Aleppo geleidelijk aan het bevrijden. Er blijven echter grote moeilijkheden. De terroristen weigeren zich over te geven en de VS weigeren, nu al bijna een jaar, hun “gematigde rebellen” te scheiden van de gekende terroristengroepen en al Qaida omdat ze die hele groep terroristen in Syria willen houden om alsnog de regering omver te werpen.   Hierdoor blijven ze samen met al Qaida naar hartenlust moorden en verwoesten. De acht uitgangen die voorzien zijn voor de bevolking worden door de terroristen onder vuur genomen, evenals de hulpkonvooien. Er zijn slechts enkele mensen kunnen vluchten. Vitaly Churkin, Russisch ambassadeur bij de UNO onthult dat de VS  Tow anti-tank raketten , wapens en afweergeschut aan de terroristen blijven leveren. En gisteren vernamen we dat er op het Karmelitessenklooster in Aleppo een enorme obus werd afgevuurd,  die gelukkig niet ontplofte.

En de media  liegen verder. Voor de westerse pers zijn er plots geen terroristen meer in Aleppo. Ook de gevierde oorlogsjournalist van de vrt komt weer met een verhaal dat de werkelijke toestand in de oorlog moet onthullen: “de IS tracht zich met alle middelen te verdedigen”. Het is alsof hij smeekt om hen ocharme toch te helpen in hun wettige zelfverdediging tegen de  gruwelijke agressie van Syrië en Rusland.  Het zijn allemaal van die brave gematigde rebellen die de democratie proberen te brengen. Dat de  bewoners van Oost Aleppo hun gruwelen willen ontvluchten om in het gebied dat door het Syrische leger gecontroleerd wordt, bescherming te zoeken, mag niet vermeld worden. Het Syrische en Russische leger worden voorgesteld als de echte misdadigers. In Mossoul helpen zogenaamd de VS mee om de stad te bevrijden (d.w.z. in feite om de IS te verplaatsen!), maar daar wordt niet  het minste kwaad aangericht. In Aleppo is wat Syrië en Rusland doen zogenaamd verschrikkelijk. Hoe kan er vrede komen wanneer de internationale coalitie de terroristen langs alle kanten blijft helpen en tegelijk  de media vertellen dat ze hen aan het bestrijden zijn? Zelfs in de UNO veiligheidsraad wordt opgeroepen om de zogenaamde “oorlogsmisdaden” van Syrië en Rusland te stoppen.  “Van vergadering naar vergadering gaat het spektakel verder, telkens nieuw, zoals de golven van de zee, in de sfeer van een tragedie : zij die de bevolking willen bevrijden van de  wreedheden van de  terroristen  zijn de criminelen, schuldig aan oorlogsmisdaden voor  het internationaal strafhof. Zij die de terroristen financieren en beschermen zijn de helden, zoals de Witte [S]Helmen, goed voor de Nobelprijs voor de vrede. ‘n Mooie voorstelling, wie kan dat nog begrijpen ?... » (Michel Raimbaud, oud Frans ambassadeur). Diezelfde auteur zegt dat Amerika zich onderscheidt “door zijn gekende arrogantie, zijn ouderwetse pretentie en de algehele mislukking van zijn diplomatie”!

Een Parijse vriend die zo juist Aleppo bezocht en die de blijvende  leugens in het westen wil aanklagen, stuurt me volgende pakkende video, die hij maakte. De mensen vertellen over de  verschrikkelijke verwoestingen door de terroristen, terwijl vroeger de armste Syriër hier eten, werk en een huis had. Het eten en het leven waren trouwens heel goedkoop, allemaal dank zij de regering en de president. Een van de  geïnterviewden vertelt dat  zijn broer door  een scherpschutter werd gedood. Voor hem is de VS gelijk aan Daesh, terwijl ze de wereld willen wijsmaken dat ze Daesh bestrijden. Waarom zij niet weggaan? “Wij houden van ons land en onze regering”. https://www.dailymotion.com/video/x4ysza5

Waarom een regeringswissel in Syrië?

Vanaf het begin van de oorlog tegen Syrië heeft het westen aangedrongen op een “regeringswissel”. Dit blijft tot heden het nagestreefde doel. Om dit te verantwoorden werd een gruwelijk beeld opgehangen van de Syrische president en de regering alsof het vooral de wil van het volk zou zijn. De werkelijkheid is echter geheel anders. Geen enkele regering en geen enkele president is volmaakt. De overgrote meerderheid van alle lagen van de Syrische bevolking staat nu echter wel achter hun regering omdat ze de beste garantie biedt voor het behoudt van de soevereiniteit van het land. De “regeringswissel” is slechts een voorwendsel om deze onafhankelijkheid te breken, de rijkdommen van het land te plunderen en hier eigen marionetten te zetten die de belangen van het westen dienen. Een “regeringswissel” betekent in feite een volkerenmoord op de alawieten, een uitmoorden of verdrijven van de christenen en een algemene  chaos, zoals VS en NAVO in Libië bewerkt hebben.

Als we dieper nadenken over de vraag  waarom een regeringswissel geëist wordt, kunnen we deze drie elementen onderscheiden. Syrië is een lekenstaat en duldt geen religieus fanatisme of moslimextremisme. Welnu, al decennia lang promoot Washington de extremistische moslimbroeders opdat zij in het Midden Oosten de  leiding zouden nemen en zo de landen kunnen ontwrichten. Al vanaf 1980 krijgen de moslimbroeders van Washington hiervoor de nodige wapens. Syrië heeft verschillende pogingen van de moslimbroeders in zijn recente  geschiedenis kunnen afslagen. Ook Egypte heeft nu het land van Morsi en zijn moslimbroeders kunnen bevrijden. Syrië is erg gehecht aan deze laiciteit om een harmonieuze samenleving te bewaren.  Zo hebben we het voor de oorlog alom kunnen ervaren en zo is de houding van het volk nu nog.  Iedere dag leven, werken en bidden wij samen met moslims in de  grootste harmonie. Vervolgens is Syrië Arabisch nationalistisch. Het is een fier volk dat trots is op zijn geschiedenis en zijn eigenheid als bakermat van de beschaving en als wieg van het christelijk geloof.  Syrië wil niet opgeslorpt worden  door super-nationale structuren en wetten waarin het zichzelf niet meer kan zijn. En dit gaat rechtstreeks in tegen de zogenaamde “nieuwe wereldorde”, waaraan al decennia lang vanuit machtige westerse lobby’s gewerkt wordt. Het uiteindelijke doel van deze nieuwe wereldorde is iedereen en alles te onderwerpen. Zo kan de  wereldfamilie tot een grijze  kneedbare deeg herleid worden. Vandaar de wereldwijde aanvallen tegen de soevereiniteit van de landen, tegen de eigenheid van huwelijk en gezin  en tenslotte de eigen seksualiteit van man en vrouw. Tenslotte is Syrië Arabisch socialistisch. Syrië wil zijn energierijkdommen niet laten opgaan in multinationals zodat de voordelen aan anderen ten goede komen. Syrië wil dat de rijkdom van het land aan het Syrische volk zelf ten goede komt. Ook dit gaat radicaal in tegen de  westerse liberale en neo-koloniale strevingen, die de grote bedrijven graag “privatiseren” zodat het land zelf minder en minder greep krijgt  op eigen rijkdommen. Een klein teken van dit “socialisme” is dat de prijs voor de basisvoeding, het brood, altijd uiterst goedkoop was. Nu nog, in de  grootste crisis vanwege de oorlog  zorgt de regering er voor dat  de broodprijs erg laag blijft.

De grote meerderheid van het volk heeft deze westerse manipulatie vrij vlug doorzien. Vandaar werd de huidige president in democratische verkiezingen, waarin alle oppositiepartijen konden meedoen, met een overweldigende  meerderheid gekozen. Ondanks het feit dat internationale waarnemers deze verkiezingen als volkomen normaal en democratisch hebben erkend, bleef het westen schreeuwen dat ze onwettig waren, omdat hun grote terroristenleiders die in luxueuze villa’s wonen in Doha, Ankara, Parijs of Brussel van deze verkiezingen deskundig waren uitgesloten. Om te mogen meedoen moest men minstens de laatste tien jaar in Syrië gewoond hebben. Het westen kent echter slechts twee vormen van regering: enerzijds de westerse democratieën  en anderzijds de andere, nationale democratieën, die het eenvoudig dictaturen noemt. Laten we vooraf zeggen dat democratie nooit bestaan heeft, ook niet in het oude Griekenland, dat uiteindelijk gebouwd was op slaven. Bovendien zijn  alle westerse democratieën bezaaid met dictatoriale elementen alsook met elementen die de eigen soevereiniteit ondermijnen. En de andere nationale democratieën  hebben soms vormen, gebouwd op de stamhoofden die op merkwaardige wijze heel de bevolking vertegenwoordigen. Als het westen zo bekommerd is om de democratie zou het  best erkennen dat alleen het Syrische volk  het recht heeft om te beslissen over zijn eigen regering. En dat heeft het gedaan en zal het blijven doen. Laat dat volk dan ook gerust.

