De Maastrichtse pastoor Jack Honings is woest over het plan van het kabinet om euthanasie mogelijk te maken voor ouderen die vinden dat hun leven voltooid is.
Op Twitter roept hij bisschoppen en andere priesters op om hard stelling te nemen tegen ‘dit goddeloze kabinet’.
Euthanasie
Minister Schippers pleitte er woensdagavond voor dat iedere volwassene op leeftijd, die weloverwogen vindt dat zijn of haar leven erop zit, onder strikte voorwaarde uit het leven mag stappen.
Van God los
Honings heeft er echter grote moeite mee. De pastoor die onlangs nog de Maastrichtse versie van het populaire tv-programma Maestro won, laat via Twitter weten komende zondag tijdens de mis te bidden voor Schippers ‘nu zij volledig van God los is’. Ook kondigt hij aan te bidden voor alle mensen die het slachtoffer kunnen worden van de ‘mensonwaardige ideologie’ van de minister.
Spuitje?
Honings noemt het beangstigend dat een overheid ‘mensen wil helpen om zelfmoord te plegen’. Verder spreekt hij zijn zorg uit voor de toekomst en vraagt hij zich af wat de volgende stap zal zijn. “Met 75 krijg je de spuit, mits je actief hebt aangegeven dit niet te willen!”, vraagt de pastoor zich af.
Goede Vrienden, De toestand in Syrië is nog steeds erg gespannen. De vechtjassen in de VS, NAVO en bondgenoten kunnen een overwinning van Syrië niet aanvaarden en willen liefst meteen het land plat bombarderen zoals in Libië om hun “regeringswissel” te realiseren. Dit is evenwel niet meer mogelijk. De coalitie met Syrië kan en zal dit verhinderen. Zoveel mogelijk moorden en verwoesten kan nog wel. Toch bevrijdt het Syrische leger steeds meer gebied, ook in Aleppo. Het westen probeert nu alle mogelijke valse aanklachten omtrent misdaden van het Syrische leger en de Russen in de openbare opinie te verankeren. Maar steeds meer mensen beginnen dit gemene spel te doorzien en begrijpen dat er vrede komt in het Midden-Oosten en Syrië indien het westen deze volkeren gerust laat. Misschien kan Putin de VS en hun bondgenoten geleidelijk er toe brengen dat ze hun waanzin erkennen en er mee ophouden: Putin die Obama helpt om de begrafenis van de huidige VS-politiek zo goed mogelijk te organiseren! Hopelijk is er zelfs in ons land een of andere politicus die uiteindelijk op dit punt wat inzicht krijgt. Dan komt er samenwerking in plaats van oorlog. Als dat niet lukt wordt het een atoomoorlog en dan heb je mijn laatste berichtjes gehad. Alles is nog mogelijk. Wij hopen en bidden dat het beste mag geschieden. Pater Daniel
Flitsen uit het leven in de gemeenschap
We hebben nog wat nagepraat over onze bijzonder aangename uitstap vorige vrijdag in Damascus. Toch wel merkwaardig dat het leven zo gewoon en vreedzaam verloopt, ondanks de vele controleposten en de vele soldaten in het straatbeeld. Verder was het opvallend dat er heel wat gehandicapte soldaten waren, die blijkbaar in dienst blijven bij hun groep. We zagen een soldaat met één been, die op krukken met een andere soldaat rustig door de straat huppelde en een andere soldaat met één arm die gewoon met zijn kameraden soldaten samen zat, praatte en lachte. In de grote moskee ben ik aan een pilaar gaan zitten terwijl de anderen nog wat rondwandelden. Daar kwamen verscheidene mensen en vooral kinderen naar me toe die me vriendelijk groetten en een hand gaven. De kinderen gaf ik een kruisje op hun voorhoofd met een duidelijke zegen in naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest. Onze Nigerianen vonden het wel sympathiek maar zeiden dat ik dat zeker niet moet doen met moslims als ik in Nigeria kom. Nigeria, met een veel groter percentage van christenen is Syrië niet! Tenslotte, in gesprek met de mensen merk je wel dat ze er rekening mee houden dat het westen toch nog Syrië zal proberen te bombarderen. Ze weten heel goed wat de zogenaamde “vredespogingen” van het Atlantisch blok betekenen: de totale onderwerping van Syrië.
Zondag zijn moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel nogmaals vertrokken naar Aleppo. Eindelijk kon onze Franse chirurg mee. Verder gingen nog onze Egyptische Fransman mee en onze Zwitserse gasten om te helpen. Twee dagen later kwamen ze terug. Onze chirurg heeft nu een mondelinge toestemming om te mogen werken en hij heeft de toestand kunnen bekijken. Nu nog even wachten op de schriftelijke bevestiging. Ze hadden foto’s bij van de grote keuken in vijf keukens verdeeld, waar 25.000 maaltijden per dag worden bereid.
Deze week kregen we een Vlaming en een jonge Fransman die een hele tijd bij ons willen zijn. En zo leven we ondertussen met een gemeenschap van tien mannen in de nieuwbouw, waar nog veel moet gedaan worden: kamers schilderen, van deuren voorzien, sanitair en elektriciteit in orde brengen… We hebben totaal geen last van het grote probleem van onze westerse landen, nl. de werkverschaffing. Er is nog voor lange tijd meer dan werk genoeg. Tegelijk is er bij de zusters nog een Syrische moeder opgevangen met twee kinderen. Het zijn christenen met erg rustige kinderen.
Telkens wanneer er groot gevaar dreigt voor het land en het volk of wanneer er veel op het spel staat, worden we verwittigd en gaan we extra bidden. Ook deze week hebben we enkele extra uren aanbidding ingelast.
Vorige week heb ik een flinke wonde opgelopen aan mijn been door te vallen over een laag muurtje met een heel scherpe rand. Ontsmet en verbonden. Alles leek van zelf in orde te komen waardoor ik vrijdag heel de dag nog in Damascus heb rondgelopen (kilometers!) Daarna viel het onverbiddelijk medisch verdict: vijf dagen te bed blijven. Boeken lezen, medebroeders ontvangen, bidden, wat schrijven, gedwongen retraite, geen internet. Vervelend en heerlijk tegelijk.
