Il y a toute ces ONG bidons, qui s’enrichissent au détriment des Syriens, en se parant d’une respectabilité dévoyée, comme ces fameux casques blancs, appuis des terroristes en Syrie. Et dire que le prix Nobel de la paix leur tend les bras, on se dit que, finalement, ce monde est synonyme de cécité.
Or, en Syrie, s’il y a une personne qu’il fallait écouter depuis le début du conflit, c’est bien mère Agnès-Mariam de la Croix. Une femme digne. Cette religieuse, au service du bien et des pauvres, livre un combat inégalé en Syrie.
Elle lance aujourd’hui, avec le Monastère syrien de Mar Yakub, le monastère Saint-Jacques le mutilé de Qara, toujours en Syrie, l’opération 5000. Elle consiste à apporter assistance en participant aux dons de 5000 trousses de premiers secours. Aidons les Syriens en adressant nos dons à MARYAKUBCHARITYou à l’adresse suivante: 1, rue de Stockhlom, 75008 Paris.
Al vijf jaar lang schrijven we hetzelfde lied met telkens nieuwe strofen. Af en toe springen we van de hak op de tak, maar we blijven in dezelfde boom. Het westers imperialisme wil Syrië vernietigen. De westerse coalitie gaat nu over tot een escalatie van barbarij. Ze schamen zich niet meer om openlijk het terrorisme te steunen. Tegelijk wordt de mediaoorlog opgevoerd waardoor de moordenaars als slachtoffers worden voorgesteld en de slachtoffers als de schuldigen.
Rusland blijft streven naar een politieke oplossing maar heeft zijn goedgelovigheid tegenover dit westen afgelegd. Zij zullen Syrië blijven helpen om de laatste wijken in Aleppo, die nog in handen zijn van de terroristen te bevrijden, ondanks het vals geweeklaag van het westen. Dat al Qaeda hier toch eens zal overwonnen worden, dat is de grote nachtmerrie van het westen. Dat het Syrische volk zijn soevereiniteit herwint en terug in welvaart en harmonie kan leven, wil het westen alsnog met de gruwelijkste aanslagen beletten. Tegelijk weet de internationale coalitie zich in de openbare opinie voor te doen als de grote redders. Menselijk is er geen uitkomst. Dat de christenen wereldwijd een gebedsactie beginnen om de vrede af te smeken!
Weer geven we enkele flitsen uit het leven in de gemeenschap en daarbij enkele geopolitieke beschouwingen.
We hebben een soort spontane evangelisatie gehouden in Qâra. En omdat de toestand in Aleppo steeds maar erger wordt voor de bevolking, blijven we graag veel tijd en energie steken in deze hulpverlening, samen met een intenser gebed.
Dorpsevangelisatie in Qâra
De pastoor van Qâra moest zondag op het uur van de eucharistie nog een dienst doen in een andere parochie en vroeg of ik ’s namiddags om vijf uur de viering kon verzorgen. We besloten om met gans de gemeenschap naar Qâra te rijden en daar de eucharistie te vieren samen met de parochianen. Ook onze Nigerianen deden hun best om enkele van hun typische gezangen te brengen. Het was een aangename gezamenlijke viering van de parochie met de gemeenschap. Na de mis was het op de binnenkoer een gezellig samenzijn, een soort ambulante receptie zonder drank maar met wat chocolade. Vandaar gingen we te voet, samen met een deel van kerkgangers door het dorp, langs de centrale moskee naar het oude orthodoxe kerkje. Onderweg werden de moslims, die buiten zaten of stonden hartelijk gegroet en hier en daar was er een aangename babbel. In het kerkje was het pikdonker omdat ondertussen de stroom afgesloten was, zoals naar gewoonte rond deze tijd. Er werden kaarsen aangestoken en liederen gezongen. Tenslotte baden enkele vrouwen een tientje van het rozenhoedje. Blij namen we afscheid en reden naar huis. Deze late namiddag voelden we aan als een soort dorpsevangelisatie. En bij onze thuiskomst arriveerde ook moeder Agnes-Mariam weer uit Aleppo.