Interessante website

Van een vriend kreeg ik volgende website  toegestuurd, opgesteld door ex-moslims, die enkele ongemakkelijke waarheden over de islam openbaren, ook in het Vlaams. Het steunen waard, om zich bewust te worden van wat er werkelijk gaande is. Dat er ook in Vlaanderen een verblinding heerst op dit gebied, bewijst het feit dat het boek  “Uit liefde voor de islam”  dit jaar de prijs van het religieuze boek gekregen heeft.  De jury heeft blijkbaar geen kennis  van de schrijver, die ik tweemaal bezocht en die in onze streek zo vreselijk handelde tegen de christenen  in het begin van de  oorlog, dat zijn bisschop (niet de regering!) zich verplicht zag hem zelfs het land uit te zetten. Nu blijkt hij als Syrische  “vredesactivist” in Vlaanderen vereerd te worden!

www.exmoslim.org;  exmoslim@exmoslim.org

Pater Daniel

Namens pater Guy Borreman sj
Zr Lucienne

Op een van de hoogste heuveltoppen in Elbert County, Georgia, bevindt zich een reusachtig granieten monument. Op de vier reuzenstenen die samen de deksteen steunen staan in acht verschillende talen tien ‘guides’, of vrij vertaald ‘tien geboden’. Maar het zijn niet de tien geboden die Mozes volgens het boek Exodus op twee stenen tafelen ontving op de top van de berg Horeb in de Sinaïwoestijn.

Mozes Guidestones.

1. Ik ben de eeuwige uw God die u uit het land Egypte, uit het diensthuis, geleid heb.
2. Gij zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben.
3. Gij zult de naam van de Eeuwige, uw God, niet ijdel gebruiken.
4. Gedenk de Sabbat, dat gij die heiligt.
5. Eer uw vader en uw moeder.
6. Gij zult niet doodslaan.
7. Gij zult niet echtbreken.
8. Gij zult niet stelen.
9. Gij zult geen valse getuigenis spreken tegen uw naaste.
10. Gij zult niets begeren dat van uw naaste is.

De groep die verantwoordelijk is voor de Georgia Guidestones is een van de vele gelijkaardige groeperingen die samen naar een nieuwe wereldorde, een nieuw economisch wereldsysteem en een nieuwe wereldspiritualiteit werken. Achter die groepen zitten echter duistere geesten. Als we de aard van die duistere geesten niet begrijpen, is het onmogelijk om de wereldgebeurtenissen te ontcijferen.

Hoewel de Georgia Guidestones door weinigen gekend zijn, zou het een belangrijke link naar een geheime hiërarchie – die de wereld waarin wij leven overheerst – zijn. De oorsprong van het vreemde monument is gehuld in geheimzinnigheid, omdat niemand de ware identiteit kent van diegene, of diegenen, die verantwoordelijk is/zijn voor de oprichting. Het enige dat men met zekerheid weet, is dat in juni 1979 een netjes geklede en welbespraakte vreemdeling het bureau van de Elberton Granite Finishing Company bezocht met de mededeling dat hij een monument wou bouwen om een boodschap aan de mensheid over te brengen. De vreemdeling identificeerde zich als R. C. Christian, maar weldra werd duidelijk dat dit niet zijn echte naam was.

De openbare bibliotheek van Elberton heeft een boek dat door iemand die zich R. C. Christian noemt geschreven is. Daarin staat te lezen dat hij het monument heeft opgedragen aan Thomas Paine en de occulte filosofie die hij heeft aangenomen. Dat lijkt meer dan geloofwaardig, want tot op de dag van vandaag worden de Georgia Guidestones nog steeds gebruikt als vergaderplaats voor geheime ceremonies en mythische vieringen.

Georgia Guidestones

1. Handhaaf de menselijke bevolking onder de 500 miljoen zielen in permanente balans met de natuur.
2. Leid wijselijk de voorplanting – verbeter bekwaamheid en diversiteit.
3. Verenig de mensheid met een moderne nieuwe taal.
4. Regel hartstocht – geloof – traditie – en alle dingen met getemperde redelijkheid.
5. Bescherm mensen en naties met eerlijke wetten en correcte rechtszitting.
6. Laat alle naties hun interne geschillen regelen met externe disputen in een wereldrechtbank.
7. Vermijd bekrompen wetten en nutteloze ambtenaren.
8. Breng persoonlijke rechten met sociale plichten in evenwicht.
9. Prijs waarheid – schoonheid – liefde door het streven naar oneindige harmonie.
10. Wees geen kanker op de aarde – laat ruimte voor de natuur.

Indien we vandaag de wereldbevolking naar 500 miljoen mensen willen brengen, betekent dit dat we circa 94 procent van de mensheid zullen moeten uitroeien. De verwijzing van de Georgia Guidestones om een wereldtribunaal op te richten overschaduwd de huidige stappen om een internationale rechtbank en een wereldoverheid op te richten. Het streven naar oneindige harmonie reflecteert de huidige inspanningen om het Joods-christelijke geloof door een nieuwe godsdienst of spiritualiteit te vervangen.

De berichten die op de Guidestones gegraveerd werden behandelen dus vier belangrijke zaken:

1.Totstandbrenging en bestuur van een wereldoverheid,
2. Controle over bevolkingsaantal en geboortebeperking, drastische vermindering van het bevolkingsaantal op aarde
3. Milieu en de relatie van de mens met de natuur,
4. Een nieuwe spiritualiteit bevorderen en het opheffen het Joodse en het christelijke geloof

Een boek over de Georgia Guidestones dat door Elberton Granite in 1981 gepubliceerd werd kunt u hier www.wired.com downloaden (pdf-download 70 Mb).

Vgl. bronnen: http://www.youtube.com/watch?v=EuntQKpt4Uw ; http://www.grenswetenschap.nl/permalink.asp?i=3150

Derde en laatste boek van P. Seewald in gesprek met Benedictus XVI, over het leven van de paus emeritus, met werkelijk interessante aanvullingen.

“Laatste gesprekken met Peter Seewald”

Joseph Ratzinger in het hart van de geschiedenis van het hedendaagse christendom

Rome, Zenit.org, door Gérard Leclerc

«Het is belangrijk dat het geloof in de huidige tijd blijft. Volgens mij is dat de primordiale opdracht”: Gérard Lelerc haalt dit citaat uit de « Laatste gesprekken » van Benedictus XVI met Peter Seewald, uitgegeven bij Fayard. Wij hernemen onderstaande lezing van dit boeiende boek integraal over uit nr. 5310 (14 oktober 2016) van France Catholique.

Joseph Ratzinger, opvolger van Johannes Paulus II op de stoel van de Heilige Petrus, zal één van de grote figuren van de katholieke Kerk geweest zijn in de huidige tijd. Als jong theoloog aan de zijde van kardinaal Frings, aartsbisschop van Keulen, gaat hij op het Tweede Vaticaans Concilie in de schaduw een hoofdrol spelen in wat Johannes XXIII het conciliaire aggiornamento noemde. Zijn theologische dimensie plaatst hem de facto te midden van de belangrijkste doctrinaire werkzaamheden. Zijn opvallende positie als voorstander van vernieuwing binnen de Kerk in het kader van haar diepste en onbetwistbare traditie, brengt hem van toen af onder algemene aandacht. Vanaf het einde van het concilie waarschuwt hij namelijk voor een verflauwing van het geloof en plaatst zichzelf dwars tegenover een bepaalde “conciliegeest”. Hij bevindt zich meteen in de geestestoestand van ouderen die ook zijn meesters zijn: Jean Danielou, Henri de Lubac, Hans Urs von Balthasar. Tegen zijn zin geroepen tot de hoogste functies in de Kerk, medewerker geworden en vervolgens opvolger van Johannes Paulus II, is hij enigszins de garant en gerant van de conciliaire hervorming, waarvan hij één van de initiatiefnemers was, in volledige doctrinaire continuïteit met het patrimonium van de katholieke Kerk. Vanuit zijn teruggetrokken leven in het klooster Mater Ecclesia, in de tuinen van het Vaticaan, blijft hij de weg van de Kerk en de ontwikkelingen van de moderne theologie met de grootste aandacht volgen.