Een cursiefje
Vijf jaar lang werden miljarden geïnvesteerd en bergen wapens geleverd om het Syrische volk dank zij stromen “vrijheidsstrijders” aan een ideale “regeringswissel” te helpen en de Syriërs blijven dit geschenk maar weigeren. Wat een ondankbaar volk tegenover de overgrote edelmoedigheid van het westen! Dan maar proberen rechtstreeks het Syrische leger uit te schakelen en te bombarderen “voor de vrede”, om het volk te beschermen tegen dat gemene Syrische leger. Helaas, daar is die boze Russische beer, hij loopt weer vrij rond en heeft tanden. Die snoodaard is klaar om ieder vliegtuig, dat het Syrische leger aanvalt uit de lucht te plukken. En ondertussen hebben ook de Chinezen nog een fregat in Tartoes liggen. En als zij in actie schieten, komen ze niet met enkele honderden maar mogelijk met miljoenen. Wat een pech, zeg. De vrome bedoelingen van de VS en het Atlantisch blok worden maar niet gewaardeerd. Bovendien wordt steeds meer gebied in Syrië terug ingenomen, zo erg zelfs dat de rebellen nu al in O Aleppo moeten onderhandelen met het leger. Wat ellendig, zeg. Dat Aleppo ooit helemaal terug in handen van Syrië komt is helemaal verschrikkelijk. Wat een nachtmerrie, zeg. Dan is er helemaal geen “regeringswissel” meer mogelijk. Het westen moet dringend ingrijpen om al Qaida en al zijn andere “vrijheidsstrijders” nog te redden. Toch is er hoop. De IS, de andere “vrienden van Syrië” en die vrome “gematigde rebellen” zijn nog lang niet verslagen. Met flinke steun en de nieuwste wapens en nog enkele duizenden vrijheidstrijders er bij, kunnen ze misschien het tij toch nog keren. De cheich die in O Aleppo aan het hoofd staat van het “veroveringsleger” (Jaish al Fatah), al Qaida, een niet-Syriër, is ook de hoogste rechter van het Charia tribunaal. Met zo’n man kan het westen nog iets bereiken. Daar kun je op rekenen, zeg. Hij blijft herhalen dat iedereen die niet aan zijn kant staat, onverbiddelijk vermoord moet worden: christenen, sjiieten, alawieten, druzen en Hezbollah, vrouwen en kinderen zowel als mannen. Dat is de man die de Franse president François Hollande zo juist typeerde als “een gematigde Syrische leider”. Hij is de geschikte man om vrede te brengen in Syrië, erg “gematigd” maar niettemin met vaste hand. Ondertussen toch nog andere middelen proberen. Die Bachar al-Assad door het internationaal gerechtshof laten veroordelen voor misdaden tegen de menselijkheid, dat is de oplossing! 120 Syrische leiders vallen al onder de (illegale) sancties vanwege de VS en de EU. Nu verder gaan. Nadat Slobodan Milosovic in zijn cel in Den Haag succesvol werd vermoord (en achteraf onschuldig bleek te zijn!), nadat Saddam Hussein werd opgehangen en Moumar Kadhaffi afgeslacht, moet het met Bachar al Assad ook lukken. Washington en Parijs, zo gevoelig voor de bescherming van de zwaksten, hadden zijn veroordeling al in 2012 gepland. Nu hebben ze daarvoor de Syria Justice and Accountability Centre (SJAC) opgericht, want recht moet geschieden. Deze organisatie is opgericht met de steun van Qatar (1,8 miljoen burgers en 1,5 miljoen buitenlandse slaven), Saoedi-Arabië en Turkije, die zoals iedereen weet toch wel de uitgelezen verdedigers zijn van rechtvaardigheid en vrede! Een andere grote ijveraar in deze zaak is Jeffrey Feltmann, Amerikaans oud-ambassadeur in Beiroet. Hij kon destijds de moord op Rafic Hariri zo organiseren dat de schuld daarvan gegeven werd aan de Libanese en Syrische president (Emiel Lahoud en Bachar al-Assad). Zo moet het gaan, zeg. En de aanklacht voor deze moord tegen deze criminele presidenten is nog steeds bruikbaar. Bovendien is nu het ogenblik gekomen om de mysterieuze “Caesar” weer uit de kast te halen. Hij is al jaren geleden op het toneel gezet maar kreeg toen niet de aandacht die hij verdiende. Hij heeft 55.000 foto’s van 11.000 door het “regime van Assad” gemartelde en vermoorde Syriërs. Als dat nog niet genoeg is, zeg. Neen, neen, het gaat niet over de 80.000 die door de Navy op de gruwelijkste wijze gemarteld zijn in Guantanamo en op de Amerikaanse gevangenisschepen in de internationale wateren, tijdens de regering van G. Bush. Niet afwijken van ons onderwerp. We spreken nu over die verschrikkelijke Assad, waarvan alle mensen in heel de wereld (behalve de Syriërs zelf!) weten dat hij iedere dag een massa eigen mensen martelt tot de dood toe. Bijna alle foto’s zijn wel onherkenbaar maar enkelen zijn toch bruikbaar. Qatar heeft hiermee al een indrukwekkende tentoonstelling gehouden in de UNO. Verder was deze tentoonstelling in het Holocaustmuseum van Washington te bewonderen en zopas in Rome. Voor een vrome kerkganger is het dus wel heel duidelijk dat het allemaal echt waar is. Die Assad moet hangen. En er is nog meer. Ook die Putin moet hangen. Ziekenhuizen bombarderen en woonwijken uitmoorden, dat moet stoppen. De Amerikaanse staatssecretaris John Kerry is onlangs terecht uitgevallen tegen zijn “gematigde rebellen” omdat ze wel foto’s bezorgden van gedode burgers en verwoeste wijken, maar geen video’s hadden van Russische vliegtuigen in volle actie. Dat moet veranderen. De VS hebben nu enkele van hun vliegtuigen in de kleuren gezet van de Russische jets. Hiermee zullen binnenkort onze journalisten de onomstootbare bewijzen kunnen leveren van de misdaden van die gemene Russen. En als deze twee gruwelijke dictators dan veroordeeld zijn, kan de Pax Americana aan Syrië geschonken worden, waarvan nu al Libië, Irak, Afghanistan…volop genieten. En zo zullen de VS en het Atlantisch blok eindelijk met hun alom gevierde edelmoedigheid het Syrische volk en de rest van de wereld kunnen bevrijden. Hoe komt het toch dat de Syriërs dat maar niet begrijpen, terwijl onze politici en journalisten het al vijf jaar zo duidelijk voorhouden?
Dansen, zingen en bidden voor de vrede
Honderden kinderen en jongeren, christenen en moslims kwamen op 6 oktober 2016 samen om te zingen, te dansen en te bidden voor de vrede in Syrië op het grote plein voor de oude school van de Franciscanen van het Heilige Land in Aleppo. Gelijkaardige manifestaties hadden plaats de volgende dag in scholen te Damascus, Homs, Yabroed en Tartous. De rebellen bleven ondertussen hun moordende mortieren en steeds meer gesofistikeerde vernietigingstuigen afvuren. De kinderen hebben ook een petitie getekend, bestemd voor de Europese Unie en voor de UNO. Deze zal bezorgd worden in Brussel en Genève door drie patriarchen : Gregorios III Laham, Grieks-Melchietisch, Yohanna X, Grieks-Orthodox en Ignace Ephrem II, Syro-Orthodox. Zij klagen aan dat het westen een blijvende terreur aan het organiseren is in Syrië en daarvoor Turkije, Qatar, Saoedi-Arabië blijft steunen. https://www.youtube.com/watch?v=RAj1TNng_CM
Syrië gered door het vijfde veto
Met zijn vijfde veto in de UNO veiligheidsraad zaterdag 8 oktober 2016 is het nogmaals Rusland dat Syrië van de vernietiging redt. Het Franse voorstel om een vliegverbod boven N-Syrië in te stellen zoals in Lybië, zodat de terroristen vrij spel zouden krijgen, werd door Rusland weggestemd. Zelf had Rusland een positief voorstel ingediend om de vrede naderbij te brengen. Het voorstel was niets anders dan wat de speciale gezant voor Syrië, Staffan de Mistura al voorstelde: een duidelijke scheiding van de “gematigde rebellen” van de al Nousra en dat al Nousra O-Aleppo zou verlaten. Het eerste was eigenlijk eerder al aanvaard, maar de VS hebben het gewoon niet willen toepassen. En natuurlijk stemden nu de VS, Frankrijk en U K dit voorstel weg. Wie heeft nu nog niet begrepen dat het westen alleen maar de onderwerping van Syrië nastreeft en daarbij alles zal doen om de vrede, de stabiliteit en de soevereiniteit van land en volk te beletten? Onze media natuurlijk. Zij stellen het nog steeds zo voor alsof het westen werkelijk vrede wil in Syrië en de Russen de spelbrekers zijn.
De permanente vertegenwoordiger van Rusland bij de UNO, Vitali Tchourkine heeft het aldus verwoord: “De permanente vertegenwoordiger van de U K bij de UNO roept nu pathetisch uit: “Stop nu”! Inderdaad, stop nu onmiddellijk iedere steun aan krapul in heel de wereld, nl. extremisten, terroristen en allen die bezig zijn met het ontwrichten van een of ander land. En in het algemeen, hou op met u te mengen in andere soevereine landen, geef uw koloniale houding op, laat de wereld gerust. Dat zal rust brengen voor vele streken in de wereld”. Ook de vertegenwoordiger van Syrië, Bachar Ja’afari sloeg de nagel op de kop: “De VS, Frankrijk en Engeland spannen zich al zes jaar in om in de Veiligheidsraad de ene sessie na de andere te organiseren, ze sponsoren projecten engeven verklaringen uit om aan de openbare opinie de schijn te geven dat ze aan het werken zijn om de crisis in mijn land op te lossen”
P.S. Vorige week besprak ik het boek van Tim Anderson over de vuile oorlog tegen Syrië, gesteund op de leugens van de media zoals in de geschiedenis nooit eerder is gezien. Nu krijg ik van een vriend een interessant interview toegestuurd van de schrijver over zijn boek: https://www.youtube.com/watch?v=f5CDJm0Edh8
Oorlogsmisdadigers
Christopher Black, Toronto, gespecialiseerd in internationaal strafrecht trok vroeger al aan de alarmbel om te waarschuwen dat de leiders van de NAVO oorlogsmisdadigers zijn. Nu vindt hij dat de maat meer dan vol is. Zijn nieuwe aanklachten betreffen de staatsgreep in Brazilië, die de soevereiniteit van het volk versmacht. Verder zijn er de voortdurende provocaties tegenover China en Noord-Korea, in de Baltische Zee en de Balkan en de voortdurende bedreiging van Rusland, de misdaden tegen de volken van de Donbass, tegen de Krim en tegen Rusland zelf. De grootste misdaad nu betreft echter de inval in Syrië om IS te beschermen. Hierbij zijn Amerikaanse, Britse, Franse, Canadese, Israëlische en andere troepen betrokken. En al hun acties zijn totaal illegaal. Het is een radicale afwijzing van het Charter van de VN. “Terwijl Syrië, Rusland, Iran en anderen een vredevolle oplossing van deze oorlog nastreven, spreken de Amerikanen en hun gangsters voortdurend huichelachtig over een staakt-het-vuren terwijl ze ondertussen bevelen geven om aanvallen uit te voeren.” De moordaanslag van 17 september op het Syrische leger was nauwkeurig gepland. Syrië heeft inmiddels de communicatie kunnen onderscheppen waarmee de VS, UK, Denemaken samen met de IS hun acties coördineerden. Dit is een bijzonder zware oorlogsmisdaad tegen soldaten die dachten door deze landen beschermd te worden. En om de aandacht van de publieke opinie af te wenden hebben ze de aanslag op een hulpkonvooi van de VN georganiseerd en uitgevoerd, waarvan ze dan de schuld aan Rusland gaven. De Russen hebben hierop geantwoord door in Aleppo drie raketten af te schieten op een commandopost die vernield werd en waarbij 30 Amerikanen en Israeli’s gedood werden. Hierover kwam er natuurlijk geen woord in onze media want officieel zijn er geen westerse soldaten die de terroristen helpen. Voor hen zijn het alleen die Russen en de Syriërs die het volk bestoken.