Dringende hulp nodig
Enkele weken geleden lanceerden we een oproep voor dringende hulp. Als eeste reageerde een pas gepensioneerde Franse chirurg die vanaf eind september vrij was en zou komen. Woensdag arriveerde hij. We hadden op de dag zelf zijn kamer in de nieuwbouw net klaar. Muren en ijzerwerk van de ramen waren geschilderd, een deur was gehangen en daags ervoor was de elektriciteit aangesloten. Een bed met matras werd geplaatst, een oud tafeltje en een oud kastje werden net op tijd gevonden en geschilderd. Alles was (ongeveer) klaar. De man was echter niet erg veeleisend. Een grote rugzak was zijn hele bagage. Hij heeft een merkwaardig leven achter de rug met grote verantwoordelijkheden en tegelijk is hij een avonturier die al in vele landen is gaan helpen. We zaten ook meteen op dezelfde golflengte. Hij vertelde dat hij zelfs zijn beste vrienden niet kan overtuigen van wat hier in Syrië gebeurt. In de jaren tachtig is hij in een ziekenhuis in Kaboul gaan werken en daar beleefde hij precies hetzelfde. Het westen sprak van een bloedige diktator die moest vervangen worden door de “vrijheidstrijders”, die in feite terroristen waren. Hier in Syrië is het weer precies hetzelfde. “Als ik mijn vrienden over de werkelijke toestand vertel, beschouwen ze mij als een naieveling, die niet weet wat er gaande is” zo zegt hij.
En zondagavondavond kwam moeder Agnes-Mariam uit Aleppo terug om over de toestand te vertellen. Het leger tracht de wijken (met 225.000 inwoners) die in handen van de rebellen zijn te bevrijden. En deze acties van het leger en Rusland worden in de pers uitvoerig als misdaden uitgesmeerd. Over de 1.725.000 inwoners in het gebied dat door het leger wordt beschermd is er nooit een woord. Zij worden dagelijks bestookt door de rebellen. De grote elektriciteitscentrale van miljarden is door de rebellen vernietigd. De prachtige bevloeiing dank zij de Assad-dam is eveneens door hen vernield. Heel de streek was door deze bevloeiing zeer vruchtbaar en nu moeten sommige mensen gras eten. Bovendien heeft het westen, met geld van Soedi-Arabië de rebellen van nieuwe vernietigingswapens voorzien, waardoor ze de bevolking van een bepaalde oppervlakte tegelijk kunnen uitroeien. Hierover in onze media niet één woord. We mogen ons verwachten aan een escalatie van barbarij. De rebellen voeren slechts de wil uit van de westerse heersers en dat is niets anders dan het bloed van de bevolking en de verwoesting van dit land.
De overlopende maat
In de zomer mochten we een voordracht houden voor een sympatieke groep van energieke, rechtgeaarde en invloedrijke mensen. En juist nu schenkt deze Vlaamse vereniging een zeer grote som! De grote hulpverlening die moeder Agnes-Mariam al lang plande wordt nu uitgewerkt. Aan de meest behoeftige families zal het nodige kunnen gegeven worden. Vooreerst 5.000 “First Aid Kits”. Er zijn al mensen gestorven omdat ze gewond werden en de meest noodzakelijke eerste hulp moesten missen. Verder kan nu aan 25.000 families die het meest in nood zijn gedurende twee maanden voedsel gegeven worden, dus vers voedsel vanuit het land zelf. Hiermee krijgen 150 mensen werk en er zijn 100 vrijwilligers die voor de verdeling zorgen. Er zijn vluchtelingen die niets hebben, ook geen vaste plaats en dus met rijst niets kunnen doen, vermits ze niet kunnen koken. Zij zullen vers gekookt eten krijgen vanuit één grote keuken. Tenslotte zal een grootse winteractie opgezet worden met warme kleding, dekens, bescherming tegen koude… Dit gebeurt in een streek waar, wegens de veiligheid, niemand meer komt helpen. Moeder Agnes-Mariam had dus alle reden om de volgende morgen weer meteen te vertrekken naar Aleppo om deze hulpverlening te organiseren. En wij hadden alle reden om voor onze weldoeners Gods zegen af te smeken, in overvloed, zoals zij in overvloed gegeven hebben. “Geef en u zal gegeven worden”, zei Jezus. (Lc 6, 38).
Over Syrië is er geen zinvolle overeenkomst mogelijk tussen de Russen en de Amerikanen omdat hun doelstellingen radicaal tegengesteld zijn aan elkaar. De Russen willen het behoud van Syrië, de Amerikanen willen de totale onderwerping. Na de twee mislukte staatsgrepen door de CIA vorige eeuw en de mislukte pogingen om de moslimbroeders aan de macht te helpen, tekende George W. Bush op 12 december 2003 de oorlogsverklaring aan Syrië met zijn Syrian Accountability Act. Sindsdien is de concrete uitwerking vele malen veranderd maar het doel bleef hetzelfde. De moslimbroeders, die inmiddels ook in Egypte werden verdreven, werden vervangen door jihadisten, allerlei moslimfanatici en uiteindelijk IS. Alle bondgenoten werden ingeschakeld wat de oorlog oneindig ingewikkeld maakte. Tukije wil een soort herstel van het Ottomaanse rijk. Saoedi-Arabië wil wereldwijd het wahabisme verspreiden. De CIA en het Pentagon blijven de moslimbroeders steunen. De belangrijkste (Amerikaanse) wereld-multinational, Exxon-Mobil blijft met de familie Rockfeller gehecht aan Qatar, die zijn pijplijn door Syrië wil trekken naar de Middellandse Zee. Frankrijk zorgde ondertussen al voor een nieuwe regering, een schaduwkabinet, de zogenaamde Nationale Syrische Raad in hun villa’s in Ankara, later de Nationale Syrische Coalitie. En dit is nog maar een tipje van het ingewikkelde poppenspel van de oorlog tegen Syrië.