Als paus emeritus, spreekt hij niet meer in het publiek, tenzij met mondjesmaat en op domeinen die eigen zijn aan een privé theoloog. Hij blijft niettemin een buitengewoon getuige van wat door de Kerk beleefd werd op het ogenblik van de conciliaire wending, maar ook stroomopwaarts en stroomafwaarts. Daarom kan men Peter Seewald niet dankbaar genoeg zijn dat hij met Benedictus XVI een gesprek verder zet dat reeds in 1996 begon en dat hem toeliet twee boeken te schrijven die onmisbaar zijn om het werk en de bestemming van Joseph Ratzinger te begrijpen (Zout der Aarde en Licht van de Wereld). Het laatste en pas verschenen boek bevat vele nuttige preciseringen over het verleden, meer bepaald over de beproevingen tijdens zijn pontificaat. Omdat de journalist alles in chronologisch en biografisch perspectief wou plaatsen, laat het boek de dingen met een panoramische blik bekijken.

Over het leven van de paus emeritus, komen daarin aanvullingen voor vanaf zijn prille kindertijd, die werkelijk interessant zijn. De jongen is helemaal ingeworteld in het Beieren waar hij geboren werd. En volgens hem is er een fundamenteel verschil tussen een Beier en een Rijnlander, ook al zijn beiden katholiek. De intellectueel die beroepshalve aan het universele gehecht is, misprijst zijn oorsprong dus helemaal niet, evenmin als zijn situatie in de tijd. De roeping van de theoloog heeft zich binnen een bepaalde context ontwikkeld, namelijk die van het naoorlogse Duitsland. De jonge man die naar het seminarie gaat, hoeft geen stap te zetten die een vraagteken is en hoeft zich nog minder te beschuldigen omwille van het nazisme dat zijn kindertijd en adolescentie nochtans heeft getekend. Zijn familie heeft altijd alleen maar afkeer gevoeld voor deze diabolische ideologie en hijzelf wachtte slechts op bevrijding ervan door de overwinning van de Geallieerden. Speculaties, ook in Frankrijk, over zijn deelname aan nazistische jeugdbewegingen, verplicht voor jongeren van zijn leeftijd, zijn onzin; dank zij één van zijn professoren verkreeg hij het trouwens ervan ontslagen te worden.

Zijn zorg is die van een jonge man die wil deelnemen aan de vernieuwing van de katholieke Kerk in de omstandigheden van die tijd. In die zin aarzelt hij niet zich progressief te noemen, in overeenstemming met bepaalde gedachtestromingen in een “moderne en kritische” richting. Hij is dus echt van zijn generatie, als reactie op een zeker conformisme dat meer bepaald de confrontatie verbiedt met hedendaagse denkers: “Op dezelfde manier als ik in filosofie de invloed onderging van vragen en twijfels en ik weigerde mij tevreden te stellen om een gesloten systeem te leren en te aanvaarden, heb ik geprobeerd het begrip van theologische denkers uit de Middeleeuwen en de moderne tijden te vernieuwen en te verdiepen. In het onderhavige geval, heeft het personalisme, dat toen in de lucht hing, mij bijzonder bekoord en leek het mij een goed vertrekpunt voor een filosofische en theologische reflectie”.

Maar wat verstaat hij juist onder “vooruitstrevend”? “Wij waren vooruitstrevend. Wij wilden de theologie integraal vernieuwen en aan de Kerk een nieuwe vorm geven, levendiger. Wij hadden het geluk in een tijd te leven waarin de jeugdbeweging en de liturgische beweging nieuwe horizonten, nieuwe wegen geopend hadden. Wij wilden de Kerk doen vooruitgaan, wij waren overtuigd dat het zo zou mogelijk zijn haar te verjongen.” Het is niet alleen een kwestie van generaties. Vernieuwing veronderstelt opnieuw kritisch onderzoek verrichten en de intellectuele perspectieven verruimen. De jonge universitair zal de beproeving moeten dragen van een autoritaire blokkering op het moment dat hij zijn thesis verdedigt van de theologie van de geschiedenis volgens de heilige Bonaventura. Hij heeft niets van een rebel, hij wil de structuur en de leer van de Kerk helemaal niet contesteren. Integendeel, hij verlangt het geloofsmysterie alleen te verdiepen, verwijzend naar de diepste traditie van de Kerk en naar de studie die haar grootste leraren verricht hadden.

Het is heel belangrijk de exacte notie van deze vooruitstrevendheid te begrijpen, want zij die kardinaal Ratzinger later zullen verwijten dat hij de oriëntaties van zijn jeugd heeft ingetrokken, hebben niet altijd begrepen waarover het ging. Ja, het is waar dat de jonge Ratzinger voorstander is van Kerkhervorming en scherpe kritiek heeft op een zeker wegzakken van het katholicisme in de liturgie, in een overmatige centralisatie, in de relaties met andere christelijke belijdenissen. Hij keurt bepaalde vormen van spiritualiteit af die te sentimenteel zijn of ook een onaangepast begrip van de banden met de moderne Staat. In het geheel zou dit een redelijk explosieve mengeling kunnen zijn, in staat om in het begin van Vaticanum II harde botsingen te verwekken, waarmee hij trouwens geassocieerd werd. Maar men dient op zijn hoede te zijn alleen reeds door het feit dat deze vooruitstrevendheid ontdaan is van het politieke en ideologische karakter dat het in dezelfde tijd in Frankrijk bekleedde. Overeenstemming met een ideologie van marxistisch type en samenwerking met de communistische beweging zijn de Beierse theoloog totaal vreemd, terwijl zij veel ruimte innemen in de Franse vooruitstrevendheid.

Men kan trouwens vaststellen dat de reflectie over de theologie van de geschiedenis bij de heilige Bonaventura bijdraagt tot een verheldering van het debat in zijn politiek-godsdienstig perspectief. Daarin zou geen politiek messianisme kunnen voorkomen, dat gerechtvaardigd wordt door de eschatologische interpretatie van een Joachim van Flores. Een tijd van de Geest die verder gaat dan de godsdienst van de Zoon, wordt evenmin beoogd, terwijl min of meer iedereen overtuigd is dat iets anders moet volgen op het regime van de Kerk: “Na het Nieuwe Testament, had Bonaventura geschreven, zal er geen ander zijn, en men mag het sacrament van de nieuwe wet niet opheffen want dat testament is eeuwig”. Deze opmerking is helemaal niet onschuldig. Als kardinaal de Lubac een kwart eeuw later, zijn studie publiceert over Het spirituele nageslacht van Joachim van Flores, is het omdat heel een progressieve en modernistische tendens een fundamentele mutatie van de Kerk beoogt, die heel wat anders is dan de wil tot hervorming, die Johannes XXIII en Paulus VI beoogden en die ondersteund werd door theologen als de jonge Beier. In zijn synthetisch boek Het denken van Benedictus XVI (Ad Solem), merkt Aidan Nichols goed het verschil op: “Hij was niet zozeer geleid door een imperatief van modernisatie of aanpassing, een aggiornamento, dan door een terugkeer naar de Bijbelse, Kerkvaderlijke en Middeleeuwse bronnen, een herbronning. Hij behoorde tot wat pater Congar noemde ‘een katholicisme dat zich opnieuw heeft laten inspireren en daardoor een katholicisme is dat helemaal op Christus is gericht, en dus ook Bijbels, liturgische, Paschaal, communautair, oecumenisch en missionair is …’”.

De tegenstelling zal in de schoot van het concilie zelf te voorschijn komen, wanneer de Lubac en Ratzinger zich rekenschap gaan geven dat er gevaar bestaat voor een modernistische uitspatting. Een gevaar dat ook opgemerkt wordt door orthodoxe en lutherse waarnemers op het concilie. Dit gevoel gaat toenemen met de discussie over de Constitutie Gaudium et Spes en de verbondsbreuk tussen Frans- en Duitstaligen, die zich manifesteerde in de drie eerste zittingen van Vaticanum II. Er was fundamentele onenigheid over een soort van historisch optimisme, waarin de heilskwestie afwezig leek. Ik voeg daar aan toe, omdat ik er dikwijls met kardinaal de Lubac over gesproken heb, dat het de eerste versie van Gaudium et Spes van de Franstalige redactie opvallend ontbrak aan ware theologische structuur en dat men moest wachten op de bijdrage van Mgr. Wojtyla en zijn ploeg uit Krakau om de tekst uiteindelijk tot evenwicht te brengen. Het ging om een antropologische aanvulling, waar Gods roeping van de mens en Zijn heilswil helemaal zichtbaar worden. Uitgaande van die doctrinaire preciseringen zal het latere leergezag en vooral dat van Johannes Paulus II kunnen optreden in antwoord op de hedendaagse vereisten.