De Russen trachten een frontale confrontatie te vermijden maar de VS schijnen te blijven provoceren totdat er geen andere uitweg meer is. In een jaar tijd hebben de Russen 586 plaatsen en meer dan 12000 vierkante km bevrijd en daarbij 35.000 terroristen gedood. Ondertussen hebben de VS met hun wereldcoalitie bijna niets anders gedaan dan de terroristen geholpen in hun strijd tegen Syrië om tegelijk in de media het tegenovergestelde te verspreiden. Toch zal ooit de tijd van de afrekening komen en dan zal er gerechtigheid geschieden. Daarvoor maakt deze jurist een dossier klaar (Christopher Black, Guerre OTAN-USA à la Russie: les vents hurlent avant la tempête, mondialisation.ca 9 oktober 2016).
“Wij hebben nood aan een oprechte staatsman met morele moed, zoals de Franse president Charles de Gaulle het toonde toen hij weigerde de Sovjet-Unie te diaboliseren en in 1966 Frankrijk uit de NAVO terugtrok, eerder dan te buigen voor Washington en het lot van Frankrijk over te geven in handen van onvoorspelbare Amerikaanse politici” (F. William ENGDAHL, Le silence des agneaux-réfugiés, l’UE et les guerres pour les ressources énergétiques de Syrie, mondialisation.ca, 13 oktober 2016).
Opgang naar Parijs/Montée à Paris: MANIF POUR TOUS Zondag 16 oktober!
De wet van Christiane Taubira heeft de ziel van de Fransen verwondt. Haar “huwelijk voor allen” is een radicaal doorsnijden van de banden ouders/kinderen, vader/moeder, wat uiteindelijk leidt naar een technologische totalitaire dictatuur, waarvan iedereen slachtoffer wordt, vooral de kinderen. Hiermee wordt de ideologie van een valse “gelijkheid” voorgehouden. Ideologieën sterven en de werkelijkheid komt des te sterker terug. In 2013 kwamen de Fransen hiertegen massaal op straat. Het werd het begin van een nieuwe en verbeterde versie van de revolte van mei 68, ditmaal zonder geweld of haat. Hoe meer de ordekrachten deze massale volksopstand wilden smoren, hoe sterker deze werd. Brutale arrestaties van onschuldige, vredevolle betogers, een door de politie zelf georganiseerd geweld om hiervan de manifestanten te beschuldigen, het ontkennen van het werkelijke aantal manifestanten… het kon allemaal niet helpen. Voor het eerst in hun leven stapten ook sommige moslimfamilies schuchter mee op. Er was geen onderscheid tussen katholiek, moslim of ongelovige. De straatstenen schreeuwden het uit als de uitdrukking van aller frustratie, de taal van de democratie. Een volk stond op om zijn waardigheid, vooral die van hun kinderen te verdedigen, nu en voor de toekomst.
We hopen dat het een nog massaler manifest mag worden dan voorheen voor de verdediging van de waardigheid van huwelijk en gezin, bestaande uit vader, moeder en kinderen. Moge deze manifestatie ook in ons land vruchten dragen om zonder fanatisme en innerlijk gekibbel een eensgezinde volksopstand te ontketenen om de menselijke en christelijke bronnen van onze beschaving te herstellen.
Kloostergemeenschap Mar Yakub (H. Jacobus), Qara, Syrië, vrijdag 7 oktober 2016
Goede Vrienden, De VS en hun bondgenoten hebben ruim een kwart eeuw lang hun ijzeren wil met militair geweld kunnen opleggen aan de rest van de wereld. Internationale organisaties en vele ngo’s zorgden er voor dat het allemaal aanvaard werd en als wettig beschouwd. Deze periode loopt ten einde. In Syrië kan er een nieuwe wereld geboren worden waarbij grootmachten verplicht worden elkaar niet als vijanden te bestrijden maar als gelijkwaardigen te beschouwen en elkaar te verrijken. Een groot deel van de machtige oude vechtersbazen in Amerika kan deze verandering onmogelijk aanvaarden en zal er alles aan doen. En daar schuilt het grote gevaar. Zo staat nu het Atlantisch blok, dat nog steeds alleenheerser wil zijn tegenover Rusland en China. Een (nog meer uitgebreide atoom-) wereldoorlog vanuit Aleppo, is niet ver af. Rustig wandelen en keuvelen in Damascus, zoals we vandaag gedaan hebben, is dan voorbij. Mogen de volkeren, die veel beter zijn dan hun leiders, de waanzin van hun wereldheersers stoppen. Pater Daniel
Flitsen uit het leven van de gemeenschap
De Franse chirurg die zich aangeboden heeft om te helpen in Aleppo is nog steeds bij ons. Hij wacht op zijn vergunning om hier te mogen werken. Hij is iemand die spontaan helpt. Is er een grote afwas na de maaltijd, hij staat aan de afwasbak. Moeten dozen versjouwd worden, hij is van de partij. Ondertussen helpt hij mee om de medicamenten te sorteren en als iemand lichamelijke klachten heeft zoekt hij uit of er geschikte medicamenten voorhanden zijn.
Een kijk in het Syrisch ziekenhuiswezen
Op zondag was hij uitgenodigd op een vergadering van directie en personeel van een ziekenhuis met ongeveer 250 bedden, verbonden aan de privé universiteit van Qalamoun, Deir Atieh. En tijdens het avondmaal kwam nog een cardioloog, die niet aanwezig kon zijn, om met hem kennis te maken. Achteraf wilde de Franse chirurg ons enkele indrukken meedelen, waardoor wij meteen ook een beetje beter de medische wereld in Syrië leren kennen. Wij, Fransen, zo zei hij, hebben spontaan een bepaald misprijzen voor de Arabische wereld. Welnu, die vergadering in het ziekenhuis is veel vlotter en efficiënter verlopen dan doorgaans bij ons. En in het ziekenhuis hebben ze niet alleen de best opgeleide dokters en specialisten, maar ook alle modern materiaal, ondanks de sancties. Dit ziekenhuis, zo verzekerde hij, kan als een model dienen voor vele van onze ziekenhuizen in Frankrijk. De Syrische cardioloog, die ’s avonds met ons aan tafel zat, was een bijzonder gemoedelijk man en hij sprak perfect Frans. Onze Franse chirurg zegt dat hij kan begrijpen dat het ministerie van volksgezondheid aarzelt om hem een vergunning te geven, niet alleen omdat ze infiltratie van rebellen vrezen, maar ook omdat ze een fier volk zijn, dat eigenlijk zelf alles heeft. Hij voegde er nog een andere bedenking bij. Bij Artsen Zonder Grenzen zijn vele Franse artsen en hij heeft zelf ook eens deelgenomen aan een van hun acties, hoewel hij er niet bij hoort. In Aleppo heeft deze vereniging recent valselijk het Syrische leger en Rusland ervan beschuldigd een ziekenhuis te hebben gebombardeerd, waardoor ze zich bewust achter de terroristen hebben geschaard tegen Syrië en ze de naam kregen van “Menteurs Sans Frontières” . Begrijpelijk dat het Syrisch ministerie van volksgezondheid terughoudend is voor Franse dokters die bij Artsen Zonder Grenzen hebben gewerkt. Anderzijds is de plaats waar hij zou werken juist zo verstoken van deskundige medische hulp dat daar wel een chirurg erg welkom zou zijn.