Grote innerlijke verdeeldheid in Amerikaanse politiek
De meer dan 300 schendingen van het staakt-het-vuren in een week tijd hebben een grote innerlijke verdeeldheid duidelijke gemaakt in de Amerikaanse politiek. Mogelijk wilden Obama en J. Kerry wel een overeenkomst met de Russen om rust te brengen in Syrië maar de havikken van het Pentagon hebben deskundig deze overeenkomst en voor goed opgeblazen door hun massaslachting in het Syrische leger en de hulp aan IS. Inmiddels is ook gebleken dat het de CIA was die het hulpconvooi van de VN heeft opgeblazen. Ze hebben eerst alle waardevolle goederen aangeslagen, de vrachtwagens opnieuw gevuld met verouderde medicamenten of lege dozen en vervolgens gezorgd dat er op de weg voldoende springstof was om heel het convooi op te blazen en dan onmiddellijk Syrië en Rusland te kunnen beschuldigen. Er is dus helemaal geen bombardement geweest. Het is de ene provocatie na de andere om een oorlog tegen Rusland uit te lokken. Omdat er geen eenheid is in de Amerikaanse politiek hebben ze ook hun rebellengroepen niet meer onder controle. Het is duidelijk dat een aantal van hen helemaal geen vrede wenst en integendeel een drastisch militair ingrijpen wil om de Syrische regering omver te werpen en hier de onbetwiste macht te zijn. Andere politici in de VS erkennen dat hun acties in het Midden Oosten de toestand alleen maar veel erger hebben gemaakt en dat zij nu uit Syrië en Irak weg moeten om die volken zelf hun zaken te laten regelen. Wanneer vorige week de Syrische vertegenwoordiger in de algemene vergadering van de VN het woord nam, verlieten de delegaties van de UK, VN en Frankrijk ostentatief de zaal. Er is nochtans uit deze toespraak heel veel te leren (Dr. Bachar al-Jaafari, Si vous avez une seule capitale, mon pays en a deux: Damas et Alep, mondialisation.ca, 28 september 2016). Wayne Madsen, Amerikaans journalist en kenner van de internationale politiek geeft hierbij deze commentaar die door verschillende anderen werd gedeeld: “Dit is niet de manier op aan politiek te doen. Indien zij (Samantha Power) zelfs niet wil luisteren naar de Syrische ambassadeur, dan heeft de Amerikaanse politiek geen inhoud meer”. Over de komende presidentsverkiezingen zegt hij: “Indien Trump wint…dan denk ik, dat hij de toepen zal terugtrrekken, druk zal uitoefenen op Turkije en anderen, zoals landen van de NAVO en Israël, dat ze uit Syrië moeten wegblijven. Ik denk dat dit de enige weg is om de oorlog in Syrië te beëindigen”. Hopen en bidden.
Oorlog of vrede?
Er staan duidelijk twee krachten tegenover elkaar: zij die vrede wensen en zij die de oorlog nog willen opvoeren totdat Syrië helemaal gebroken is en onder hun macht komt. Onze oorlogsjournalist van de vrt daarentegen krijgt het klaar om in nog geen 2 minuten ons weer eens alle leugens voor te schotelen, zonder enige kennis van de werkelijkheid. (Rudy Vranckx: Wat is er aan de hand in Aleppo? deredactie.be, 27.9.16). Hij weet nog niet dat 3/4e van Aleppo door het leger beschermd worden maar dagelijks onmenselijk door rebellen bestookt, wat totaal verzwegen wordt. Hij meldt met vreugde dat heel Aleppo al in handen van de rebellen is maar nu door die snoodaards van Syriërs en Russen wordt bestookt. Er zijn gelukkig nog andere, wel degelijke journalisten, zoals onze Willy Van Damme, Het geweeklaag der valsaards (https://willyvandamme.wordpress.com/2016/09/25/aleppo-het-geweeklaag-der-valsaards/) Hij legt duidelijk uit dat het uitroeien van Al Qaeda de grote angst van het westen is. Daarom schreeuwen ze moord en brand om dit alsnog te beletten. Willy Van Damme zet de huichelarij van een Ban Ki-moon en een Boris Johnson goed in de verf en eindigt aldus: “Het probleem van het westen is de dreigende totale nederlaag van al Qaeda. Daarover gaat het. De tranen en de rest is het geweeklaag der valsaards. Men gebruikt gewoon het leed van Aleppo om haar moordenaars ruggesteun te geven”.