Het einde van het concilie en het pontificaat van Paulus VI zullen niet minder getekend zijn door een crisis van aanzienlijke omvang, die zelfs degenen zou doen twijfelen die terecht beschouwd werden als de inspirators van Vaticanum II. Vanaf 1965 drukt Joseph Ratzinger zijn bezorgdheid en zelfs zijn ontsteltenis uit. Ten overstaan van de katholieke studenten van Munster deinst hij er niet voor terug zich de vraag te stellen “of de situatie onder het regime van de zogenaamde conservatieven uiteindelijk niet beter was dan zij onder de macht van de progressieven kan zijn”. Een jaar later, spreekt hij op de Katholikentag in Bamberg over “een eindresultaat dat gekenmerkt is door scepticisme en ontgoocheling” en zijn toespraak wordt zonder beperking door Henri de Lubac goedgekeurd. Wat is er gebeurd? Ook vandaag nog vraagt de paus emeritus zich ten overstaan van zijn gesprekspartner af: “De bisschoppen wilden het geloof vernieuwen, verdiepen. Maar andere krachten hebben gespeeld, die steeds sterker werden, vooral de journalisten die veel dingen anders geïnterpreteerd hebben. Op een moment vroegen de mensen zich af: wel, aangezien de bisschoppen alles willen veranderen, waarom mogen wij dat ook niet? De liturgie begon af te brokkelen en week voor willekeur. Men heeft al vlug kunnen vaststellen dat wat met goede bedoelingen begon, naar een andere richting leidde. Vanaf 1965, heb ik het dus als mijn plicht beschouwd duidelijk te zeggen wat wij niet wilden dat gebeuren zou”.

Pater de Lubac was letterlijk getraumatiseerd door de rol van de pers op het moment van het concilie, zodat hij van dat beroep een afkeer kreeg. Het is zeker dat er een probleem is dat sindsdien alleen maar toegenomen heeft door de almacht van de media die hun eigen leergezag opleggen. Het concilie van de media was niet dat van het corpus van Vaticanum II, en al te dikwijls heeft het mediaconcilie zich aan de opinie opgedrongen. Maar de schade had kunnen beperkt blijven indien de episcopaten hun werk zouden gedaan hebben om de grote teksten van Vaticanum II uit te leggen, op de manier van kardinaal Wojtyla in zijn bisdom Krakau. In de plaats daarvan werd de verwarring verspreid, bovendien gevoed door afwijkende stromingen die het geheel van het instituut deden wankelen. Ik zou daaraan het getuigenis van von Balthasar kunnen toevoegen, die het gebrek aan ernst afkeurde van de theologie die in naam van het concilie op de seminaries onderricht werd. Kardinaal Frings wiens houding vanaf de eerste dagen van het genoemde concilie bepalend geweest is, had vervolgens “diepe wroeging”.

Is Ratzinger dan veranderd, heeft hij zijn aanvankelijke “vooruitstrevendheid” achterwege gelaten? Dat is de stelling van zijn oud-collega Hans Küng, die beweert dat de verandering veroorzaakt is door de studentencontestatie en de herrie waarvan Ratzinger het voorwerp zou geweest zijn. Wat de betrokkene ontkent: “Tijdens mijn lessen is nooit het geringste incident gebeurd”. Wat niet belet dat zich in de universitaire wereld een klimaat van ideologische terreur verspreid had als gevolg van 1968. Peter Seewald evoceert trouwens de ergernisgevende houding van Küng die “u tientallen jaren lang, met zijn laster en kwaadsprekerij letterlijk achtervolgd heeft – door bijvoorbeeld te beweren dat u een bewakingssysteem had ingevoerd, de Stasi waardig. En dat u na uw ontslag de bedoeling had te heersen als een paus in de schaduw”. Deze hardnekkige vijandschap volgde na de vriendschap die de twee mannen lange tijd bij elkaar had gebracht, wat veelzeggend is voor de diepe breuk die zich in de Kerk had voorgedaan.

Men dient deze gegevens in het hoofd te hebben als men de latere bestemming van professor Ratzinger wil begrijpen. Hij had de roeping van professor door zijn intellectuele aanleg, zijn profiel als onderzoeker en zijn pedagogisch talent. Bovendien beseft hij het werk dat moet gerealiseerd worden in de richting die altijd de zijne geweest is en die hij in tegenstelling tot de beweringen van zijn tegenstanders, altijd gehandhaafd heeft. We herhalen dat deze lijn die van de herbronning is binnen de grote Traditie, naar het voorbeeld van Newman, met de wil een antwoord te geven op de uitdagingen van het hedendaagse denken. Maar in 1977 breekt Paulus VI het vaste ritme van zijn leven door hem naar voor te schuiven op de kardinaalszetel van München en Freising. De paus van het concilie wordt gedreven door de noodzaak een man tot de hoge hiërarchische verantwoordelijkheden te bevorderen die de tijdsproblemen beheerst en zich bekwaam toont met het gepaste onderscheidingsvermogen leiding te geven. Vijf jaar later, zal Johannes Paulus II hem naar Rome roepen, omdat zijn aanwezigheid absoluut aangewezen is wegens zijn doctrinaire soliditeit. Zijn langdurige samenwerking met de Poolse paus zal hem onlosmakelijk verbinden met de last van een buitengewoon pontificaat, en men had kunnen denken, zoals hijzelf trouwens dacht, dat de dood van de paus hem in zijn laatste jaren eindelijk zou bevrijden om zijn oorspronkelijk werk te voltooien.

Doch, de kardinalen gingen er anders over beslissen door hem de gevreesde opvolging op te leggen, waarvan hij de mogelijkheid weigerde onder ogen te zien, zo « dwaas, onredelijk » leek ze hem. Hij zou echter moeten beslissen de functie te aanvaarden, aangezien de “hakbijl” gevallen was. Het is ongetwijfeld te vroeg om een balans van dit pontificaat te maken, ook al was het eerder kort. Men kan tenminste enkele kostbare aanwijzingen bewaren van hem die deze taak op zich genomen heeft: “Wanneer men een pontificaat begint met 78 jaar, kan men geen grote veranderingen beogen en ruime perspectieven openen die men zelf niet tot een goed einde zou kunnen brengen. (…) Ten tweede, als het om grote veranderingen gaat, welke zouden het kunnen zijn? Het is belangrijk dat het geloof in de huidige tijd blijft. Volgens mij is dat de primordiale opdracht. Al het overige gaat om administratie kwesties en het was niet onmisbaar ze in orde te brengen binnen de tijdspanne die mij gegeven was”.

Van een paus theoloog onthoudt men het onderricht dat hij met zijn bevoorrecht charisma heeft kunnen geven. Maar deze man van het denken wist ook te besturen, indien nodig met energie, meer bepaald in pedofiliezaken. Hij deed op dat vlak trouwens niets anders dat de zware last afwerken die hij begonnen was op de congregatie voor de geloofsleer. Peter Seewald heeft niet nagelaten de pijnlijkste gebeurtenissen van die jaren aan te snijden waarin de aanvallen van de vijand, die van de gelegenheid gebruik maakte, niet ontbroken hebben. De affaire Williamson verschijnt in deze context als de meest schadelijke. De paus was niet ingelicht over de onzinnige uitspraken van deze afwijkende bisschop: “Terwijl de affaire reeds bekend was, leek het mij onbegrijpelijk, onvoorstelbaar dat niemand bij ons ervan bewust was”. Ik zou er wat mij betreft aan toevoegen dat het ook onvoorstelbaar is dat degenen die het wisten en de rechtstreekse medewerkers van Benedictus XVI waren, hem er opzettelijk niet over gesproken hadden. En het is onmogelijk Mgr. Fellay, overste van de Broederschap van de H. Pius X, te beschuldigen, die iemand terecht had ingelicht.

Ondanks de onaangenaamheden en pijnlijkheden die hij had meegemaakt, is het helemaal niet in een geestestoestand van mislukking dat Benedictus XVI besloten heeft zijn taak neer te leggen. Niet het schandaal van Vatileaks of de indruk ontoereikend te zijn, waren voor deze beslissing bepalend. Trouwens, de delicate zaken waren geregeld: “Ik heb me kunnen terugtrekken omdat de rust op dat vlak teruggekeerd was. Het was geen terugdeinzen onder druk, noch een vlucht omdat ik niet bekwaam zou geweest zijn deze zaken ten einde te voeren”. In alle eenvoud, zei de paus emeritus aan Peter Seewald hoe hij dit ontslag dat ongezien is in de geschiedenis van het pausdom, innerlijk en ten overstaan van God had voorbereid. Hij had op voorhand de tegenwerpingen opzij geschoven van degenen die menen dat Benedictus XVI door dit gebaar, de essentie zelf zou veranderen van de zending van de opvolger van Petrus en dat zij in zekere zin gedesacraliseerd zou worden. Inderdaad, op het ogenblik van het ontslag, was er een overvloed aan commentaren over de ommekeer binnen het instituut. Maar de meerderheid van degenen die zich zo uitdrukten, deden niets anders dan hun afkeer voor dit instituut uiten, dat onverdraaglijk voor hen was door zijn fundamentele oorspronkelijkheid. Dat heeft de opvolger van Benedictus XVI, Franciscus, niet belet zijn taak verder te zetten, met zijn eigen kwaliteiten, maar op zo’n manier dat het pausdom niet ophoudt mogelijkheden tot vernieuwing te tonen binnen de continuïteit van de dienst, waarvan Christus het mandaat aan Petrus gegeven heeft.