Opvang van gasten
Woensdag krijgen we bezoek van een Zwitsers echtpaar met een vriendin, die ijveren voor Syrië. Ze deden een oproep om een container hulpgoederen naar Syrië te verzamelen en kregen meteen genoeg voor zes containers. Tegelijk hebben we een moslimjongentje van 6 jaar, Firaaz, een straatkind, opgenomen. Hij blijkt innerlijk heel erg gewond te zijn en kende aanvankelijk alleen maar hard schreeuwen en uitbarstingen van woede, wat inmiddels al verbeterd is. Wil je mee bidden voor hem? In ieder van ons schuilt een crimineeltje en een heilige. Waarom zou het laatste bij hem niet boven kunnen komen? Donderdagavond hoefden onze Nigerianen niet te koken, we zouden in de buurt, met de gasten en met de kleine Firaaz in een eenvoudige en goede eetgelegenheid pizza gaan eten. Firaaz kwam toegelopen, hij gaf me een hand, kuste mijn hand en bracht ze aan zijn voorhoofd. Dit is de wijze waarop christenen hier de bisschop groeten. De kleine Firaaz heeft dit dus ergens al gezien. In elk geval heeft hij zich, naar het schijnt behoorlijk gedragen. Zelf ben ik thuis gebleven om samen met de zusters ’s avonds in plaats van de completen een uur aanbidding te houden bij het uitgestelde Allerheiligste Sacrament, zoals we iedere donderdag doen. De fraters zouden op tijd terug zijn, zeiden ze, maar dat kon natuurlijk niet en het hoefde voor een keer ook niet.
Uitstap naar Damascus
En vandaag hadden we de reeds geruime tijd voorziene uitstap naar Damascus, met de Zwitserse bezoekers, de Franse chirurg, de Franse nicht van een van de zusters, onze Egyptische Fransman, de drie Nigerianen, de twee fraters en de familie met hun twee kinderen, die bij ons hoort. Wat een heerlijke uitstap. Er zijn vele controleposten onderweg en overal soldaten maar het verloopt allemaal erg vlot. Eerst reden we naar het ouderlijk huis van Sylvie, de moeder van hoger genoemd gezin. Toen we nog van Zaventem naar Damascus konden vliegen bleven we steeds in dit huis overnachten. Haar vrome moeder, die niets anders deed dan rozenhoedjes bidden, is inmiddels overleden. In dit huis werd eerst voor een goed ontbijt gezorgd: brood, verschillende soorten kaas, olijven… en thee. Een reeks broers en zusters wonen in de buurt en zijn ook steeds bij ons thuis. Nu moesten wij natuurlijk ook even bij hen in huis komen. Uiteindelijk reden we naar de christelijke wijk in Damascus: Bab Touma. Eerst gingen we naar het huis waar Ananias aan Paulus de handen heeft opgelegd. Alles is er nog zoals voor de oorlog maar er zijn minder christenen. Velen zijn gedood of hebben het land ontvlucht. We bezochten verschillende kerken: die van het Syrisch patriarchaat, van de Maronieten, van de Grieks-Melchieten en zelfs een protestants kerkje voor Afrikanen. Vandaar wandelden we langs de “ via recta”, vermeld in Handelingen 9, 1, naar de grote moskee van de Ommayyaden. Het was juist het vrijdagnamiddag gebed. En alle moslims zowel binnen als buiten de moskee waren allemaal even vriendelijk. Ook het talrijke dienstpersoneel in de grote moskee kwam ons extra groeten en wilden ons begeleiden. Ondertussen kwamen velen ons een hand geven en wij antwoordden: God zegene u. Ze zagen aan de monnikenkledij van fr. Jean, David en mij natuurlijk goed dat we religieuzen waren. Ook vele kinderen kwamen een hand geven. Eentje groette mij zelfs met “abouna”. Wij gaven hen telkens een kruisje met de zegen “In de naam van de Vader, de Zoon en de Hl. Geest” . De moeders lachten eens maar protesteerden helemaal niet. Buiten de moskee stond een man achter een berg granaatappels die hij uitperste en in een beker als drank aanbood. Toen hij mij zag, stak hij een beker in de hoogte. Ik zag het als een uitnodiging, heb de beker aanvaard en van deze heerlijke frisse drank genoten, terwijl ik Gods zegen over hem afsmeekte. Het was een zonovergoten dag. Er was ook veel volk en de soeks waren open. Je had de indruk dat het een toeristische topdag was in volle zomer. Zo genoten we en wandelden door de drukke winkelstraatjes om ergens in een eetgelegenheid neer te strijken voor een avondmaal. Onze Franse chirurg merkte op: “Terwijl onze journalisten over een Syrische burgeroolog blijven schrijven genieten wij hier onbezorgd van de gastvrijheid van het volk!”
De vuile oorlog tegen Syrië
Zopas verscheen een boek dat ik al heb kunnen inkijken hoewel nog niet lezen, maar dat alle elementen lijkt te bevatten van een waarheidsgetrouwe weergave. Tim Anderson, The Dirty War on Syria. Washington, Regime Change and Resistance, Global Research, 2016 (ISBN: 978-0-9737147-8-4.) Ziehier een en ander uit de inhoud. De oorlog tegen Syrië steunt op een nooit eerder in de geschiedenis geziene massale mediamanipulatie. De wereldmachten hebben hun eigen belangen kunnen verbergen achter een “regeringswissel”. Daarvoor gebruikten ze islamistische terroristen. Tegelijk werd de Syrische regering gedemoniseerd en van alle gruwelen beschuldigd. Op die wijze werd de Syrische president Bachar al Assad, die een eenvoudige en milde oogarts was, voorgesteld als het grootste kwaad in de wereld. De mythen van deze oorlog waren de volgenden: het is een “burgeroorlog” van het volk onder elkaar, een “spontane volksopstand”, een conflict van verschillende sekten. Deze mythen dienden om in heel het land te moorden en vernielingen aan te richten om deze “regeringswissel” te bewerken. De ontwrichting van Syrië werd daardoor het gevolg van de ambitie van Washington om een “Nieuw Midden-Oosten” te maken, zoals al in 2006 openlijk werd aangekondigd. Na de verwoesting van Afghanistan, Joegoslavië, Irak en Libië, moest Syrië volgen. Na vijf jaar is de eigenlijke toestand duidelijk geworden en moet in detail openbaar gemaakt te worden. De meeste massamoorden werden gepleegd door jihadisten met de steun van het westen, maar de schuld hiervan werd telkens gegeven aan het Syrische leger. De westerse media en vele NGO’s schaarden zich achter deze valse voorstelling. Ze waren trouwens zelf verbonden met de jihadisten. De wereldmachten vochten zogenaamd tegen het terrorisme. In feite steunden ze iedere groep die tegen de Syrische regering streed en ze zorgden voor duizenden jihadisten uit dozijnen landen. Deze smerige oorlog werd geconfronteerd met een gedisciplineerd nationaal Syrisch leger en een sterke eenheid van volk, leger, regering en president. Zo blijft Syrië deze vele vernielingen en moorden overleven en heeft zijn relaties versterkt met Rusland, de Libanese weerstand (Hezbollah), de seculiere Palestijnen en ook met Irak. De tijd keert zich nu tegen Washington, wat ook gevolgen zal hebben ver buiten Syrië. Als westerse volken zijn wij bijzonder ontgoocheld omwille van deze vuile oorlog. Hiermee komen onze slechtste waarden aan bod: de drang om ons te bemoeien met een ander land, onze racistische vooroordelen en onze armzalige reflectie op onze eigen geschiedenis. Dit boek tracht juist deze geschiedenis te vertellen opdat we het beste van onze traditie naar boven zouden halen: het gebruik van gezond verstand en redelijkheid, onze ethische waarden en de vanzelfsprekendheid van een onafhankelijk denken.
Dr. Tim Anderson, prof. politieke economie aan de universiteit van Sydney heeft veel onderzoekwerk gedaan rond ontwikkeling en rechten in Latijns-Amerika, Azië en het Midden Oosten. Verschillende gerenommeerde professoren hebben al onverbloemd hun persoonlijke waardering uitgesproken voor de wijze waarop dit boek de oorlog in Syrië voorstelt. Ziehier enkele commentaren.