Sommige Amerikaanse vechtersbazen zien juist nu hun kans om tot een rechtstreekse oorlog met Rusland te komen. Als Trump president wordt (wat de havikken van de CIA absoluut willen beletten) zit hij dan al met een voldongen feit en een flinke katastrofe. Als “la maniaque génocidaire” president wordt kan ze de begonnen oorlog verder zetten. De imperialisten en globalisten beseffen dat ze hun alleenheerschappij over de wereld aan het verliezen zijn, dat hun misdaden steeds duidelijker worden en dat ze eens zullen moeten terecht staan voor hun oorlogsmisdaden. De enige uitweg voor hen om hieraan te ontsnappen is een wereldoorlog ontketenen. Vandaar hun voortdurende provocatie van Rusland. Inmiddels hebben de VS op hun gewone onbeschofte manier de Russen toegeschreeuwd dat ze moeten stoppen of dat hun piloten anders in doodskisten terug komen. Moskou heeft fijntjes laten weten dat dit geen taal is voor diplomatiek overleg en dat zij perfect op de hoogte zijn van de centra van IS in Syrië waar de Amerikaanse generaals actief zijn en dat ze in dat geval misschien geen doodskisten genoeg meer hebben.
In de late namiddag vandaag vrijdag krijgen we bericht dat de toestand in Aleppo erg gevaarlijk is en beginnen we een extra tijd van gebed en aanbidding. Er is menselijk geen uitkomst. We zitten in de Apocalyps. Hoofdstuk 13 beschrijft de macht van de twee beesten en hun handlangers, die heel de mensheid met leugen naar de ondergang voeren. Wie hiertegen in opstand komt wordt uitgeschakeld. Toch zal uiteindelijk de aartsengel Michael, de aanvoerder van de hemelse machten hen verslaan en overwinnen als voorbereiding op de Wederkomst van de Heer. Laten we als christenen wereldwijd een meer dan gewone gebedsactie ontketenen voor de vrede, wat ieder op zijn wijze kan doen. Kom, Heer Jezus.
Ik geloofde in Gods liefde (H. Theresia van Lisieux),
door Proost J. M. Burger (november 2012)
Jaar van het Geloof 2012-2013
In dit eerste artikeltje als proost wil ik met u stilstaan bij het kernachtige credo van de kleine ziel, Theresia, en bij het geloof waartoe Jezus de kleine ziel oproept, als een bijdrage aan uw geloofsgroei in dit Jaar van het Geloof, dat paus Benedcitus XVI ons geschonken heeft.
Haar “geschiedenis van een ziel”, de herinneringen van Theresia van Lisieux welke in een boek zijn gevat hebben in de Nederlandse uitgave de titel gekregen: “Ik geloofde in Gods liefde”. Als haar “credo”, haar geloofsbelijdenis: “Ik geloof in God die Liefde is”. Zoals de apostel Johannes zijn evangelie heeft opgebouwd. In het eerste deel van zijn evangelie draait het om “geloof”: “Opdat eenieder die gelooft in Hem eeuwig leven zal hebben” (Joh. 3,15). In het tweede deel van zijn evangelie…
Met veel vreugde kijken we terug op de viering van het 40-jarig bestaan van de Foyer ‘Marthe Robin’ in Thorn. Hartverwarmend waren ’s middags de getuigenissen van een 6-tal retraitanten. Een van hen, een jonge priester die als kind al mee naar de gezinsretraites kwam, kon niet aanwezig zijn, maar heeft plaats-vervangend een geweldig filmpje gestuurd.
Deze video gaat over getuigenis Thorn, september 2016, door Peter Hagenbeek
Veel van de passages die barmhartig lijken, zetten, volgens Seifert, de leer van de Kerk op de kop. “Naar mijn mening dragen zij het risico in zich van een lawine van gevolgen die heel schadelijk zijn voor de Kerk en de zielen”, schrijft hij.
Talloze eerder vastgestelde feiten werden genegeerd om de nabestaanden de leugen op de mouw te kunnen spelden dat het kwade Rusland de boosdoener is. Wat zouden de nabestaanden voelen zodra ze zich realiseren dat hun gestorven familieleden en vrienden schaamteloos worden ingezet om Oekraïne bij de EU te halen, en mogelijk nog veel erger: een militaire confrontatie met Rusland te veroorzaken?