[1] Dernières conversations, Benoît XVI avec Peter Seewald, Fayard, 288 blz., 22 Euro

Vertaling door Maranatha-gemeenschap

Namens pater Guy Borreman sj

Zr Lucienne

Deze verklaring is opgesteld door 78 katholieke persoonlijkheden en nadien door tienduizenden getekend. Vertaald uit het Engels vanaf de website van de Voice of the Family, waar u ook de verklaring mede kunt ondertekenen.

Initiatief en Nederlandse vertaling : Pastoor Mennen

Engelstalige volledige tekst: http://www.filialappeal.org/full

Teken HIER de verklaring

De verklaring werd reeds ondertekend door diverse kardinalen en bisschoppen, waaronder Kardinaal Burke, Kardinaal Carlo Caffarra en Mgr. Athanasius Schneider. Ook tal van andere vooraanstaande theologen en filosofen, zoals de top-filosoof Prof. Josef Seifert, ondertekenden de verklaring.

Binnenkant van de Boeing777-motoren: Turbines bestaan uit vele schoepen met verschillende afmetingen. Zie afbeelding: 

Bron: https://d2t1xqejof9utc.cloudfront.net/sketches/pics/1974/thumb.PNG?133656123 

>>> http://beforeitsnews.com/alternative/2014/07/mh17-crash-it-was-not-a-boeing-777-proven-now-2-2997576.html

De Zalige Elena Aiello (1895-1961)
Mystica, gestigmatiseerde, offerziel, profetes en stichteres van de Minieme tertiarissen van de Passie van onze Heer Jezus Christus.

Sommige heiligen leiden een heldhaftig heilig leven op een gewone manier en sommigen op een buitengewone manier. Zuster Elena Aiello, die de stichteres is van de Minim tertiarissen van het Lijden van Onze Heer Jezus Christus, een contemplatieve ziel en een martelaar in haar lijden, leidde haar leven op beide manieren en het is door haar naastenliefde dat haar ware grootsheid werd bereikt.

Ze was goed gekend in Italië en grote delen van Europa en had veel bezoekers.

Elena Aiello werd geboren in Montalto Uffugo [Consenza], Italië op Heilige Woensdag tijdens de Goede Week op 10 april 1895. Haar ouders waren Pasquale Aiello en Teresa Paglilla. Tijdens de Processie van Rogations, bad haar moeder  om de genade voor het krijgen van een kindje, een meisje, en indien haar gebed verhoord werd, zou ze haar de naam Elena geven en haar toewijden aan het Kruis van onze Heer, ter nagedachtenis van de keizerin, de Heilige Elena.

Elena woonde in een voorbeeldige christelijke familie. Het vrome gezin gaf zich  nooit over aan enige vorm van hoogmoed, ijdelheid en werelds vermaak. Haar moeder stierf jong en haar vader, kleermaker van beroep,  werd zo weduwnaar.  Hij stond dus alleen in voor de opvoeding en zorg over de 8 kinderen. Eén van hen stierf op de leeftijd van één jaar.

Reeds op jonge leeftijd leefde Elena een vroom leven en deed veel boete. Een voorval van toen ze 9 jaar was illustreert dit. Nadat ze haar eerste communie ontvangen had tijdens een retraite, kreeg ze samen met nog andere meisjes de toestemming om een boetegordel te dragen. Toen ze de gordel gingen halen, had ze echter een ongeval waardoor ze haar twee voorste tanden verloor. Ze stopte ze in haar handdoek en haastte zich verder, niettegenstaande de pijn en het bloedverlies.

Een andere keer verslikte zij zich in het drinken van water toen ze aan het lachen was.

Daardoor ondervond ze een constante hoest voor meer dan anderhalf jaar en de sterkte van haar stem nam af. De medicijnen die de dokter haar gaf veroorzaakten haar echter nog meer pijn. Ze besloot te bidden tot Onze Lieve Vrouw van Pompei. Ze beloofde non te worden indien ze zou genezen. En inderdaad, Onze Lieve Vrouw van Pompei verscheen voor haar tijdens de nacht en verzekerde haar dat ze zou genezen. En zo gebeurde.

Profetische openbaringen onthuld aan Zuster Elena

Bisschop Cioffi, de vertaler van haar biografie en vriend van Zuster Elena, stuurde deze ongepubliceerde profetieën van Zuster Elena naar de inmiddels overleden Steven Oraze, uitgever van het Katholieke nieuwsblad “Divine Love” gedrukt door het Apostolaat van Christelijke actie in Fresno, Californië. Eerst was bisschop Cioffi terughoudend om de berichten te publiceren omdat ze zo krachtig waren en omdat de mensen ze zouden afwijzen. Mr. Oraze bracht ze naar de bisschop die hem de toelating verleende om ze te publiceren.  In die tijd was “Divine Love” het enige publiek dagblad dat de berichten opnam. De redactieraad kreeg rechtstreeks de bevestiging van God dat de berichten moesten gepubliceerd worden opdat gans de wereld ze zou kunnen lezen. Het is duidelijk dat ze nu relevanter zijn dan ooit tevoren.

Boodschappen van de Heilige Maagd Maria

De geestelijke begeleiders van Zuster Elena vroegen zich af waarom er zoveel bloed betrokken was bij haar mystieke verschijnselen. Men concludeerde dat de toekomstige gebeurtenissen zeer ernstig zijn, op basis van de boodschappen die Zuster Elena ontving uit de Hemel. Zuster Elena zelf voelde aan dat het bloed een teken was voor de nood aan eerherstel voor de zonden van onze tijd en ze linkte het aan de ernstige boodschappen die ze ontving. Hier zijn enkele opmerkelijke fragmenten van een boodschap van de Heilige Maagd Maria aan Zuster Elena:

“De mensen beledigen God teveel. Als ik u al de zonden zou tonen die gepleegd worden op één enkele dag, zou je zeker sterven van verdriet. Dit zijn ernstige tijden. De wereld bevindt zich in een slechtere toestand dan ten tijde van de zondvloed. De geest van materialisme veroorzaakt bloedige strijden. Duidelijke tekenen voorspellen dat de vrede in gevaar is. Dit probleem verspreidt zich, net als de schaduw van een donkere wolk, over de gehele mensheid: alleen Mijn kracht, als de Moeder van God, kan voorkomen dat de storm uitbreekt. Alles hangt aan een zijden draadje. Wanneer die draad breekt, zal de Goddelijke Gerechtigheid de wereld straffen met vreselijke gebeurtenissen. Alle volkeren zullen worden gestraft, omdat de zonden zich net als een modderige rivier over de gehele aarde verspreid hebben.

De machten van het kwaad staan klaar om woedend elk deel van de wereld te raken. Tragische gebeurtenissen zijn op komst. Ik heb de wereld al heel dikwijls gewaarschuwd, op allerlei soorten manieren. De heersers van de naties begrijpen de ernst van deze gevaren, maar weigeren te erkennen dat het een noodzaak is dat alle mensen een Christelijk leven moeten leiden, zodat deze dreigingen zouden afgewend worden. O, wat een marteling is het voor Mijn Hart om de mensheid te aanschouwen, zo verdiept in allerlei zaken, maar zonder oog voor hun belangrijkste plicht, de verzoening met God. De tijd is op handen dat de hele wereld sterk zal verstoord worden. Bloed van rechtvaardige en onschuldige mensen en van heilige priesters zal vergoten worden. De Kerk zal veel te lijden hebben en de haat zal nog nooit zo groot geweest zijn.”

“Italië zal vernederd worden en gereinigd in haar bloed. Het land zal heel veel te lijden hebben wegens het groot aantal zonden dat begaan werd in deze bevoorrechte natie, die de verblijfplaats van de Vicaris van Christus is.”

“Je kunt je onmogelijk voorstellen wat er gaat gebeuren. Een grote revolutie zal uitbreken en de straten zullen bedekt worden met bloed. Het lijden van de Paus op die dag kan vergeleken worden met de doodsangst, wat zijn pelgrimstocht hier op aarde zal verkorten. Zijn opvolger zal de boot besturen tijdens de storm. Maar de goddelozen zullen hun straf niet ontlopen. Dat zal een zeer vreselijke dag worden. De aarde zal zo hevig beven dat de hele mensheid in angst zal zijn. De goddelozen zullen vergaan wegens de onverbiddelijke strengheid van de Goddelijke Rechtvaardigheid. Indien het mogelijk is, publiceer deze boodschap over de gehele wereld en maan de mensen aan om boete te doen en terug te keren naar God.”