Een excellent en goed gedocumenteerd boek dat de ware geschiedenis vertelt van de imperialistische oorlog tegen Syrië, door de VS en hun marionetten in het westen en het Midden-Oosten. – Onmisbare lectuur voor hen die ijveren voor rechtvaardigheid en vrede. – Een andere titel zou kunnen zijn: “Hoe een land verwoesten en daarover dan liegen”. – De “regeringswissel” is niets anders dan een voorwendsel om het onafhankelijke Syrië te vervangen door een marionetten regering. – De “gematigde oppositie” zijn niets anders dan al Qaida groepen, beschermd door de VS en hun bondgenoten, getraind door Saoedi-Arabië en Turkije, gesteund door Washington en Brussel. – In de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme tonen de VS zich een staat die zelf terrorisme steunt en gebruikt. – In zijn oorlogspropaganda worden de VS niet alleen geholpen door de gewone mainstream pers, maar ook door prominente zogenaamde mensenrechtenorganisaties.
Huichelarij Zonder Grenzen
De woordvoerder van het Amerikaanse Staatsdepartement John Kirby is daar weer. Nu meldt hij dat de VS de gesprekken met Rusland afbreken. Op ongezouten wijze geeft hij alle schuld aan Rusland dat volgens hem niet betrouwbaar is en het Syrische leger niet kan beteugelen. Hij ‘vergeet’ natuurlijk dat het de VS waren die de “gematigde” rebellen niet wilden scheiden van de al Qaida groepen en zo in een week tijd meer dan 300 keer het staakt-het-vuren konden schenden, de islamisten herbewapenen, een massaslachting aanrichten in het Syrische leger, de IS helpen, een hulpkonvooi van de UNO verwoesten. De VS wilden niet dat de inhoud van de overeenkomst met Rusland openbaar gemaakt zou worden omdat daardoor al te duidelijk zou worden dat de VS de vrede in Syrië kost wat kost willen beletten. En de huichelarij gaat verder. Nu wil Avaaz met een handtekeningsactie vragen dat er een vliegverbod boven N-Syrië komt “om humanitaire redenen”. De gemene list voor de vernietiging van Syrië. Dit was precies het voorwendsel van H. Clinton om Libië tot de huidige chaos te herleiden. Hebben wij tijdens WO II, wanneer nazi’s wijken bezet hielden ook gevraagd dat er een verbod zou komen voor de geallieerden om hen te bestrijden? Nadat de bevolking geplunderd was en de nazi’s zelf gebrek begonnen te lijden, hebben we dan “om humanitaire redenen” gezegd dat er hulp moest komen? Neen, de gewapende rebellen moeten weg.
Toch beginnen steeds meer mensen de hypocrisie te doorzien. Een geheim UNO rapport van mei 2016, nu pas uitgelekt, erkent dat de VS en Brussel de schuldigen zijn van de ellende in Syrië mede door de sancties. De merkwaardige en oprechte brief die een Amerikaanse senator schreef aan de Syrische ambassadeur om zich te verontschuldigen voor de brutale massamoord van de VS op Syrische soldaten, hebben we twee weken geleden al vermeld. Een vriend zond me nu deze interessante video: Richard Black, senator van Virginia (VS), geïnterviewd door Jeff Steinberg; https://www.youtube.com/watch?v=VfyDgDTu0Go:
Er heerst alom een anti-NAVO-geest, het aantal Eurosceptici groeit, steeds meer mensen zijn voor het opheffen van de sancties tegen Syrië en Rusland. In verschillende landen staan er verkiezingen voor de deur. Marine Le Pen van het FN is een van de kanshebbers om de nieuwe Franse president te worden. Zij zegt onomwonden dat de oorlog in Syrië veroorzaakt is door de VS en de EU en dat ze hun verantwoordelijkheid niet meer zullen kunnen ontlopen. En dan komt de oud consul-generaal van Israël in New York, Alon Pinkas, schaamteloos en zonder enig gevoel voor menselijkheid het zionistisch plan aanprijzen: “Laat ze allebei maar bloeden totdat ze doodgebloed zijn, dat is hier het strategisch denken dat effect heeft”. (Diana JOHNSTONE, La destruction de la Syrie, une entreprise criminelle concertée, mondialisation.ca, 6 oktober 2016). Als hij denkt dat de de bondgenoten van Syrië dit zullen toelaten, zal hij zich schromelijk vergissen.
O.L.Vrouw van de Rozenkrans: 7 oktober
Vandaag worden we herinnerd aan de beslissende zeeslag bij Lepanto (Griekenland). Op 7 oktober 1571 vocht een christelijke vloot tegen een overmacht van een Turkse vloot. Paus Pius V vroeg de hele christenheid de rozenkrans te bidden. De Turkse schepen hadden christenen als slaven-roeiers ingezet. Op de geënterde schepen werden eerst de slaven bevrijd en die vochten meteen mee tegen de Turken. De zeeslag werd een totale overwinning van de christenen op de Turken en de verovering van de moslims werd toen een halt toegeroepen. Laten we bidden opdat Europa met zijn moslims bevrijd mag worden, niet van de moslims, maar van de islam.
Een burgerinitiatief
Omdat ook in Europa zwaar oorlog wordt gevoerd wordt tegen de menselijke en christelijke waarden van het leven en vooral tegen het gezin, is het de moeite dit burgerinitiatief te steunen. Het is belangrijk voor de toekomst van Europa. . https://signatures.mumdadandkids.eu/oct-web-public
Xandernieuws : “Hartelijk dank voor de tips van enkele oplettende gasten dat dit ‘nieuws’ niet blijkt te kloppen. Helaas was ik niet in de gelegenheid de (voor mij onbekende) bron te controleren vandaag. Nu blijkt maar weer waarom dat altijd dient te gebeuren. Mijn excuses.”
OPMERKING op Facebook: “Russische gevechtsvliegtuigen hebben rechthoekige luchtinlaten onder de vleugels, Amerikaanse ronde van af de grond gezien. Ze rekenen niet met de de S-300 en S-400 systemen. Eén raket kan 10 projectielen (eventueel met kernkoppen) lanceren die 10 verschillende doelwitten volgen met een supersonische snelheid. Bij S-400 zijn dat bij één lading van 4 raketten 40 doelwitten.
Ik zou zeggen: droom maar rustig verder jongens… Waarschijnlijk gaan die filmen toch in Hollywood gedraaid worden.
Omdat nu Russische soldaten zij aan zij met Syrische soldaten vechten, halen ze alles uit de lucht wat niet thuishoort boven Syrië. De truuk met de “witte helmen” in Oost-Aleppo, waar de mensen van Al-Nusra en de hele rataplan zit, is ook al mislukt. De jongens van de brandweer staan al op voorhand klaar op de plaats waar de bom nog moet gaan inslaan?! Of staan met de lijkzak en brancard al klaar bij de gevangene die nog moet geëxecuteerd worden….?!“
Buch: Unterwegs mit Jesus – Schwester Margaritha Valappila
Seit dem Jahr 1999 wirkt Sr. Margaritha mit ihrem Team in einer ehemaligen Kurklinik in Bad Soden-Salmünster, die inzwischen ein bekanntes Exerzitienhaus geworden ist. In diesem ihrem zweiten Buch lässt Sr. Margaritha uns teilhaben am Wirken Gottes, das tagtäglich im Haus Raphael erfahrbar ist. Daher beinhaltet dieses Buch mehr als 50 Berichte und Zeugnisse von Menschen, die Gott erlebt und Bekehrung sowie Heilung erfahren haben durch den Dienst Sr. Margarithas im Haus Raphael.
Einblicke in den Alltag der Schwester auf Evangelisationsreisen, die sie in ehemals kommunistische Länderführten, aber auch nach Japan und Indien, verweisen stets auf Jesus Christus, der auch heute Wunder wirkt. Anhand vieler Stellen aus der Heiligen Schrift beschreibt Sr. Margaritha, wie der Vater im Himmel auch heute Menschen ruft und sie heilt. Wir hören von Personen, die nach langen Jahren endlich Versöhnung finden; ebenso von Personen, die aus Drogen-, Nikotin- oder Alkoholmissbrauch befreit werden und von Menschen, die ihre Allergien, Bulimie oder Ängste überwinden. Laien und Priester berichten, wie der Glaube in ihrem Leben wahre Wunder wirkte.