De levensbeschrijving van zuster Margaritha Valappila
Jezus zei tot hen: “Kom en volg Mij! Ik zal jullie tot mensenvissers maken. Ze lieten hun netten achter en volgden Hem” (Mc. 1, 7-18).
In juni 1960 riep Jezus zuster Margaritha en nog twee andere meisjes op om Hem na te volgen. Ze hebben hun netten zogezegd achter gelaten en volgden Hem.
Wanneer we dit getuigenis lezen, dan zien we hoe Jezus van dit meisje een mensenvisser voor God maakte. Zuster Margaritha Valappila uit Kerala, Zuid-Indië, behoort tot de zusters van de Heilige Jozef in het klooster St. Trudpert in Münstertal. Uit de kerkgeschiedenis weten we dat dit de eerste congregatie in Europa was die meisjes uit Aziatische landen in hun klooster opnam.
In 1960 kwam zuster Margaritha met een groep Indische meisjes per schip via Italië, tijdens een kort verblijf kreeg ze van Paus Johannes XXIII de pauselijke zegen over haar roeping. Na het noviciaat In Duitsland deed ze haar eerste professie en aansluitend de opleiding tot verpleegster. Ze werkte in Pforzheim en Heidelberg in ziekenhuizen, daarna acht jaar als ziekenzuster in de gemeente. Hierna was ze werkzaam in twee bejaardentehuizen als hoofdzuster. Zieken verplegen was haar lust en haar leven.
Eind 1989 kwam een beslissende wending in haar leven. Een levensbedreigende ziekte rukte haar weg uit haar bedrijvigheid. Nu begreep ze dat lichamelijke gezondheid een onverdiend geschenk van God was. Zo vond ze een nieuwe toegang in het gebed om God te danken en te loven en kon ze haar leven echt aan God geven.
Tijdens een bezoek aan haar zieke moeder in India, kwam ze in Potta in aanraking met de charismatische vernieuwing. Deze vernieuwing had zich daar in twintig jaar tijd sterk ontwikkeld. Haar moeder zelf was al in 1982 tot vernieuwing van haar geloof gekomen door een charismatische retraite en zij had al vaak aan zuster Margaritha voorgesteld ook eens aan een gebedsdienst deel te nemen. Margaritha wilde eerst niet. Maar nadat haar moeder zelf genezen werd kon ze haar wens om eens mee te gaan niet langer afwijzen.
Dus bezocht ze met haar moeder een charismatische gebedsdag met ongeveer 5000 deelnemers onder leiding van pater Mathew Naikomparambil, een pater van de orde van St. Vincentius. In het begin was ze alleen maar nieuwsgierig en wilde zien wat daar zoal gebeurde. Ze kreeg te doen met een mensenmassa die met opgeheven armen God loofde en prees. Pater Mathew zei luid: “Jezus die vandaag onder ons leeft is hier! Hij wil ons aanraken en genezen, neem deze genezing aan!” Ze dacht; “als Hij werkelijk hier is, dan zal Hij nu een wonder doen”. Op dat ogenblik riep pater Mathew door de microfoon: “Jij doofstom meisje, je kunt spreken, je kunt horen. Jezus maakt de boeien van je tong los. Je kunt spreken. Je kunt horen”.
Zuster Margaretha was heel nieuwsgierig en keek om zich heen om te zien waar dit betreffende meisje zou kunnen zijn. Zij dacht: “Jezus, als dat waar is, dan hebt U dit wonder voor mij gedaan, opdat mijn geloof gesterkt wordt”. Plotseling kwam een echtpaar met hun vierjarige dochter aan de microfoon. De moeder zei dat hun dochter vanaf de geboorte doofstom was en nu voor de eerste keer sprak. Terwijl het meisje door de microfoon: “Jezus” riep, hief zuster Margaritha haar handen omhoog en begon huilend van vreugde God te loven en te prijzen, daarbij vergat ze volledig haar omgeving. Zij werd getuige van de werking van Jezus vandaag onder ons: ‘hoe blinden zien, doven horen, stommen spreken en lammen konden lopen’. Tijdens deze lofprijzing heeft Jezus haar intens aangeraakt en werd ze opnieuw geboren zoals Jezus tot Nikodemus zei: “Amen, amen ik zeg je, als iemand niet opnieuw geboren wordt kan hij het Rijk Gods niet erven” Joh. 3.3.
Op deze wijze kreeg zuster Margaritha ter plekke lichamelijke en innerlijke genezing, en daarbij werd ze met grote vreugde en innerlijke vreugde vervuld. Bij een aansluitende retraite van meerdere dagen in Potta (vandaag het grootste gebedscentrum van de wereld) kreeg ze door een innerlijke stem een nieuwe roeping: “Ga en verkondig het Woord van God in heel Europa en breng allen de vreugde en de vrede die je hier gekregen hebt”. Jezus bevestigde nog dezelfde dag door pater Mathew en pater Georg Pannakel deze roeping. Ze werd opnieuw aangegrepen door het verlangen de opdracht van Jezus te vervullen, en van Zijn Liefde te spreken en te getuigen.