Er zijn nog zoveel andere dingen die kunnen en moeten verteld worden over Zuster Elena. De lezer moet eventuele nalatigheden vergeven, maar de informatie werd op de best mogelijke manier verzameld. In de toekomst zal er hopelijk een meer diepgaande bron van informatie worden samengevoegd die het prachtige en geweldige spirituele leven van Zuster Elena gedetailleerder verhaalt.

7 april 1950 [Goede Vrijdag]

Zuster Elena Aiello vroeg Onze-Lieve-Vrouw: “Wat zal er met Italië gebeuren? Zal Rome worden gered?” Onze-Lieve-Vrouw antwoordde: “Gedeeltelijk, wegens de Paus. De Kerk zal in nood verkeren, maar de krachten van de hel kunnen niet zegevieren! U moet lijden voor de Paus en Christus en Christus zal veilig zijn op aarde. De Paus zal met zijn verlossend woord een deel van de wereld redden.” Onze-Lieve-Vrouw kwam toen dichterbij en toonde me met een droevige uitdrukking de vlammen van de hel. Ze zei: “satan regeert en triomfeert op aarde! Zie hoe hoog de vlammen zijn en hoe de zielen in de vlammen vallen als sneeuwvlokjes! Hoeveel vonken! Hoeveel kreten van haat en wanhoop! Hoeveel pijn! Zie hoeveel priesters tussen de zielen! Kijk naar het teken van hun toewijding in hun transparante handen! [In de palmen van hun hand kon het teken van het kruis duidelijk gezien worden!] Wat een marteling is het voor Mijn Moederlijk Hart! Groot is Mijn verdriet om te zien dat de mensheid niet verandert. De gerechtigheid van Mijn Vader vraagt herstel, anders zullen velen verloren gaan!”

“Zie hoe Rusland zal branden!” Voor mijn ogen kon ik een immens veld vol vlammen en rook zien, waarin de zielen werden ondergedompeld als in een zee van vuur. “En al dit vuur zal niet door mensenhanden aangestoken worden, maar het zal rechtstreeks uit de Hemel geslingerd worden door de Engelen [op het moment van de grote straf of zuivering]. Daarom vraag ik gebeden, boete en offer, zodat ik als Middelares kan optreden voor Mijn Zoon, om veel zielen te redden.”

16 april 1954 [Goede Vrijdag]

“Na een periode van hevig lijden, verscheen Jezus mij rond 13 uur, bedekt met wonden en bloed, en Hij sprak: ‘Zie Mijn kind, hoe de wereld zichzelf verlaagd heeft door corruptie allerhande. De regeringen gedragen zich als geïncarneerde demonen en terwijl ze spreken over vrede, bereiden ze zich voor op oorlogen die volkeren en naties vernietigen. De mensheid is ondankbaar geworden aan Mijn Heilig Hart en misbruikt Mijn Barmhartigheid. De hele aarde is getransformeerd in een misdaadscène.’

‘Veel schandalen vernietigen de zielen, vooral die van de jongeren. Ongehinderd en ongelimiteerd blijven ze genot vooropstellen en degraderen hun geest door corruptie en zonde. Het slechte voorbeeld van veel ouders toont de jongeren ontrouwheid in plaats van waarden en gebed en de heiligheid van de huisgezinnen wordt bevlekt en verwelkt.’

‘De wil van de mensen verandert niet. Ze leven in aanwezigheid van zonde en zelfs indien veel plagen hen zouden kunnen doen herinneren aan Gods woorden, volharden de mensen in hun zonden. Er moeten meer gebeden en boetedoeningen komen van de zielen die me trouw zijn om God genegen te worden en zijn toorn af te wenden en zijn straf te matigen. De straf die enkel door de tussenkomst van Onze Moeder uitgesteld is.’

‘O, hoe droevig is Mijn Hart te zien dat mensen zich niet bekeren en Mijn zovele oproepen niet beantwoorden. Ze blijven ronddwalen in de duisternis en blijven in zonde leven. De plaag van vuur om de aarde te zuiveren van onrechtvaardigheden van de boosaardigen komt dichter. De rechtvaardigheid van God vereist een herstel van alle beledigingen en misdaden die de wereld nu bedekken en die niet langer meer getolereerd kunnen worden. Mensen blijven echter volharden in het kwade en keren niet tot God terug.’

‘De Kerk is verdeeld en de priesters worden veracht omdat er veel slechten zijn die voor schandalen zorgen. Help Mij, door je lijden, vergiffenis te vragen voor deze overtredingen en zo, tenminste gedeeltelijk, de mensheid te redden die wegglijdt in corruptie en dood. Maak het kenbaar aan de mensheid dat ze berouwvol moeten zijn en terugkeren naar God, zodat ze mogen hopen op vergeving en gespaard mogen worden van de wraak van een verbolgen God.’

8 april 1955 [Goede Vrijdag]

De Heilige Moeder, mooi en majestueus, maar met tranen op haar wangen, sprak: ‘Mijn dochter, het is uw Moeder die tot u spreekt. Luister aandachtig en maak alles bekend wat Ik u zeg, omdat de mensheid, ondanks de herhaalde waarschuwingen, niet teruggekeerd is naar God. Ze weigeren de genade en luisteren niet naar Mijn stem. U moet geen twijfel hebben over wat Ik u bekend maak, omdat Mijn woorden zeer duidelijk zijn en je moet ze aan iedereen doorgeven.’

Donkere en angstaanjagende dagen naderen! De mensheid wordt verduisterd door een dikke mist, als gevolg van de vele zware zonden die de hele aarde bedekken. Vandaag verzet de mensheid zich meer dan ooit tegen de oproepen uit de Hemel. Ze lasteren God en wentelen zich in het slijk van de zonde.’

‘Mijn dochter, zie naar Mijn Hart doorboord door de zovele zonden, naar Mijn Gelaat getekend door zoveel verdriet, naar Mijn Ogen gevuld met tranen. De oorzaak van Mijn verdriet is de aanblik van de zovele zielen die naar de Hel gaan en omdat de Kerk gewond is, zowel innerlijk als uiterlijk.’

‘De heersers van de wereld verkondigen vrede, maar in de plaats daarvan zal de hele mensheid straks in oorlog verkeren en iedereen zal door zorgen overmand worden. Gods Gerechtigheid zal niet worden afgewend en deze gebeurtenissen staan voor de deur. De omwenteling van de wereld zal enorm zijn omdat de mensheid, net zoals ten tijde van de zondvloed, Gods weg kwijt is en geregeerd wordt door de geest van satan.’

‘Priesters moeten zich verenigen door gebed en boete. Ze moeten de toewijding van de Twee Harten verspreiden. Het uur van Mijn overwinning is weldra aangebroken. De overwinning zal worden bereikt door de liefde en de genade van het Hart van Mijn zoon en door Mijn Onbevlekt Hart als Middelares tussen de mensheid en God. Door het aanvaarden van deze uitnodiging zullen veel priesters en religieuzen grote genaden verkrijgen voor de redding van de arme zondaars.’

‘Stuur een boodschap de wereld in om iedereen te laten weten dat de gesel op handen is. Gods Gerechtigheid zal zwaar zijn. De mensheid, doordrenkt door zonden, zal binnenkort gewassen worden in haar eigen bloed door ziekte, hongersnood, aardbevingen, wolkbreuken, tornado’s, overstromingen, verschrikkelijke stormen en oorlog. Maar ze negeren deze waarschuwingen en ze zijn niet bereid om in te zien dat Mijn tranen duidelijke tekenen zijn van de tragische gebeurtenissen die op handen zijn. Grote beproevingen staan voor de deur.’

‘Indien de mens zijn leven niet zal beteren, zal een verschrikkelijke plaag van vuur uit de Hemel neerdalen over alle naties van de wereld en de mensheid zal worden gestraft op basis van de vele zonden begaan tegen de Goddelijke rechtvaardigheid. Er breken verschrikkelijke momenten aan voor iedereen, omdat de Hemel zal worden samengevoegd met de aarde en alle goddelozen zullen worden vernietigd. Sommige naties zullen volledig worden gezuiverd, terwijl andere volledig zullen verdwijnen.’

‘Je moet deze waarschuwingen aan iedereen doorgeven, opdat de nieuwe generatie zou weten dat de mensheid op tijd was gewaarschuwd om Gods toorn af te wenden en dat deze straffen konden vermeden worden.’

De Heilige Moeder, mooi en majestueus, maar met tranen op haar wangen, sprak: ‘Mijn dochter, het is uw Moeder die tot u spreekt. Luister aandachtig en maak alles bekend wat Ik u zeg, omdat de mensheid, ondanks de herhaalde waarschuwingen, niet teruggekeerd is naar God. Ze weigeren de genade en luisteren niet naar Mijn stem. U moet geen twijfel hebben over wat Ik u bekend maak, omdat Mijn woorden zeer duidelijk zijn en je moet ze aan iedereen doorgeven.’