Wie können wir Gott suchen, wie ihn finden, wie auf ihn hören? Was geschieht beim „Ruhen im Geist“, welche Auswirkungen hat der Lobpreis? Warum sind die Sakramente so wichtig und welchen Unterschied macht es, wenn ein Paar nicht nur zusammen lebt, sondern vor Gott das Sakrament der Ehe schließt? Wie kann man seine Berufung erkennen, wie beruft Gott heute Menschen zum Priestertum oder Ordensleben? Diese Fragen und viele mehr beantwortet Sr. Margaritha anhand der Heiligen Schrift, lässt aber auch viele Menschen zu Wort kommen, die Gottes Wirken am eigenen Leib spürten. Mehr als 45 Fotos der Geheilten oder Bekehrten geben glaubwürdig Zeugnis davon, dass Jesus wirklich da ist und mit jedem von uns den Weg durchs Leben gehen will.
Gottes Wege sind wunderbar und voller Überraschungen! Dies wird deutlich aus den Erfahrungen, über die Sr. Margaritha in diesem Buch berichtet. Die indische Ordensfrau kam 1960 als junge Frau nach Deutschland, legte die Profess bei den Josefsschwestern in St. Trudpert (Schwarzwald) ab und wirkte als Krankenschwester. Bei einem Heimaturlaub in Indien lernte sie die charismatische Erneuerung kennen. Sie erlebte Heilung am eigenen Leib und erhielt den Ruf, in der Evangelisation zu wirken, dem sie mit Erlaubnis ihrer Ordensoberen seit 1996 hauptamtlich nachkommt.
In diesem Buch erzählt Sr. Margaritha davon, wie der Herr Jesus Christus auch heute wirkt. Sie erschließt den Reichtum des Wortes Gottes und zeigt, dass es wirklich das lebendige, wirkmächtige Wort des Herrn ist, das Heilung und Wegweisung schenkt. Heilung, Eucharistie, Anbetung, Glaube und Gebet werden lebensnah und durch viele Beispiele aus der Evangelisation erläutert, ebenso die Notwendigkeit der Umkehr und Vergebung.
Für Sr. Margaritha ist die Heilige Schrift der rote Faden, der sich durch das Leben der Menschen zieht. Dieses Buch hilft allen Lesern, sich auf Gott und die Bibel einzulassen, Ihm noch mehr zu vertrauen und den weiteren Lebensweg an der Hand Jesu zu gehen.
Dieses Buch ist auch erhältlich in Englisch und Französisch! (Jesus is alive today / Jesus vit aujourd’hui)
Een bijdrage van Hubert Hecker, katholiek godsdienstleraar uit het Duits vertaald van katholisches.info
Mgr. Graulich, curiemedewerker op het gebied van het kerkelijk recht, wijst er in een interview in Der Tagespost op welke eis paus Franciscus zelf aan de tekst van het postsynodale schrijven stelt: de paus moet als voornaamste getuige van het geloof van de hele Kerk spreken, als waarborg van de consensus in de Kerk (….) met het evangelie van Christus en de Overlevering van de Kerk. Graulich vult aan: met het oog op de leer en de moraal is eenheid nodig. Want katholiek is volgens de definitie van Vincentius van Lérins, wat overal, altijd en door allen is geloofd.
In de bijlage en in sommige delen gaat het pauselijk schrijven in tegen deze principes van katholiciteit.
Geen Bijbelse waarschuwing voor de zonde, geen vermaning van Christus tot bekering.
Mgr. Graulich hekelt het feit dat in de Kerk geen rekening gehouden wordt met het de realiteit van de zonde: In de verkondiging komt het begrip zonde nauwelijks nog voor. Alles lijkt geoorloofd te zijn. De duidelijke boodschap van Jezus dat bij het aanvaarden van het geloof ook de bekering hoort en de bereidheid om naar Gods gebod te leven, wordt grotendeels onder de tafel geveegd.
Ook in het postsynodaal schrijven vervagen het begrip en de realiteit van de zonde. De Paus heeft zich aangesloten bij de eis van de Duitse taalgroep om niet meer in normatieve en negatief afgrenzende zinnen te spreken. Onder dit oordeel vallen dan ook de verboden van de dekaloog – bijvoorbeeld gij zult geen echtbreuk plegen! Bij de ‘liefdesgenietingen’ van man en vrouw wordt ook niet meer van tekortkomingen en zeker niet van zonde gesproken. We vinden in het schrijven veel woorden van bemoediging, hoogachting en begrip voor de zwakheden en de fouten van de mensen – maar de waarschuwing voor de zonde van echtbreuk vinden we niet. En de vermaning van Christus tot bekering wil men de christenen ook niet meer opleggen. De paus opent kieren en construeert mazen voor mensen in overspelige relaties. Daartegenover worden de duidelijke woorden van Jezus tegen echtbreuk en een nieuw huwelijk onder de tafel geveegd: Wie een gescheiden vrouw huwt, …. pleegt echtbreuk (Mt. 5, 32). De paus houdt het de priesters nadrukkelijk voor echtbrekers en echtbreeksters niet te veroordelen. Maar het woord van Jezus dat erop volgt laat hij weg: Ga heen en zondig niet meer! De paus citeert het evangelie selectief.
Jezus zegt dat de echtbreuk begint met de begeerlijke blik (Mt. 5, 27). En: zonden als echtbreuk en hoererij komen uit het hart van de mens voort (Mt. 5, 19). Daarom zijn zij er verantwoordelijk voor. Franciscus daarentegen verklaart de zonden tot uiterlijke verwondingen. Voor blessures van buitenaf draagt de mens geen verantwoordelijkheid. De priesters worden tot ziekenverplegers gedegradeerd. Want de taak van de Kerk lijkt op die van een veldhospitaal (nr. 291). In deze zinnen en in grote delen van zijn schrijven breekt de paus met de Bijbelse en kerkelijke traditie.
Volgens de nieuwe pauselijke manier van spreken zit in iedere onvolkomenheid graduele positiviteit.
Christus spoort zijn leerlingen in het evangelie aan te streven naar de volmaaktheid van de goddelijke Vader (vgl. Mt. 5, 48). Dienovereenkomstig leert de Kerk sindsdien dat alle christenen geroepen zijn tot heiligheid.
De paus relativeert deze evangelische benadering van christen en Kerk. Het moraaltheologische onderscheid tot nu toe tussen zonde en goed-zijn wordt als zwartwit-denken gedesavoueerd. In plaats daarvan komt het nieuwe concept van de positieve gradualiteit. Dat is door kardinaal Schönborn ontwikkeld. In dat concept is iedere zondige situatie vermengd met positieve elementen van waarheid en heiligheid – soms meer, dan weer minder, inderdaad gradueel. Het leven van de christen beweegt zich in morele grijstinten. Zonde (zwart) en heiligheid (wit) worden tot uiterste polen zonder enige belang voor de christen verklaard. Het postsynodaal schrijven marginaliseert zelfs het sacramentele huwelijk tot een al te abstract theologisch ideaal. Daarmee wordt het als maatstaf voor de gewone christen irrelevant.
Schönborns nieuwe leer van de morele grijsheid past bij de nieuwe barmhartigheidsmoraal van Franciscus. Zo kan de Kerk in iedere zonde de ‘positiviteit van de onvolmaaktheid’ ontdekken. Daartoe dient de dialectische abstractie zoals die ook door aartsbisschop Bruno Forte als buitengewoon secretaris en vertrouweling van de paus gebruikt wordt. De nieuwe curiale manier van spreken effent de weg voor de nieuwe positieve pastoraal – bijvoorbeeld bij voorhuwelijks samenleven. En ook in het tweede huwelijk kan men nu de paren bemoedigen voortgang te maken in de positieve dimensies van hun liefde, van hun verantwoordelijkheid en hun voorlopige trouw. In deze benadering is het logisch dat zo ook de positieve elementen van homoparen gewaardeerd kunnen worden. Dat is weliswaar nog niet in het synodedocument gebeurd maar kardinaal Schönborn laat dat in zijn bisdom al 15 jaar in praktijk brengen. Voor een verdergaande argumentatie om ook in het incidenteel vreemdgaan een positieve versterking van de echtelijke liefde te zien, zal men hopelijk toch terugschrikken.
Zonder normen en regels verwordt de kerkelijke pastoraal tot willekeur
Mgr. Graulich gaf kritiek op enkele passages van het pauselijk schrijven omdat ze voor het afzwakken van iedere pastorale norm gebruikt kunnen worden. Met name de uitspraken met betrekking tot onregelmatige situaties kunnen een interpretatie bevorderen die zich van de kerkelijke leer verwijdert. Bovendien ontbreken volgens hem bij de uitzonderingen uitgewerkte voorbeelden. De pastoraal van de priester kan daarom in begrip vol mededogen alleen door subjectieve criteria bepaald worden.