Met toestemming van de moeder-overste van de eigen kloosterorde vonden in 1990 de eerste retraites plaats met pater Kyriakos en pater Michail, twee paters van de orde van St. Vincentius uit Potta, in het moederhuis van haar orde in Trudpert met 79 deelnemers. De Heer zegende de groep rijkelijk en vervulde haar meer en meer met Zijn Heilige Geest. Er waren veel innerlijke en lichamelijke wonderen. Ook zuster Margaritha zelf werd genezen van de ziekte Trigeminusneuralgie, die al 14 jaar lang steeds maar weer terug kwam. Veel van de deelnemers werden gesterkt en genezen. Met het vuur van de Heilige Geest stichtte en leidde zij gebedsgroepen.
Sindsdien organiseert en leidt zuster Margaritha met veel inzet en godsvertrouwen retraites met Indische en de laatste jaren ook met Duitse priesters (o.a. pastoor Manfred Huber), vooral voor Duits sprekende deelnemers in Huis Rafhael, in Bad Soden, in het diocees Fulda. Daarnaast nog in verschillende diocesen in Duitsland. En ook in de landen Denemarken, Zweden, Nederland, België, Frankrijk, Zwitserland, Slowakije, Kroatië, Hongarije, Roemenië, Oekraïne, Rusland, Wit-Rusland, Afrika, Amerika en India. Aanvankelijk deed ze dit allemaal naast haar werk als verpleegster. In 1993 werd ze door haar orde gedeeltelijk en in april 1996 geheel voor haar evangelisatie-werk vrijgesteld. De generale overste van haar moederhuis begeleidt en ondersteunt haar opdracht geheel en al.
Op 1 juli 1997 konden zuster Margaritha en haar medezuster Kiliana, die 45 jaar in de verpleging en ook bij de bejaarden had gewerkt, de voormalige katholieke pastorie in Massbach met het naastgelegen parochiehuis als gebedscentrum betrekken, in het diocees Würzburg. Maar dit parochiehuis werd voor de maandelijkse gebedsdag al gauw te klein. Terwijl zuster Margaritha en pater Mathew in 1993 samen met een groep baden, kreeg pater Mathew een boodschap; zuster Margaritha zou eerst een klein huis krijgen en later in de buurt van Frankfurt een groot huis voor de dienst van de evangelisatie.
Deze boodschap is eind 1998 in vervulling gegaan tijdens een ontmoeting met Mevrouw Dr. Block. Zonder dat de beide personen zich voordien kenden, vond na een gesprek van een half uur, de toezegging plaats van de schenking van de kuurkliniek “Haus Rafaël”. Daaraan zien we hoe God door de Heilige Geest Zijn Goddelijk Plan realiseert.
In maart 1999 zijn de zusters met toestemming van Aartsbisschop Dr. Johannes Dyba begonnen met hun opdracht in het diocees Fulda, in Bad Soden-Salmünster. Pastoor Hubert Wehner uit Gemünden is in samenspraak met zijn bisschop Dr. Paul Werner Scheele en Aartbisschop Dyba geestelijke leider van Haus Rafael. De aanvragen voor retraites en gebedsdagen nemen God zij dank constant toe. In het grote katholieke centrum van de gemeente Bad Soden nemen inmiddels tot 700 mensen deel aan de gebedsdagen uit heel Duitsland. De inhoud van de retraites is; de verkondiging van Gods Woord, Eucharistieviering, sacrament van verzoening, lofprijzing, Eucharistische aanbidding, rozenkrans, en gebed voor de uitstorting van de Heilige Geest tijdens de zegen met het Allerheiligst Sacrament. Thema’s van de retraites zijn: Gods Liefde, Jezus de enige Redder en Verlosser, de Moeder van God, vergeving, berouw en bekering, genezing van innerlijke kwetsuren, innerlijke genezing, geloof, Heilige Geest en geestesgaven enz.
Talrijke deelnemers getuigen dat zij door deze viering van het geloof, innerlijke en lichamelijke genezingen, alsook bevrijding mochten ervaren en daardoor God in hun leven opnieuw ontdekt hebben. Veel echtparen en families vonden elkaar terug. Alle cursussen worden door intensief gebed van de zusters en leken in de Eucharistische aanbidding begeleid. Er is dag en nacht aanbidding van Jezus in het Allerheiligste Sacrament. De inhoud van de aanbidding zijn: lofprijzing, Bijbelcitaten, rozenkrans, gebed van barmhartigheid volgens de Heilige zuster Faustina en voorbeden voor de hele wereld. Hiervoor zetten zich ook meebidders uit de omgeving in, die aan de retraites hebben deelgenomen. De leiding van Huis Rafaël delen zuster Margaritha en zuster Kilana met elkaar, waarbij mevrouw Block hen met raad en daad bijstaat.