Donkere en angstaanjagende dagen naderen! De mensheid wordt verduisterd door een dikke mist, als gevolg van de vele zware zonden die de hele aarde bedekken. Vandaag verzet de mensheid zich meer dan ooit tegen de oproepen uit de Hemel. Ze lasteren God en wentelen zich in het slijk van de zonde.’

‘Mijn dochter, zie naar Mijn Hart doorboord door de zovele zonden, naar Mijn Gelaat getekend door zoveel verdriet, naar Mijn Ogen gevuld met tranen. De oorzaak van Mijn verdriet is de aanblik van de zovele zielen die naar de Hel gaan en omdat de Kerk gewond is, zowel innerlijk als uiterlijk.’

‘De heersers van de wereld verkondigen vrede, maar in de plaats daarvan zal de hele mensheid straks in oorlog verkeren en iedereen zal door zorgen overmand worden. Gods Gerechtigheid zal niet worden afgewend en deze gebeurtenissen staan voor de deur. De omwenteling van de wereld zal enorm zijn omdat de mensheid, net zoals ten tijde van de zondvloed, Gods weg kwijt is en geregeerd wordt door de geest van satan.’

‘Priesters moeten zich verenigen door gebed en boete. Ze moeten de toewijding van de Twee Harten verspreiden. Het uur van Mijn overwinning is weldra aangebroken. De overwinning zal worden bereikt door de liefde en de genade van het Hart van Mijn zoon en door Mijn Onbevlekt Hart als Middelares tussen de mensheid en God. Door het aanvaarden van deze uitnodiging zullen veel priesters en religieuzen grote genaden verkrijgen voor de redding van de arme zondaars.’

“Maar wanneer gaat dit allemaal gebeuren?” vroeg ik aan Onze- Lieve-Vrouw. “Mijn dochter”, antwoordde ze, “de tijd is niet meer ver weg. Wanneer de mensen deze gebeurtenissen het minst verwachten, zal het plaatsvinden.”

‘Mijn Hart voor de arme zondaars is zo groot en ik maak gebruik van alle mogelijke middelen om hen te redden. Kijk naar Mijn mantel, hoe groot hij is. Als ik niet gebogen was over de aarde om haar met Mijn moederlijke liefde te bedekken, zou de storm van vuur de naties van de wereld al lang vernietigd hebben!’

Dan riep ik uit: “Mijn Lieve Moeder, ik heb U nooit eerder gezien met zo’n grote mantel!” De Heilige Maagd antwoordde, met Haar handen wijd open: “Dit is de mantel van genade voor al diegenen die teruggekeerd zijn naar Mijn Onbevlekt Hart. Zie je? Mijn rechterhand houdt de mantel bedekt over de aarde om de arme zondaars te redden, terwijl Ik met Mijn linkerhand de Goddelijke Rechtvaardigheid tegenhoud, zodat de tijd van genade nog langer zou mogen duren.”

‘Om Mij te helpen met Mijn taak, vraag Ik dat dit gebed zou worden verspreid als een zeer nuttig middel om genade en verlossing voor de arme zondaars te verkrijgen. Zeg vaak, met de handen gevouwen: “Koningin van het Universum, middelares tussen de mensen en God, toevlucht van al onze hoop, ontferm u over ons!”

23 maart 1961 [Goede Vrijdag]

Onze-Lieve-Vrouw zegt: “Mijn dochter, de gesel is nabij. Er wordt veel over vrede gesproken, maar de hele wereld zal binnenkort in oorlog verkeren en de straten zullen rood kleuren van bloed! Er is geen glans van het licht meer te zien in de wereld, omdat de mensen leven in de duisternis van de dwaling en het enorme gewicht van de zonde maakt de Goddelijke Rechtvaardigheid woedend.”

“Alle naties zullen worden gestraft, omdat de zonde zich verspreid heeft over de hele wereld! De straffen zullen enorm zijn, omdat de mensheid een ondraaglijke strijd begonnen is tegen zijn God en Vader!”

“Mijn Hart bloedt ook voor Italië, dat slechts gedeeltelijk veilig zal zijn voor de Paus. O, hoe doet het Me pijn om de vertegenwoordiger van Christus op aarde zo gehaat en vervolgd te zien!”

“Hij, die de Geestelijke Vader is van de mensen, de verdediger van het geloof en de waarheid, van wie het gezicht straalt van licht, is zeer gehaat.”

“Veel onrechtvaardige en goddeloze leiders, die leven zonder rekening te houden met Gods wetten, hebben de maatschappij geruïneerd. Ze gedragen zich als roofzuchtige wolven in schaapskleren en verzetten zich tegen God en Zijn Kerk.”

“Hoe kan de wereld gered worden van de ramp die op het punt staat de misleidende naties te treffen, als de mens zijn fouten en gebreken niet inziet? De enige redding is een volledige bekering en terugkeer naar God en een oprechte toewijding aan Mijn Onbevlekt Hart door het dagelijks bidden van Mijn Rozenkrans.”

“Ooit was er de straf door het water, maar als de mensheid niet naar God terugkeert, zal er een straf komen door het vuur, die de straten van de wereld zal bedekken met bloed.”

“Mijn Hart van Moeder en Middelares van de mensen nodigt de mensen, via Mijn vele tekenen en manifestaties, uit tot boetedoening en vergeving. Maar ze reageren met een storm van haat, godslasteringen en ontheiligingen, als verblind door een helse woede. Ik verlang gebeden en boetedoening, opdat ik genade en zaligheid zou verkrijgen voor veel zielen, anders zullen ze verloren gaan.”

8 december 1956 [Feest van de Onbevlekt Ontvangenis]

Onze Gezegende Moeder spreekt: “De wereld van vandaag eert Mij, maar Mijn Moederlijk Hart is aan het bloeden, omdat de vijand aan de deur staat! Moest ik je het aantal zonden laten zien, begaan op één enkele dag, … je zou sterven van afschuw en verdriet! De zonden die God het meest verdriet bezorgen, zijn die van de zielen die deugdelijkheid veinzen, maar in de plaats daarvan iedereen die in hun buurt komt besmetten door hun zondig leven.”

“De tijden zijn bedroevend. De ganse wereld is in beroering. Het is nog slechter geworden dan in de tijd van de zondvloed!”

“Alles is in spanning, zoals een draad gespannen kan zijn. Als hij doorbreekt zal de gerechtigheid van God als een donderstorm over ons heen komen en zal Zijn spoor van zuivering voltooid worden.”

Zuster Elena vroeg: “ Wat zal er met Italië gebeuren?”

De H. Maagd antwoordde: “Italië, mijn kind, zal vernederd worden, gezuiverd met bloed en zal veel te lijden hebben want talrijk zijn de zonden van ons geliefde land, zetel van de Vicaris van Christus. U kan zich niet voorstellen wat er te gebeuren staat! In deze droeve dagen zal er veel angst en geween zijn. Er zal een grote revolutie uitbreken en de straten zullen rood van het bloed zien. De paus zal veel te lijden hebben en dit lijden zal als een doodstrijd zijn die zijn aardse pelgrimstocht zal verkorten. Zijn opvolger zal de boot moeten leiden in een stormwind.”

“De straf van de goddelozen zal onverkort komen. Deze dag zal een dag vol verschrikking zijn over de hele wereld. De aarde zal beven, de hele mensheid zal doorééngeschud worden! De slechten en de hardnekkigen zullen vergaan door de verschrikkelijke strengheid van het oordeel van de Heer.”

“Verstuur zo snel mogelijk een bericht aan de wereld om de mensen te verzoeken zich terug tot God te wenden door gebed en boetedoening en zich in vertrouwen tot mijn Onbevlekt Hart te richten. Ik ben de moeder van God van de oprechten en van de zondaars. Enkel door jullie gebed en berouw kan Mijn mededogen de hand van Gods oordeel weerhouden.”

Voorspellingen van 1959

Een lijdende Jezus, doordrenkt met bloed, sprak met pijnvolle blik: “Wens je verenigd te zijn met Mij in Mijn doodsangst? Zie hoeveel ik lijd! De zonden van de mensheid hebben dit leed over Mij gebracht! Er is veel bitterheid in dit Hart gegoten, gekwetst door vele zielen die in plaats van Mij lief te hebben door boete te doen en te vluchten voor de zonde van deze corrupte wereld, de ongerechtigheid bedrijven.”

“O, Mijn liefste bruid, moest je de pijn kennen die Mijn Hart voelt door het verlies van zoveel zielen! Satan reist victorieus over gans de zondige aarde. Ik heb nood aan vrijgevige zielen om de woede van Mijn Vader te temperen, want de wereld stevent af op een dreigende catastrofe. De uren van de duisternis komen op ons af!”