De nieuwe leer van de gemengd grijze gradualiteit maakt het tot nu toe geldende onderscheid tussen reguliere en irreguliere situaties achterhaald. Met de voortdurende kwalificering “zogenaamde” irregulariteit wil Franciscus kennelijk de zondige toestand van overspelige betrekkingen verdoezelen en relativeren.
Op dit punt wordt de breuk in de continuïteit bijzonder duidelijk. Franciscus citeert allereerst paus Johannes Paulus II dat er bij wetten en geboden geen gradualiteit bestaat. Duidelijk, want bij abortus, echtbreuk, diefstal en leugen bestaat er geen “meer abortus” of “minder echtbreuk”. Maar Franciscus doet precies dat wat logisch en doctrinair niet kan: hij past bij de waardering van overspelige betrekkingen die regels van de gradualiteit toe.
Ook in dit geval wordt de verandering van de leer met een barmhartige pastoraal verhuld. Het toverwoord is hier: pastorale onderscheiding van de zeer verschillende situaties. De plaats van de vervaging is het forum internum. Het gesprek met de priester moet het meer of het minder van de echtbreuk afwegen.
De paus heeft weet van het ernstige gevaar van verkeerde inlichtingen en dat priesters heel snel uitzonderingen kunnen toelaten (nr. 300). Maar juist dat bevordert hij door zijn schrijven. Zijn verordeningen leiden tot heel verschillende beslissingen:
* Franciscus verklaart de Bijbelse en kerkelijke normen bij irreguliere betrekkingen zoals tweede huwelijken voor niet relevant. Maar volgens welke criteria moet de pastorale onderscheiding dan plaats vinden als de paus uitdrukkelijk regels, concretiseringen en oriëntatiepunten voor dit onderscheidingsproces afwijst?
* In het forum internum en in het geweten moeten verhelderende rechtvaardigingsgronden gevonden en beslissingen getroffen worden. Maar zonder een beroep op Bijbelse en kerkelijke normen blijft er voor de priester alleen een subjectieve mening over. Ook het geweten van de betrokkene vervalt zonder oriëntatie op algemene en kerkelijke normen tot de willekeur van de situatie-ethiek.
* In de veelal onduidelijke uitspraken over het “forum internum” en over de “gewetensbeslissing” (nr. 300) kunnen priesters en betrokkenen een blanco cheque voor zelfverontschuldiging lezen.
Als er geen normen gelden die moeten worden toegepast, dan heerst er in de pastorale praktijk willekeur: de ene priester zus, de andere zo; de ene bisschop zus, in de andere plaatselijke kerk zo.
Dit subjectivisme in de pastoraal zet de leer van de Kerk op de kop. De geldende leer van de Kerk is van ouds her dat een christen bij zware zonde zonder bekering de staat van genade verliest. Nu verbreidt Franciscus de mening: dat het mogelijk is dat men in een objectieve situatie van zonde die subjectief niet of niet volledig schuldig is, in Gods genade kan leven (nr. 305). Filosofisch uitgedrukt: er bestaat een goed leven binnen een slecht leven.
Ook de logica van de redelijke ethiek verzet zich tegen de totale ommekeer van Franciscus. Want het volgende inzicht kan men logisch niet bestrijden: binnen irreguliere organisaties – bijv. roversbendes of de maffia – krijgen gedragingen als trouw, geheimhouding, korpsgeest, verantwoordelijkheid, solidariteit enz. een negatieve connotatie. De redelijke regel daaromtrent luidt: omstandigheden en constellaties kunnen de aard van een positieve handeling in het tegendeel doen verkeren.
Daarentegen moet men volgens de nieuwe jezuïtische Franciscusregel van de graduele positiviteit van alle handelingen en gedragingen geen enkele rekening houden met de slechte randvoorwaarden van een daad. Anders gezegd: ook binnen een daad die met een ethisch minteken is gewaardeerd wil Franciscus een plusteken kunnen ontdekken – al is het slechts gradueel of minuscuul. Daarenboven veronachtzaamt de paus de moraal van de Kerk sinds Augustinus, dat namelijk bepaalde handelingen intrinsiek (dus in zichzelf) slecht zijn – zoals bijv. abortus of echtbreuk. Zij kunnen dientengevolge niet door een subjectieve goede bedoeling of door objectieve omstandigheden in geoorloofde daden veranderen.
De paus verwatert de kerkelijke leer
Mgr. Graulich verwijst naar het kerkelijk recht en naar de traditie met betrekking tot de bisschoppensynodes die de paus bij het bewaren van geloof en zeden en het onderhouden van de kerkelijke discipline bijstaan.
De kerkelijke leer bestaat bijvoorbeeld daarin dat gelovigen die hardnekkig volharden in een publieke zware zonde van het ontvangen van de communie zijn uitgesloten. Tot deze groep horen volgens Familiaris Consortio van Johannes Paulus II de christenen die ondanks de geldigheid van een sacramenteel huwelijk in de echtbreuk van een tweede huwelijk leven. Graulich geeft in overweging dat de verzachtende omstandigheden die in het pauselijk schrijven worden aangevoerd de voorwaarden voor het ontvangen van de communie niet kunnen opheffen.
Maar juist daarop loopt het postsynodale schrijven uit. De paus verwatert en torpedeert op diverse plaatsen de kerkelijke leer:
* Echtbreuk wordt door Franciscus niet meer zoals door Jezus en de Kerk als “echtbreuk” en “zonde” betiteld maar tot een “zogenaamde irreguliere situatie” gebanaliseerd.
* Bij de talloze verschillen van concrete situaties (nr. 300) zullen allerlei deuren naar uitzonderingen en uitwegen geopend worden voor hen die dat zo willen.
* De logica van de pauselijke relativeringen van normen en regels monden uit in subjectieve zelfrechtvaardiging die dan als gewetensbeslissingen betiteld worden.
* De waarschuwing van de apostel Paulus tegen het onwaardig ontvangen van de communie wordt terzijde geschoven. Franciscus gaat voorbij aan de ernstige schending van de gemeenschap met God door de zware zonde. Het Sacrament van het Altaar wordt zonder enige voorwaarde gekarakteriseerd als een middel tot versterking van het geloof voor allen.
De paus gebruikt verklaringen van synodebisschoppen om het bewaren van geloof en zeden tegen te werken en het onderhouden van de kerkelijke discipline te ondermijnen. Hij is geen getuige voor de eenheid van het katholieke geloof maar bevorderaar van de verdeeldheid.
Echtbreuk en echtbrekers begrijpen, vergeven, begeleiden en integreren
Aan de curieprelaat wordt gevraagd: laat Amoris Laetitia zich in die zin uitleggen dat het de praktijk rechtvaardigt die in Duitsland tot nu toe op veel plaatsen in zwang is – zoals het algemeen geven van de communie aan gelovigen in tweede huwelijken of een zegeningsviering voor paren die in echtbreuk leven?
Pater Graulich meent dat dergelijke zegeningsvieringen zoals ze door de Freiburger handreikingen toegestaan zijn, niet door het pauselijk schrijven gedekt worden. Inderdaad heeft paus Franciscus er nadrukkelijk op gewezen dat bij de oneindige differentiatie in huwelijkse en buitenechtelijke situaties geen algemene regelingen kunnen worden toegepast. Anderzijds ligt er in dit opheffen van alle normen van handelen een nieuwe algemene regel verstopt. Tegenover alle hertrouwden en echtbrekers moet de Kerk begrijpen, vergeven, begeleiden en vooral integreren (nr. 312). Uiteindelijk laat de lezing van Amoris Laetitia de indruk achter dat de barmhartigheid toch als helikoptergeld over iedereen uitgestrooid wordt.
Een ander pastoraal toverwoord is ‘integratie’ in de kerkelijke gemeenschap. Er gaat erom iedereen te integreren in het leven van de parochie (nr. 296). Zelfs een echtbreker, die een objectieve zonde ten toon spreidt als was het een deel van het christelijk ideaal moet in de eenvoudige taken van de parochie opgenomen worden. De oude Kerk had aan publieke zondaars tekens en tijden van boete opgelegd. Franciscus daarentegen wil dergelijke farizeïsche zondaren met integratie belonen. Bij irreguliere zondige situaties legt hij steeds de nadruk op een gediffentiëerde onderscheiding voor de betrokkenen. Ten aanzien van het zesde gebod lijkt hij het centrale onderscheid tussen de geboden echtelijke trouw en de echtbreuk minder belangrijk te vinden.