Sinds 1996 bezoeken onder leiding van zuster Margaritha tot 50 Duitse (en Nederlandstalige) pelgrims Kerala in Zuid-Indië en nemen er deel aan de charismatische retraites in een van de drie grootste retraitehuizen in Kerala. Hier beleven zij, in verschillende centra van de vernieuwing, de vervulling van de belofte die in het boek Joël gegeven wordt: “Daarna zal het geschieden dat ik Mijn Geest uitstort over alle vlees”.
Prijs de Heer!
Gebedsdag in Bad Soden-Salmünster, Duitsland, op 25 Oktober 2009.
Vortrag Sr. Margaritha: Jesus, in Deinem Namen ist die Kraft. (PS. Es ist keine Predigt, es ist ein Vortrag)
In augustus werden we opgeschrikt door een merkwaardig bericht. De Duitse regering riep haar burgers op om een noodvoorraad aan te leggen van voedsel, drinkwater en andere voorzieningen om voorbereid te zijn op mogelijke rampen die “ons bestaan bedreigen”. De oproep werd gedaan in een document van 69 pagina’s, vergezeld van een voorraadlijst, en met het advies om steeds voldoende contant geld in huis te hebben. Kort daarop deed de Tsjechische regering hetzelfde, en riep haar burgers op om “op het ergste voorbereid te zijn”. Later volgde Finland en andere landen. Natuurlijk verzekeren de regeringen dat het louter gaat om normale voorzorgsmaatregelen, maar de burgers hebben zo hun twijfels. In de sociale media woedt nu de discussie ‘wat weten zij, wat wij niet weten?’.
Oorlog en oorlogsdreiging
Wat we weten is dat onze wereld op vrijwel alle terreinen in chaos verkeert. De natuur is van slag, het monetaire systeem volledig uit het lood, en in vele landen heerst politieke en sociale onrust. Europa worstelt met terreur, en in Syrië vecht inmiddels iedereen met iedereen. Vreest men een grote aanslag die de elektriciteitsvoorziening lam legt, zoals sommigen menen, een monetaire crisis, oorlog? De Zuid-Chinese Zee en de Middellandse Zee liggen vol oorlogsschepen. De Nato is bezig raketinstallaties te plaatsen in Roemenië en Polen, terwijl Rusland in ongekende mate mobiliseert. Het heeft inmiddels al een half miljoen soldaten samengebracht aan de grens met de Oekraïne, Polen en de Baltische staten. Volgens een woordvoeder van het Pentagon is dat in die mate “nog nooit gebeurd”. De paus spreekt al langer over een “Derde Wereldoorlog”, die zich a.h.w. stapsgewijs ontwikkelt. Ook vele mystici en heiligen uit de traditie van de kerk waarschuwen al heel lang dat onze cultuur te ver is afgedwaald van God en zijn gerechtigheid, en zo geen stand kan houden.
Een opmerkelijke profetie uit 1968
In dit verband werd ik kortgeleden geattendeerd op een profetie uit het jaar 1968, gegeven aan een 90 jaar oude Noorse vrouw. Onder tranen doet de oude vrouw haar relaas. In verkorte versie:
“Ik zag gebeurtenissen die zullen plaatsvinden vlak voor de laatste wereldcatastrofe, een catastrofe zoals we die nog nooit tevoren hebben meegemaakt. Eerst zal er een détente zijn… Er zal vrede zijn tussen de supermachten in het oosten en het westen, en het zal lang vrede zijn. In deze periode van vrede zal er een ontwapening zijn in veel landen, en we zullen niet voorbereid zijn als het begint… Maar eerst zal een ongekende lauwheid zich meester maken van de christenen, een afval van echt en authentiek christendom… kerken zullen leger en leger worden… entertainment, kunst en culturele activiteiten zullen de kerken binnendringen, en de plaats innemen van berouw en geestelijke opwekking… er zal een ongekend moreel verval zijn… de televisie zal met zulk een afschuwelijk geweld gevuld zijn, dat het de mensen leert elkaar te doden en te vernietigen, en het zal onveilig worden in onze straten… dan zullen mensen uit de arme landen Europa binnenstromen… het zullen er vele zijn, en de mensen zullen een hekel aan hen krijgen, en hen ruw beginnen te behandelen… dan is de beker van onze zonden vol… Plotseling verschijnt Jezus en de derde wereld oorlog breekt uit. Het zal een korte oorlog zijn… en eindigen met atoombommen… Ik ben zo blij dat ik het niet meer zal zien, maar als die tijd nabij is moet u moed tonen en de mensen waarschuwen. Ik heb het van God ontvangen, en niets ervan is tegen de Bijbel. Degene aan wie z’n zonden vergeven zijn, en die Jezus als zijn Heer en Redder heeft, zal veilig zijn.”