Toen verscheen de H. Maagd mij. Ze was droevig en weende. Ze sprak: “Deze grote mantel die u ziet is een uitdrukking van Mijn genade om de zondaars te beschermen en hen te redden. De mensen bedekken zich echter met nog meer zonden en willen hun fouten niet opbiechten. Daarom zal het oordeel van God over deze zondige wereld komen om de mensheid te zuiveren van hun zonden en in het bijzonder deze zonden die de jeugd bedorven hebben.”

“Om zielen te redden moet de toewijding aan het Onbevlekt Hart van Maria over gans de wereld verspreid worden. Zij is immers de enige Middelares en Koningin van de wereld.”

“De wereld zal weer eens besmet worden door rampen met bloedige revoluties, grote aardbevingen, hongersnoden, epidemieën, orkanen en met overstromingen van rivieren en zeeën. Als de mensen zich niet opnieuw bekeren tot God zal zuiverend vuur van de Hemel neerkomen als een sneeuwstorm op alle mensen en een groot deel van de mensheid zal vernietigd worden.”

“De mensheid spreekt niet langer meer volgens het ware woord van het Evangelie. De immoraliteit van deze tijden heeft een toppunt bereikt, maar de mensen luisteren niet naar Mijn moederlijke waarschuwingen. Dus zal de wereld dringend moeten gezuiverd worden.”

“Rusland zal spoedig alle landen en in het bijzonder Italië veroveren en hun vlag zal gehesen worden op de Sint-Pietersbasiliek. Italië zal het toneel worden van een grote revolutie en Rome zal gezuiverd worden met bloed omwille van zijn vele zonden en speciaal voor de zonde van onzuiverheid. De kudde zal uiteen gedreven worden en de Paus zal hevig te lijden hebben.”

“Het enige redmiddel is gebed en boete, om zo terug te keren naar God met oprecht berouw voor de begane fouten. Slechts dan kan de kastijding plaatsmaken voor genade. De mensheid zal nooit vrede vinden als ze zich niet volledig richt tot het Hart van Mijn Zoon Jezus en tot mijn Onbevlekt Hart, als Moeder van Genade en Middelares van mensen!”

Goede Vrijdag 1960

De H. Maagd zegt: “De jeugd leeft in verval! Veel onschuldige zielen zijn betrokken in een reeks schandalen. De wereld is als een vallei geworden overstroomd door vuil en modder. Enkele van de grootste beproevingen van de Goddelijke Gerechtigheid staan ons echter nog te wachten, nog voor de stortvloed van vuur.”

“Ik heb de mensen een lange tijd op veel manieren geadviseerd, maar ze luisteren niet naar Mijn Moederlijke oproepen en ze bewandelen verder het pad van verderf. Spoedig echter zullen angstaanjagende dingen te zien zijn die zelfs de meest hardnekkige zondaars zullen doen beven!”

“Grote rampen die verdeeldheid, tranen, strijd en pijn zullen brengen, zullen op de wereld geschieden. Grote aardbevingen zullen volledige steden en landen vernietigen en zullen epidemieën, hongersnood en vernietiging brengen. Vooral daar waar de zonen van de duisternis zich bevinden, [heidenen].”

“In deze tragische uren zal de wereld nood hebben aan gebed en boetedoening omdat de Paus, de priesters en de Kerk in gevaar zullen zijn. Als we niet bidden zal Rusland Europa innemen, vooral Italië, en zo nog meer chaos en vernietiging brengen. Daarom zullen de priesters op de frontlinie moeten staan ter verdediging van de Kerk, door het voorbeeld te geven van heiligheid, omdat het materialisme doorbreekt en het kwade zegeviert over het goede.”

“De leiders van het volk begrijpen dit niet omdat ze de Christelijke geest niet bezitten. In hun blindheid zien ze de waarheid niet. Ze handelen als roofzuchtige wolven in schapenkleren terwijl ze zichzelf Christen blijven noemen.”

“Verspreid de devotie aan Mijn Onbevlekt Hart, van Moeder van Genade, Middelares van de mensen die gelooft in de genade van God. Ik zal mijn voorliefde voor Italië tonen en het zo redden van het vuur, maar de hemel zal duister zijn en de aarde zal beven en diepe afgronden zullen te voorschijn komen. Provincies en steden zullen vernietigd worden en iedereen zal roepen dat het einde van de wereld in aantocht is! Zelfs Rome zal gestraft worden voor zijn vele ernstige zonden die een toppunt bereikt hebben. Bid en verlies geen tijd meer, want duisternis omhult reeds de aarde en de vijand staat voor de deur.”

22 augustus 1960: Feest van het Onbevlekt Hart

De H. Maagd zegt: “Het uur van Gods Oordeel is aangebroken en zal hevig zijn! Grote plagen bedreigen de wereld en veel landen worden getroffen door epidemieën, hongersnoden, grote aardbevingen, vernietigende orkanen met overstromende rivieren en zeeën, die dood en vernieling brengen. Als de mensen in deze plagen niet de verwittigingen van de Goddelijke Genade zien en zich niet terug toekeren naar God en het Christelijk leven, zal een andere verschrikkelijke oorlog van het westen naar het oosten komen. Rusland zal met haar geheim leger Amerika verslaan en Europa onder de voet lopen. De rivier “de Rijn” zal vol lichamen en bloed liggen. Ook Italië zal gekweld worden door een grote revolutie en de Paus zal hevig te lijden hebben.”

“Verspreid de devotie tot Mijn Onbevlekt Hart, zodat veel zielen misschien nog kunnen gered worden door Mijn liefde en opdat veel zondaars zich alsnog zouden bekeren tot Mijn Moederlijk Hart. Voor degenen die geloven, vrees niet, want ik zal jullie vergezellen met Mijn Moederlijke bescherming en allen die Mijn waarschuwingen volgen, vooral door het opzeggen van de rozenkrans, zullen gered worden.”

“satan raast woedend over deze ordeloze wereld en zal spoedig zijn macht tonen. Maar omwille van Mijn Onbevlekt Hart zal de triomf van het licht sterker zijn dan zijn triomf over de duisternis en zal de wereld uiteindelijk rustig en vredig zijn.”

Goede Vrijdag 1961

De bedroefde Madonna sprak: “Mensen houden geen rekening met Mijn Moederlijke verwittigingen en daardoor zakt de wereld verder weg naar de afgrond. Er zal onrust ontstaan door hevige rampen die dood en vernieling zullen brengen.”

“Rusland, aangespoord door satan, zal trachten de ganse wereld te domineren en zal door middel van bloedige revoluties, valse berichten verspreiden die alle volkeren zullen treffen en vooral Italië. De Kerk zal vervolgd worden en de Paus en de priesters zullen veel te lijden hebben.”

Zuster Elena Aiello spreekt: “O, wat een verschrikkelijk visioen heb ik. Een grote revolutie vindt plaats in  Rome. Ze komen het Vaticaan binnen. De Paus is alleen en is aan het bidden. Ze houden hem hardhandig vast en slaan hem tegen de grond en binden hem vervolgens vast. O God, o God. Ze schoppen op hem. Wat een verschrikkelijke scène, hoe vreselijk!

Dan komt Onze Gezegende Moeder nader. De aanranders vallen neer op de grond. Onze Moeder helpt de Paus terug recht en ondersteunt hem. Zij bedekt hem met Haar mantel en zegt: “Vrees niet.”

Plots vallen de rode vlaggen die op de Sint-Pietersbasiliek gehangen waren neer en het licht gaat uit op de plaatsen waar die gemene mannen zich verzamelden. Maar deze atheïsten blijven roepen: “We willen niet dat God over ons heerst, maar we willen satan als onze meester.”

Onze Gezegende Moeder spreekt opnieuw: ‘Mijn dochter, Rome zal niet gered worden, want de Italiaanse heersers hebben verzaakt aan het Goddelijk Licht. Slechts een klein aantal mensen houden echt van de Kerk. De dag is niet ver meer af dat alle kwaadaardigen zullen ten onder gaan aan de daverende Goddelijke Gerechtigheid.’

Zaligverklaring Zr. Elena Aiello

In april 2011 keurde Paus Benedictus XVI de petitie goedgekeurd die de Zaligverklaring van de eerbiedwaardige Elena Aiello inluidde. Ze werd Zalig verklaard op 14 september 2011 om 17.30 uur in Piazza dei Bruzi in Cosenza, Italië, op het feest van de Kruisverheffing. De verklaring van de zegening gebeurde door Kardinaal Angelo Amato, pro-prefect van de Congregatie voor de Heilig- en Zalingsprekingsprocessen, samen met de Aartsbisschop van Cosenza/Bisignano, Zijne Excellentie Salvatore Nunnari.

Vertaling: SDV – Medjugorje.net en in PDF