Franciscus heeft kardinaal Schönborn tot officiële presentator van zijn schrijven gemaakt. De paus heeft veel gedachten van hem overgenomen. Daarom heeft hij hem als een groot theoloog geprezen. Zo mag Schönborn als authentieke uitlegger van de pauselijke tekst gezien worden. De Weense kardinaal heeft met een zekere zelfvoldane trots benadrukt dat de paus in zijn schrijven had bevestigd wat hij in zijn bisdom al 15 jaar in praktijk brengt: de officiële toelating van hertrouwd gescheidenen tot het sacrament van het altaar – tot aan het zegenen van paren in een tweede burgerlijk huwelijk zoals een naaste medewerker van Schönborn meedeelde. De 15-jarige ongehoorzaamheid van de kardinaal tegenover de leer van de Kerk is door de paus beloond. Deze praktijk van de voorafgaande (on)gehoorzaamheid wil men in Wenen voortzetten voor andere thema’s, bijv. het zegenen van homoparen. Deze ontwapenend open presentatie van de Weense theoloog Wolfgang Bergmann wordt met een niets verhullende verklaring van het postsynodaal schrijven onderbouwd: de paus heeft geen normatieve richtlijnen willen geven. Daarmee heeft hij afscheid van zijn leerambt genomen.
De onduidelijkheden door tegenstrijdige passages lijken een strategie te zijn
Mgr. Graulich, bisschop Athanasius Schneider en andere geestelijken kritiseren de onduidelijkheden in het pauselijk schrijven en de daaruit voortvloeiende verwarring in de kerkelijke leer en discipline. Ook seculiere commentatoren noemen het document chaotisch of wollig.
Bij een nadere analyse van het betreffende hoofdstuk 8 zien we dat de indruk van onduidelijkheid opgeroepen wordt door tegenstrijdige uitspraken. Mogelijkerwijs ligt daarin tegelijk een strategie hoe de tekst zijn uitwerking moet hebben op de verschillende kerkelijke groepen.
Ter geruststelling van de conservatieve bisschoppen en de geloofsgetrouwe katholieken moeten zeker tekstgedeelten bijdragen als: De algemene normen vormen een goed dat men niet mag verwaarlozen. Of: We moeten letten op de onverkorte volledige moraalleer van de Kerk. En: Barmhartigheid mag de gerechtigheid en de waarheid niet uitsluiten. Bovendien betuigt Franciscus zijn trouw aan het evangelie en de waarheid ervan. Deze woorden spiegelen continuïteit in de kerkelijk leer voor.
De progressieven kunnen dergelijke zinnen gerust overslaan. Ze lijken trouwens eerder een vijgenbladfunctie te hebben. Want in de volgende teksten zegt de paus dikwijls het tegendeel zoals: Barmhartigheid is de volheid van de gerechtigheid en de waarheid. Of: Je richten op heldere normen en regels leidt tot een koude bureaumoraal en een rigoureuze pastoraal. Wijzen op kerkelijk-morele wetten bij de zogenaamde irreguliere situaties is rotsblokken gooien op het leven van mensen. Biechtvaders die zich aan de kerkelijke discipline houden, beschouwt het schrijven ongeveer als folteraars. Franciscus zelf verzwakt de eisen van het evangelie als hij bij de 391 citaten niet de geboden en verboden van Christus rond het huwelijk vermeldt, noch zijn aansporingen tot bekering en zijn wee-roepen tegen de zonde en de verstokte zondaars. De paus beperkt de Bijbelse leer van Christus tot barmhartigheid. Dat zou een projectie van zijn willekeurige pastoraal op het evangelie kunnen zijn.
De kerkelijke leer tot nu toe wordt irrelevant verklaard
Uit de tekst kan iedereen uit de verschillende passages uitlezen wat hij er als interpretatie in lezen wil. Na een kwantitatieve en kwalitatieve tekstanalyse wordt echter ook duidelijk wat de authentieke interpretatiebedoeling van de paus is: hij heeft de kerkelijke leer en de morele normen die tot nu toe golden weliswaar niet opgeheven. Maar voor de levenspraktijk van de Kerk worden zij irrelevant verklaard, ja er wordt zelfs voor gewaarschuwd. Met het afscheid van het onderscheid tussen regulier en irregulier (Schönborn) heeft de paus de Bijbels-kerkelijke regels als maatstaf voor het pastorale handelen afgeschaft. Overigens treft het signaal van irrelevantie ook de curiemedewerkers die de leer van de Kerk of de rechtsregels behartigen – zoals kardinaal Müller of mgr. Graulich. De prefect van de geloofsleer ziet het als zijn taak het pontificaat van Franciscus theologisch te structureren. Bij het postsynodaal schrijven zien we dat de paus op andere grote theologen steunt. Voor kardinaal Müller bleef alleen nog een commentaar achteraf over. Een leuke poging, spotte Christyian Geyer in de FAZ (Frankfurter Algemeine Zeitung) om het document te interpreteren op de manier van de Congregatie voor de Geloofsleer.
Hopen op een koerscorrectie door een latere stuurman van de Kerk
Amoris Laetitia maakt in sommige delen inbreuk op de taak van de paus, garant staan voor overeenstemming van de Kerk met het evangelie van Christus en de overlevering van de Kerk – en zo voor de eenheid en de katholiciteit. Dit schrijven zal de praktische scheiding in de Kerk dieper maken: de progressieven, zij die open staan naar de wereld en de opportunisten zullen met een beroep op de paus en naar het voorbeeld van kardinaal Schönborn de Bijbels-kerkelijke leer tot het onherkenbare ombuigen. In het bisdom Freiburg bijv. zal men zich gesterkt voelen om tweede huwelijken ook in de toekomst goed te keuren. Het bisdom Trier zal de publiek kerkelijke erkenning van overspelige tweede huwelijken binnenkort invoeren.
Daar tegenover zullen zich de geloofsgetrouwe bisschoppen, priesters en katholieken wereldwijd vasthouden aan de (weinige) plaatsen in het pauselijk schijven waarin de overgeleverde kerkelijke leer tot uitdrukking komt. Daarenboven kan men de omstreden plaatsen en voetnoten met heel veel moeite in de zin van een hermeneutiek van de continuïteit interpreteren, zoals dat kardinaal Müller onlangs bij zijn voordracht in Spanje gedaan heeft. In ieder geval zullen de conservatieve krachten in trouw aan het evangelie vasthouden aan de kerkelijke leer tot nu toe en met name letten op het onderhouden van de kerkelijke ordening van de sacramenten. De versterking van deze katholiciteit zouden zich de geloofsgetrouwe curiekardinalen tot doel moeten stellen. Voor hen heeft Christus gebeden dat hun geloof niet zo bezwijken. En zij moeten hun broeders en in het geloof sterken (vgl. Lc. 22, 32).
Als Franciscus zelf zijn tegenstrijdige en omstreden verklaringen niet terugneemt, kunnen we met prof. Spaemann alleen nog hopen dat een latere stuurman van de Kerk de huidige afwijking van de koers zal corrigeren.
Bron: klik hier – tekstcorrectie door pastoor Geudens
, www.1limburg.nl/, Vrijdag 14 oktober 2016.
Goede Vrienden,
Goede Vrienden,
Seit dem Jahr 1999 wirkt Sr. Margaritha mit ihrem Team in einer ehemaligen Kurklinik in Bad Soden-Salmünster, die inzwischen ein bekanntes Exerzitienhaus geworden ist. In diesem ihrem zweiten Buch lässt Sr. Margaritha uns teilhaben am Wirken Gottes, das tagtäglich im Haus Raphael erfahrbar ist. Daher beinhaltet dieses Buch mehr als 50 Berichte und Zeugnisse von Menschen, die Gott erlebt und Bekehrung sowie Heilung erfahren haben durch den Dienst Sr. Margarithas im Haus Raphael.
Gottes Wege sind wunderbar und voller Überraschungen! Dies wird deutlich aus den Erfahrungen, über die Sr. Margaritha in diesem Buch berichtet. Die indische Ordensfrau kam 1960 als junge Frau nach Deutschland, legte die Profess bei den Josefsschwestern in St. Trudpert (Schwarzwald) ab und wirkte als Krankenschwester. Bei einem Heimaturlaub in Indien lernte sie die charismatische Erneuerung kennen. Sie erlebte Heilung am eigenen Leib und erhielt den Ruf, in der Evangelisation zu wirken, dem sie mit Erlaubnis ihrer Ordensoberen seit 1996 hauptamtlich nachkommt.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.