Een geestelijk en moreel reveille
Ieder vormt maar z’n eigen mening. Overigens worden profetieën nooit gegeven om mensen angst aan te jagen, maar altijd om gelegenheid te geven tot ommekeer opdat het juist niet gebeurt, of om zich geestelijk voor te kunnen bereiden als het wel gebeurt. Hoe het ook zij, ik hoop en bid dat de wereld niet afglijdt in een wereldcatastrofe, maar dat de Heer ons nog “een nieuw Pinksteren” mag schenken, waarvoor de laatste drie pausen zozeer hebben gebeden, opdat een geestelijk en moreel reveille de wereld kan vernieuwen. Ook hiervan zien we eerste tekenen.
Voor mij is dit alles echter vooral ook aanleiding om op iets anders te wijzen. Er is ook nog zoiets als geestelijke voorbereiding. Of het nu gaat om oorlog, een grote ramp, of gewoon om ziekte of ongeluk, het leven blijft altijd kwetsbaar. In Italië gingen de mensen in de nacht van 24 augustus rustig naar bed, vol met plannen voor de volgende dag. Maar voor bijna driehonderd mensen zou die er niet meer komen. Die nacht beefde de aarde, en rukte velen uit het leven. Onverwachts werden ze wakker in die andere wereld, en werd hun leven gewogen in het goddelijk Licht. Waren ze daarop voorbereid? “Weest ook gij bereid”, zegt Jezus zelf, “omdat de Mensenzoon komt op het uur waarop ge het niet verwacht.”
Geschapen voor de eeuwigheid
Veel mensen gaan volledig op in de dingen van deze wereld, en vergeten aandacht te geven aan hun onsterfelijke ziel en eeuwige bestemming. Maar daarvoor zijn we juist op deze aarde, om te groeien en te rijpen als mens, om het kwade in ons leven te overwinnen, en eeuwig leven en geluk te kunnen oogsten. “Maakt u op aarde geen vaste woon- en verblijfplaats”, zegt de Heer,“uw vaderland is de hemel”. Er is natuurlijk niets op tegen om de vreugdes en schoonheid van deze wereld te genieten, zolang het niet ten koste gaat van ons geestelijk leven. “Wat baat het de mens de hele wereld te winnen”, zegt Jezus,“als hij daardoor schade lijdt aan zijn ziel”.
Dat is dan ook de eerste taak van de Kerk, mensen helpen om geestelijk te groeien, om zich te verzoenen met God en met elkaar, en hun eeuwige bestemming te bereiken. Daarvoor is er de heilige Schrift. Daarvoor zijn er de sacramenten. Daarvoor ook heeft paus Franciscus het jaar van Barmhartigheid afgekondigd, dat overigens over twee maanden alweer ten einde gaat. Het is een uitnodiging aan ons allen om niet voorbij te gaan aan het leed van anderen. Maar ook om over onze eigen schaduw heen te stappen, om schroom en schaamte maar even te laten varen, het kwaad van ons leven te durven berouwen en belijden, en zo Gods onpeilbare liefde en vergeving te ontvangen. Want daarvoor is Jezus tenslotte gekomen, om onze lasten te dragen en onze zonden uit te wissen. We kunnen Hem niet méér vreugde bereiden dan dit offer van zijn leven te aanvaarden. Zo zei Hij het ooit tegen een mystieke ziel: “Al waren zijn misdaden zwart als de nacht, toch zal de zondaar, die zijn toevlucht neemt tot mijn barmhartigheid, Mij verheerlijken en mijn lijden eren. In het uur van zijn dood zal Ik zelf hem verdedigen als mijn eer.”
Dit is geen tijd meer om alleen toeschouwer te zijn, maar om je geestelijk huis op orde te brengen. Wie het sacrament van boete en verzoening wil ontvangen is zeker in dit genadejaar van harte welkom in vele parochies, maar op bijzondere wijze in het centrum van Amsterdam, het Heiligdom van Heiloo, of de Abdij van Egmond. Googelt u maar even voor tijden en mogelijkheden.
+ Mgr. dr. Jozef M. Punt Bisschop van Bisdom Haarlem-Amsterdam
Goede Vrienden,
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.